Chapter twelve
BAD LOVE
เสือนอนกกกอดคนป่วยทั้งคืน ถึงตัวคีรินจะร้อนเเค่ไหนเขาก็ทนนอนกอด ถ้ารู้สึกว่าตัวร้อนขึ้นมากกว่าเดิมเขาก็พยายามนำผ้าไปชุบน้ำเพื่อมาเช็ดตัวให้คลายความร้อนทั้งคืน ไม่เคยทำให้ใครเขาก็ยอมทำให้คีริน เขาไม่รู้เลยว่าความรู้สึกดีๆที่ตัวเองพร่ำบอกว่ามันเเค่ความหลงของใหม่มันจะกลายเป็ความชอบได้
เสือนึกขำกับตัวเองเขากลืนน้ำลายตัวเองเป็รอบที่เท่าไหร่เเล้วก็ไม่รู้กับคนๆนี้ ทั้งเื่ที่พูดว่าจะไม่เรียกมันว่าเมียเขาก็เรียกเเละเื่ที่บอกว่าไม่มีทางชอบมันเขาก็ชอบมันจนได้ เเล้วเขาต้องเริ่มจีบมันยังไงหนิไม่ใช่ต้องขอคำเเนะนำจากไอ้เต้จริงๆนะ เสือนอนมองหน้าคีรินไปนึกขำไป ไฝที่อยู่ตรงจมูกมันดึงดูดสายตาเขาได้ดีจนทนไม่ไหวยื้นหน้าเข้าไปใกล้ตั้งใจจะจุ้บลงตรงนั้นเเต่คีรินตื่นก่อนเขาจึงโดนโวยวายใส่ทันทีที่คนป่วยลืมตาเลย
"เฮ้ย!มึงจะทำอะไรกู"คีรินรีบผลักเสือออกจากตัวเขาทันที มันเอาหน้ามาใกล้เขาทำไมมันเป็บ้าอะไรเเต่เช้าเนี่ยเเล้วเขามานอนในห้องมันได้ไงเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นทำไมมันเป็เเบบนี้ไปได้
"ปะ..เปล่า กูไม่ได้ทำอะไร"เสือรีบปฎิเสธทันที เกือบเเล้วเกือบได้เเล้วถ้ามันไม่ตื่นขึ้นมาก่อน เสือมองซ้ายขวาไม่สบตาคีรินเพราะกลัวความผิด เเต่คิดไปคิดมาเขาจะกลัวมันทำไมมันทำอะไรเขาไม่ได้หนิ
"โกหก เเล้วมึงยื่นหน้ามาใกล้กูทำไม"ก็เห็นๆอยู่ว่ามันเอาหน้ามาใกล้เขาเเทบจะติดอยู่เเล้วมันคิดจะทำอะไรเเผลงๆอีกใช่ไหมไอ้ชั่วหนิ
"กูเเค่จะเช็คดูว่ามึงตายรึยัง เห็นนอนหลับไปนานกูนึกว่ามึงตายเเล้ว"เขาหาข้อเเก้ตัวไปมั่วๆก่อนก่อนที่มันจะรู้ว่าเขาจะลวนลามมัน
"เเล้วมึงเห็นกูตายไหมล่ะ รึต้องให้กูตายมึงถึงจะได้สะใจ"
"เออ กูอยากให้มึงตายเสียดายที่ดวงมึงเเข็งไปหน่อย"ปากหมาอีกเเล้ว พูดไม่คิดเลยอยากตบปากตัวเองสักสิบทีทำไมพอเป็มันเเล้วเขาชอบเผลอพูดคำเเรงๆใส่อยู่เรื่อยเลย พอรู้ว่าตัวเองผิดก็พยายามจะขอโทษมัน
"..."บางทีมันก็พูดไม่สนความรู้สึกคนฟังเลยสักครั้ง มันใจร้ายมากๆอะทั้งที่เขายังไม่ได้ทำอะไรเลย พูดคำเเรงๆไม่นึกถึงใจเขาสักนิด
"มึงโกรธกูหรอคีริน กูพูดเล่นมึงจะจริงจังทำไมวะ"อีกเเล้ว ทำไมปากมันเผลอไปพูดเเบบนี้อีกเเล้วตั้งใจจะขอโทษเเต่ปากก็พูดอีกคำเฉยเลย เพราะเป็คนมีฐิติสูงเเบบนี้ไงคีรินเลยเดินหนีกัน เสือรีบเดินตามจะไปขอโทษเพราะรู้สึกเเล้วว่าตัวเองพูดผิดร้ายเเรงจนทำร้ายจิตใจคีริน คีรินเปิดประตูออกก็เจอคุณหมอนายเขามายืนส่งยิ้มตาหยีให้กันอยู่หน้าห้องนอนไอ้เสือ คีรินปวดหัวอยู่หน่อยๆเเต่เขาทนฟังคำพูดเเย่ๆจากปากไอ้เสือไม่ไหวจึงฝืนเดินไปเปิดประตูเพราะจะกลับห้องนอนตัวเอง เเต่มาเจอคุณหมอที่เหมือนจะมายืนรอกันอยู่ก่อนเเล้ว
"อ้าวคุณคีริน ดีขึ้นเเล้วหรอครับ"หมอนายมาถึงตั้งนานเเล้วเขายืนรอข้างนอกเพราะได้ยินเสียงคนทะเลาะกันจึงยังไม่เข้าไป
"ผมเป็อะไรหรอครับหมอ"ป่วยตอนไหนวะ หรือว่าเมื่อคืนที่เราหลับไปเพราะป่วย น่าจะใช่เพราะออกไปตากฝนตั้งนานสุขภาพยิ่งอ่อนเเออยู่ไม่รู้ทำไม พักนี้เขาอ่อนเเอลงมากกว่าปกติ
"คุณป่วยนี้ครับไอ้เสือโทรไปหาผมเมื่อคืน เมื่อคืนฝนตกหนักผมเลยไม่ได้มา ขอโทษด้วยนะครับ"
"อ่อ ไม่เป็ไรครับ"คีรินส่งยิ้มหวานให้ ถ้าฝนตกหนักก็ไม่ควรจะนั่งเรือมาหรอกพายุลมเเรงเกินไปอาจจะเกิดอุบัติเหตุได้
"ให้ผมตรวจสักหน่อยนะครับ จะได้รู้ว่าคุณคีรินดีขึ้นเเค่ไหน"
"ครับผม"คีรินตกลงเดินไปนั่งบนเตียงกว้างของเสือโดยไม่ขออนุญาต คุณหมอนายก็รีบดึงเก้าอี้มานั่งเพื่อตรวจคนไข้ทันที
"มึงไม่มีงานหรอทำไมมาเเต่เช้าได้"เสือรีบตามมายืนคุมดูสองคนนั้นทันทีทันทีที่เห็นมันตรวจนั้นตรวจนี้จับตรงนี้นั้นทีนี้ทีคนมองก็ตาร้อนทันที ถ้าไม่เห็นว่ามันเป็เพื่อนเขาอาจจะผลักออกไปเเล้ว พยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองอย่างเต็มที่ ปรับผมหายใจให้คงที่เเล้วเสมองไปทางอื่นเพราะไม่อยากเห็นภาพนั้น
"มีสิ เเต่กูเป็ห่วงคุณคีรินกูเลยมาดูเขาก่อน ว่าจะมาตั้งเเต่เมื่อคืนเเต่ไม่มีเรือออกสักคันกว่าพายุจะสงบกว่าจะมีเรือมา"
"ขออนุญาตนะครับคุณคีริน"
"มันจำเป็ต้องตรวจขนาดนั้นเลยรึไง"เขาทนเห็นไม่ได้จึงถามออกไป ตรวจภายนอกก็รู้เเล้วไหมถ้าเป็หมอจริงๆจำเป็ต้องตรวจละเอียดขนาดนั้นเลยเเค่เป็ไข้ไม่ได้เป็โรคหัวใจ มันหาเื่เเต๊ะอั๊งเเละเขาดูออก
"ก็เออน่ะสิ มึงเป็ไรเนี่ย"มันจะถามทุกเื่เลย เเตะตรงนั้นก็มองตาเเทบถลน ตรงนี้ก็จ้องลูกกะตาเเทบหลุดออกมาเเล้วเป็หนักนะหนิ ตรวจคุณคีรินเสร็จคงต้องตรวจไอ้เสือด้วยดูท่าจะหนักกว่า
"เปล๊า กูไม่ได้เป็ไร ปกติ๊"
"เสียงสูงไปหน่อยนะ เต้เอาเ้านายมึงออกไปหน่อยหมอจะคุยกับคนไข้"หันกลับไปสั่งลูกน้องเพื่อนเขาทันที ไอ้เต้ก็ทำตามสั่งดีมากรีบวิ่งเข้ามาจะจับเ้านายมันออกไป
"ครับพี่หมอ"
"กูไม่ไป นี้ห้องกู กูจะอยู่ที่ไหนก็ได้ เพราะนี้บ้านกู"ชี้มือสั่งห้ามไอ้เต้ พร้อมส่งสายตาร้ายกาจให้ไปเต้รู้ทันทีว่าเขาต้องถอย จึงรีบเดินถอยหลังกลับที่ตัวเองไปยืนกุมมือมองพร้อมยิ้มเเหย เกือบไปเเล้ว เกือบโดนตีนอีกเเล้วเต้ทำอะไรก็ผิด เป็เต้มันผิดทุกเื่จริงๆ
"ถ้าจะอยู่ตรงนี้มึงก็ช่วยหุบปากอย่าถามมากเลยเสือ"วันนี้มันเป็อะไรของมันเนี่ย ถามนั้นถามนี้ปกติหมอเขาก็ตรวจกันเเบบนี้อยู้เเล้วไหมรึมันไม่เคยไปโรง'บาล รึมันหวงคุณคีริน จะเป็ไปได้ไงมันเนี่ยนะจะหวงคุณเขาดูท่าทีรังเกียจขนาดนั้นมันจะไปหวงทำไม ก่อนเขาจะเข้ามาก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันมันมีเหตุผลอะไนอีกที่เพื่อนเขาจะเป็เเบบนี้
"ครับคุณหมอ ผมจะหุบปากครับ เชิญทำตามหน้าที่เลยครับ"
"ครับคุณเสือ ไม่ต้องประชดก็ได้ครับ"
"ครับๆ"หมอนายหันไปยิ้มกัดฟันใส่เพื่อนรักตัวเองก่อนจะหันมาสนใจคนตรงหน้าที่ตอนนี้นั่งมองกันอยู่ หมอส่งยิ้มให้คีรินไปเล็กน้อยคุณเขาก็ยิ้มตอบอย่างเป็มิตร
"จากที่หมอตรวจดูเเล้วนะครับคุณคีรินเป็ไข้หวัดนะครับ เมื่อคืนตากฝนใช่ไหมอาจจะถูกระอองฝนรึเปล่าเลยเป็ไข้"
"ใช่ครับ ผมตากฝนนิดหน่อย"จะบอกว่าตากฝนหนักเดี๋ยวเขาก็ถามสาเหตุอีกเลยเลือกตอบเเค่นี้ดีกว่าไม่ได้อยากให้ใครมาสงสารเขาหรอก
"ไม่นิดนะครับคุณคีริน เปียกทั้งตัวเลยผมเห็นในกล้องวงจรปิด"เต้สวนทันที ก็คุณเขาเปียกทั้งตัวเลยหนิ น่าสงสารมากด้วยตอนไปดึงหน้าต่างฝ่าฝนออกไปคนเดียวเพราะเ้านายสั่งไว้ไม่ให้ใครไปช่วย
"ไอ้เต้!"เสือตะคอกใส่เต้ทันที ไอ้นี้มันหลุดปากบ่อยเกินเพราะเเบบนี้ไงเลยไม่อยากให้มันมาเป็มือขวามันเป็เเบบนี้นี่ไงมันน่าเตะตูดหลายทีเเล้วมันต้องโดน
"อุ่ย เเฮร่ๆสลายตั๊วว"รีบไปตอนนี้ดีกว่าก่อนที่จะโดนหนักกว่านี้ เต้รีบเปิดประตูออกเเล้วเผ่นเเนบทันทีอยู่ไปชะตาเขาขาดเเน่ปากมันก็ไวเกิน
"กล้องวงจรปิดหรอ คุณเต้ครับกล้องวงจรปิดอยู่ไหน"
"ไม่มีหรอกครับ ไอ้เต้มันพูดไปทั่วอย่าไปสนใจมันเลยคุณคีรินฟังหมอนายต่อดีกว่าครับ"
"..."
"มาต่อนะครับคุณคีริน คุณเป็ไข้หวัดเเต่ตอนนี้ดูเหมือนจะดีขึ้นเเล้วเเต่ก็ยังจะปวดหัวอยู่นะครับ ปวดหัวอยู่ใช่ไหมครับ คุณคีริน"
"เอ่อ..ใช่ๆครับ ปวดครับ"
"เดี๋ยวหมอจะให้ยาไว้นะครับ ต้องกินตามที่หมอระบุไว้นะครับ กินเเล้วต้องพักผ่อนนะครับ จะได้หายไวๆ"หมอนายเอื้อมมือไปลูบหัวคีรินอย่างเอ็นดูทำเอาคีรินใอยู่เล็กน้อย ส่วนนาวากับเสือมองหน้ากันทันที ก่อนจะรีบเเยกตัวทั้งสองออกจากกัน เสือรีบดึงตัวเพื่อนเขาออกพร้อมดึงมือมันให้ออกมาด้วยกันส่วนนาวาก็เข้ามาถามไถ่คีรินดึงความสนใจให้เปลี่ยนมาทางเขา ใมากนะทำไมหมอทำเเบบนั้น จะเอ็นดูก็ช่วยดูหน้าเขากับพี่เสือด้วยว่าโอเคไหมนาวาไม่พอใจหมอเล็กน้อย ก่อนเขาจะชวนคีรินลงไปทานข้าวเช้าด้วยกัน
"ข้าวต้มกุ้งครับ ผมสั่งเขาทำไว้คุณคีรินลองชิมดูครับว่าโอเคไหม"
"คุณวาไม่กินด้วยกันหรอครับ จะให้ผมกินคนเดียวหรอ ไหนว่ากินด้วยกัน"
"อ่อ ผมจัดโต๊ะไว้ให้คุณคีรินกับพี่เสือน่ะครับ ผมต้องไปจัดการงานอีกเยอะเลยเมื่อคืนวุ่นวายเลยไม่ได้เคลียร์ขอตัวก่อนนะครับ"นาวารีบเดินออกไปก่อนที่พี่เสือจะเข้ามาดูท่าคงจะมีอะไรคุยกันเขาเลยต้องออกมาทำงานตัวเองก่อน อย่างเเรกต้องไปตามหาไอ้เต้เเล้วจัดการมันก่อนเลย
"ครับ"
"อร่อยไหม พอกินได้รึเปล่า"เสือเข้ามาถามใช้คำพูดที่ดีที่สุดที่จะคิดได้เเล้ว ใช้โทนเสียงเดียวกันกับเพื่อนของเขาเวลาพูดเผื่อมันจะยิ้มให้เขาเเบบนั้นบ้าง
"..."ไม่อยากพูดกับคนปากไม่ดี พ่นออกมาเเต่ละคำมีเเต่คำเเย่ๆเป็คนท็อกซิกที่ไม่รู้ว่าตัวเองท็อกซิกไม่อยากคุยด้วยให้เสียเวลา
"มึงมีปากไหมหนิคีริน เป็ใบ้รึไงพอไอ้หมอถามล่ะตอบได้ทุกอย่างปล่อยให้จับตรงนั้นตรงนี้ลูบหัวก็ยังไม่ขัดกับกูล่ะเมินเฉย"
"..."
"คีริน มึงเกลียดอะไรกูเนี่ย รึโกรธเื่ที่กูพูดเเรงๆ"
"..."
"เออ กูยอมเเล้ว กูขอโทษ พูดกับกูหน่อยเหอะไม่มีคนทะเลาะด้วยเหงาปากวะ"อย่าเงียบเเบบนี้เลยขอร้อง เขาไม่ชินอยากทะเลาะด้วยเเล้วอย่าทำงอนไม่เข้าเื่
"ไม่เต็มใจก็ไม่ต้องขอโทษ"
"กูเต็มใจมึงเคยเห็นกูขอโทษใครไหมล่ะ นี้กูยอมขอโทษมึงเลยนะคีริน"นี้ยอมสุดๆเลยนะระดับเสือไม่ง้อใครง่ายๆนะอย่าทำเป็หยิ่งไปเลยหนุ่มน้อย
"อืม"
"อย่าโกรธเหมือนเมียโกรธผัวหน่อยเลย งอนนานไม่ได้เย็ดกูนะ"กวนตีนมันสักหน่อยอยากโดนด่าวะ เหงาปากจริงโว้ยอยากโดนด่าเเรงๆ
"ใครเมียมึงไอ้เสือ ไม่เย็ดกูก็ไม่สนไม่ได้อยากเย็ดอยู่เเล้วหุบปากเเล้วเเดกไปเงียบๆเหอะกูรำคาญ"มันพูดเพ้อเจ้ออะไรใครเมียมันไหนบอกว่าไม่มีวันเรียกเขาว่าเมียไงไง๊เปลี่ยนคำไวเเท้
"หงุดหงิดเสียจริงพอไอ้หมอมาเเล้วทำเก่ง"
"เฮ้อ กูเพลีย"เพลียจริงเพลียใจเหนื่อยกายยังต้องมาเหนื่อยใจ ต้องทำบุญวัดไหนคนเเบบนี้ถึงจะหายไปจากชีวิตเขาสักที
TBC
เหนื่อยเเทน เป็คีรินมันเหนื่อยถึงเพียงนี้เลยหรือน่าสงสารมากๆอะปล่อยเขาตากฝนจนไข้ขึ้นเเล้วยังมาพูดกระทบจิตใจอีก ปากหมา ปากด๊อก ปากสุนัขสุดๆ
คอมเมนต์ให้กัน เป็กำใจให้ไรท์เต้อคนนี้ด้วยงับถ้าได้ตอบเมนต์สัญญาจะรีบปั่นให้จบเลย
1K
