"เหมยเออร์ตื่นแล้วหรือลูก? ตอนนี้ยังเช้ามากอยู่ เ้านอนต่ออีกหน่อยเถิด" นางสวีซื่อที่ตื่นขึ้นมาเตรียมตัวทำอาหารหันมาพูดกับลูกสาวคนเล็กอย่างอ่อนโยนเจือความเป็ห่วง
"นั่นนะสิ เ้านอนต่ออีกหน่อยเถิด ร่างกายพึ่งจะฟื้นไข้ควรพักผ่อนให้มากหน่อยถึงจะดี" หลิวห่าวอู๋พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของภรรยา รวมถึงพี่ชายพี่สาวทั้งสามคนต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย
"ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าหายแล้วเ้าค่ะ วันนี้ข้าจะขึ้นเขาไปหาเก็บผักป่ากับพี่สาวด้วย ข้าพักผ่อนมาหลายวันแล้ว หากวันนี้ยังไม่ลุกไปทำงานคงจะถูกท่านย่ากับป้าสะใภ้ทั้งสองทุบตีอีกเป็แน่" หลิวเหมยลี่เอยตอบไปเสียงอ่อน
ทุกคนที่ได้ยินคำพูดของนางต่างก็รู้สึกเสียใจ แต่กลับทำอะไรไม่ได้ คนที่ปวดใจที่สุดย่อมเป็หลิวห่าวอู๋ที่ไม่สามารถปกป้องลูกเมียได้เลย เขามักจะรู้สึกว่าตนเองเป็คนไม่เอาไหน เป็คนที่ไร้ประโยชน์จริงๆ แม้แต่ภรรยาและลูกๆของเขาเอง…เขาก็ปกป้องพวกเขาไม่ได้เลย
หลายครั้งที่หลิวห่าวอู๋กลับมาเห็นมารดาของเขาทุบตีภรรยาและลูกๆ เขาที่เป็พ่อเป็สามีกลับทำอะไรไม่ได้มากนัก แม้จะพยายามช่วยเหลือแต่มารดาที่มักจะลำเอียงก็หาได้ฟังคำพูดของเขาไม่ ดังนั้นต่อให้เขาจะพยายามมากแค่ไหน ในสายตาของท่านแม่ พวกเขา…ก็เป็ได้แค่แรงงานของคนบ้านใหญ่และบ้านรองเท่านั้น
'หรือข้าควรจะแยกบ้านออกจากบ้านนี้ดี?' แน่นอนว่าหลิวห่าวอู๋คิดเช่นนี้มาตลอด แต่เขาที่เป็คนซื่อสัตย์และยึดหลักกตัญญูมาเสมอจะกล้าเอ่ยปากขอแยกบ้านหรือ? แน่นอนว่าเขาย่อมไม่กล้า!
แต่ถึงกล้ามารดาผู้เห็นแก่ตัวของเขาจะยอมหรือ? แน่นอน…ว่านางหวังซื่อย่อมไม่ยินยอมอยู่แล้ว!!
หลิวเหมยลี่ไม่อาจจะทนมองท่าทางเศร้าหมองของทุกคนได้ ดังนั้นนางจึงได้เอ่ยปากขึ้นมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่สดใสขึ้นมาอีกหน่อย "ทุกคนไม่ต้องเสียใจไปหรอกเ้าค่ะ ข้าแข็งแรงแล้วจริงๆ ได้หลุดพ้นจากความตายในครั้งนี้มาได้ ต่อไปนี้ข้าจะเข้มแข็งและตั้งใจทำงานช่วยท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ พี่รองและพี่สามให้เต็มที่เลย"
ครอบครัวสามต่างก็หันมามองหลิวเหมยลี่ด้วยความตะลึง แต่ไหนแต่ไรมาเหมยเออร์ของพวกเขามักจะหวาดกลัวและพูดน้อย เวลาถูกท่านย่าด่าทอนางก็มักจะร้องไห้และไม่กล้าเงยหน้ามองใครด้วยซ้ำ แต่คำพูดเมื่อครู่ของนางหมายความว่าอย่างไรกัน?
มันเกิดอะไรขึ้นกับเหมยเออร์ของพวกเขากันแน่?
"ทุกคนอย่าพึ่งถามข้าตอนนี้เลยเ้าค่ะ เอาไว้คืนนี้ข้าจะเล่าทุกอย่างให้พวกท่านฟังนะเ้าคะ ตอนนี้ฟ้าเริ่มสว่างแล้ว หากพวกเรายังไม่ออกจากบ้านอีกคงจะถูกท่านย่าโมโหเข้าแล้วจริงๆ" หลิวเหมยลี่พูดขึ้นอีกครั้งเพื่อเตือนทุกคน
"จริงด้วย! เช่นนั้นแม่ไปทำกับข้าวก่อนก็แล้วกัน" นางสวีซื่อที่พึ่งจะรู้ตัวจึงได้รีบพูดขึ้นก่อนจะรีบออกจากบ้านไป
ส่วนท่านพ่อกับพี่ชายก็รีบเตรียมตัวไปที่แปลงนา ดังนั้นจึงเหลือแค่หลิวลี่ปี้กับหลิวเหมยลี่ที่ยังคงอยู่ในบ้าน ซึ่งทั้งสองคนก็ตกลงกันแล้วว่าจะไปช่วยกันตักน้ำมาเติมใส่โอ่งให้เต็มซะก่อน หลังกินมื้อเช้าเสร็จถึงจะพากันขึ้นเขาไปหาเก็บฟืนและผักป่า
นางหวังซื่อและสะใภ้ทั้งสองที่กำลังจะเดินออกมาเรียกบ้านสามไปทำงานก็ได้แต่มองพวกเขาแต่ล่ะคนเดินออกไปทำงานด้วยท่าทีสงบ ไม่มีใครเอ่ยปากสักคำ! นางหวงซื่อและจินซื่อต่างก็มองคนบ้านสามอย่างดูถูกก่อนจะพากันประคองแม่สามีเดินกลับเข้าไปในเรือนใหญ่อย่างประจบประแจง
หลิวเหมยลี่กับหลิวลี่ปี้หยิบแผ่นแป้งคนล่ะแผ่นห่อใส่ลงในตระกร้าสะพายหลังของตนก่อนจะพากันเดินออกจากบ้านตรงไปทีู่เาท้ายหมู่บ้านทันที ส่วนนางสวีซื่อเองก็รีบนำอาหารที่เหลือใส่ลงในตระกร้าแล้วรีบนำไปกินพร้อมกับสามีและบุตรชายทั้งสองที่แปลงนาเช่นกัน นางไม่อยากจะอยู่ที่บ้านเพราะไม่อยากจะฟังเสียงบ่นด่าของแม่สามีผู้นี้!
"พี่สาว พวกเราไปทางนี้กันเถอะเ้าค่ะ ทางนี้มีรอยเท้าชาวบ้านเดินไปแล้วคงไม่เหลืออะไรให้พวกเราเก็บกลับไปแล้วล่ะเ้าค่ะ" หลิวเหมยลี่เอ่ยขึ้นพร้อมกับชี้นิ้วไปอีกทางหนึ่งที่ไม่มีรอยเท้าคนหรือสัตว์ บ่งบอกว่าเส้นทางนั้นยังไม่เคยมีใครเดินผ่านมาก่อน
หลิวลี่ปี้ชะงักเล็กน้อย นางยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่งด้วยความไม่แน่ใจว่าควรจะไปตามทางที่น้องสาวบอกดีหรือไม่? แต่เหตุผลที่เหมยเออร์บอกก็เป็เช่นนั้นจริงๆ เช่นนั้นก็ลองเปลี่ยนเส้นทางดูดีหรือไม่? หากไม่เข้าไปลึกคงไม่มีอันตรายกระมัง?
"ได้! เช่นนั้นพวกเราก็ลองไปทางนี้ดูกันเถอะ" หลิวลี่ปี้เอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินตามหลังน้องสาวไป
หลิวเหมยลี่หากิ่งไม้ที่พอดีมือมาถือเอาไว้แล้วใช้ตีไปตามพุ่มไม้ต้นไม้เล็กๆเพื่อไล่สัตว์หรือแมลงมีพิษโดยมีหลิวลี่ปี้เดินอยู่ข้างหลังพร้อมกับทำตามนางอย่างไม่อิดออด พบเจอผักป่าทั้งสองก็แวะช่วยกันเก็บใส่ตระกร้าด้วยความดีใจ
"ทางนี้มีผักป่าขึ้นเยอะเลย โชคดีของพวกเราจริงๆ" หลิวลี่ปี้พูดขึ้นด้วยความดีใจ
"โชคดีจริงๆด้วยเ้าค่ะ" หลิวเหมยลี่ยิ้มกว้างให้กับท่าทางดีใจของพี่สาว เพียงแค่มีผักป่าให้เก็บมากว่าทุกวันก็สามารถทำให้พี่สาวที่น่าสงสารของนางมีความสุขมากถึงขนาดนี้เลย "ตรงนี้เก็บหมดแล้ว พวกเราเดินต่อกันเถอะเ้าค่ะ"
"อืม ไปกันเถอะ!" หลิวลี่ปี้เอ่ยตอบรับอย่างมีความสุข
ทั้งสองคนเดินสอดส่องมองหาของกินได้ไปตลอดทาง จนกระทั่งได้ยินเสียงน้ำไหล หลิวเหมยลี่จึงชักชวนพี่สาวให้รีบเดินไปตามเสียงน้ำนั้นไปจนกระทั่งทั้งสองคนมาหยุดอยู่ตรงหน้าน้ำตกเล็กๆที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ให้ความร่มรื่นเย็นสบายยิ่งนัก
"เหมยเออร์ พวกเรานั่งพักกินข้าวที่นี่กันเถอะ" หลิวลี่ปี้หันมาพูดกับน้องสาวด้วยรอยยิ้มอ่อน พวกนางเดินมาั้แ่เช้าจนตอนนี้พระอาทิตย์ใกล้จะเคลื่อนมาตรงศีรษะแล้ว หลิวลี่ปี้กลัวน้องสาวจะเหนื่อยเกินไปจึงชวนหลิวเหมยลี่นั่งพักเหนื่อยกินข้าวที่นี่ซะเลย
"เ้าค่ะ" หลิวเหมยลี่พยักหน้าเห็นด้วยเพราะนางเองก็หิวมากแล้วเช่นกัน
ระหว่างนั่งกินแผ่นแป้งแข็งๆอยู่นั้น สายตาของหลิวเหมยลี่ก็หาได้อยู่นิ่ง นางยังมองไปรอบๆบริเวณเพื่อหวังจะเจอของที่นางรู้จักและนำมากินหรือนำไปขายแลกเงินได้
'เอ๋!! นั่นใช่ต้นมันเทศหรือไม่?' ไม่คิดเปล่า แต่หลิวลี่รีบลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปยังต้นพืชเล็กๆนั่นทันที
"ใช่จริงๆด้วย!! พี่สาว พี่สาวท่านรีบมาดูนี่เร็วเ้าค่ะ" หลิวเหมยลี่รีบเรียกหาพี่สาวด้วยความตื่นเต้น
ในชาติก่อนยายของนางทำไร่มันเทศขายมาตลอด นางจะไม่รู้จักมันเทศของโปรดตัวเองได้อย่างไร? ดวงตาของหลิวเหมยลี่เป็ประกายวิบวับด้วยความตื่นเต้นดีใจ วันนี้นางมีอาหารอร่อยๆและอิ่มท้องให้ทุกคนในครอบครัวได้กินกันแล้ว!
หลิวลี่ปี้รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งมาหาน้องสาวก่อนจะถามขึ้นด้วยความสงสัย "เหมยเออร์ ต้นหญ้านี่เ้ารู้จักหรือ?"
"นี่ไม่ใช่ต้นหญ้า แต่มันคือต้นมันเทศ พี่สาว…มันเทศนี่กินได้แล้วก็อร่อยมากด้วย ท่านรีบมาช่วยข้าขุดเอาหัวมันที่อยู่ใต้ดินขึ้นมาเร็วๆเข้าเ้าค่ะ" หลิวเหมยลี่พูดจบก็รีบขุดหาหัวมันด้วยความคล่องแคล่วทันที
หลิวลี่ปี้แม้จะยังไม่เข้าใจเท่าไร แต่เมื่อน้องสาวบอกว่ามันเทศที่อยู่ใต้ดินนั่นกินได้ นางจึงไม่ลังเลที่จะช่วยเหมยเออร์ขุดหัวมันขึ้นมา 'เอาเถอะ! ขุดๆไปก่อน กินได้หรือไม่ได้ก็ช่างปะไร ขอแค่เหมยเออร์มีความสุขก็พอ นานเท่าไรแล้วที่ข้าไม่ได้เห็นรอยยิ้มมีความสุขของเหมยเออร์? ขอแค่น้องสาวมีความสุขก็พอแล้ว!'
มันเทศสิบกว่าต้นถูกทั้งสองคนขุดหาหัวมันทั้งหมด หลิวเหมยลี่นั่งมองหัวมันเทศหัวใหญ่ราวๆสามสิบสี่สิบหัวตรงหน้าอย่างมีความสุข จากที่นางสังเกตคนในยุคนี้คงยังไม่มีใครรู้จักมันเทศ ซึ่งนั่นก็เป็เื่ที่ดีสำหรับนางที่กำลังขาดแคลนอาหารเป็อย่างมาก
'มีมันเทศกินย่อมดีกว่านั่งแทะแผ่นแป้งแข็งๆและจืดชืดนี่อย่างแน่นอน และแน่นอนว่าบ้านใหญ่กับบ้านรองอย่าฝันหวานว่าจะได้กินเชียว เพราะมันเทศทั้งหมดนี้คืออาหารของคนบ้านสามของข้าเท่านั้น!'
"เหมยเออร์ เ้านี่กินได้จริงๆหรือ?" หลิวลี่ปี้ยังคงถามอย่างไม่มั่นใจนัก
หลิวเหมยลี่เข้าใจความคิดของพี่สาวคนนี้ดี เมื่อเห็นท่าทางไม่มั่นใจนั่นนางก็ทำได้เพียงตอบออกไปอย่างมั่นใจ "กินได้แน่นอนเ้าค่ะ นี่เป็ความรู้ที่ท่านเทพมอบให้ข้าเลยนะเ้าคะ พี่สาวเชื่อข้าเถอะ…ส่วนเื่ความรู้ของข้าเอาไว้คืนนี้ข้าจะบอกพี่กับทุกคนพร้อมกัน"
"อื้ม!! พี่เชื่อเ้า" หลิวลี่ปี้พยักหน้าพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มอ่อนก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "เช่นนั้นพวกเราก็รีบเก็บมันเทศนี้ใส่ตระกล้ากันเถอะ"
"เดี๋ยวก่อนก็ได้เ้าค่ะ ตอนนี้พี่ช่วยข้าก่อไฟก่อนได้หรือไม่? ข้าจะเผามันเทศส่วนหนึ่งเอาไว้ให้พวกเรากินคืนนี้ ส่วนมันเทศที่เหลือพวกเราหาที่ซ่อนเอาไว้กินวันต่อไปดีกว่า" หลิวเหมยลี่พูดขึ้น เมื่อเห็นท่าทีไม่สบายใจของหลิวลี่ปี้ นางจึงเอ่ยต่อว่า "พี่สาว…ข้าไม่มีความคิดจะนำมันเทศนี่กลับไปให้คนบ้านใหญ่กับบ้านรองกิน ข้าจะเก็บมันทั้งหมดนี้ไว้ให้ครอบครัวของเราเท่านั้น และเื่นี้เราไม่ควรจะบอกใครด้วย
หากท่านย่าและครอบครัวของท่านลุงรู้ ท่านคิดว่ามันเทศพวกนี้พวกเราจะได้กินหรือ? อย่าว่าแต่พวกเราจะไม่ได้กินเลย พวกเขายังจะใช้ให้พวกเราไปหามันเทศนี้ไปให้พวกเขาอีกด้วย แล้วเื่อะไรที่เราจะต้องเหน็ดเหนื่อยแต่กลับไม่ได้อะไรเช่นนั้นด้วย ไม่สู้เราเก็บเื่นี้ไว้เป็ความลับเพื่อเพิ่มอาหารให้ทุกคนในบ้านเราดีกว่า ท่านไม่คิดแบบข้าหรือ?"
หลิวลี่ปี้นิ่งอึ้ง แต่เพียงไม่นานนางก็รู้สึกว่าคำพูดของเหมยเออร์นั้นมีเหตุผล ดังนั้นนางจึงพยักหน้าแล้วพูดขึ้นอย่างแน่วแน่ "ตกลง!! มันเทศทั้งหมดนี้เราจะเก็บเอาไว้กินเอง ส่วนผักป่ามากมายนี้เราก็แบ่งกลับไปเพียงเล็กน้อยก็พอ ที่เหลือก็หาที่ซ่อนไว้ก่อน"
4.85M
