ซูถังโหรวย่อมได้ยินคำพูดของหลี่เฉิงอัน แม้ว่าจะรู้สึกไม่พอใจในคำพูดของเขาแต่นางไม่อยากจะอธิบายความรู้สึกที่แท้จริงของตนเองให้เขารู้ การที่หลี่เฉิงอันได้รับาเ็เช่นนี้ทำให้นางต้องคิดใคร่ครวญใหม่ว่ายามในนี้หลี่เฟยหลงมีผู้สนับสนุนที่นางไม่เคยรู้มาก่อนอยู่หรือไม่
“เ้าควรจะกลับจวนได้แล้ว ตอนที่เ้าเดินทางมาที่นี่ผ่านหูตาของผู้คนไม่รู้สักเท่าไหร่ ยามนี้ผู้คนคงจะเอาเ้าไปโจษจันกันทั่วแล้วว่าเ้าทนรอให้ข้ากลับไปหาไม่ไหวจนต้องมาตามข้าถึงที่นี่” เมื่อหลี่เฉิงอันเอ่ยเช่นนี้ซูถังโหรวจึงได้เอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมีแง่งอน
“ยามนี้เริ่มคิดถึงคำพูดของผู้อื่นที่จะพูดถึงหม่อมฉันแล้วหรือเพคะ ในเมื่อเริ่มกังวลแล้วว่าหม่อมฉันจะถูกผู้อื่นพูดถึงเช่นไรก็ควรจะยินยอมติดตามหม่อมฉันกลับจวนแต่โดยดีเถิดเพคะ” ซูถังโหรวเอ่ยพลางยิ้มออกมา เดิมทีนางคิดเอาไว้ว่าจะรอให้หลี่เฉิงอันกลับจวนเองดังเช่นที่เคยเป็ในชาติก่อน แต่พอคนของพี่ชายมาถึงและนางจำได้ว่าสตรีผู้นี้คือผู้ติดตามข้างกายของพี่ชาย ผู้ติดตามผู้นี้มีนามว่าจางอวี้หรูมีวรยุทธ์สูงจนบุรุษหลายคนไม่อาจจะสู้ได้ ซูถังโหรวจึงได้ตัดสินใจชักชวนจางอวี้หรูและผู้ติดตามอีกหลายคนให้เดินทางมาที่ค่ายทหารของหลี่เฉิงอันด้วยกัน
“ข้ายังต้องรักษาตัวเ้าก็เห็น แล้วอีกอย่างเื่ที่ข้าได้รับาเ็จะให้ผู้อื่นล่วงรู้มิได้” หลี่เฉิงอันเอ่ยพลางเม้มปากสายตาก็มีร่องรอยแห่งความแข็งกร้าวมากยิ่งขึ้น
“ให้ผู้อื่นล่วงรู้ไม่ได้หรือเพคะ แต่ท่านอ๋องคือพระอนุชาร่วมพระมารดากับฝ่าานะเพคะ…” เมื่อเอ่ยมาถึงประโยคท้ายซูถังโหรวก็พลันนิ่งงันไป
หลี่เฉิงอันผู้นี้เป็โอรสที่ประสบความสำเร็จั้แ่อายุยังน้อยของอดีตฮ่องเต้ อายุสิบสามก็ออกไปร่วมรบในแนวหน้าหน้าแล้ว พออายุได้สิบหกปีก็สามารถนำพากองทัพปราบปรามทัพของข้าศึกยึดครองแคว้นข้างเคียง แถมยังนำกองทัพกลับมาช่วยพี่ชาย่ชิงราชบัลลังก์ได้ แม้ว่าความดีความชอบจะมีมากถึงขนาดนี้แต่ยามนี้ทัพของเขากลับยังคงต้องรั้งอยู่ภายในเมืองหลวง
เดิมทีซูถังโหรวเคยคิดว่าสาเหตุที่หลี่เฉิงกว่างฮ่องเต้ทรงรังหลี่เฉิงอันเอาไว้ก็เพื่อคอยคุ้มครองความปลอดภัยของราชบัลลังก์ แต่ยามนี้นางเริ่มจะพอมองออกแล้วว่าไม่ใช่ ทัพของฉู่อ๋องถูกเหนี่ยวรั้งเอาไว้ที่นี่ั้แ่เขามีอายุได้สิบเจ็ดปีจนยามนี้เขามีอายุได้ยี่สิบห้าปีแล้วก็ยังคงรั้งอยู่ที่นี่ กองกำลังของเขาถูกส่งออกไปประจำการที่ชายแดนในแต่ละจุด จนยามนี้กำลังพลที่อยู่ภายใต้การดูแลของเขาน่าจะเหลือไม่มากแล้ว และคนที่สามารถลิดรอนกำลังพลของฉู่อ๋องได้ก็มีแค่เพียงฝ่าาเพียงเท่านั้น
“หรือว่าจะเป็ฝ่าาที่…” ซูถังโหรวเอ่ยออกมาแล้วก็ไม่ได้เอ่ยออกมาอีก สีหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดไม่ถึง ความตื่นตระหนกและมีความหวาดหวั่นของนางล้วนอยู่ภายใต้การจับจ้องของเขา แล้วสุดท้ายเขาจึงได้หัวเราะออกมาเบาๆ
“ทำไม กลัวแล้วหรือ อยู่ก็เป็ชายาของข้า ตายก็จะตายในฐานะชายาของข้า เมื่อครู่นี้เ้าพึ่งจะพูดประโยคนี้ออกมานะ” เมื่อหลี่เฉิงอันเอ่ยเช่นนี้ซูถังโหรวก็พยักหน้าในทันที
“หม่อมฉันยังคงยืนยันคำเดิมเพคะ เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าฝ่าาที่ได้นั่งราชบัลลังก์อย่างมั่นคงแล้วจะทรงลดพระองค์ลงมาหวาดหวั่นพระอนุชาที่เคยมอบกายถวายชีวิตให้เช่นนี้” คำพูดของซูถังโหรวทำให้หลี่เฉิงอันได้แต่ส่ายหน้า
“ราชบัลลังก์มั่นคงต่อผู้อื่น แต่กลับไม่เคยมั่นคงเลยเมื่อทรงคิดถึงข้า แม้ว่าข้าจะยอมลงให้แล้ว ลดจำนวนกองทัพก็ลดแล้ว เื่แต่งงานก็ไม่กล้ามีความคิดว่าตนเองจะแต่งกับผู้ใดได้จนอายุล่วงเลยมาถึงป่านนี้ด้วยเกรงว่าจะทำให้เสด็จพี่ทรงหวาดระแวง แต่ก็ยังไม่สามารถลดทอนความระแวงลงได้” เมื่อเขาเอ่ยถึงเื่แต่งงานซูถังโหรวจึงได้เอ่ยถามในทันที
“ถ้าอย่างนั้นเื่ราชโองการพระราชทานสมรสเล่าเพคะ” คำถามของซูถังโหรวทำให้สีหน้าของหลี่เฉิงอันเ็ามากยิ่งขึ้น
“พอเริ่มสุขภาพไม่ดีก็ทรงคิดได้ว่าควรจะต้องสร้างศัตรูให้ข้ากระมัง หลี่เฟยหลงคือโอรสที่เสด็จพี่ทรงบ่มเพาะมาอย่างดี บัดนี้เขาเติบใหญ่แล้วสมควรที่จะมีเื่ใหญ่ที่ต้องขัดแย้งกับข้าได้แล้ว คงจะทรงคิดว่าหากข้าแย่งชิงสตรีในดวงใจของหลี่เฟยหลงมาได้วันหน้าเขาย่อมจะต้องหาหนทางเล่นงานข้าให้ได้เป็แน่” คำพูดประโยคนี้ของหลี่เฉิงอันทำให้ซูถังโหรวนิ่งงันไป
“ก็เลยมีราชโองการพระราชทานหม่อมฉันให้ท่านอ๋อง” เมื่อซูถังโหรวเอ่ยมาถึงจุดนี้แล้วก็พลันส่ายหน้าในทันที
“องค์ไท่จื่อไม่ได้ทรงรักใคร่ชอบพอหม่อมฉันมากมายถึงขั้นนั้น” คำพูดของซูถังโหรวทำให้หลี่เฉิงอันหัวเราะออกมาเบาๆ
“เ้าอย่าได้ละเลยศักดิ์ศรีของบุรุษสิ สตรีที่กำลังจะเป็ของตนเองแต่กลับถูกผู้อื่นแย่งชิงไป ฝ่าาทรงอ้างว่าข้าถึงวันที่ควรจะออกเรือนได้แล้ว แต่เ้าก็ดูเอาสิข้าคนนี้มีอายุเท่าใดแล้ว หากเป็ผู้อื่นก็คงแต่งงานจนมีลูกที่วิ่งได้ไปนานแล้ว” คำพูดของเขาทำให้ซูถังโหรวคิดถึงเื่ราวในชาติก่อนแล้วก็พลันยิ้มออกมาอย่างเศร้าใจ
‘ถ้าเป็เช่นนั้นในชาติก่อนข้าก็ทำให้หลี่เฉิงอันถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีสินะ’ ซูถังโหรวด้วยความละอายใจ ในชาติที่แล้วเขาไม่เพียงไม่ซ้ำเติมนางแถมยังช่วยนางปกปิดผู้อื่นเื่ที่นางขัดราชโองการด้วยการขอหย่าขาดกับเขาอีกด้วย แม้แต่ตอนที่นางตายในชาติที่แล้วผู้คนที่ยังจดจำนางได้ก็ยังเข้าใจว่านางคือพระชายาผู้ที่ไม่เป็ที่โปรดปรานของฉู่อ๋อง แต่เป็เพราะนางทำตัวเหมือนคนหายสาบสูญไปนานแล้วจึงน้อยคนนักที่จะยังจดจำนางได้
“ถ้าเช่นนั้นท่านอ๋องก็ได้โปรดติดตามหม่อมฉันกลับจวนเถิดเพคะ ในเมื่อเบื้องบนอยากให้ศักดิ์ศรีขององค์ไท่จื่อถูกเหยียดหยามยิ่งนัก เช่นนั้นพวกเราก็ควรจะทำตัวไหลไปตามน้ำ” สีหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงจังของซูถังโหรวทำให้หลี่เฉิงอันได้แต่จ้องมองนางด้วยความกังขานางจึงได้เอ่ยกับเขาตามตรง
“หม่อมฉันแค่รู้สึกว่าความสามารถขององค์ไท่จื่อในยามนี้ไม่น่าจะลักลอบโจมตีจนทำให้ท่านอ๋องได้รับาเ็ได้ จะต้องมีผู้อื่นช่วยองค์ไท่จื่ออีกเป็แน่ ด้วยสถานะในตอนนี้หากท่านอ๋องมีความสัมพันธ์อันดีกับหม่อมฉัน คนที่เคยโจมตีท่านอ๋องคงจะต้องลงมืออีกแน่ ถึงยามนั้นหากสามารถจับตัวผู้ลงมือได้พวกเราก็จะได้รู้ว่าเป็ผู้ใดกันแน่ที่ลงมือลอบทำร้ายท่านอ๋อง” คำพูดของซูถังโหรวฟังแล้วดูเป็เหตุเป็ผลเป็อย่างยิ่ง หลี่เฉิงอันจึงจำต้องพยักหน้า
“เช่นนั้นเ้ากลับไปก่อนเถิดอีกสักครู่ข้าจึงจะตามเ้ากลับไป” เมื่อเขาเอ่ยเช่นนี้นางก็ส่ายหน้า
“ไม่เพคะ หม่อมฉันเองก็มีศักดิ์ศรีและหน้าตาของตนเองที่ต้องรักษาเช่นเดียวกัน อุตส่าห์บากหน้ามาตามท่านอ๋องจนถึงที่ หากกลับจวนไปด้วยมือเปล่าแล้วหม่อมฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกันเล่าเพคะ”
“หากข้าถูกลอบโจมตีอีกครั้งเล่า เ้าไม่กลัวว่าจะพลอยโดนลูกหลงไปด้วยหรือ” คำถามประโยคนี้ของหลี่เฉิงอันทำให้ซูถังโหรวส่ายหน้าในทันที
“ไม่หรอกเพคะ ผู้คุ้มกันของหม่อมฉันมีวรยุทธ์ที่ดีมากพอสมควร ส่วนทางท่านอ๋องนั้นในเมื่อเคยพลาดมาครั้งหนึ่งแล้วคนของท่านอ๋องคงจะไม่พลาดอีกเป็ครั้งที่สองกระมัง” คำพูดของซูถังโหรวทำให้หลี่เฉิงอันพยักหน้ารับในทันที
“เช่นนั้นก็ตามแต่ใจของเ้าก็แล้วกัน แต่ข้าขอสั่งการกับคนของข้าก่อนเ้าคงจะรอได้กระมัง”
“ย่อมจะต้องรอได้อยู่แล้วเพคะ ถึงอย่างไรที่จวนอ๋องก็ไม่มีสิ่งใดที่ต้องให้หม่อมฉันทำอยู่แล้ว” คำพูดของซูถังโหรวทำให้มุมปากของหลี่เฉิงอันพลันยกยิ้มขึ้นมาในทันที เมื่อคิดได้ว่ายามนี้หยางเหิงผู้โอหังจำต้องยอมศิโรราบให้ซูถังโหรวไปเสียแล้ว
“เช่นนั้นก็รอข้าสักครู่” เขาเอ่ยพลางส่งเสียงเรียกคนของตนมาสั่งงาน ส่วนซูถังโหรวก็ไม่ได้หลบเลี่ยงไปไหน ยังคงนั่งอยู่ข้างกายของเขาโดยไม่คิดจะหลบเลี่ยงสายตาที่ลอบพิจารณานางเป็ระยะจากคนของหลี่เฉิงอัน ส่วนสาเหตุที่นางไม่ได้สนใจสายตาของพวกเขาก็เพราะยามนี้ในใจของนางมีเื่ให้ต้องสนใจมากกว่าจะมานั่งใส่ใจความรู้สึกที่คนของหลี่เฉิงอันมีต่อนาง
7K
![เจ้าของร้านพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721126392_62129049.webp)
