ภาคินพูดด้วยความคะนองโดยไม่คิดอะไร แต่บิดาปรามเสียงดัง
“พูดอย่างนั้นได้อย่างไรภาคินบางเื่ลึกลับซับซ้อนเกินกว่าที่เราจะเข้าใจ”
“ครับพ่อ ผมรู้ดี ขอโทษด้วยครับ”
“ดีแล้วลูก ถ้าเจอกับหลวงพ่อแม่จะฝากเราให้เป็ศิษย์ท่าน”
นาถลดากล่าวด้วยน้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความสุขเพราะคิดว่าไม่ใช่เื่เสียหายอะไรที่จะให้ลูกพบกับเื่ที่ดี
“ตามใจแม่เถอะครับ”
“ดีถ้าอย่างนั้นเราขับไปตามทางข้างหน้าแล้วก็เลี้ยวซ้ายนะ”
“ครับ แม่”
ชายหนุ่มเป็คนบอกง่าย ไม่ดื้อชอบอยู่กับครอบครัว มีใจโอบอ้อมอารีเห็นผู้ที่เดือดร้อนจะยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือทันที
แต่เขาจะหงุดหงิดทุกครั้งที่มัทรีดีไซเนอร์สาวนักศึกษารุ่นน้อง แต่เรียนแซงหน้า จนจบพร้อมกัน หญิงสาวไม่ยอมรับไมตรีที่เขามีให้
หญิงสาวยังคงวางฟอร์มและหาเื่แกล้งเขาเสมอ กระทั่งกีตาร์เพื่อนรุ่นน้องอีกคน เธอเปิดร้านขายอาหารสัตว์มักจะถือโอกาสเข้าหาเขา โดยแกล้งเอาอาหารมาให้เ้าน้ำหวาน สุนัขพันธุ์โกเดนรีทรีฟเฟอร์
“นิ่งเชียวลูก คิดอะไรอยู่หรือ”
ภพถามลูกชายที่ทำหน้าที่เป็พลขับและนั่งข้างๆกัน
“อยากไปไหว้หลวงพ่อชื่นครับ”
ชายหนุ่มแกล้งพูดเื่เกี่ยวกับหลวงพ่อชื่นเพราะไม่้าให้พ่อแม่รับทราบเกี่ยวกับหัวใจที่มีความรักแต่โอกาสพัฒนานั้นยากเต็มที
เขากลัวคำว่า ไร้น้ำยาที่สุด
“แม่จะให้ลูกนั่งสมาธิที่ถูกต้องหลวงพ่อท่านสอนดีมาก ท่านบอกว่าคนที่นั่งสมาธินานๆ จิตจะสงบ”
“ครับแม่”
“คุณดีใจไหมที่ได้ลูกดีอย่างนี้”
ภพหันไปถามภรรยาที่นั่งอยู่เบาะหลังก่อนที่เธอจะตอบภาคินใที่เห็นเงาจากอะไรบางอย่างวูบลงมาจากท้องฟ้า โฉบผ่านกระจกร่างนั้นสีขาว และมีปีกอยู่ข้างหลัง เขาเหยียบเบรกรถทันที
“เอี๊ยด!”
“ว้าย! ลูกทำไมเหยียบเบรกแรงอย่างนั้นจ๊ะ”
มารดาถามเสียงสั่นๆ พร้อมกับจับพนักพิงศีรษะของเบาะตัวที่สามีนั่งอยู่
“เอ่อ ขอโทษครับเมื่อครู่ไม่รู้ว่ามีอะไรบางอย่างบินโฉบลงมาที่กระจก”
“อะไรจ๊ะ แม่ไม่เห็นเลย”
“เอ่อ ผมเห็นตัวขาวๆ มีปีกอยู่ข้างหลังครับ”
“นกหรือเปล่า”
บิดาถามบ้าง พร้อมกับนั่งตัวตรงๆทั้งที่ใจเต้นแรงกว่าปกติ
“เอ่อ...ตัวใหญ่เท่าๆกับเรานี่แหละครับ”
ชายหนุ่มอ้อมแอ้มตอบซึ่งก็ทำให้บิดากับมารดามองหน้ากัน มีความคิดเห็นตรงกันว่า คงไม่ใช่เื่จริง
“เหลวไหลแล้วภาคิน คนที่ไหนจะติดปีกแล้วเหาะไปมาตาเราฝาดแล้ว ตั้งสติหน่อยลูก”
“ครับแม่ ผมขอโทษครับ”
ชายหนุ่มขอโทษมารดาแล้วขับรถไปข้างหน้าด้วยความระมัดระวังแต่เขาก็บอกกับตัวเองว่าสิ่งที่เห็นนั้นเป็ความจริง ตาไม่ได้ฝาดแน่นอน
976
