ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือด ไม่มีใครยอมกันเลยแม้แต่นิดเดียว
“พอได้แล้ว!” เสียงของจูเบียร์ดังขึ้น พร้อมกับกำแพงน้ำแข็งที่ก่อตัวขึ้นตรงหน้าของทั้งสองคน “จะเล่นกันอีกนานไหมเนี่ย เรามีเื่ใหญ่กว่าการมาทะเลาะเื่ไร้สารระนี้นะค่ะ!” น้ำเสียงของเธอเหมือนไม่พอใจในการประลองกันในครั้งนี้เป็อย่างมาก
“นั้นสินะ เอาไว้ครั้งหน้าแล้วกันนะ” โนว่าพูดเหมือนไม่อยากจะเสี่ยงสู้กับเธอสักเท่าไร
“เอางั้นก็ได้ไปประชุมกันต่อดีกว่านะ” ซิลเวอร์พูดเหมือนจะไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่นัก
อีกด้านหนึ่ง ณ โกเวิลด์
ทวีปนี้เป็ดินแดนแห่งป่า ทะเลทราย ูเา เป็ดินแดนที่รวมความสมบูรณ์และความเสื่อมสลายไว้ด้วยกัน ผู้ที่ไม่สามารถปรับสภาพร่างกายให้เข้ากับที่นี่ได้ ก็ไม่สมควรมาเข้ามาในที่ที่เหมือนกับนรกบนดินแบบนี้เป็อันขาด ถ้าไม่อย่างนั้นจะได้เสียใจภายหลังแน่นอนเลยที่เดียว
ณ เมืองเซราฟ
“นายท่าน” เสียงของนายทหารคนหนึ่งดังขึ้นมาในร้านเหล้าขื่อดังของเมืองร้านเหล้าที่นี่มีขนาดไม่ใหญ่โตมาก แต่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็ที่นิยมของชาวเมือง ก็เพราะว่าในร้านนี้ไม่ว่าลูกค้าจะสั่งของที่หายากในดินแดนนี้ก็ตาม ทางร้านก็หามาให้อย่างไม่น่าเชื่อ
“มีรายงานในตัวเมืองว่าไงบ้าง” ชายร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่หน้าเคาเตอร์ที่ดูแล้วไม่น่าจะเป็ หัวหน้าของใครได้ถามขึ้นพร้อมกับยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวหมด
“ไอ้พวกปีศาจ....พวกมันกลับมาแล้ว”
“งั้นเหรอ ถ้าเป็อย่างนั้นจริง....คงน่าสนุกไปเลยละนะ” เขากล่าวขึ้นพร้อมกับยกเหล้าแก้วที่สองดื่มด้วยความนึกสนุก
กลับมาทางด้านของพวกโนว่า
การประชุมได้จบไปอย่างรวดเร็ว ไม่เว้นแม้แต่เื่ปัญหาภายในทวีปของทั้งสองฝ่าย
“งั้นก็เป็อันตกลงฉันเอาด้วย เดียวจะเรียกรินกับรุนมาก่อนแล้วกันจะได้วางแผนกัน” โนว่าเดินกลับขึ้นไปข้างบนพร้อมกลับโก เพื่อที่จะใช้จิตสังหารไปหาพวกสองคนนั้นได้
ณ เมืองแห่งหนึ่งใน แบมเบียร์
ที่ปราสาทของาาแห่งลม มีลักษณะเป็เกราะลอยฟ้า ภายนอกมีขนาดใหญ่โตมาก แบ่งออกได้สี่ส่วน คือ โซนส่วนหย่อม โซนโรงอาบน้ำ โซนห้องรับแขก และโซนที่พักอาศัย ภายในปราสาทมีทั้งหมดที่้า คนที่อาศัยอยู่ในปราสาทเลยไม่ค่อยได้ออกไปไหนมากนัก ส่วนคนที่อยู่ด้านนอกนั้นต้องคอยไปใช้บริการโซนต่างๆตลอดเวลา ประชาชนของที่นี้อยู่กันอย่างสะดวกสบาย มีความสงบบนเกราะลอยฟ้านี้สายลมของวันนี้เหมือนจะพัดสิ่งชั่วร้ายมาถึงในสักวัน ทุกคนรู้ดีเลยช่วยกันเตรียมความพร้อมเข้าสู่า ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า
“รุน ได้ยินอะไรหรือเปล่า” เด็กหญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้น เธอเป็ผู้หญิงที่ดูน่ารัก น่าเอ็นดู เธอมีผมสีฟ้าตัดสั้นระดับคอ ใบหน้าใสสะอาด ดวงตากลมโตเป็สีน้ำเงิน ใส่เสื้อสีเขียวเข้ม กระโปรงเป็ริ้วสีฟ้า ทำให้เธอดูน่ารักมากขึ้นไปอีก เธอมีชื่อว่า (ริน ดี วูฟ) เป็พี่คนรองของตระกูลที่ได้ชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดในหมู่สัตว์ป่าทั้งหมด ตระกูลเบลวูฟ เป็ตระกูลที่ขึ้นชื่อเื่ความแข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มหมาป่า
“ได้ยินสิค่ะพี่ เสียงนั้นมาจากพี่ชายใหญ่ไม่ผิดแน่” เด็กหญิงคนนี้มีชื่อว่า (รุน ดี วูฟ) เป็น้องคนที่สี่ของตระกูลเบลวูฟ เธอใส่เสื้อสีฟ้า กางเกงขาสั้น ผมสีเขียวอ่อนยาว ดวงตาสีกลมเรียวเป็สีเหลือส้ม เหมือนกับงูที่ออกหากินเวลาตอนกลางคืน
“เราต้องรีบไป พี่กำลังรอพวกเราอยู่ที่ทางตะวันออกของเมืองหน้าด่าน” เธอคนนี้คืออดีตาาแห่งลม แต่ด้วยเหตุผมบางประการจึงทำให้เธอต้องสละตำแหน่งาาแห่งลมไป ตอนนี้ผู้ที่คุมทวีปนี้อยู่คือ (ลาเทีย เซเรียน่า) เป็วิหคแห่งสายลม
“เราจะไปถึงที่นั้นต้องใช้เวลามากเลยนะค่ะ” เธอคนนี้คืออดีตาาแห่งน้ำ เนื่องจากแพ้ในการประลองกับจูเบียร์ ผู้ชนะจะได้ตำแหน่งาาแห่งน้ำ ส่วนผู้แพ้จะถูกส่งออกไปนอกทวีปแห่งนี้ มันเป็กฎที่ตั้งขึ้นมานานแล้ว ตอนรุนไปเป็าาแห่งน้ำก็ตั้งกฎสำหรับ การประลองที่เดิมพันด้วยตำแหน่งาา ว่า “ถ้าใครแพ้จะต้องไม่กลับมาเหยียบบนทวีปแห่งนี้อีกเป็ครั้งที่สอง ถ้าไม่ทำตามกฎที่วางไว้จะต้องถูกขึ้นค่าหัวและโดนตามล่าไปตลอดชีวิตจนกว่าชีวิตจะหาไม่” เธอจึงมาอยู่กับริน พี่สาวคนรองแทนที่จะไปหาโกหรือโนว่า
“เดียวพี่ไปคุยกับลาเทียก่อน แล้วเราค่อยไปกัน” รินพูดก่อนที่จะเดินแยกกันไป รินเดินตรงไปที่ห้องสำนักงาน ส่วนรุนกลับไปที่ห้องเพื่อเก็บกระเป๋าเตรียมออกเดินทาง
หน้าห้องสำนักงาน “ขอเข้าไปนะ”
ในห้องมีคนทำงานอยู่เก้าคน ต่างเคลียงานที่กองอยู่ตรงหน้าอย่างหน้าดำค่ำเครียด
“มีอะไรงั้นเหรอริน อยู่ๆก็โพล่มา” ลาเทียเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นหญิงสาวเดินมาตรงหน้า
“พวกฉันจะออกไปข้างนอก จะไม่อยู่สักพักหนึ่ง อย่าให้เกิดปัญหาอะไรกับที่นี่ระหว่างที่ฉันไม่อยู่เข้าใจนะ”เธอกล่าวอย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง ด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
“ได้สิ จะทำอะไรนั่นก็เป็ความ้าของเธออยู่แล้ว ไม่มีอะไรที่ห้ามเธอได้อยู่แล้ว ส่วนเื่ของที่นี่ฉันจะไม่ทำให้เธอผิดหวังเลย” ลาเทียเคยเป็มือขวาของรินมาก่อน ก่อนที่เธอจะให้เขาทำงานแทน นี้เป็เหตุผลที่ว่า ทำไมเธอถึงยังอยู่ที่นี่ก็เพื่อดูว่าลาเทียจะทำงานได้ดีแค่ไหน และเหมาะกับที่เธอสละตำแหน่งให้หรือไม่
“โอเค งั้นฉันไปก่อนละ เดียวไม่ทันเวลา” พูดจบเธอก็เดินออกจากห้องไป
“ทางนี้เรียบร้อย ส่วนทางเธอละ” เมื่อรินออกมาจากห้องก็ใช้โทรจิตหารุนทันที
“ทางนี้ก็เรียบร้อย เก็บของใช้จำเป็เสร็จหมดแล้ว” รุนตอบกลับ ขณะกำลังยกกระเป๋าออกมาจากห้อง
“งั้นเราไปกันเถอะ เดียวพี่จะรอนาน” บทสนทนาจบลงไปอย่างรวดเร็ว
กลับมาทางด้านพวกโนว่า
บรรยากาศเริ่มมืดมน เมื่อโนว่านึกเื่บางอย่างออก คนรอบข้างก็รู้สึกได้ถึงความหงุดหงิดของโนว่า ก่อนเขาจะเอ่ยขึ้น
“จริงด้วยสิ จะว่าไปเธอทำอะไรกับรินงั้นเหรอจูเบียร์” คำถามนี้เป็ความสงสัยของโนว่ากับโกเท่านั้น นอกนั้นรู้กันหมดแล้ว
“ฉันก็แค่ทำตามกฎที่เธอบอกไว้ก็เท่านั้น เธอบอกว่า ผู้แพ้จะต้องออกจากทวีปและห้ามกลับมาอีกเป็ครั้งที่สองก็เท่านั้นเอง ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น” เธอตอบด้วยสีหน้านิ่งเฉย อย่างที่โนว่าคาดไว้ไม่มีผิด
“นั่นสินะ หมาป่าจะสู้ัได้ยังไงนะ” พอพูดจบก็ะเิหัวเราะออกมา อย่างได้ใจ เขาก็รู้อยู่แล้วว่า ถึงจะมีพลังใช้น้ำเหมือนกัน แต่พลังก็ยังต่างกันอยู่ดี
“มีอะไรน่าขำงั้นเหรอ” ซิลเวอร์ถามขึ้นอย่างไม่พอใจ
“เปล่าๆ ไม่มีอะไร” โนว่าตอบกลับไป แต่ก็ยังหัวเราะไม่หยุด
“แล้วเธอจะเข้ามายังไงละ ในเมื่อตั้งกฎอย่างนั้นไว้เองแบบนี้นะ” คราวนี้โกเป็คนถามบ่าง
“ไม่เป็ไรหรอกโก ขนาดกฎของคนอื่นเธอยังแหกได้ แล้วจะไปเอาอะไรกับกฎของตัวเองเล่า” โนว่าเป็คนตอบทำให้ซิลเวอร์กับจูเบียร์ รู้สึกเป็กังวลกับคำพูดที่โนว่าพูดเมื่อกี่นี้ขึ้นมาในทันที ว่านั้นไม่ใช้คำพูดที่ประสงค์ดีแน่
1K
