ผมเล่น ROV แต่ดันเทพเกินไป ไม่มีใครแบกผมได้ นอกจากตัวผมเอง

หลังจากคืน Scrim กับทีม Phoenix Rising ผ่านไป ข่าวเรื่องฝีมือของ KhinZ ก็เริ่มแพร่กระจายหนักกว่าเดิมหลายเท่า เพราะในวงการอีสปอร์ต ข่าวภายในระหว่างทีมมักหลุดออกมาเร็วเสมอ โดยเฉพาะเมื่อมีผู้เล่นหน้าใหม่ที่สามารถเล่นร่วมกับทีมระดับโปรได้แบบไม่เป็นภาระ แถมยังโดดเด่นจนคนในทีมหลายคนออกปากชม

ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ ชื่อของ KhinZ ก็เริ่มถูกพูดถึงในกลุ่มนักแข่งจริงจังมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่ผู้เล่นระดับแรงค์ Conqueror หลายคน ยังเริ่มเปิดรีเพลย์ของเขาดูเพื่อวิเคราะห์สไตล์การเล่น

บางคนบอกว่าเขา “อ่านเกมเก่ง”

บางคนบอกว่าเขา “คำนวณทุกอย่างเหมือน AI”

แต่สิ่งที่หลายคนพูดเหมือนกันที่สุด คือ

“ผู้เล่นคนนี้ ไม่เหมือนมือใหม่”

เย็นวันหนึ่ง หลังเรียนเสร็จ ภาคินกำลังนั่งกินข้าวอยู่กับกลุ่มเพื่อนใต้ตึกคณะตามปกติ จู่ ๆ ป๊อปก็รีบวิ่งถือโทรศัพท์เข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้น

“เฮ้ย! พวกมึงดูนี่เร็ว!”

ทุกคนหันไปมองทันที ก่อนจะเห็นโพสต์จากเพจ Realm of Victory Thailand Official ซึ่งเป็นเพจหลักของการแข่งขันระดับประเทศ

ข้อความบนโพสต์เขียนว่า

“เตรียมพบกับการแข่งขันคัดเลือกตัวแทนประเทศไทยสู่ Asian Continental Championship รอบเปิดรับทีมสมัครอิสระ”

บอยถึงกับตาโต “เฮ้ย รายการนี้มันระดับประเทศแล้วนะ!”

นัทรีบเลื่อนอ่านรายละเอียดต่อทันที “ทีมสมัครอิสระก็ลงได้ด้วยว่ะ”

“เงินรางวัลสิบล้าน…” บิ้กพึมพำเบา ๆ

แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนเงียบลงจริง ๆ คือประโยคถัดไป

“ทีมอันดับต้น ๆ จะมีสิทธิ์ถูกคัดเลือกเข้าสู่ลีกอาชีพฤดูกาลหน้า”

ป๊อปหันมามองภาคินทันที

“มึงคิดเหมือนกูไหม”

ภาคินยังไม่ตอบ เพราะในหัวเขาเริ่มคิดตามเงียบ ๆ

การแข่งขันระดับประเทศ

เวทีคัดเลือกสู่ระดับเอเชีย

และโอกาสเข้าสู่วงการอาชีพจริง ๆ

ทุกอย่างกำลังมาเร็วกว่าที่เขาคิดไว้มาก

“ลงไหม” บอยถามทันที

ภาคินนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนตอบกลับเรียบ ๆ ว่า

“ถ้าจะลง… ก็ต้องเอาจริง”

คำตอบนั้นทำให้ทุกคนยิ้มออกมาทันที เพราะพวกเขารู้ดีว่า ถ้าภาคินพูดแบบนี้ หมายความว่าเจ้าตัวเริ่มจริงจังแล้วจริง ๆ

คืนนั้น กลุ่มของพวกเขานัดประชุมกันที่ห้องซ้อมมหาวิทยาลัยเพื่อคุยเรื่องการแข่งขันโดยเฉพาะ บรรยากาศต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมาอย่างชัดเจน เพราะไม่มีใครพูดเล่นเหมือนปกติ ทุกคนกำลังคิดถึงอนาคตจริงจัง

“ถ้าจะลงระดับประเทศ” RavenStorm พูดขึ้นพลางเปิดตารางการแข่งขันบนจอ “พวกเราต้องมีชื่อทีมจริงจังแล้ว”

“เออว่ะ” นัทพยักหน้า “ใช้ชื่อเดิมไม่ได้แล้ว”

บรรยากาศเงียบลงพักหนึ่ง ก่อนบอยจะเสนอชื่อมั่ว ๆ ออกมาหลายชื่อจนทุกคนหลุดหัวเราะ

“Golden Banana คืออะไรของมึง…”

“แล้ว Thunder Duck มันดีตรงไหน!”

เสียงเถียงกันดังอยู่พักใหญ่ ก่อนป๊อปจะหันมาถามภาคิน

“มึงคิดว่าไง”

ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนมองโลโก้ Realm of Victory บนหน้าจอเงียบ ๆ

ภาพของสงครามในโลกนั้น

เสียงการต่อสู้

เหล่าฮีโร่

และความรู้สึกตอนยืนอยู่กลางสนามรบ

ทุกอย่างยังคงติดอยู่ในใจเขาเสมอ

ก่อนเขาจะพูดขึ้นช้า ๆ

“ใช้ชื่อ… Eclipse Rising ไหม”

ทุกคนเงียบไปทันที

“โห…” บิ้กพึมพำ “ชื่อเท่ว่ะ”

RavenStorm พยักหน้าช้า ๆ “ฟังดูเหมือนทีมระดับโลกดี”

สุดท้าย ทุกคนจึงตกลงใช้ชื่อนั้นทันที

Eclipse Rising

ทีมมหาวิทยาลัยเล็ก ๆ ที่กำลังจะก้าวเข้าสู่เวทีระดับประเทศ

หลังจากคุยเรื่องทีมจบ RavenStorm ก็เริ่มเปิดรีเพลย์ทีมระดับโปรให้ทุกคนดู พร้อมอธิบายแผนการเล่นอย่างจริงจัง

“จากนี้เราไม่ได้เล่นเพื่อความสนุกอย่างเดียวแล้ว” เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ทีมระดับประเทศไม่มีใครเล่นมั่ว ทุกคนมีระบบ มีโค้ช มีแผนหมด”

ภาคินนั่งฟังเงียบ ๆ ก่อนสายตาจะเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เพราะเขาเริ่มรู้สึกถึงบางอย่างที่คุ้นเคยอีกครั้ง

การวางแผน

การแบ่งหน้าที่

การอ่านศัตรู

มันคล้ายกับตอนบัญชาการสงครามใน Realm of Victory อย่างประหลาด

เพียงแต่สนามรบครั้งนี้ เปลี่ยนจากดาบและเวทมนตร์ มาเป็นเมาส์ คีย์บอร์ด และหน้าจอแทนเท่านั้น

หลังประชุมจบ ทุกคนแยกย้ายกลับ แต่ภาคินยังนั่งอยู่ในห้องซ้อมคนเดียวเงียบ ๆ

แสงจากจอมอนิเตอร์สะท้อนดวงตาของเขา ขณะที่หน้าจอกำลังเปิดรีเพลย์ทีมระดับโลกอยู่

จังหวะเดินเกม

การควบคุมแมพ

การเปิดไฟต์

ทุกอย่างเต็มไปด้วยรายละเอียดมหาศาล

และยิ่งดู เขายิ่งรู้สึกได้ว่า โลกของการแข่งขันจริงจังนั้นลึกกว่าที่คนทั่วไปคิดมาก

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้นอีกครั้ง

เมื่อเปิดดู เขาก็เห็นชื่อที่ไม่คุ้นเคย

“Coach Akira”

พร้อมข้อความสั้น ๆ ว่า

“ได้ยินว่านายกำลังจะลงแข่งระดับประเทศ”

ภาคินขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนอ่านข้อความต่อ

“ถ้าสนใจ ฉันอยากช่วยฝึกนาย”

หัวใจของภาคินเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เพราะชื่อ Akira เป็นชื่อที่คนในวงการ Realm of Victory รู้จักกันดี

อดีตโค้ชชาวญี่ปุ่น ผู้เคยพาทีมคว้าแชมป์เอเชียมาแล้วหลายสมัย

“ทำไมถึงติดต่อผมครับ” ภาคินพิมพ์ตอบกลับ

อีกฝ่ายตอบกลับมาเพียงสั้น ๆ

“เพราะฉันไม่อยากเห็นพรสวรรค์ระดับนาย ถูกใช้อย่างเสียเปล่า”

ภาคินมองข้อความนั้นเงียบ ๆ

ก่อนจะเอนตัวพิงเก้าอี้ช้า ๆ

ดูเหมือนว่า…

เส้นทางของเขากำลังเริ่มไกลเกินกว่าระดับมหาวิทยาลัยแล้วจริง ๆ