ภายในปีนี้นั้นมีผู้เข้าร่วม ทดสอบเกือบ 3 หมื่น คนซึ่งถือว่าเป็ตัวเลขที่สูงแต่ที่โรงเรียนนายทหารแห่งนี้จะรับเพียงแค่530 คน เท่านั้นจากผู้เข้าสอบทั้งหมดหากไม่มีความสามารถอย่างแท้จริงก็ยากที่จะเหยียบเท้าเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้ได้นักเรียนของที่นี่มีั้แ่ลูกชาวนาธรรมดาไปจนถึงลูกท่านเ้าเมืองเลยทีเดียว
ที่นี่ไม่มีกฎข้อห้ามใดๆทั้งสิ้น ไม่ว่าจะก่อเื่โฉดชั่วแค่ไหนทางโรงเรียนก็หาได้สนใจไม่ว่านักเรียนจะฆ่าคนหรือจะกระทำการข่มขืนเพื่อนร่วมชั้นนักเรียนหญิงทางโรงเรียนนายทหารแห่งนี้ก็หาไม่ชายตามองหากเื่มันดังไปถึงหูบุคคลภายนอกพวกเขาเพียงแค่แก้ปัญหาเฉพาะหน้าก็เท่านั้น ผู้อำนวยการหยางเกานั้น้าศิษย์ผู้มากไปด้วยพร์ส่วนเื่คุณธรรมประจำใจของแต่ระคนเขาหาได้สนใจไม่
หากมันผู้นั้นเป็คนดีแต่โง่เขราและไร้ซึ่งพร์มันก็ไร้ประโยชน์หากเกิดาขึ้นมาผู้ที่จะนำพาเหล่าทหารกล้าให้ได้รับมาซึ่งชัยชนะนั้นต้องมีจิตใจที่เหี้ยมหาญต้องเป็คนเหนือคนได้ทั้งบุ๋น บู๊เขาเพียงแค่้าสร้างเครื่องจักรสังหารเท่านั้นหาได้้าสร้างนักบุญดังนั้นลูกศิษย์ที่เรียนจบจากที่นี่ไปล้วนมีนิสัยใจคอที่หลากหลายบ้างเป็คนชั่วช้าสามานบ้างเป็แม่ทัพที่เต็มเปรี่ยมไปด้วยเมตตาแต่สิ่งที่พวกมันมีเหมือนกันคือพวกมันทุกคนล้วนเป็แม่ทัพที่ยิ่งใหญ่สังหารศัตรูนับหมื่นนับแสน
วันนี้เป็วันเปิดเรียนวันแรกพวกมันทุกคนทุกคนล้วนถูกพามารวมตัวกันที่ห้องประชุมใหญ่เหล่านักเรียนใหม่มากมายแววตาของมันนั้นเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเหล่าเด็กห้องเรียนอัจฉริยะของรุ่นถูกแยกแถวออกมาจากคน500 คน เด็กห้องเรียนอัจฉริยะล้วนแต่งกายด้วยเครื่องแบบที่ดูหรูหราชุดของพวกเขานั้นเป็สีทองลวดลายข้างหลังถูกสลักด้วยภาพัแววตาของพวกมันแต่ละคนล้วนแต่หยิ่งยโสถือดีท่าทางของพวกมันนั้นเหมือนจะบ่งบอกว่าข้านี่แหละเก่งที่สุดแข็งแกร่งที่สุด มีเพียงอู๋ซวงเท่านั้นที่ไม่ได้แสดงท่าทางอะไรกับเขาออกมา
หลังจากออกจากห้องประชุมทางผู้ดูแลนั้นก็พาไปยังที่พักของพวกตน ห้องพักของเหล่าอัจฉริยะนั้นหรูหราเป็อย่างมากคนทุกคนล้วนได้ห้องส่วนตัวเป็ของตนเองช่างแตกต่างก็พวกนักเรียนธรรมดาพวกมันนั้นได้นอนพักอาศัยกันอยู่ภายในห้องรวมแต่สภาพของห้องพักนั้นก็ถือว่าดูดีอยู่ในระดับนึง
เมื่อจัดห้องสำหรับเพื่อพักอาศัยเสร็จแล้วนี่ก็เป็เวลาเย็นแล้วเด็กหนุ่มก็ไปที่โรงอาหารทันทีสถานที่แห่งนี้มันถูกแบ่งชนชั้นวรรณะอย่างชัดเจนไม่ว่าจะอาหารการกินหรือแม้แต่เป็ที่นั่งของพวกศิษย์อัจฉริยะล้วนเป็ของอย่างดีแต่ศิษย์ธรรมดานั้นก็เป็ของทั่วไปเท่านั้น
เขาไม่ค่อยเข้าใจความคิดของผู้อำนวยการคนนี้มากนักการบริหารการจัดการของที่นี่ล้วนสุดโต่งเป็อย่างมากแต่ก็ปฏิเสธไปไม่ได้เลยว่าผู้ที่จบออกไปล้วนแล้วมีแต่ความเก่งกล้าสามารถด้วยกันทั้งนั้นอู๋ซวงถึงกับนั่งคิดอะไรหลายอย่างไปจนหลายชั่วยาวเวลานี้ก็มืดค่ำแล้วเขาเลยเลือกที่จะเดินทางกลับไปที่ห้องพักของตน "พระจันทร์สวยเด่นอยู่บนฟากฟ้า อากาศลมหนาวนั้นเย็นสบายพร้อมทั้งแสงตะเกียงคอยส่งนำทาง" เมื่อเดินมาได้ครึ่งทางอู๋ซวงนั้นเหมือนกับว่าจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่างเขาจึงหยุดเท้าแล้วตั้งใจฟัง
"จิ๊ จิ๊ จิ๊เป็แค่ขี้ข้าเท่านั้นคิดไม่ถึงเลยว่าคนเช่นเ้านั้นจะมีความสามารถมากพอจะเข้ามายังโรงเรียนแห่งนี้ได้เ้าของเสียงนั้นร่างกายของมันสูงใหญ่ใบหน้าโฉดชั่วไร้ใจ มันคือ คังซือบุตรชายของพ่อค้าใหญ่มีบริวารมากมายมันนั้นเกิดความไม่พอใจที่บุตรของคนใช้บ้านมันเกิดสามารถเข้าเรียนที่แห่งนี้ได้เช่นเดียวกันกับมัน
"ข้าเพียงแค่หวังอยากจะเปลี่ยนชะตาชีวิตของตนเองเท่านั้นหวังว่านายน้อยจะส่งเสริม
ปั๊ก ปั๊ก ตุบ ตุบ คังซือ กระทืบมันไม่ยั้งโดยความเมามัน
"สงเสริมเหรอเ้าขี้ข้ากล้าดียังไงมาเรียนที่เดียวกับข้าไม่ว่าชาตินี้และชาติหน้าครอบครัวของเ้าตระกูลของเ้าก็ต้องเป็ขี้ข้าอยู่ดีชั่วลูกชั่วหลานตุบ ตุบ มันยังคงกระทืบต่อไปและด่าทอไปด้วยความโกรธแค้น
"คังซือ เดียวมันก็ตายเอาหรอกเพื่อนร่วมห้องของมันนั้นกล่าวเตือนออกมาด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นเพื่อนของตนกระทืบคนรับใช้ไม่ยั้ง
"ตายแล้วยังไง ที่นี่ต่อให้ข้ากันตายขึ้นมาจริงๆก็ไม่มีใครเขาสนใจหรอกอีกอย่างมันก็เป็แค่ขี้ข้า
อู๋ซวงแอบมองอยู่ภายในเงามืดด้วยสายตาที่เ็า
"จิ๊ จิ๊ จิ๊ ข้าคิดอะไรออกแล้วคืนนี้ข้าจะฆ่าเ้าซะน้องสาวของเ้านั้นน่าตาไม่เลวเลยข้าจะเอานางมาเป็สาวใช้สวนตัวของข้าทุกเช้าทุกเย็นข้าจะสนุกร่วมรักกับนางพอข้าเบื่อแล้วก็จะสังหารนางส่งตามเ้าไป ฮ่า ฮ่า ฮ่า
"เ้า เ้า เดรัจฉาน ข้าจะฆ่าเ้าข้าจะฆ่าเ้า จินเฉิ่นอู่มันร้องะโออกมาด้วยความโกรธแค้นและบ้าคลั่งมันรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่ครอบครัวของมันนั้นติดหนี้ตระกูลคังเป็จำนวนมหาศาลสุดท้ายจึงต้องมาเป็แรงงานเพื่อมาใช้หนี้แต่ก็ไม่รู้ว่าชาติไหนหนี้สินจะหมดลงเพื่อไม่ว่าจะทำอย่างไรหนี้สินก็ไม่ลดลงเสียทีความหวังสุดท้ายของ จินเฉิ่นอู่ นั้นคือต้องเข้าโรงเรียนแห่งนี้ให้ได้และจบออกไปข้าจะได้มีทรัพสินเงินทองมีอำนาจแต่คิดไม่ถึงเลยเ้านายน้อยตระกูลคังมันกับสามารถเข้ามาได้เช่นเดียวกับตน มันจ้องมองคังซือได้สายตาอาฆาต
"เฮ้ย เฮ้ย เ้าจ้องมองข้าด้วยสายตาอย่างงั้นได้ไงเ้าขี้ข้า ตุบ ตุบปั้ก ปั้ก มันกระทืบไม่ยั้งอีกเช่นเคยด้วยความเมา "มองอะไรวะ น่าตาข้าเหมือนบิดาของเ้างั้นรึ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฟู๊…..ข้ากระทืบมันจนข้าเองก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยล่ะ
"จิ๊ จิ๊ ฮ่า ฮ่า ฮ่า อุ๊ยยยย!!! ข้ารู้สึกปวดฉี่ขึ้นมา คังซือปลดกางเกงของตนลงมาพร้อมกับจ้องมองเพื่อนสนิทของมันอีกสองคนที่เหลือ
"เฮ้ยย พวกเ้าไม่ปวดเหมือนข้ารึ มันจ้องมองสหายพร้อมทั้งฉีกยิ้มอย่างชั่วร้าย
"จิ๊ จิ๊ ข้าเองก็ปวดเหมือนกันขอรับ นายน้อยคัง ข้านับถือ นับถือในวิธีการทรมาน คนเช่นท่าน เมื่อพูดจบคนทั้งสองก็รูดกางเกงของตนลงมาทันที ฮ่า ฮ่าฮ่า
ฉี่ ฉี่ ฉี่....... น้ำสีเหลืองสามสายถูกฉี่รดตามร่างกายของ จินเฉิ่นอู่ ั้แ่หัวจรดเท้ามันถึงกับน้ำตาคอออกมาเป็สายเื
"ฮุ๊ยยยย สบายเป็บ้า!! คังซือกล่าวออกมาด้วยความพึงพอใจพร้อมทั้งจ้องมองผลงานของตัวเอง
จินเฉิ่นอู่ถึงกับหลั่งน้ำตาด้วยความเ็ปพร้อมทั้งน้อยใจในโชคชะตาของตนเอง "ข้าขอโทษท่านพ่อท่านแม่ และน้องสาวเพียงคนเดียวของข้า ที่ข้ามันไม่เอาไหนหากชาติหน้ามีจริงข้าหวังว่าพวกเราจะได้เป็ครอบครัวเดียวกันอีกครั้ง
ฉับ ฉ๊วบบบบ อยู่หัวของคน 1 ใน 3 ก็ล่วงหล่นลงมาพร้อมทั้งเืที่พุ้งกระฉู๊ดราวกับน้ำพุร่างกายของ จินเฉิ่นอู่ เต็มไปด้วยคาบเืในระหว่างที่จิติญญาของมันกำลังจะแหลกสลายอย่างไม่เป็ชิ้นดีเมื่อมันเห็นหัวที่ล่วงหล่นลงมามันจึงได้สติอีกครั้งพร้อมทั้งสายตาที่เปร่งประกายมันคือหัวของ คังซือ นั่นเอง….
"นายน้อยคังซือ….สหายมันทั้งสองคนต่างะโร้องอย่างสุดเสียงด้วยความใสุดขีดที่หัวของสหายตนก็ขาดกระเด็นพวกมันถึงกับขาสั่นด้วยความหวาดกลัวสุดชีวิตขาของมันสั่นเป็เ้าเข้าทั้งที่ท่องร่างของมันนั้นยังไม่ได้สวมกางเกงขึ้นมาด้วยซ้ำด้วยความใ
"เ้า เ้าเป็ใครกัน เ้าฆ่าคนเช่นนี้ไม่กลัวใครจะรู้เข้าอย่างงั้นเหรอ
"จิ๊ จิ๊ ทีแบบนี้ทำเป็กลัวขึ้นมาเชียวนะทีพวกเ้าทำเมื่อครู่ไม่เห็นพวกเ้าจะกลัวอะไรเลยนิอู๋ซวงหัวเราะขึ้นมาด้วยความขบขันกับชายทั้งสอง
"นายท่านได้โปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วยพวกเราผิดไปแล้วอย่าฆ่าพวกเราเลยเื่คืนภายในวันนี้ข้าจะไม่บอกใครได้โปรดไว้ชีวิตข้าเถอะนายท่านพวกมันสองคนกลัวสุดขีดถึงกับน้ำตาอาบแก้มเป็สองสาย
ฉ๊วบบบ อู๋ซวงไม่สนทนาให้เสียเวลา เขาตวัดดาบทันทีหัวของมันก็หลุดกระเด็นอีกหนึ่ง
ตอนนี้เหลือมันเพียงแค่ตัวคนเดียวเท่านั้น "ไม่อย่าเข้ามา อย่าฆ่าข้าอย่าฆ่าข่า มันร้องะโสุดชีวิตของมันแหกปากดังลั่น
อู๋ซวงค่อยๆก้าวเดินมาหามันอย่างช้าๆอย่างใจเย็นทีละนิดทีละนิด ค๊อก….อยู่ดีๆมันก็ตาเหลือกแล้วก็ขาดใจตายด้วยความหวาดกลัว
"ชิช่างน่าสมเพชเหลือเกินเ้าพวกนี้ร่างกายของพวกมันแต่ระคนชวนไม่น่ามองเป็อย่างมากเพราะพวกมันแต่ละคนล้วนไม่ได้สวมกางเกง
อู๋ซวงจ้องมอง จินเฉิ่นอู่ด้วยสายตาที่เมตตาและสงสาร "เ้าอย่าได้โกรธข้าเลยนะที่ข้าไม่ได้ออกมาช่วยเ้าแต่แรกที่มันเป็แบบนี้เป็เพราะตัวเ้ามันอ่อนแอและไร้พลังเ้าไม่สามารถที่จะปกป้องตัวเองและคนที่เ้ารักได้ข้าหวังว่าภายในวันนี้ตัวเ้าจะถือเป็บทเรียนและจงแข็งแกร่งขึ้นซ่ะ
จินเฉิ่นอู่จ้องมองชายตรงหน้าที่ยื่นมือช่วยเหลือตนด้วยเคารพและศรัทธา "นายท่านข้านั้นไร้ซึ่งความสามารถและไร้ซึ่งพลังได้โปรดรับข้าเป็คนของท่านด้วยขอรับข้าจะรับใช้ท่านด้วยความซื่อสัตย์และความภักดีต่อให้ข้าเป็ม้าเป็วัวควายข้าก็ยินยอม
"ฮ่า ฮ่า เ้าอย่าได้พูดอย่างนั้นคนเราทุกคนล้วนมีค่าเป็ของตัวเองเ้าอย่าได้พูดจาดูถูกตัวเองอีกขอเพียงเ้ามีความจริงใจต่อข้าอย่างแท้จริงข้าจะดูแลตัวเ้าและครอบครัวเ้าเป็อย่างดีหากอยากจะเป็ผู้ติดตามของข้าสิ่งที่ต้องปฏิบัติก็คือห้ามดูถูกตนเองและในยามที่เ้ามีพลังมากพอก็ห้ามไปดูถูกผู้อื่นอย่างเด็ดขาดเ้าทำได้หรือไม่อู๋ซวงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นเป็อย่างมาก
"จินเฉิ่นอู่จะปฏิบัติตามคำสั่งสอนของนายท่านข้านั้นจะไม่ดูถูกตัวเองและข้าจะไม่ดูถูกผู้อื่น
"ดีมาก พวกเราไปกันเถอะหากผู้คนมาเห็นเข้ามันจะไม่เป็เื่ที่ดีนัก
"ขอรับนายท่าน
ท่านพ่อท่านแม่และน้องสาวที่แสนดีของข้าพวกท่านรอข้าก่อนนะอีกเพียงไม่นานนักพวกเราก็จะสบายแล้วตอนนี้นั้นข้ารู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ได้เจอกับนายท่านเช่นนี้เขาคือแสงสว่างของข้าและเป็ชีวิตของข้า
858
