เรา เชอร์ พ่อ ม๊าและแม่ของเชอร์นั่งอยู่กลางห้องโถงของบ้านเรา ทุกคนต่างมีความสุขที่ได้เจอเพื่อนอีกครั้งหลังจากหายหน้าหายตาไปนานก็มีเพียงแต่เรากับเชอร์ที่ไม่ค่อยจะเอนจอยกับบรรยากาศสักเท่าไรมิหน่ำซ้ำยังถูกไล่ออกจากห้องเพราะทั้งสามคน้าความเป็ส่วนตัว เราทั้งสองได้แต่คอยอยู่นอกบ้านด้วยความกังวล
เกรซ : ไม่ต้องห่วงนะคุณ ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี
เชอร์ : เราจะยังได้อยู่ด้วยกันใช่มั้ย?
เกรซ : ได้สิ เราต้องได้อยู่ด้วยกันแน่นอน
จู่ๆเสียงที่ห้องโถงก็ดังขึ้น เรากับเชอร์ได้แต่มองหน้ากันและรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยจะดี เราเห็นแต่พ่อกับม๊าของเชอร์ยืนชี้หน้าด่าพ่อเหมือนโมโหสุดๆทั้งๆที่คนที่ควรโกรธที่สุดควรเป็แม่ของเชอร์ จนเราอดสงสัยไม่ได้ว่าทั้งสองเป็เพื่อนกันจริงๆหรอ? จนเวลาล่วงไปเกือบสองชั่วโมง เราสองคนก็ถูกเรียกเข้าไปหา
ลุงม่าน : เกรซ เข้าไปกราบแม่ปายกับแม่แก้วสิ
เกรซ : กราบ
ลุงม่าน : ใช่กราบ
เราคลานเข้าไปใกล้ขึ้นๆโดยที่ไม่กล้ามองหน้าทั้งสองคนเลยด้วยซ้ำ แต่เมื่อเราก้มกราบไปเรากลับเห็นสีหน้าของทั้งสองที่ดูเหมือนจะพอใจเรามากกว่าครั้งแรกที่เจอกัน แต่จู่ๆม๊าของเชอร์ก็พูดถึงใครคนหนึ่ง
ม๊าปาย : หน้าเหมือนมาก หน้าเหมือนน้ำอิงสุดๆ
เกรซ : คะ ใครหรอคะ?
ม๊าปาย : อ้าวประชาไม่ได้บอกลูกตัวเองหรอว่าใครเป็แม่
ลุงม่าน : ไม่จำเป็อ่ะ
ม๊าปาย : น้ำอิงเป็เพื่อนสนิทของพวกเราเอง แล้วก็เป็แม่ของเกรซด้วย
เกรซ : ห้ะ มะ แม่
ม๊าปาย : ใช่ นิสัย อารมณ์ ท่าทาง นึกว่าถอดแบบกันมาจริงๆ เหมือนจริงๆ
เกรซ : แล้วทำไมถึงรู้จักแม่หนูล่ะคะ?
ม๊าปาย : ก็...........
แม่แก้ว : บอกไปสิว่าเป็แฟนเก่าปาย
ม๊าปาย : แก้ว เราบอกแล้วไงว่าไม่ใช่ไง
ลุงม่าน : เอาล่ะๆ ในเมื่อเื่มันผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป ส่วนเื่สินสอดเครื่องต่างๆเราจะเอาไปให้ตามที่เรียก
ม๊าปาย : อืม
ลุงม่าน : ส่วนเื่จดทะเบียนเราขอให้จดที่นี่ ได้ไหมปายลูกแก้ว?
ม๊าปาย : เอาตามนั้นแหละ
ทุกอย่างดูราบรื่นไปด้วยดีทั้งเราและเชอร์ต่างก็ยิ้มออกเมื่อได้รับคำยืนยันจากทั้งแม่และม๊าของเชอร์ แต่ก่อนจะกลับแม่ของเชอร์ก็เรียกเรามาคุยเป็การส่วนตัว
แม่แก้ว : เข้ามาใกล้ๆสิ
เกรซ : ค่ะ
แม่แก้ว : ฉันฝากลูกสาวของฉันด้วยนะ
เกรซ : ค่ะ
แม่แก้ว : แต่เมื่อไรที่ลูกสาวฉันเสียใจอีก ฉันก็จะไม่ปล่อยเธอแน่ ถึงแม้ว่าเธอจะเป็ลูกของประชาก็ตาม เข้าใจนะ?
รถของพ่อและแม่กับม๊าของเชอร์ก็วิ่งออกไปโดยเราสองคนยืนส่งจนรถวิ่งหายไปจากสายตา ดูเหมือนว่าวันนี้เป็วันที่เราสองคนต่างเหนื่อยที่สุดแล้วสำหรับเราสองคน
เชอร์ : เหนื่อยเนาะคุณ
เกรซ : เหนื่อยสุดๆ
เชอร์ : แต่อย่างน้อยคุณก้ได้ใจได้การยอมรับจากม๊ากับแม่เราไปเต็มๆเลยนะ
เกรซ : เรากังวลแต่ม๊าคุณนะสิ ดูจะไม่ปลื้มเราเท่าไหร่นะ
เชอร์ : ม๊าก็เป็แบบนี้แหละ ไม่ต้องห่วงนะคุณม๊าเรามีเหตุผลมากพอ
เกรซ : อืม ถ้างั้นเราขอมุดหน่อย
เชอร์ : เอาสิ
เราซบอกเชอร์ทุกครั้งที่เราเกิดเครียดขึ้นมา ถึงแม้เราจะได้รู้แล้วว่าพวกเราสองคนมีความเกี่ยวข้องกันเป็ลูกของเพื่อนสนิท แต่เราก็ยังสงสัยไม่หายว่าใครกันแน่ชื่อน้ำอิง เป็แม่ของเราจริงๆใช่มั้ย?
173
