ตอนเช้าที่ผม กำลังจะไปสมัครงานที่ บริษัท ซินลีเจี้ยน ผมเดินลงมาแล้วพบพี่ ที่กำลังทำท่าเ็ปทรมานจากอาการของโรค popu sun มันทำให้ผมเศร้าใจ จะดีใจที่ได้ชื่อว่าเป็ฮันเตอร์ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกดี หรือเสียใจที่เป็โรคร้ายดี
การเป็ฮันเตอร์ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ทำเงินมหาศาลให้กับพวกเราพี่น้อง มากมาย และพี่ผมก็เป็คนหล่อ ทำให้มีสาวๆมาเรียงคิวขอเป็แฟนจำนวนมาก ทั้งดารา นางแบบ และนักกีฬา แต่พี่ก็ปฏิเสธไปหมด เนื่องจากอาการป่วยของโรคร้าย และเื่นี้ทำให้ผมไม่อยากเป็ฮันเตอร์ เพราะกลัวจะป่วยเป็โรคเดียวกับพี่
ผมค่อยๆลงจากบันไดไปประคอง พี่วิบูลย์ ให้ไปนอนบนโซฟา แล้วรีบหยิบน้ำซุปร้อนๆที่แม่อุ่นไว้ในเตามาให้พี่ดื่ม
" วันนี้เอ็งก็จะไปดันเจี้ยนอีกเหรอ ปริศนา " พี่วิบูลย์ กล่าว
" ไม่ละงับ ผมจะไปสมัครงานเป็พนักงานเล่นเกมส์ที่บริษัท ซินลี้เจี้ยน " ผมกล่าวตอบ
" ถ้างั้นก็ขอให้เอ็งโชคดีก็แล้วกัน แค่ก แค่ก " พี่ผมไอออกมาเป็เื ทำให้ผมต้องอยู่ดูอีกหลายนาที ก่อนจะชัวน์ว่าพี่ไม่เป็ไร แล้วค่อยออกจากบ้าน อย่างไม่กังวลใจนัก
ทางไป บริษัท ซินลีเจี้ยน ต้องขึ้นรถเมลล์ ประมาณ 20 นาทีจากบ้านผม มันเป็รถสาย S06
ผมสูดอากาศเข้าลึกๆ ก่อนจะะโขึ้นไปบนรถเมลล์ และที่นั่น ผมก็ต้องตกตะลึงกับความงามของสาวคนหนึ่ง เธอชื่อ ดอกฟ้า เป็สาวไทย ผมดำขลับ อย่างกับภาพเขียนนางฟ้า นี่ถ้าเธอใส่กระโปรง ผมคงต้องแอบมองซักหน่อย เพราะเธอเป็ผุ้หญิงที่ใครๆต่างหมายปองอยากได้เป็แฟน
แต่เหมือนพระเ้าช่วย หลังจากสังเกต ดอกฟ้าซักพัก ผมก็พบรอยขาดบนกางเกงยีนส์ของเธอ ดูเหมือนว่าเธอจะถูกตะปูเกี่ยวขาดจนเห็น กางเกงในลายดอกไม้สีม่วง
"คุณ ครับ..."
ในขณะที่ผมกำลังจะกล่าวเตือน ดอกฟ้า เื่กางเกงยีนส์ของเธอขาด อยู่ๆก็มีมือปริศนาจากไหนไม่รู้มาจับก้นเธอ และนั่นก็ไม่ใช่มือผมด้วย
ผมหันไปมองหน้าชายคนที่จับก้น ดอกฟ้าในทันที แล้วซัดหมัดออกไปอย่างไม่ยั้งคิด
" ไอ้หื่นกาม " ผมด่าชายคนนั้นแล้วต่อยเขาด้วยแรงทั้งหมดที่มี
ชายปริศนา ถึงกับล้มลง เอามือจับบริเวณแก้มที่ถูกต่อย ก่อนจะะโว่า คุณเข้าใจผิด แล้วรีบวิ่งลงจากรถเมลล์ทันที
ดอกฟ้าจึงเข้ามาขอบคุณผม แล้วให้เบอร์ติดต่อ เพื่อจะเลี้ยงขอบคุณวันหลัง
รถเมลล์ค่อยๆวิ่งไปเรื่อยๆ ราวกับไม่เคยมีเื่อะไรเกิดขึ้น จนไปถึง บริษัท ซินลีเจี้ยน
" เอ๊ะ " เสียงอุทานของดอกฟ้าดังจนคนทั้งรถหันมามอง ก่อนจะกล่าวว่า
"คุณก็มาทำงานที่นี่เหรอคะ? "
" ใช่ครับ " ผมกล่าวตอบแล้วแอบเข้าไปกระซิบว่ากางเกงยีนส์เธอขาดก่อนส่งเสื้อสูทที่ผมใส่มาให้เธอใส่เพื่อปิดรอยขาด แล้วเราก็ลงจากรถเมลล์พร้อมกัน ตรงเข้าไปหาเ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ของบริษัท ซินลีเจี้ยน
พนักงานต้อนรับสาวหน้าตาดี ออกมาให้บริการในทันที
" พวกคุณมาสมัครงานเหรอคะ? ดิชั้นจะนำทางให้ จนถึงห้องของหัวหน้าฝ่ายบุคคลเลยค่ะ "
" ขอบคุณ ค่ะ/ครับ " ดอกฟ้า และผมพูดพร้อมกัน
และภายในเวลาแค่4นาที ที่พนักงานสาวต้อนรับพาเดินไปห้องหัวหน้าฝ่ายบุคคล ผมก็ต้องพบกับฝันร้าย เมื่อหนุ่มวิตถารคนที่ผมต่อยหน้าไป เป็หัวหน้าฝ่ายบุคคล ชื่อ ไพโรชน์
" เื่บนรถเมลล์เราเข้าใจผิดกันนะครับ " ไพโรชน์ กล่าวกับดอกฟ้า อย่างสุภาพบุรุษ ก่อนจะหันหน้ากับมาทางผมแล้วกล่าวว่า
" ส่วนแก ชั้นจะจำไว้ ระวังตัวให้ดี ว่าจะตกงานเร็วๆนี้ " ไพโรชน์ กล่าวกับผมราวกับเขาเป็ซาตาน
ในไม่ช้า ผู้สมัครคนอื่นๆก็ทยอยมา ไพโรชน์จึงเข้าไปต้อนรับ อย่างยิ้มแย้ม มีเพียงผมเท่านั้นที่เขาปั้นหน้าั์ใส่ รุ้งี้เข้าไปจับด้วยอีกคนก็ดี จะได้เป็ความลับระหว่างเราสองคน ความคิดชั่วร้ายของผมเริ่มก่อตัว แต่ผมก็ต้องสะบัดความคิดนั้นทิ้งไป
ไพโรชน์ ค่อยๆเดินออกมาด้านหน้าผู้สมัครทั้งหลาย แล้วอธิบาย ขั้นตอนวิธีเล่นเกมส์ และสมัครเข้าทำงาน แต่คำพูดสุดท้ายของเขาก็ทำให้ใครๆหลายคน รวมทั้ง ดอกฟ้า และตัวผม อดใจสั่นไม่ได้
" ถ้าใครเก็บเวล ไม่ถึง 30 ภายใน 2อาทิตย์ จะถูกไล่ออกจากบริษัท แม้จะถูกบรรจุเป็พนักงานบริษัทแล้วก็ตาม "
นั่นคือสิ่งท้าทายแรกที่ผมได้จากบริษัทนี้ ในขณะที่กำลังกังวลว่าจะเล่นยังไงให้เลเวล 30 เลขาของไพโรชน์ ก็ก้าวเท้าเข้ามาแล้วแจกเครื่องเล่นเกมส์ เป็หมวกกันน๊อคชนิดหนึ่งที่ฝรั่งชอบใช้ ก่อนไพโรชน์จะอธิบายวิธีใช้ และไล่ทุกคนกลับบ้าน อีก2อาทิตย์ค่อยเจอกัน ตอนที่ตัวละครของทุกคน เวล 30 แล้ว
************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป