หากมองจากมุมกว้าง ระดับความมหัศจรรย์ของสิ่งที่เกิดขึ้นก็ไม่ต่างจากสุดยอดมายากลทั้งหลายที่จารึกในประวัติศาสตร์ เหตุเพราะสองร่างของอเล็กซ์และโรเบิร์ตที่ลอยเคว้งอยู่ในอากาศ เมื่อทะลุผ่านเมฆก้อนใหญ่กลับพลันถูกห่อหุ้มด้วยหุ่นยนต์ขนาดั์ รูปร่างลักษณะของหุ่นคล้ายกับหน่วยกวาดล้างแทบทุกประการ แตกต่างเพียงส่วนข้อมือที่ไม่มีการติดตั้งปืนแบบต่าง ๆ เอาไว้ ทว่าอาวุธกลับย้ายไปอยู่ในมือที่นิ้วเหล็กกำไว้แน่น สำหรับหุ่นที่บัญชาการโดยอเล็กซ์ ในมือคือดาบขนาดั์ที่แทบจะใหญ่กว่าตัวหุ่น แลดูไม่สมส่วนเท่าไรนัก แต่หุ่นกลับพลิ้วไหวไปมาได้อย่างคล่องแคล่วเหลือเชื่อ ส่วนหุ่นของโรเบิร์ตถือขวานที่ขนาดใหญ่ไม่แพ้กัน
อเล็กซ์ที่นั่งประจำการอยู่ในห้องควบคุมมองทะลุผ่านช่องโปร่งใสด้านหน้าภาพของเมืองซานฮวนที่ค่อย ๆ ขยายใหญ่ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ปรากฏเต็มสายตา เมืองแห่งนี้โดดเด่นด้วยภูมิประเทศแห้งแล้งกึ่งทะเลทราย และขณะนี้บรรยากาศกำลังวุ่นวายอึกทึกด้วยเสียงอาวุธนานาชนิด ะเิที่ดังต่อเนื่องโดยไม่มีทีท่าจะหยุด บ่งบอกว่าหน่วยกวาดล้างทำหน้าที่อย่างแข็งขัน
เป้าหมายที่หุ่นของอเล็กซ์และโรเบิร์ตจะััพื้นโลกคือใจกลางคฤหาสน์หินอ่อนซึ่งถูกโอบล้อมด้วยกำแพงสูงสิบเมตร ซึ่งบัดนี้ปรากฏอยู่เบื้องล่างไม่ไกลจากพวกเขาแล้ว หน้าจอมอนิเตอร์ในห้องควบคุมบอกว่าระดับความสูงขณะนี้คือสามร้อยฟุต
ปัง! ปัง! ปัง!
ถึงแม้การบุกโจมตีทางอากาศของอเล็กซ์และโรเบิร์ตจะทำให้กำแพงนิรภัยสูงใหญ่ที่ทำหน้าที่เปรียบเสมือนป้อมปราการโอบล้อมคฤหาสน์ไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง ทว่ากองทัพอารักขานายพลวาร์กัสก็ไม่ได้แสดงท่าทีถอดใจยอมแพ้ เพราะทันทีที่เข้ามาในระยะหวังผล ป้อมปืนกลพิฆาตอากาศยานที่ถูกติดตั้งเอาไว้บนกำแพงทุกด้านก็เริ่มสาดะุใส่ผู้มาเยือนอย่างกราดเกรี้ยว
แก๊ง! แก๊ง!
แน่นอนว่าอาวุธอายุหลายสิบปีย่อมไม่ระคายผิวสุดยอดเทคโนโลยีฝีมือนักประดิษฐ์อัจฉริยะของโลก มีเพียงเสียงะุกระทบโลหะเท่านั้นที่พอจะทำให้อเล็กซ์รำคาญอยู่บ้าง
ท่ามกลางห่าะุ ขณะกำลังร่อนตัวผ่านกำแพงด้านตะวันตกเข้าสู่ลานกว้างใจกลางคฤหาสน์ แขนซ้ายของหุ่นที่อเล็กซ์ควบคุมก็แกว่งสะบัดดาบั์ในมือฟาดฟันใส่เหล่าทหารและป้อมปืนที่ประจำการอยู่บริเวณดังกล่าว อานุภาพการโจมตีรุนแรงขนาดที่ทำให้กำแพงนิรภัยพังกระจายอย่างง่ายดายราวกับใช้มีดหั่นเต้าหู้ ทั้งทหารทั้งป้อมปืนกระเด็นกระดอนตกสู่เบื้องล่างอย่างไร้ทางสู้โดยสิ้นเชิง
ไม่กี่วินาทีต่อมา หุ่นรบหน่วยบุกทะลวงทั้งสองก็ััพื้นดิน ณ ใจกลางลานกว้างด้วยท่าทีสง่างาม ไม่หวั่นห่าะุที่กระหน่ำจากรอบทิศทางแม้แต่น้อย
“บัดซบ! พวกมันบุกเข้ามาถึงที่นี่เลยเหรอวะ” เห็นภาพหายนะที่มาเยือนอย่างไม่คาดฝันเต็มสองตา นายพลวาร์กัสที่มองเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านหน้าต่างห้องทำงานชั้นบนสุดของคฤหาสน์ถึงสบถออกมาพลางกัดฟัดแน่น
“ทุกอย่างมันกะทันหันมากเลยครับท่าน ตอนนี้กองทัพของพวกเราทั้งหมดที่ประจำการอยู่รอบคฤหาสน์ก็โดนโจมตีอย่างหนัก จะทำอย่างไรดีครับ?” ชายหนุ่มที่ยืนอยู่เคียงข้าง ชัดเจนว่าเป็ผู้ใต้บังคับบัญชาถามด้วยท่าทีตื่นตระหนก
“ถามได้จะให้ทำยังไง ก็ยิงมันให้ร่วงสิวะ! ใช้เครื่องยิงะเิได้เลยได้เลย ขนอาวุธทุกชนิดที่เรามีโจมตีใส่พวกมันให้หมด ไม่ต้องยั้ง ทุ่มหมดหน้าตัก ส่วนแกไปบอกหน่วยอารักขาให้เตรียมรถเดี๋ยวนี้ อะไรที่พอจะขนไปได้ก็ขนไปให้หมด พวกเราจะหนีออกทางประตูหลัง”
“รับทราบครับท่าน!” ชายหนุ่มรับคำสั่งแข็งขัน ก่อนรีบวิ่งออกจากห้องไป
กลางลานกว้างของคฤหาสน์ ปรากฏภาพที่ยากจะเชื่อสายตา หุ่นเหล็กขนาดใหญ่ ความสูงใกล้เคียงห้าเมตรโลดโผนโจนทยาน ขณะใช้อาวุธเข้าโจมตีเหล่าทหารที่สาดะุใส่อย่างน่าตื่นตาตื่นใจ เรียกได้ว่าจุดแข็งที่สุดของหุ่นยนต์หน่วยบุกทะลวงไม่ใช่ขนาดที่ใหญ่โต หรือเกราะป้องกันะุ แต่เป็ความคล่องแคล่วว่องไวชนิดหาตัวจับได้ยาก
ศพแล้วศพเล่าผ่านไป ขณะกำลังง่วนอยู่กับการกวาดล้างทุกอย่างให้สิ้นซาก พลันสายตาของอเล็กซ์เหลือบไปเห็นว่าบนกำแพงฝั่งทิศเหนือ เครื่องยิงะเิทำลายล้างสูงหลายเครื่องที่เพิ่งถูกนำมาติดตั้งกำลังเล็งมาที่เขา
บึ้ม!
เสียงสนั่นหวั่นไหวพร้อมะเิลูกใหญ่ถูกปล่อยออกมา ทว่าในเสี้ยววินาทีดังกล่าว อเล็กซ์กลับไม่ได้หลบหลีก ตรงกันข้ามเขากลับพุ่งเข้าหาแบบดับเครื่องชน ง้างดาบั์ฟันลูกะเิจนแยกออกเป็สองส่วน ฉับพลัน เกิดะเิขึ้นด้านหลังเขาทั้งสองด้าน กำแพงสูงพังทลายเป็หน้ากลอง เสียงโหยหวนของเหล่าทหารผู้โชคร้ายที่โดนไฟครอกดังระงมอย่างน่าเวทนา
เห็นการสำแดงเดชของผู้บังคับบัญชาตนเต็มสายตา โรเบิร์ตรับรู้หน้าที่ทันทีว่าตนต้องทำสิ่งใดต่อไป เขาควบคุมหุ่นกระโจนร่างั์ใหญ่ พุ่งเข้าหาบริเวรณที่เครื่องยิงะเิทำลายล้างสูงประจำการอยู่ ซึ่งขณะนี้ทหารสามสี่นายกำลังกำลังกุลีกุจอบรรจุะุนัดใหม่อย่างร้อนรน
เปรี้ยง!
เสียงขวานั์ของโรเบิร์ตฟาดฟันใส่อย่างไม่เลือกหน้า หมายจัดการทั้งยุทโธปกรณ์ทั้งคนให้ราบคาบในคราวเดียว ผลลัพธ์คือทั้งเครื่องยิงะเิ คน และเศษซากำแพง กระจัดกระจายไปคนละทิศทาง
ขณะนึกชื่นชมฝีมือที่ก้าวหน้าของลูกน้องคนสนิท สัญญาณเตือนในห้องควบคุมหุ่นของอเล็กซ์ก็ดังขึ้น บ่งบอกพิกัดสำคัญ ทำให้รู้ว่านายพลวาร์กัสผู้เป็เป้าหมายหลักของปฏิบัติการครั้งนี้กำลังขึ้นรถหนีไปทางประตูด้านหลังคฤหาสน์
“คิดว่าจะหนีพ้นหรือไง เ้าพวกนี้โง่เหมือนกันทุกคนจริง ๆ” พึมพำด้วยรอยยิ้มเย็น จากนั้นไม่ปล่อยให้เสียเวลา อเล็กซ์รีบบังคับหุ่นกระโจนข้ามกำแพงตามไปทันควัน พลางส่งสัญญาณบอกอีกสองหน่วยที่เหลือซึ่งยังรออยู่บนเครื่องบิน
“เป้าหมายหนีออกจากที่กบดานแล้ว หน่วยสำรวจลงมาเก็บกวาดได้เลย ส่วนหน่วยรบทางอากาศก็ลุยได้เลยเช่นกัน ถึงเวลาปิดเกมแล้ว”
“รับทราบครับ!”
“รับทราบค่ะ!”
สิ้นเสียงขานรับที่ดังลอดผ่านเครื่องมือสื่อสาร ร่างเหล็กั์ที่ควบคุมโดยอเล็กซ์ก็ปรากฏขึ้นเหนือขบวนรถตู้สีดำสามคันซึ่งกำลังแล่นอยู่บนถนนด้านหลัง ห่างจากประตูคฤหาสน์ไม่กี่ร้อยเมตร
ลอยเคว้งกลางอากาศ พลิ้วไหวจนไม่น่าเชื่อว่าหุ่นั์ขนาดเกือบห้าเมตรจะเคลื่อนไหวรูปแบบนี้ได้ ก่อนร่อนลงััพื้นอย่างหมดจดงดงาม
ตึง!
เสียงเท้าหุ่นยนต์กระทบดิน ปักหลักยืนกลางถนน ขวางหน้าขบวนรถตู้ของนายพลวาร์กัสอย่างกะทันหัน ทำให้พลขับไม่มีทางเลือกอื่น เหยียบเบรกฝุ่นตลบ เกิดเป็เสียงแสบแก้วหู ตัวรถยังไถลไปตามแรงเฉื่อยอีกหลายเมตร ก่อนหยุดนิ่งลง จากนั้นบรรยากาศพลันเงียบสงบ มีเพียงเสียงปืนดังเล็ดลอดจากสมรภูมิเื้ัเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
โดยปกติแล้วเมื่อเกิดสถานการณ์เช่นนี้ เหล่าทหารที่ประจำการอยู่เต็มรถตู้น่าจะลั่นะุห่าใหญ่ใส่เพื่อเปิดทาง แต่เมื่อศัตรูเป็หุ่นยนต์จักรกลขนาดั์ที่ชัดเจนว่าไม่ว่าจะกระหน่ำะุใส่กี่ร้อยกี่พันนัดก็ไม่ระคายผิว ทุกคนจึงรู้ดีแก่ใจว่าอาวุธปืนในมือมีค่าไม่ต่างจากเศษกระป๋อง การออกไปสู้รบในเวลานี้ความตายคือคำตอบเพียงข้อเดียวที่จะได้รับ
ครึ่งนาทีพ้นผ่าน ทั้งสองฝ่ายต่างก็ยังไม่มีใครเคลื่อนไหว สำหรับอเล็กซ์ รถตู้ทั้งสามคันไม่ต่างอะไรจากกรวดก้อนเล็ก ๆ ที่เขาใช้แรงเพียงนิดเดียว กำจัดทิ้งเสียเมื่อไรก็ได้ ไม่มีเหตุผลประการใดที่ต้องรีบร้อน ดังนั้นสุดท้ายเกมประลองความอดทนครั้งนี้ นายพลวาร์กัสจึงเป็ฝ่ายขอยอมแพ้
“ยอมแล้ว ยอมแพ้แล้ว จะพาชั้นไปขึ้นศาลโลกหรืออะไรก็ได้แต่อย่าฆ่าชั้นเลย” เสียงะโดังมาจากรถตู้คันตรงกลาง ตามด้วยประตูที่ค่อย ๆ เปิดออก ปรากฏชายวัยใกล้เกษียณรูปร่างกำยำ ที่เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งขึ้นปกนิตยสารชื่อดังระดับโลก พร้อมพาดหัว ‘ทรราชแห่งยุค’ เดินออกมาด้วยท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ มือทั้งสองข้างชูขึ้นเหนือศรีษะ บ่งบอกว่ายอมจำนนโดยสิ้นเชิง เม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนผิวหน้าหยาบกร้าน ไม่แน่ใจว่าเพราะแสงแดดร้อนระอุ หรือความรักตัวกลัวตายก่อตัวขึ้นในใจ
“เดินมาคุยตรงนี้ได้ไหม ได้ยินไม่ถนัดเลย” เสียงของอเล็กซ์เปล่งออกมาผ่านระบบสื่อสารของหุ่นรบ
“ดะ…ได้สิ”
แม้ความกลัวในใจจะท่วมท้น แต่นายพลวาร์กัสก็ไม่มีทางเลือกมากนัก จึงก้าวไปข้างหน้าตามคำเชิญกึ่งบังคับของอเล็กซ์แต่โดยดี
“ทำตัวสบาย ๆ นา ถ้าจะฆ่านาย ชั้นฆ่าไปนานแล้ว เพราะงั้นไม่ต้องกลัวไป เรามาคุยเื่ธุรกิจกันดีกว่า”
เมื่อเห็นท่าทีอันผิดคาดของอเล็กซ์ ความกังวลของนายพลวาร์กัสจึงค่อยคลายตัว หยกมือขึ้นปาดเหงื่อเย็นบนใบหน้า ก่อนกล่าวตอบ “ได้แน่นอน นาย้าอะไรบอกได้เลย”
“ชั้นไม่อยากอ้อมค้อมมาก เข้าเื่เลยละกัน ชั้นอยากรู้ว่าเซฟลับของแกซ่อนอยู่ตรงส่วนไหนของคฤหาสน์”
ได้ยินข้อเสนอของอเล็กซ์ ร่างใหญ่แน่นิ่งไปครู่หนึ่ง แม้จะรักตัวกลัวตายเพียงใด แต่สิ่งที่อยู่ในเซฟลับคือสมบัติทั้งหมดที่ชีวิตนี้ทุ่มเทหามา หากถูกแย่งชิงไปก็เท่ากับทุกสิ่งที่ทำมาสูญเปล่าในพริบตา
“จะยึกยักอะไร อย่าลืมว่าแกไม่ได้มีทางเลือกมากหรอกนะ แต่ถ้าแกยอมบอก ก็เดินกลับไปขึ้นรถตู้ แล้วก็นั่งออกไปได้เลย ใช้ชีวิตหลบซ่อนสักพัก ระดับแกยังไงก็หาทางกลับมาได้อีกอยู่แล้ว กับอีกตัวเลือกคือตายตอนนี้ เงินสักแดงก็ไม่มีโอกาสใช้อีกแล้ว” เห็นอีกฝ่ายนิ่งเงียบไม่ยอมตอบ อเล็กซ์จึงกระทุ้งต่อ
นายพลวาร์กัสถลึงตามองใบหน้าราบเรียบของชายหนุ่มผู้บังคับหุ่นยนต์อย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ด้วยไม่คาดคิดว่าธาตุแท้ของอเล็กซ์ อัศวนาวิน หัวหน้ากลุ่ม Dictator Slayer ที่ผู้คนทั่วโลกยกย่องก็ไม่ได้ต่างจากตัวเขาที่ผู้คนประณามว่าเป็ทรราชเลยสักนิด
อย่างไรก็ตาม สำหรับนายพลวาร์กัสนี่คือข่าวดี คนชั่วย่อมมองคนชั่วด้วยกันออกอย่างกระจ่างแจ้งดังนั้นเขาจึงมั่นใจว่าทุกอย่างจะจบลงอย่างเรียบร้อยหากตกลงผลประโยชน์ลงตัว
“เจาะกระเบื้องแผ่นที่หกถึงสิบแปดจากมุมขวาสุดห้องนั่งเล่นทิศตะวันตกชั้นหนึ่ง ลึกลงไปหนึ่งเมตรครึ่งจะเจอกับประตูเซฟ รหัสคือสี่หนึ่งสองเจ็ดเก้าห้า สิ่งที่ต้องระวังคือห้ามขุดเจาะนอกกระเบื้องแผ่นที่กำหนดเด็ดขาด และห้ามกรอกรหัสผิดแม้แต่ครั้งเดียว ไม่อย่างนั้นตู้เซฟจะทำลายตัวเอง จะไม่มีใครได้เห็นสมบัติเ่าั้อีกเลย”
“ได้ยินแล้วใช่ไหมอลัน” อเล็กซ์ถามคู่สนทนาปลายสาย
“ได้ยินชัดเจนเลยครับหัวหน้า เดี๋ยวจะจัดการให้เรียบร้อยภายในหนึ่งชั่วโมงครับ”
เห็นอเล็กซ์ออกคำสั่ง ใจหนึ่งก็แสนเสียดายราวคนสิ้นเนื้อประดาตัว อีกใจก็โล่งประหนึ่งยกูเาออกจากอก ก่อนที่นายพลวาร์กัสจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเสงี่ยมเจียมตัวว่า
“ชั้นไปได้แล้วใช่ไหม?”
“อื้ม เชิญได้เลย ยินดีที่ได้ร่วมกัน”
เมื่อได้รับอนุญาต นายพลวาร์กัสไม่รอช้า รีบหันหลัง เตรียมวิ่งกลับขึ้นรถตู้ด้วยท่าทีร้อนรน สิ้นสภาพจอมทรราชโดยสิ้นเชิง
ทว่า ยังไม่ทันที่นายพลวาร์กัสจะสืบเท้าได้ถึงสิบเก้า อยู่ ๆ หุ่นรบของอเล็กซ์ก็ง้างมือที่ถือดาบเล่มั์เป็วงกว้าง วาดรัศมีกว้างใหญ่ กรีดห้วงอากาศเกิดเสียงแสบหู จากนั้นฟาดลงอย่างรุนแรง
ฉับ!
เสียงดาบั์ฟันผ่านลำคอของนายพลวาร์กัสจากด้านหลังจนขาดสะบั้นในพริบตา ศีรษะแยกออกจากลำตัว กระเด็นไกลนับสิบเมตร เืพุ่งกระจายเป็น้ำพุ ร่างกำยำไร้หัวยืนอยู่ต่ออีกเกือบห้าวินาทีก่อนทรุดลงกับพื้น
‘เ้าพวกนี้มันโง่เหมือนกันทุกคนจริง ๆ แววตาเป็ประกายว่าจะรอดชีวิตโดยข้อเสนอโง่ ๆ มองยังไงก็น่าสมเพชไม่เปลี่ยน’ มองดูการนองเืเบื้องหน้า อเล็กซ์ยิ้มเยาะในใจ
เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับผู้เป็หัวหน้า เหล่าทหารอารักขานายพลวาร์กัสรีบสตาร์ทรถอย่างร้อนรน ราวกับฝูงมดแตกรังที่หนีตายอย่างไม่คิดชีวิต แต่แน่นอนว่าไม่ทันการ และไม่มีใครรอดชีวิตไปได้ อเล็กซ์ใช้ดาบเล่มเดิมฟันรถตู้ทั้งสามคันจนพังย่อยยับภายในไม่ถึงหนึ่งนาที ราวกับชายหนุ่มกระหายที่จะระบายความเคียดแค้นภายในใจ
หลังจากที่เครื่องบินขนส่งทหารทมิฬลำั์ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าได้ไม่นาน ไม่กี่นาทีต่อมามันก็เคลื่อนตัวผ่านเมืองซานฮวน ที่เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็สมรภูมิรบดุเดือดเืพล่าน และตอนนี้จากทิวทัศน์ที่อเล็กซ์มองเห็นผ่านหน้าต่างคือเศษซากแห่งความพินาศ อาคารบ้านเรือนถูกทำลายแทบทั้งหมด บางจุดของเมืองลุกโชนด้วยเปลวเพลิง ราวกับเป็ฉากสุดท้ายในหนังาที่เขาเคยดู
“กองทัพนายพลวาร์กัสนี่กระจอกกว่าที่คิดไว้เสียอีก” สุ้มเสียงอารมณ์ดีของริคาร์โด สมทบด้วยเสียงเจี๊ยวจ๊าวของอีกหลายคนดึงอเล็กซ์ออกจากภวังค์
“แล้วสรุปว่าใครล่าได้น้อยสุด?” อีกหนึ่งเสียงถามแทรก
อเล็กซ์ไม่อยู่ในอารมณ์สนุกสนานเท่าไรนัก จึงเดินปลีกตัวออกไปทางห้องนักบินเพียงลำพัง ทิ้งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาทุกคนมองตาม แต่ก็ไม่มีใครเอ่ยถามใด ๆ ขึ้นมา
เดินถึงห้องนักบิน อเล็กซ์ก็พูดกับโบเว่นที่นั่งประจำการทำหน้าที่อยู่ด้วยเสียงชืด ๆ ว่า
“โบเว่น ชั้นขอเปลี่ยนเส้นทางนิดนึง ก่อนไปเกาะลิตเติ้ลเฮย์ นายแวะส่งชั้นที่บ้านก่อนได้ใช่ไหม”
“ไม่มีปัญหาครับหัวหน้า น้ำมันยังเหลือ ๆ ครับ”
อเล็กซ์ตบไหล่โบเว่นสองครั้งแทนคำขอบคุณ ก่อนเปิดเพลงให้ดังขึ้นในหูฟังทั้งสองข้าง และเดินไปนั่งเงียบ ๆ ที่มุมหนึ่งของตัวเครื่อง
“หัวหน้าแน่ใจนะครับว่าจะไม่ไปปาร์ตี้ฉลองภารกิจเสร็จสิ้นกับพวกเราจริง ๆ ”
ฮิเดโอะพยายามโน้มน้าวใจผู้เป็หัวหน้าเป็ครั้งสุดท้าย ขณะเครื่องบินอยู่เหนือชายหาดมาลิบู
“ขอผ่านสักครั้งแล้วกัน ่นี้ชั้นนอนไม่ค่อยหลับ”
“โอเคครับหัวหน้า งั้นเดี๋ยวพวกผมสนุกเผื่อนะครับ แล้วเจอกันครับ”
ทันใดนั้นประตูเครื่องบินก็ค่อย ๆ เปิดออก ลมแรงปานพายุพัดเข้ามาอีกครั้ง อเล็กซ์ไม่รอให้ประตูเปิดสนิท ะโสวนออกไปโดยที่คนอื่น ๆ ไม่ทันกล่าวคำอำลา
หากอเล็กซ์ล่วงรู้อนาคตว่าการจากลากับสหายครั้งนี้จะยาวนานกว่าทุกครั้ง เขาคงมีสิ่งที่อยากพูดกับทุกคนมากกว่านี้ เพราะหลังจากที่อเล็กซ์กดปุ่มแคปซูลจักรกลได้ไม่นาน และขณะกำลังร่อนลงสู่เบื้องล่าง อยู่ ๆ ก็ปรากฏรูขนาดใหญ่สีดำขึ้นกลางความว่างเปล่าของอากาศอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย บดบังทัศนวิสัยจนสิ้น สีสันและความมีชีวิตชีวาของชายหาดแปรเปลี่ยนเป็มืดสนิท
ยังไม่ทันที่อเล็กซ์จะได้ใ และวิเคราะห์ว่าสิ่งที่เห็นคืออะไร ร่างที่ห่อหุ้มด้วยหุ่นเหล็กก็พุ่งหายลับเข้าไปในรูนั้นเสียแล้ว ราวกับโดนปีศาจแห่งความมืดดูดกลืนก็ไม่ปาน
3K
![ทะลุมิติไปเป็นแม่ของวายร้ายทั้งสาม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646647397_12654974.webp)
