GAMER ระบบเกรียนสะท้านโลก

**ขอเปลี่ยนจากฟังชั่น[MENU] เป็น [STATUS] นะครับโม่ฟางลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตนเองกลับมาอยู่ที่ใต้ต้นไม้เเล้ว"นี่เรากลับมาเเล้วอย่างนั้นหรือ"เเสงอาทิตย์อันสดใสในยามเช้า กลิ่นอายของธรรมชาติในเเถบชนบท บรรยากาศมันเเตกต่างกลิ่นคาวเลือดใน Lost paradise ราวฟ้ากับเหวโม่ฟานยังคงนั่งลงอยู่ในท่าขัดสทาธิเหมือนเช่นก่อนที่เขาจะเข้าไปยังมิติลึกลับเมื่อเขามองไปรอบๆเขาก็ต้องประหลาดใจเงาจากต้นที่เกิดเเสงอาทิตย์ที่ผ่านมายังต้นของมันยังคงมีความยาวเช่นเดิม ทั้งๆที่เขาใช้เวลาอยู่ภายในค่าย Lost paradise ตั้ง 3 ชั่วโมงเเท้ๆ เเต่เงาของต้นไม้นี่กลับมีขนาดเท่าเดิมมันเป็นไปได้ยังไงหลังจากนั้นโม่ฟานก็ตระหนักได้ถึงคำพูดที่เสียงอันลึกลับเคยกล่าวไว้กับเจาว่าเมื่อเขาได้เข้าไปภายในอีกมิติหนึ่งเเล้ว เวลาภายในโลกนี้ก็จะหยุดลงซึ่งหมายความว่าตราบใดที่เขายังคงอยู่ใน Lost paradise เขาก็จะสามารถมีเวลาฝึกฝนได้อย่างไม่จำกัดเเต่ความคิดอันเพ้อฝันของเขาก็ต้องดับวูบไป เพราะในความเป็นจริงเเล้วเขาสามารถอยู่ใน Lost paradise ได้เพียงเเค่ 3 ชั่วโมงต่อวันเท่านั้นพับ พับ พับโม่ฟานค่อยๆยันตัวขึ้นจากพื้นอย่างเกียจคร้าน พร้อมจัดเเจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยโม่ฟานเริ่มออกหมัดชกลมเเละออกกระบวนท่าโจมตีรูปเเบบต่างๆเพื่อตรวจสอบอัตราการตอบสนองของกล้ามเนื้อของตนหลังจากฝึกหนักมาเมื่อคืนถึงเเม้ว่าร่างกายของเขายังคงไร้เรี่ยวเเรงเนื่องจากความเหน็ดเหนื่อยจากการฝึกฝน เเต่ผลลัพท์ที่ได้ก็ทำให้เขาพึงพอใจอย่างมากจิตใต้สัมนึกของโม่ฟานสามารถสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนเเปลงของท่วงท่าการเคลื่อนไหสที่เคยเเข็งกระด้างตอนนี้เริ่มที่จะมีความยืดหยุ่นเเละอ่อนช้อยยิ่งขึ้น ถึงเเม้ว่าจะยังไม่ถึงระดับคนทั่วไปเเต่นี่ก็ถือว่าดีมากเเล้วหากตัวนำตัวเขาในตอนนี้ไปต่อสู้กับไบรอันอีกครั้งละก็เขาทั่นจะว่าจะสามารถจัดการเขาได้ภายใน 3 กระบวนท่าโม่ฟานมีพลังสมาธิเเละปฏิกริยาโต้ตอบสูงกส่าคนทั่วไปถึง 4 เท่า เเต่ด้วยร่างกายที่ยังอ่อนเเอนี้ทำให้มันไม่สามารถตอบสนองความคิดอันรวดเร็วของเขาทัน เขาจึงจำเป็นต้องขัดเกลาร่างกายของตัวเองให้สามารเคลื่อนไหวให้ทันต่อความคิดของเขาให้ได้"เอเลน เอเลน นี่ลูกอยู่ไหนน่ะ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ" เสียงเเม่ของเอเลนดังลั่นออกมาจากในบ้านของเขา"เวรละ!" โม่ฟานพึ่งจะนึกได้ในเมื่อตอนนี้เป็นเวลาที่ส่วนใหญ่ตื่นนอนเเล้วนั้นย่อมรวมถึงพ่อเเม่ของเขาด้วยเมื่อคืนเกิดเรื่องขึ้นกับโม่ฟานมากมายทำให้เขาลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิททุกเช้าเเม่ของเอเลนจะต้องไปปลุกเขาให้ลุกจากเตียง เเต่ว่าโม่ฟานที่อยู่ในร่างเอเลนกลับอยู่นอกบ้านตลอดทั้งคืน ดังนั้นมันจึงไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่เเม่ของเขาจะพบร่างของเอเลนอยู่บนเตียงโม่ฟานรู้อยู่เเก่ใจ้เเล้วว่าเรื่องนี้จะต้องสร้างเรื่องยุ่งยากให้กับเจ้าตัวอย่างเเน่นอนโม่ฟานรีบพุ่งตัวตรงดิ่งไปที่บ้านของตนในทันที"เเม่ ข้าอยู่นี่!!"โม่ฟานตะโกนตอบเเม่เขาทันทีเมื่อเปิดประตูเข้าบ้านมาตึก ตึก ตึกทันทีที่ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยของโม่ฟาน เอ็มม่าจึงได้วิ่งออกมาจากห้องครัวอย่างรีบร้อนขอบตาของเธอบวมตุ่ยเป็นสีเเดง ผมที่เคยยาวสวยดุจเเพรไหมดูยุ่งเเหยงไปหมดเมื่อเห็นถึงสภาพอันหน้าตาอันเหนื่อยอ่อนของผู้เป็นมารดาของเจาทำให้โม่ฟานรู้สึกเจ็บปวดหัวใจอย่างมากเขารู้ได้ทันทีว่าเเม่ของเขาต้องออกตามหาเขาทั่วทั้งบ้านมาหลายรอบเเล้วอย่างเเน่นอนถึงเเม้ว่าเขาจะเป็นเพียงผู้อาศัยร่างของเด็กชายที่ชื่อ 'เอเลน' เท่านั้น เเต่ทว่าเขากลับรู้สึกผูกพันกับหญิงสาวผู้นี้ราวกับเธอเป็นมารดาที่เเท้จริงของเขา โม่ฟานจึงรู้สึกผิดอย่างมากที่เเม่ต้องมาลำบากเพื่อออกตามหาเขา"เอเลน" เอ็มม่าโผเข้ามากอดเขาพร้อมเรียกชื่อของ้ขาออกมาหลายครั้งเธอรู้สึกดีใจเเละโล่งอกอย่างมากเมื่อเห็นเอเลนปลอดภัยดีเเต่สีหน้าของเธอก็เเปรเปลี่ยนเป็นหน้าเกลียดทันทีเมื่อเธอมองไปที่ร่างของเขา"เอเลนนี่ละ..ละ..ลูกไปทำอะไรมาถึงได้เนื้อตัวสกปรกเเบบนี้เเถมยังรอยเเผลทั่วตัวนี่อีก" เสียงของเธอเต็มไปด้วยความตกใจ เมื่อมองไปที่ร่างของโม่ฟานทั่วทั้งตัวของโม่ฟานเต็มไปด้วยรอยเเผลถลอกเเละคลาบดินจากการฝึกเมื่อคืน เสื้อผ้าขาดเป็นชิ้นๆจากการฝึกหนัก ดูเเล้วเเทบสภาพไม่ต่างไปจากขอทานเลยเเม้เเต่นิดเดียวโม่ฟานรู้สึกเหมือนมีอะไรติดอยู่ในลำคอ เขาไม่สามารถติบเเม่ของเขาด้วยใบหน้าระรื่นได้ว่านี่เป็นผลจากการฝึกนรกของเขาเมื่อคืนหรือต่อให้เขาบอกความจริงออกไปก็ไม่มีทางที่เเม่ของเขาจะนอมเชื่อเรื่องที่เขาเล่าออกไปอย่างเเน่นอน"ท่านเเม่ เมื่อคืนเมื่อข้ามองออกไปยังท้องฟ้าเบื้องบน ข้าก็ได้เห็นถึงดวงสุกสกาวมากมายบนท้องฟ้า ข้าจึงเเอบออกไปดูดาวในยามราตรี""ในขณะที้ข้ากำลังมองไปยังท้องฟ้าอยู่นั้น ข้าได้สังเกตุเห็นดาวตกที่พุ่งทะยานลงมายังพื้นเบื้องล่างข้าเลยพยายามที่จะวิ่งตามมันไป เเต่ปรากฏว่าข้ากลับพลาดพลั้งล้มกลิ้งลงไปยังเนินเบื้องล่างจนสลบไป กว่าข้าจะได้สติกลับมาก็เมื่อตอนเช้านี่เอง"โม่ฟานกล่าวคำโกหกคำโตออกมาได้อย่างหน้าตาย การพูดโกหกของโม่ฟานเเม้ว่าจะดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือ เเต่ด้วยทักษะอันมากล้นของโม่ฟานทำให้เขาสามารถควบคุมสีหน้าเเละท่าทางได้อย่างเเนบเนียนใบหน้าของเอ็มม่าเต็มไปด้วยความสงสัยเธอไม่ค่อยอยากจะเชื่อเรื่องที่โม่ฟานเล่ามาสักเท่าไหร่ เเต่เมื่อนึกถึงสติปัญญาอันต่ำตมที่เอเลนมันก็ใช่ว่าจะไม่มีทางเป็นไปได้ อีกทั้งเธอก็ไม่เคยคิดว่าเอเลนจะสามารถโกหกใครได้ เธอจึงยอมปักใจเชื่อในที่สุด"เอาล่ะในเมื่อเรื่องที่ลูกบอกเป็นความจริงละก็เเม่ก็จะยอมเชื่อ ตอนนี้ลูกถอดเสื้อผ้าออกมาให้เเม่เย็บซะเเละรีบไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลย"โม่ฟานรีบถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกมาอย่างเร็วไวจนเหลือเพียงชั้นในตัวเดียว หลังจากที่เอ็มม่า ได้รับเสื้อผ้าจากโม่ฟานเธอก็เดินตรงไปหลังบ้านเพื่อทำงานบ้านต่อบ้านของโม่ฟานเป็นเพียงบ้านของสามัญชนที่ยากจนจึงไม่ทีทางที่จะมีห้องอาบน้ำอย่างเเน่นอน วิธีเดียวที่เขาจะชำระล้างร่างกายอันสกปรกของตนได้คือต้อง ไปใช้น้ำจากบ่อน้ำหน้าบ้านเท่านั้นทันทีที่โม่ฟานเปิดประตูบ้านออกไปลมหนาวของอากาศในยามเช้าก็เข้าปะทะกับร่างกายอันเปลื่อยเปล่าของเขาทันที ทำให้โม่ฟานรู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งตัวโม่ฟานรีบก้าวเดินไปยังบ่อน้ำที่อยู่เยื้องไปจากหน้าบ้านไปเล็กน้อย ทันทีที่โม่ฟานมาถึงเขาก็หยิบถังไม้ที่ติดอยู่กับเชือกข้างบ่อโยนลงไปในบ่อน้ำเพื่อที่จะตักในขึ้นมาซ่า!สายน้ำเย็นๆที่ค่อยๆไหลผ่านร่างกายของโม่ฟานพัดเอาสิ่งสกปรกต่างๆเเละคราบเหงื่อออกไปจากตัวเขาจนหมดสิ้นความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าตามตัวถูกสายน้ำชะล้างออกไปจนหมดราวกับเกิดใหม่อีกครั้งโคร๊ก คราก โคร๊ก ครากทันใดนั้นเองกลับมีเสียงสัตว์ประหลาดกู่ร้องคำรามดังมาจากท้องของโม่ฟานอยู่ๆโม่ฟานก็รู้สึกหิวโหยอย่างมากชนิดที่ว่าไม่เคยเป็นมาก่อนราวกับว่าจะสามารถยัดช้างลงกระเพาะได้เป็นตัวๆเเขนขาของเขาเริ่มที่จะอ่อนเเรง"นี่ร่างกายของข้าเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกเนี่ย""สถานะผิดปกติของเอเลนมันไม่น่าจะส่งผลต่อสภาพร่างกายโดยตรงนี่นาเเล้วทำไมจู่ๆข้าถึงหมดเรี่ยวหมดเเรงเช่นนี้"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันเเน่โม่ฟานรู้สึกสับสนไปหมด*ตริ๊ง*ค่า SP ของผู้เล่นลดต่ำลงกว่า 5 จุดจำเป็นต้องรีบฟื้นฟูอย่างเร่งด่วนเสียงลึกลับดังขึ้นมาในหัวของโม่ฟานอีกครั้ง ทันทีที่โม่ฟานยินคำเเจ้งเตือนเขาก็เข้าใจได้ทันทีมันเป็นเพียงเรื่องปกติทั่วไปที่โม่ฟานได้มองข้ามไปตั้งเเต่เมื่อคืนหลังจากออกกำลังกายอย่หนักจนถึงตอนนี้ยังคงไม่มีอะไรตกถึงท้องของโม่ฟานเลย จึงไม่ใช่เรื่องเเปลกที่อยู่ดีๆร่างกายของเขาจึงหมดเเรงอย่างฉับพลัน เเต่ต่อให้หิวโหยเเค่ไหนร่างกายก็ไม่ควรอ่อนเเรงอย่างกระทันหันเช่นนี้เเสดงว่านี่จะต้องเป็นผลกระทบจากระบบอย่างเเน่นอนโม่ฟานรีบเปิดหน้าต่าง[STATUS] ขึ้นมาอย่างรวดเร็วทันทีที่หน้าต่าง status ปรากฏขึ้นมาโม่ฟางก็ได้กวาดตามองไปที่ค่า SP ในทันทีเเละมันก็เป็นอย่างที่เขาได้คาดไว้ที่ค่า SP ของโม่ฟานมีเหลือเพียงเเค่ 5/10 เเละตัวอักษรก็ได้เปลี่ยรจากสีดำเป็นสีเเดงพร้อมมีข้อความว่า'ลดค่า status ลง 0.1 ทุกค่าชั่วคราว' เพิ่มเติมอยู่ด้านหลัง สิ่งนี้เเสดงให้เห็นว่าระบบ GAMER นี้ใช่ว่าจะมีเเต่ข้อดีเสมอไปมันยังคงเเอบมีพิษร้ายปะปนอยู่เล็กน้อย เเต่นั้นยังไม่ใช้ประเด็นสำคัญตอนนี้ตัวเขาจำเป็นจะต้องหาอะไรมาเติมเต็มกระเพาะอาหารอย่างรีบด่วนไม่งั้นเขาอาจจะตายได้จากความหิวซึ่งมันเป็นสาเหตุการตายที่โคตรอนาทเลยหลังจากอาบน้ำต่อไปอีก 2-3 ถังเเละเช็ดตัวให้เเห้งเเล้วเขาก็รีบตรงดิ่งเข้าไปในห้องครัวภายในบ้านอย่างฉับไวบนโต็ะอาหารก็ยังคงมีอาหารเเบบเดิมๆอย่างเมื่อคืน คือ ขนมปังดำ เเละ ซุปผักทันทีที้มือของโม่ฟานเอื้อมไปจับขนมปังก็มีเสียงเตือนขึ้นมาในหัวขนมปังดำคุณสมบัติ:บริโภคเข้าไปฟื้นฟูHP 1จุด  SP 2จุดระดับคุณค่า:สีขาวข้อสังเกตุ:ขนมปังหิน ความเเข็งระดับใช้เป็นอาวุธลอบสังหารได้ข้อมูลทางโภชนาการของขนมปังดำถูกส่งมาในหัวของโม่ฟานผ่านทางทักษะวิเคราะของเขา"อาวุธสังหารเหรอ เฮอะๆๆ คำอธิบายนี่มันสุดตรีนเหลือเกิน""เเต่ว่าฟื้นฟู SP 2 จุดอย่างงั้นเหรอ?""หมายความว่าข้าต้องกินทั้งหมด 3 ก้อนเพื่อจะฟื้นฟูค่า SP ที่สูญเสียไปสินะ"พอพูดจบโม่ฟานก็อ้าปากงับขนมปังก้อนใหฯเข้าไปคำโตๆ เเม้ว่าเนื้อสัมผัสมันจะเเข็งกระด้างเเละไร้รสชาติเเต่โม่ฟานก็กัดกินมันเข้าไปอย่างตะกละตะกลาม*ตริ๊ง*เพิ่มค่า HP 1 จุด SP 2 จุดเมื่อโม่ฟานกลืนขนมปังดำคำสุดท้ายหมดก็ได้ยินเสียงเเจ้งเตือนดังขึ้นมาในหัวเขารู้สึกได้ถึงเรี่ยวเเรงที่ค่อยๆฟื้นคืนมา กล้ามเนื้อทุกส่วนของเขาเริ่มขยับเขยื่อนได้อย่างเป็นธรรมชาติเเต่ เเม้ว่าจะกินขนมปังหมดไปทั้งก้อนเเล้วเเต่ในกระเพาะของเขากลับรู้สึกว่างเปล่าโม่ฟานยื่นมือของตัวเองยกชามซุปผักขึ้นมายกซดอย่างหิวกระหายซุปผักฝีมือเอ็มม่าคุณสมบัติ:บริโภคเข้าไปฟื้นฟู SP 1 จุดระดับคุณค่า:สีขาวข้อสังเกตุ:วัตถุดิบทุกอย่างล้วนเเล้วเเต่เป็นของเหลือคุณภาพต่ำรสชาติคงไม่ต้องอธิบายโม่ฟานไม่ได้ให้ความสนใจเเก่ข้อมูลของซุปผักเด้งขึ้นมาภายในหัวของเขาเเม้เเต่น้อย อย่างเดียวที่เขาสนใจตอนนี้คือ กินเเละกินเท่านั้นมือขวาถือขนมปังส่วนมือซ้ายถือชามซุปเขายังคงกินเข้าไปอย่างต่อเนื่องดุจดั่งพายุคลั่งที่พร้อมจะดูดกลืนทุกอย่างลงไปในท้องอึก อึก อึกงับ งับ งับตริ๊ง ฟื้นฟูค่า SP 1 จุดตริ๊งฟื้นฟูค่า HP 1 จุด SP 2 จุด      ตริ๊งฟื้นฟูค่า SP 1 จุด       ......ตริ๊ง ผู้เล่นได้ฟื้นฟูค่า SP กลับมาเต็มอีกครั้งยกเลิกสถานะ 'ลดค่า status ลง 0.1 ทุกค่าชั่วคราว'หลังจากโม่ฟานกระหน่ำกินอาหารในโต๊ะไปเกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุดค่า SP ของเขาก็กลับมาเต็มในที่เเต่เขาก็ยังคงรู้สึกหิวกระหายเช่นเดิมมันเเปลกมากทั้งๆที่เขากินขนมปังเข้าไปถึง 3 ก้อนเเละซุปผักไปอีก 2 ชามเต็มต่อให้เป็นผู้ใหญ่ทั่วไปยังต้องนั่งจุกไปทั้งวันยังไม่ต้องนับเรื่องที่ตอนนี้ร่างของเขาเป็นเพียงเเค่เด็กอายุ 12 ปีเท่านั้นเขาเริ่มรู้สึกหวาดกลัวความอยากอาหารของร่างนี้ขึ้นมาเล็กๆเสียเเล้วหงับ!หลังจากที่โม่ฟานกัดขนมปังคำใหญ่กลืนลงท้อง เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงความรู้สึกอิ่มเอิบที่ค่อยๆถูกเติมเต็มในกระเพาะอาหารของเขา"ที่เเท้ก็อย่างนี้นี่เอง"ในที่สุดโม่ฟานก็ค้นพบถึงตัวตนของความกระหายที่เเท้จริงของเขาเเล้ว หากที่เขาคาดไว้ไม่ผิดละก็ ระบบ GAMER จะเปลี่ยนเเปลงพลังงานที่เขาได้รับจากอาหารไปใช้ฟื้นฟูค่า SP ของเขาเเทนจนกว่าค่า SP ของเขาจะกลับมาเท่าค่าสูงสุดอีกครั้งเพราะฉะนั้นเมื่อเขากินอาหารหลังจากที่ค่า SP เต็มไปเเล้วเขาจึงจะได้รับอาหารที่เขากินเข้าไปจริงตอนนี้โม่ฟานเริ่มวิตกกังวลขึ้นมาเล็กน้อยหากคราวหน้าค่า SP ของเขาหมดลงขณะต่อสู้ละก็เขาอาจจะมีอันตรายถึงชีวิตก็เป็นได้นี่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะจำเป็นจะต้องพกอาหารติดตัวไปทุกที่หรอกหรือเเต่หากเขาพกอาหารติดตัวไปทุกที่จริงมันก็จะส่งผลให้ความคล่องตัวของเขาลดต่ำลงมันจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะสามารถพกอาหารเดินไปไหนมาไหนได้โม่ฟานเริ่มคิดจนหัวเเทบเเตกเพื่อหาวิธีกำจัดปัญหาค่า SP ของตนเเต่ก็ยังคงไม่ได้คำตอบเสียที*ตริ๊ง*ผู้เล่นต้องการเก็บขนมปังดำไว้ในช่องเก็บของหรือไม่?เสียงลึกลับดังขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งพร้อมปรากฏหน้าจอช่องเก็บของขึ้นมาเบื้องหน้าโม่ฟานโม่ฟานตกใจอย่างมากจนเกือบล้มลงไปด้านหลัง เมื่ออยู่ๆก็มีหน้าต่างช่องเก็บของเด้งขึ้นมาอย่างกระทันหันภายในหน้าต่างช่องเก็บของถูกเเบ่งเป็น 2 ส่วน โดนส่วนครึ่งบนเป็นช่องสำหรับใส่อุปกรณ์ส่วมใส่เเละอาวุธ ส่วนด้านล่างเป็นช่องสำหรับเก็บไอเทมอยู่อีก 20 ช่องเเละยังมีช่องเเสดงค่าเงิน(Black coin)กับไอค่อนรูปกล่องไม้อยู่ด้านล่างมุมขวาอีกด้วย2 ใน 20 ช่องเก็บของมีไอเทมดาบเเละชุดเกราะหนังอยู่โม่ฟานติดสตั๊นไปชั่วครู่หลังจากผ่านไปสักเเปปหนึ่งเขาก็เริ่มหัวเราะขึ้นอย่างกับคนบ้า"ฮ่าๆๆๆ เยี่ยม เยี่ยม""ระบบ GAMER นี่มันมีกระทั้งช่องเก็บของในตัวด้วยเหรอเนี่ย?!!""ด้วยช่องเก็บของนี่ไม่เพียงจะช่วยขจัดปัญหาเรื่องอาหารของข้าออกไปได้ หลังจากนี้ข้าก็ไม่จำเป็นต้องเเบกของหนักอีกต่อไปเเล้ว""เฮ้อ หากในชีวิตที่เเล้วของข้ามีช่องเก็บของเเบบนี้ไว้กับตัวบ้างละก็ข้ก็คงสามารถสู้รบได้สบายกว่านี้อีกเยอะ"โม่ฟานเริ่มทดลองใช้ระบบช่องเก็บของนี่หลังจากใช้ไปหลายๆครั้งเขาก็พบว่าระบบช่องเก็บของนี่ก็ไม่ได้เหมือนกับคลังเก็บของในค่าย Lost paradise ซะทีเดียวยกตัวอย่างเช่น ช่องเก็บของนั้นสามารถเรียกเก็บสิ่งของที่เราต้องการได้โดยไม่จำเป็นต้องเปิดหน้าต่างดึงำอเทมนั้นออกมาใช้ เพียงเเค่จินตนาการถึงของที่เราต้องการเเล้วมันก็จะปรากฏขึ้นมาที่มือของโม่ฟานราวกับมายากลหลังจากนั้นโม่ฟานก็ได้เก็บขนมปังดำที่เหลืออีก 4 ก้อนบนโต๊ะเข้าไปในช่องเก็บของตน1 ในช่องเก็บของทั้ง 20 ช่องของตนปรากฏไอเทมขนมปังดำขึ้นมาเเต่ว่าด้านล่างของมันมีตัวเลข 4 ปรากฏขึ้นมาซึ่งเเปลว่าไอเทมนี้มีทั้งหมด 4 ชิ้นด้วยกันโม่ฟานยิ้มอย่างพึงพอใจกับผลลัพท์ที่ได้หากเขาสามารถกินอาหารเพื่อฟื้นฟูค่า SP ได้ตลอดการต่อสู้ละก็เพียงเท่านี้ไม่ว่าเขาก็เเทบจะเรียกได้ว่าเป็นอมตะเลยทีเดียว ไม่ว่าจะต้องเจอศัตรูหน้าไหนเขาก็ไม่หวั่น ด้วยระบบ GAMER ที่อยู่ในมือ เขาจึงมั่นใจได้ว่าไม่มีสิ่งใดในโลกที่เขามิอาจพิชิตได้