“ฉิบหายไหมล่ะ...”คลูสพึมพำขณะมองดูแก้วพานาค็อตต้าภายในห้องเย็นที่แตกละเอียดไม่มีชิ้นดีทางผมเองก็ไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงแค่นวดขมับและถอนหายใจออกอย่างเหนื่อยอ่อน
“เ้าไหวรึเปล่านาธาน?”เฟอร์ตบบ่าถามผมเป็ภาษาอังกฤษด้วยความเป็ห่วงแต่ผมโบกมือปฏิเสธไปก่อนจะดุนหลังทั้งสองคนให้เดินกลับขึ้นไป้าเพื่อหาทางจัดการเื่พวกนี้ให้เรียบร้อย
“พอจะเดาได้ไหมครับว่าใครเป็คนทำ?”ระหว่างทาง ผมถามเฟอร์ด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยอ่อนพอมาเห็นขนมที่ตัวเองตั้งใจทำเพื่อให้มันได้ถูกกินถูกทำลายแบบนี้แล้วรู้สึกแย่จริงๆนะครับ...เหมือนแรงกายแรงใจถูกดูดไปหมดเลยเนี่ยสิ...เฮ้อ...
“เราเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน...แต่คงมีแค่ไม่กี่พวกหรอกที่ทำแบบนี้น่ะ”ดยุคหนุ่มใช้เวลาครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะตอบผม
“ถ้าอย่างงั้นผมฝากเื่การตามสืบด้วยนะครับทั้งสองคน...”
“ทางเ้าไม่ต้องห่วงหรอกเรากับคลูสจะพยายามตามสืบให้เร็วที่สุด”
“เออๆเป้าหมายในครั้งนี้เป็เ้าเฟอร์ร้อยเปอร์เซ็นต์แน่นอนอยู่แล้วล่ะแต่สิ่งที่น่าห่วงตอนนี้คือเื่ขนมที่จะใช้มากกว่าเหลืออีกสามชั่วโมงเท่านั้นเองนะนาธาน? ไหนจะวัตถุดิบ ไหนจะขั้นตอนอีก จะทันเรอะ?”คลูสถามอย่างเป็ห่วง ผมเองก็นึกอะไรไม่ออกเหมือนกันนั่นล่ะ...
“คงต้องขึ้นไปดูล่ะนะครับว่าเหลือวัตถุดิบอะไรให้ใช้บ้าง...ถ้าโชคดีพวกเราอาจจะรอดสถานการณ์นี้ไปได้ด้วยดีก็ได้นะครับ”ผมฝืนยิ้มตอบทั้งสอง ก่อนที่พวกเราทั้งสามคนจะเงียบกันตลอดทางจนมาถึงห้องครัวที่มีทหารในสังกัดแม่ทัพเซลิน่ารวมถึงตัวหล่อนเองและเพื่อนทั้งสองยืนอยู่ภายในนั้นพร้อมกับเหล่าลูกมือของผมในวันนี้
“สรุปเหตุการณ์เป็อย่างไรบ้างครับท่านแม่ทัพวัลคอร์ต?”
“ทหารยามที่เฝ้าหน้าห้องหายไปค่ะท่านพราเนตติเอ้รวมถึงลูกมือของท่านคนนึงด้วยเช่นกันค่ะ” หล่อนหันมาตอบผมก่อนจะยื่นขวดอะไรบางอย่างให้ผมดู
“นี่มัน?”ผมมองขวดใบนั้นแล้วเลิกคิ้วสงสัย ก่อนจะเอะใจอะไรบางอย่างแล้วเงยหน้ามองหน้าของสาวผมแดงเพื่อยืนยันคำตอบ
“ยาพิษค่ะแต่เมื่อกี้ทางเราได้ตรวจสอบแล้ว เป็ยาพิษที่มีฤทธิ์ทำให้เป็อัมพาตชั่วคราวคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะตั้งใจวางยาลงไปในขนมของท่านค่ะ” หล่อนว่าเช่นนั้นแล้วเก็บขวดยาพิษกลับไป
“อย่างนั้นเองหรอครับ...แต่มันก็ยังไม่สอดคล้องกับเื่ที่ขนมที่ผมนำไปแช่ไว้ในห้องเย็นโดนทุบจนพังแบบนั้นนะครับ?”
“คิดว่าทหารยามพวกนั้นกับลูกมือของท่านน่าจะเป็คนละพวกกันน่ะค่ะตอนนี้พวกเราได้ทำการตรวจค้นูกมือของท่านทุกคนแล้วเหตุการณืแบบเมื่อครู่น่าจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้วล่ะคะ”
“พอจะระบุตัวตนของทหารยามกับลูกมือของผมที่หายไปได้ไหมครับ?”ถ้ารู้ว่าอีกฝ่ายเป็ใครละก็ การสาวไส้ก็น่าจะง่ายขึ้นมาหน่อย...แต่ดูท่า...
“ไม่มีใครทราบเลยค่ะว่าอีกฝ่ายเป็ใคร...แต่ข้าให้คนออกไปตรวจสอบแล้วอาจจะต้องใช้เวลาซักหน่อยถึงจะได้ข้อมูลน่ะ” ผมถอนหายใจทันทีที่ได้ฟังคำตอบของแม่ทัพก่อนพยักหน้ารับรู้แล้วนวดขมับอีกครั้ง
“แต่เื่นั้นช่างมันก่อนเถอะค่ะ...เื่ขนมที่ท่านต้องเตรียมใหม่อีกครั้งเป็เื่สำคัญกว่านะคะตอนนี้”
“ไม่สามารถทำได้แล้วล่ะครับ...เวลามีไม่มากพอที่จำทำอีกชุดขึ้นมาได้แล้ว...”ผมตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อนแล้วทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้
“แล้วถ้าทำขนมชนิดอื่น-”
“วัตถุดิบมีไม่พอครับ...เพราะว่าวันนี้ห้องครัวห้องนี้ไม่ได้ถูกเตรียมวัตถุดิบสำรองเอาไว้ครับ...อีกอย่างผมเองตอนนี้ก็นึกอะไรไม่ออกหรอกครับ เหมือนมันมืดแปดด้านไปหมดเสียแล้ว...” ผมบอกอีกฝ่ายก่อนที่หล่อนจะพูดจบก่อนปิดหน้าถอนหายใจไม่อยากจะรับรู้อะไรทั้งสิ้นแล้ว
“ลิเบอต้า...เดี๋ยวชั้นกับเฟอร์ไปกันก่อนนะ...”
“โชคดีครับทั้งสองคน...”ผมเอ่ยลาทั้งสองคนโดยไม่ได้หันไปมอง
“เซลี่เดี๋ยวชั้นกับไลล่าเองก็ต้องไปแล้ว...” ทางด้านลิซ่ากับไลล่าเองก็เอ่ยขอตัวลาเช่นกันเสียงฝีเท้าของทั้งสี่และทหารบางส่วนได้เดินจากไป อีกส่วนรวมถึงยัยแม่ทัพผมแดงและลูกมือของผมทุกคนยังอยู่ภายในห้องไม่ได้ไปไหน
“ท่านพราเนตติ-”
“ขอผมอยู่เงียบๆซักครู่นะครับ...ขอใช้ความคิดหน่อยนะครับ”เราจะต้องไม่ยอมแพ้กับแผนกระจอกพรรณ์นี้สิ! ผมตบหน้าตัวเองเบาๆเพื่อเรียกสติแล้วตัดสินใจลุกขึ้นแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆท่ามกลางสายตาสงสัยของคนอื่นๆและสายตาเป็ห่วงจากแม่ทัพเซลิน่า
“เอาละ...รวบรวมวัตถุดิบทั้งหมดในห้องครัวที่เหลืออยู่ทั้งหมดเร็วครับ!เหลืออะไรเท่าไหร่ระบุมาแล้วเอามาที่หน้าห้องเดี๋ยวนี้เลยครับ!” ผมเอ่ยปากสั่งลูกมือที่เหลือรวมถึงคุณไมลัสทันทีเพื่อทำเวลา แต่ดูเหมือนว่าทุกคนยังคงยืนงงกับคำสั่งที่ผมเอ่ยออกไปจนต้องกระตุ้นอีกครั้ง
“เร็วเข้าสิครับ! เราเหลือเวลาไม่มากแล้ว! อยากให้หัวตัวเองหลุดออกจากบ่ากันหรือไงครับ!?”สิ้นเสียงของผม รองหัวหน้าเชฟของผมก็ได้สติเป็คนแรก
“เฮ้! ได้ยินที่สั่งแล้วนี่! ไปค้นวัตถุดิบที่เหลือในห้องเร็ว!”คุณไมลัสหันไปะโกระตุ้นพวกลูกมือให้ขยับความวุ่นวายภายในห้องครัวก็จึงบังเกิด ลูกมือทั้งหลายพยายามค้นหาวัตถุดิบภายในห้องครัวกว่าห้านาทีแต่สิ่งที่พบนั้นมีน้อยเสียมากจนไม่รู้ว่าจะเอามันไปทำอะไรได้...
“เหลือแค่ไข่ไก่...น้ำตาล...แล้วก็แป้งสาลีสินะ...”ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆขณะมองวัตถุดิบที่เหลือเพียงน้อยนิด แป้งสาลีเบาเหลือแค่1ใน3ของกระสอบน้ำตาลเหลืออยู่1กระสอบเต็มๆ และไข่ไก่...ถ้ากะด้วยสายตาคร่าวๆนี่เกือบๆ500ฟองเลยนา...
“ทำไมไข่ไก่มันมีเยอะจังครับ...”ผมโพล่งขึ้นมาพร้อมกับกระพริบตาปริบๆด้วยความงุนงงก่อนที่ลูกมือคนหนึ่งที่เป็คนของพระราชวังจะเป็คนไขกระจ่างให้ฟัง
“เื่นั้น...ท่านมาควิสลอว์ซันเขาสั่งวัตถุดิบมาเกินน่ะขอรับ...แต่พอดีว่ายังหาวิธีจัดการกับไข่พวกนี้ไม่ได้เลยจัดเก็บเอาไว้ที่นี่ก่อนน่ะขอรับ” อ้อ...เ้าผู้มีสิทธิฯลำดับที่10นั่นสินะ...ไม่สิเลื่อนเป็ลำดับที่7แล้วนี่เนอะภาพของลูกขุนนางอ้วนฉุชื่อเหมือนร้านสะดวกซื้อที่ผมเคยเจอเมื่อตอนงานวันเกิดยัยแม่ทัพนั่นเข้ามาในหัวผมเลย
ไอท่าทางประจบประแจงตอนเข้าไปคุยกับยัยนั่นสร้างความขนลุกให้ผมได้พอสมควรเลยแต่พอกับคนไร้ยศศักดิ์แบบผมนี่วางท่าเข้าใหญ่ยังจำได้เลยว่าท่านดยุควัลคอร์ตเอ่ยตำหนิเ้านั่นกลางงานจนขายหน้าหนีกลับไปก่อนเลยนี่นะ
แต่ตอนนี้ต้องโฟกัสกับเื่ขนมเสียก่อน...ไข่ไก่กับน้ำตาลแล้วก็แป้งสาลีเอามาทำอะไรที่มันน่าตื่นตาตื่นใจแล้วทำได้เร็วๆมั่งเนี่ย...
“อ๊ะ...”มีไข่ไก่กับน้ำตาลนี่นา...เราทำไอนั่นได้นี่หว่า...
“ท่าแม่ทัพวัลคอร์ตครับ!”ผมรีบหันไปเรียกแม่ทัพสาวทันที
“มีอะไรงั้นหรือคะท่านพราเนตติเอ้?”
“ช่วยส่งคนไปหาท่านดยุคอันบราที่ตำหนักล่องลมทีครับเอาเ้านี่ไปให้ท่านที ถามว่าพอจะหาได้ภายใน1ชั่วโมงไหมครับ?” ผมบอกอีกฝ่ายแล้วหยิบสมุดโน้ตเล่มเล็กออกมาแล้วเขียนอะไรบางอย่างลงไปก่อนจะฉีกยื่นไปให้กับหล่อน
“นี่คืออะไรหรือคะท่านพราเนตติเอ้?”สาวเ้าถามผมขณะพยายามอ่านตัวอักษรบนกระดาษที่ผมยื่นไปให้คงจะอ่านออกหรอกครับคุณแม่ทัพวัลคอร์ต ผมเขียนเป็ภาษาอังกฤษกันเหนียวเอาไว้เผื่อมีใครเล่นอะไรพิเรนท์กับของที่ผมจะใช้ให้เฟอร์หาให้น่ะสิ
“ของจำเป็ที่จะต้องใช้น่ะครับท่านแม่ทัพ”
“รับทราบค่ะ”สาวผมแดงพยักหน้ารับ แล้วเรียกลูกน้องของหล่อนคนหนึ่งมาให้เอากระดาษที่ผมจดให้ไปให้กับเฟอร์
“ความหวังของเราอยู่ที่ท่านดยุคแล้วล่ะครับ...”ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอันเบาหวิวแล้วแอบเลิกแขนเสื้อมองดูนาฬิกาข้อมือที่ได้จากคลูสมาจับเวลาเอาไว้เงียบๆต่างกับแม่ทัพสาวที่เอานาฬิกาทรายออกมาคว่ำจับเวลา
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าในความคิดของพวกผม บรรยากาศตึงเตรียดปกคลุมไปทั่วห้องครัว เข็มนาฬิกาขยับใกล้ถึงจุดครบชั่วโมงเม็ดทรายเองก็ร่วงหล่นลงไปด้านล่างจนเกือบหมด้าของนาฬิกาทรายผมเหลือบมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองและนาฬิกาทรายของแม่ทัพสาวที่กำลังจะครบชั่วโมงแล้วถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เตรียมใจที่จะถูกลงโทษจากองค์จักรพรรดินี...
“เซฟฟฟฟฟฟฟฟฟ!!!”
“เ้าจะรีบวิ่งทำไมเนี่ยคลูส!?”
“นายไม่เห็นเรอะว่าเกือบไม่ทันเวลาเนี่ย!?!?!?”
“นั่นไม่ใช่เพราะว่าเ้าเถรไถลเองหรอกรึ!?”เสียงสองเสียงอันแสนคุ้นหูของผมดังขึ้นที่น่าประตูห้องครัวในเสี้ยววินาทีที่เวลากำลังจะหมดลงผมเงยหน้ามองเพื่อนทั้งสองที่กำลังยืนหอบหายใจแถมแบกม้วนผ้าสีขาวสั้นๆมากันคนละม้วน แถมที่หลังของพวกเขาก็ยังมีกระเป๋ากันอยู่คนละใบอีกด้วย
“เฟอร์!คลูส! ไหงพวกคุณมานี่ได้ละเนี่ย!?” ผมถามทั้งคู่ออกไปอย่างตกตะลึงไม่ใช่ตอนนี้ทั้งสองคนจะต้องเตรียมตัวสำหรับงานปาร์ตี้ค่ำนี้แล้วไม่ใช่รึไง!?
“ดูเหมือนพวกเราจะมาทันนะ...” ดยุคหนุ่มเอ่ยแล้วยิ้มบางๆให้กับผม
“โย่ว!ใครขอความช่วยเหลือคลูก้า ลิเทียร์คนนี้กันล่ะห๊ะ?” ผิดกับคุณผู้ดูแลหอสมุดที่แสยะยิ้มหัวเราะอย่างสนุกสนานขัดกับเหงื่อที่โชกเต็มหน้าของทั้งสองเป็อย่างมาก
“ผมว่าผมขอให้เฟอร์ช่วยนะครับคลูส”ผมเอ่ยขัดเพื่อนแว่นของผมแล้วหัวเราะเบาๆเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเดาะลิ้นขัดใจก่อนที่เ้าตัวจะยื่นม้วนผ้าขาวนั่นมาให้
“เอ้า!ผ้าฝ้ายขาวชนิดบางที่แกขอ ดีนะที่บ้านเ้าเฟอร์มันพอจะมีอยู่ไม่งั้นนายได้ตายแน่”
“อา...ขอบคุณมากครับ...เห~ตัดมาให้ด้วยหรอครับเนี่ย~” ผมรับม้วนผ้าฝ้ายนั้นมาก่อนจะกางออกมาดู เมื่อเห็นว่าทางนั้นตัดมาให้แล้วก็ฉีกยิ้มออกมาด้วยความยินดี
“เออสิที่ช้าก็เพราะต้องมานั่งตัดผ้าพวกนี่นั่นแหละ แล้วก็นี่ของที่นายขอ ส่วนน้ำตาล-”หนุ่มแว่นรื้อห่อบางอย่างในกระเป๋าออกมาให้ผม ก่อนจะกล่าวอะไรต่อ
“กระสอบน้ำตาลกำลังถูกขนขึ้นมาน่ะเ้ารีบไปจัดการสาธิตวิธีทำให้ลูกน้องของเ้าเถอะ” เฟอร์ตอบแทนคลูสที่ยังพูดไม่จบแล้วยื่นห่ออีกห่อหนึ่งที่อยู่ในกระเป๋าของตัวเองมาให้ผมพยักหน้ารับให้กับทั้งสอง แล้วหันไปหาเหล่าลูกมือที่รอผมอยู่
“เอาละครับ...ผมจะสาธิตวิธีการที่จะทำขนมที่จะแก้วิกฤติของพวกเรากัน...เ้านี่เรียกว่า‘ฝอยเงิน ฝอยทอง’ ครับ”
ขั้นแรกตอกไข่ไก่แยกไข่ขาวกับไข่แดงออกจากกันไปใส่ในภารชนะที่รองด้วยผ้าฝ้ายขาวชนิดบางที่ตัดเตรียมเอาไว้ระวังอย่าให้ไข่แดงแตกอย่างเด็ดขาด ก่อนจะมัดผ้าแล้วทำการรีดไข่ขาวกับไข่แดงนั้นใส่ภารชนะแยกกันเพื่อกรองสิ่งสกปรกหรือเยื่อไข่ที่เราไม่้าใช้
ต่อมาให้นำหม้อสองใบขึ้นเตา เติมน้ำและน้ำตาลลงไปเพื่อทำการเคี่ยวให้เป็น้ำเชื่อมแต่ก่อนหน้านั้น...ผมก็เปิดห่อที่คลูสเอามาให้ออกกลิ่นหอมบางอย่างลอยออกมาจากห่อนั้นจนมันตลบอบอวนไปทั่วห้องครัว
“มาสเตอร์ลิเบอต้าเ้าใบไม้นั่นมันอะไรกันน่ะครับ?” ลูกมือคนหนึ่งยกมือขึ้นถามถึงใบไม้จำนวนมากที่อยู่ในห่อที่คลูสเอามา
“เ้านี่เรียกว่าเตยหอมครับเป็พืชชนิดหนึ่งที่มีกลิ่นหอม เราจำเป็จะต้องเอาใบของมันมาใช้เพื่อดับกลิ่นคาวของขนมชนิดนี้ครับ”ผมตอบลูกมือคนนั้นแล้วนำใบเตยลงไปในหม้อทั้งสองทิ้งไว้ประมาณซักห้านาที ก่อนที่ผมจะตักมันขึ้นมาแล้วเอาช้อนตักพวกเศษสิ่งสกปรกที่อยู่ในหม้อนั้นออก
น้ำเชื่อมในหม้อถูกผมเคี่ยวต่อไปเรื่อยๆจนน้ำเหนียวเหมือนยางมะตูมผมจึงหันไปนำใบกล้วยมาฉีกให้ได้ขนาดประมาณฝ่ามือ แล้วม้วนมันให้กลายเป็กรวยก่อนจะนำเศษไม้ที่ถูกเหลาให้แหลมมากลัดมันเอาไว้
ไข่แดงที่กรองเอาไว้ถูกเทลงไปในกรวยใบกล้วยผมจัดการโรยมันลงไปตรงกลางของน้ำเชื่อมที่เดือดจัด โดยผมโรยมันให้เป็วงกลมไปเรื่อยๆซักพัก แล้วนำแท่งไม้เรียวยาวช้อนมันขึ้นมาจากหม้อไปพักบนตะแกรงเพื่อสะเด็ดน้ำเชื่อมผมทำเช่นนั้นวนอยู่2รอบ แล้วหันไปจัดการไข่ขาวด้วยวิธีเดียวกันกับที่ทำเมื่อครู่
เมื่อทั้งเส้นฝอยเงินและฝอยทองสะเด็ดน้ำเชื่อมจนหมดผมก็จัดพวกมันให้กลายเป็แพจำนวนสี่ชิ้นแล้ววางลงบนจานจัดให้สวยงาม พร้อมๆกับที่เหล่าทหารยกกระสอบน้ำตาลเข้ามาในห้องครัวพอดี
“เรียงพวกมันลงไปบนจานชนิดละสองชิ้นเท่านั้นนะครับ! และที่สำคัญ อย่าลืมตรวจสิ่งสกปรกในหม้อให้ดีว่าเอาออกหมดหรือยังรวมถึงตัวน้ำเชื่อมนั้นจะต้องเดือดจัดอยู่ตลอดเวลา! แยกย้ายกันไปทำได้แล้วครับ!เวลาไม่คอยท่าแล้ว!” สิ้นการสาธิตและคำสั่งเหล่าลูกมือก็รีบออกมารับกรวยใบกล้วยและใบเตยไป แล้วแยกย้ายกันไปจัดการขนมให้ทันก่อนงานปาร์ตี้ยามค่ำจะเริ่มขึ้น
“เฮ้ย!ลิเบอต้า! รีบไปกันได้แล้ว! เดี๋ยวจะไม่ทันเอานะ!”คลูสที่ดูเวลาจากนาฬิกาข้อมือของตนอยู่หันมาเรียกผมอย่างร้อนใจ
“แต่ว่าผมต้องคอยคุมจนกว่าขนมมันจะเสร็จน่ะสิครับ!”ผมหันไปบอกอีกฝ่ายขณะช้อนเส้นฝอยทองขึ้นมาจากหม้อไปสะเด็ดในตะแกรง
“มาสเตอร์ลิเบอต้าขอรับเดี๋ยวทางนี้กระผมจัดการเอง เชิญท่านไปจัดการธุระเถอะขอรับ”คุณไมลัสที่วุ่นกับหม้อของตนหันกลับมาบอกผมด้วยแววตามุ่งมั่น
“ทางดิชั้นเองจะให้ทหารในสังกัดคอยดูแลห้องครัวนี้ให้เองค่ะ”ยัยแม่ทัพสาวผมแดงเองก็บอกผมเช่นนั้น จนผมถอนหายใจออกอย่างอดไม่ได้
“ถ้าอย่างนั้นฝากด้วยนะครับคุณไมลัส ท่านแม่ทัพวัลคอร์ต” ผมบอกทั้งสองฝ่ายแล้วรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเฟอร์กับคลูสออกจากห้องครัวทางด้านแม่ทัพสาวเอง ก็หันไปสั่งลูกน้องก่อนจะออกไปเช่นกัน
จะเรียกว่าฉิวเฉียดหรืออะไรดีล่ะเนี่ย...โชคดีที่มีไข่ไก่กับน้ำตาลล่ะนะ...แต่ภาวนาไม่ให้มีเื่อะไรเกิดขึ้นอีกละกันนะวันนี้...แค่นี้ผมก็จะไม่ไหวละ...ขอพักหน่อยเถอะ...พลีสสสสส
.............................................................................................................................................................
-ขนมประจำตอน-
-ฝอยเงิน ฝอยทอง-
ส่วนผสม
1.ไข่ไก่
2.น้ำตาลทราย
3.น้ำเปล่า
4.ใบเตยหอม
วิธีทำ
1.นำไข่ไก่แยกไข่แดงและไข่ขาวก่อนจะนำไปรีดกรองด้วยผ้าขาวบาง1ชั้น เพื่อเอาเศษสิ่งสกปรกออก
2.นำน้ำตาลทรายกับน้ำมาใส่ในกระทะใส่ใบเตยหอมจับเวลา5นาทีตักขึ้น เคี่ยวไฟไปเรื่อย ๆใช้กระชอนช้อนเศษผงที่สกปรกออกด้วย และก็เคี่ยวจนดูว่าน้ำเชื่อมเป็ยางมะตูมอ่อน ๆหลังจากนั้นก็นำไข่แดงที่เตรียมไว้มาใส่กรวยที่ใช้สำหรับโรยแล้วก็นำไปโรยในน้ำเชื่อม
3.ตอนที่จะโรยไข่แดงลงไปในน้ำเชื่อมนั้นต้องรอให้น้ำเชื่อมเดือดจนเป็ฟองขึ้นมาแล้วจึงโรยไข่แดงลงไปเพราะถ้าน้ำเชื่อมไม่เดือด เส้นไข่แดงที่โรยลงไปนั้นจะแบน ไม่กลม การโรยไข่แดงนั้นจะต้องโรยในลักษณะที่เป็วงกลมประมาณ20-25รอบเพื่อที่จะทำให้ง่ายในการตักขึ้นมาโดยที่เส้นไม่ขาด
4.หลังจากที่โรยไข่แดงลงไปในน้ำเชื่อมก็ต้องคอยใช้ไม้ไผ่ที่เตรียมไว้ เกลี่ยไม่ให้เส้นฝอยทองติดกัน จากนั้นประมาณ 5นาที ก็ทำการเอาเส้นไข่แดงขึ้นมาพักไว้บนถาดเพื่อสะเด็ดน้ำเชื่อม
5.จัดเส้นฝอยทองให้เป็แพดูสวยงามแล้วนำไข่ขาวไปทำฝอยเงินด้วยวิธีเดียวกับการทำฝอยทอง
ขอบคุณข้อมูลจากhttps://today.line.me/th/pc/article/%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%98%E0%B8%B5%E0%B8%97%E0%B8%B3+%E2%80%9C%E0%B8%9D%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%97%E0%B8%AD%E0%B8%87%E2%80%9D+%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%B9%E0%B8%82%E0%B8%99%E0%B8%A1%E0%B9%84%E0%B8%97%E0%B8%A2+%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B9%81%E0%B8%84%E0%B9%88%E0%B8%A1%E0%B8%B5%E0%B9%83%E0%B8%9A%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B9%87%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B8%9D%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%97%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89-YjVoQW
3K
