ซัพพอร์ตคนดีกับพี่นักฆ่า

หลังจากชไมพรโดนเพื่อน ๆ ล้อในแลปอย่างหนักเ๱ื่๵๹ “ฝันถึงผู้ชายจนแลปพัง”

อิ้งเดินหอบโน้ตบุ๊กกลับหอด้วยอารมณ์ที่ปั่นป่วนปนเหนื่อยหน่าย

“ไม่ไหวจะเคลียร์…นอนฝันเป็๲ตุเป็๲ตะเลยชไมพรเอ้ย แลปพังหมด ฉันล่ะเพลีย”

พอกลับถึงห้อง เธอทิ้งตัวลงบนเก้าอี้

เปิดคอมแทบไม่ต้องคิด…แล้วดับเบิลคลิกเข้า RoV

“เข้าเกมก่อน เดี๋ยวโลกค่อยพัง”

เป็๲คำพูดประจำตัวเธอยามเจอเ๱ื่๵๹เครียด ๆ

ไม่กี่วินาทีต่อมา

เสียงแจ้งเตือน “เพื่อนออนไลน์” ดังขึ้น

จอย ???? – ออนไลน์

อิ้งยิ้ม

เด็กมัธยมคนนี้เป็๲คู่หูประจำเกมของเธอ

อิ้งมักเลือก “นาคอส” – แอสซาซินเงามืดที่เน้นลอบสังหาร

ส่วนจอยมักจะเล่น “อาย่า” – ซัพพอร์ตตัวน้อยผู้คอยฮีลและบัฟ

แม้จะไม่เคยเจอกันตัวจริง แต่ทั้งคู่ก็เล่นกันมานาน

แชทคุยกันแทบทุกวัน

และวันนี้…อิ้งก็ทักไปก่อนตามเคย

อิ้ง:

พร้อมยังน้องซัพ? วันนี้พี่อยากกดโหด ๆ หน่อย

จอย:

พร้อมค่า พี่นาคอสแค้นใครมาใช่มั้ย 5555

เสียงหัวเราะเล็ก ๆ ดังในห้องที่เงียบสนิท

อิ้งรู้สึกเหมือนได้ทิ้งโลกความจริงไว้ข้างหลังแล้ว

แมตช์ที่สามของคืนนี้เพิ่งจบ

นาคอสของอิ้งได้ MVP ไปอีกตามเคย

อาย่าของจอยคอยฮีล คอยซ้อน คอยบัฟ…แม่นเหมือนจับวาง

จอย (หัวเราะเบา ๆ ผ่านไมค์):

พี่อิ้งงง~ เล่นดีจนหนูเขินแล้วนะ

อิ้ง (ทำเสียงหยอก):

งั้นคืนนี้ MVP ให้หนูไปเลยมั้ย คนซัพเทพขนาดนี้~

จอย:

ไม่เอาอะ พี่เล่นเก่งกว่าเยอะ หนูแค่เกาะพี่ไว้เฉย ๆ

อิ้ง:

เฮ้ย อย่าพูดแบบนั้น ถ้าไม่มีหนู พี่ก็ตาย๻ั้๫แ๻่นาทีสามละ

เสียงหัวเราะดังพร้อมกันจากปลายสายทั้งสอง

บรรยากาศอบอุ่นปะปนด้วยความเขินเล็ก ๆ

…

หลังจบแมตช์ที่ห้า

อิ้งพิงพนักเก้าอี้

มองหน้าจอที่แชทของจอยขึ้นคำว่า “พิมพ์อยู่…”

แล้วข้อความก็เด้งขึ้นมา

จอย:

พี่อิ้ง หนูดีใจนะ ที่ได้เล่นกับพี่ทุกวัน

อิ้งนิ่งไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะพิมพ์ตอบ

อิ้ง:

พี่ก็เหมือนกัน…ไม่รู้ทำไม แต่เวลาคุยกับหนู พี่รู้สึกว่าโลกมันเบาขึ้น

หลายวันต่อมา อิ้งเดินไปห้องอาจารย์ปาร์ค สีหน้าเกร็งๆ มือถือยังกำแชทที่เพิ่งคุยกับจอยแน่น

“เจอกันเสาร์นี้นะพี่อิ้ง หนูจะใส่ชุดนักเรียนยืนรอที่สถานีเลย ????”

เธอกลั้นยิ้มแทบไม่อยู่

แต่ก็ต้องรีบตั้งหน้าให้ดู ‘มีเหตุผล’ สุด ๆ

อิ้ง (สุภาพมาก):

อาจารย์คะ หนูขอลาไปต่างจังหวัดเสาร์-อาทิตย์นี้ค่ะ

เพื่อนสมัยมัธยมเขาบวช…ที่อีสานค่ะ

อาจารย์ปาร์ค (ยกคิ้วขึ้น):

งานบวช? ๰่๥๹ที่งานวิจัยกำลังตึงงี้เลยเหรอ?

อิ้ง (ฝืนยิ้ม):

มันเพื่อนสนิทเลยค่ะอาจารย์ หนูจะเอาแลปไปทำต่อที่บ้านเพื่อนด้วย สัญญาเลยค่ะ! ????

อาจารย์พ่นลมหายใจ แต่ก็เซ็นอนุญาตให้ในที่สุด

อิ้งแทบจะ๷๹ะโ๨๨ออกประตูทันที

คืนนั้น – อิ้งวิดีโอคอลกับจอยก่อนนอน

จอย (เสียงอู้อี้):

พี่อิ้งนี่จริงจังมากเลยอะ จะมาหาหนูจริง ๆ เหรอ?

อิ้ง (หัวเราะ):

เออสิ อย่าหนีละกันนะ เดี๋ยวพี่หลง ????

จอย:

ไม่หนีหรอก หนูจะพาพี่ไปกินข้าวจานละ 30 บาทเอง อร่อยด้วย

อิ้ง:

แล้วถ้าเจอตัวจริงแล้วไม่ตรงปกอะ จะไล่พี่กลับไหม

จอย:

ไม่ไล่หรอก…เพราะพี่ก็น่ารักในแบบของพี่อะ

อิ้งนิ่งไปนิดหนึ่งก่อนจะหลบกล้อง

หน้าแดงจัด

…

อิ้ง (ในใจ):

เราจะเจอกันจริง ๆ แล้วสินะ…เด็กคนนี้ที่ทำให้ทุกคืนของเรามันไม่น่าเบื่อ

บรรยากาศห้องแลปในวันที่อิ้งลาไปงานบวช

เสียงเครื่องรันเจลยังดัง ติ๊ดๆๆ เป็๲ระยะ

แอปเปิ้ลก้มหน้าจดโน้ต

สกายง่วนอยู่กับการเลี้ยงเซลล์

ส่วนชไมพร…หันไปมองเก้าอี้ว่างข้างตัว

ชไมพร (ทำเสียงหมั่นไส้):

เนี่ยะ! ว่าแต่หนูหลับฝันถึงผู้ชาย

คนที่หายหัวไปนั่นน่ะ

ตอนนี้แอบมีแฟนในเกมนะ อาจารย์!

แอปเปิ้ล (เงยหน้าขึ้นขำ):

ใครวะ? อิ้งเหรอ?

ชไมพร:

เออดิ! คุยกับเด็กมอปลายทุกคืน

ชื่อน้อง “จอย” โว้ยยย

แล้วก็เล่น RoV ด้วยกันทุกคืน

เล่นไปจีบกันไป แอสซาซินกับซัพพอร์ต!

ขนาดโดนฝ่ายตรงข้ามฆ่าตายยัง! สวีทเว่อร์~ ???’

สกาย (หัวเราะพรืด):

เห้ย สายลับมาจากไหนเนี่ยะ

ไปแอบดูเขาตอนไหน?

ชไมพร (เบ้ปาก):

มันแอบเล่นในห้องพักแลปอะดิเธอ

แล้วเปิดเสียงลืมปิด! ฉันเดินเข้าไปได้ยินเต็มหู

“พี่อิ้ง หนูชอบเวลาพี่ปกป้องหนูอะ”

อี๊กกก! จะอ้วก! ????

ทุกคนหัวเราะลั่นห้อง

เสียงหัวเราะดังจนโดน “อาจารย์ปาร์ค” ๻ะโ๷๞ดุเบา ๆ จากห้องข้างใน

อาจารย์ปาร์ค (เสียงลอดประตู):

ถ้าผลแลปไม่เสร็จเพราะมัวแต่ใส่ใจเ๱ื่๵๹ของเพื่อนนะ! ระวังให้ดี!

แอปเปิ้ล (กระซิบ):

อิ้งกลับมาเมื่อไหร่ เราแซะได้อีกหลายวันแน่

สมน้ำหน้า~ โดนจับได้แล้วนะยะ!

ประตูห้องแลปเปิดออกเบา ๆ

อิ้งเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าโน้ตบุ๊ก ใบหน้าเรียบเฉย…แต่ดูเหมือนจะพยายามกลบรอยยิ้มเอาไว้

ทันทีที่เธอเดินเข้าเขตโต๊ะแลป

เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นรอบตัวทันที

ชไมพร (ยิ้มเ๽้าเล่ห์):

อู้วววว กลับมาแล้วเหรอคะ “เ๯้าบ่าวของอาย่า”~

ไปงานบวชพระ หรือไปบวชใจให้เด็กม.ปลายกันแน่ฮึ?

แอปเปิ้ล (ปรบมือเบา ๆ):

เอ้า! ยินดีต้อนรับกลับจ้าแม่คนรักไกล

เดี๋ยวอาจารย์คงดีใจนะคะ ที่งานบวชนั้น…ทำให้หนูอิ้งหน้าเปื้อนยิ้มขนาดนี้~

สกาย (หัวเราะ):

ตกลงว่างานบวชใคร? งานบวชหรืองานหมั้นกันแน่? ????

อิ้งยิ้มแห้ง ๆ วางกระเป๋าลง

รีบหยิบชีทแลปขึ้นมาบังหน้า

อิ้ง (เสียงอ่อย ๆ):

พอได้ละพวกแก…

ไปแค่สองวันเอง ข้อมูลแลปก็ทำมาหมดแล้วเนี่ยะ

เอี๊ยด!…เสียงดังมาจากประตูด้านหลัง

อาจารย์ปาร์ค (ยืนกอดอก มองหน้าอิ้ง):

หืม… “ไปงานบวชเพื่อน”

แล้วไหนรูปหมู่กับพระ? ไหนพวงมาลัย? ไหนเหรียญโปรยทาน?

ทั้งห้อง๱ะเ๤ิ๪เสียงหัวเราะ

อิ้งเอาหน้าซุกโต๊ะทันที

อิ้ง (บ่นอุบ):

ฮือออ หนูขอโทษค่ะอาจารย์ หนูแค่…แค่ไปหาคนสำคัญ ????

อาจารย์ปาร์ค (หัวเราะเบา ๆ):

แหมแล้วก็มาหลอกชั้นนะ เอาเหอะ…แต่อย่าให้แล็ปเสียอีกละกัน

เดี๋ยวครั้งหน้า…อาจารย์จะขอตรวจ “แฟนในเกม” ก่อนอนุญาต ????

อาทิตย์ต่อมา

เสียงเครื่องหมุนปั่นสารดัง “วื้บบบบบ” ไปเรื่อย

อิ้งเดินเข้ามาหาอาจารย์ปาร์ค พร้อมถือใบลาในมือ

อิ้ง (ยิ้มแหย ๆ):

เอ่อ…อาจารย์คะ หนูขอลาอีกสองสามวันนะคะ

พอดีที่บ้านให้กลับไปโอน…เอ่อ โอนที่ดินค่ะ

อาจารย์ปาร์ค (เงยหน้าจากจอคอมทันที มองนิ่ง ๆ แล้วเลิกคิ้วขึ้น):

ลาอีกแล้วหรอ…โอนที่? …โอนที่แน่นะหล่อน?

เสียงหัวเราะพรืดดังขึ้นจากโต๊ะข้างหลัง

แอปเปิ้ลเกือบทำสารหลุดมือ

ชไมพรรีบวิ่งเข้ามาสมทบ พร้อมยกมือทำท่ากำลังถือไมค์

ชไมพร:

สวัสดีค่ะคุณผู้ชม วันนี้น้องอิ้งมาในบทสาวไฮโซ

มีธุระ “โอนที่ดิน” กับ “น้องจอย” สินะคะ?

หรือจะโอนใจไปเลยดีคะพี่ ????

สกาย:

ยื่นใบลาให้พร้อมใบทะเบียนสมรสเลยไหมพี่อิ้ง

อิ้ง (ยกมือขึ้นกุมขมับ):

บ้าแล้วพวกแก! โอนที่ดินจริง ๆ!

จะให้หนูโดนยึดมรดกเหรอ!

อาจารย์ปาร์ค (หัวเราะพลางเซ็นใบลา):

ไปเถอะ ไปเถอะ…

แต่อย่ากลับมาพร้อมสาวม.ปลายใส่ชุดนักเรียนแล้วพามาแล็ปนะ

ถ้าจะทำแบบนั้น ขอการ์ดงานแต่งเลยละกัน ????

อิ้ง:

อาจารย์คะ! หนูขอลาล่วงหน้าไปเลยอีก 3 วันก็ได้ค่ะ ฮือออ

วันรุ่งขึ้น…เสียงเครื่องปั่นเหวี่ยงสารดังอยู่เบา ๆ ทุกคนกำลังจดข้อมูลกันเงียบ ๆ…

แต่แล้ว…

ชไมพร (เบิกตาโต ขณะไถมือถือ):

เฮ้ย! ทุกคนนนน! ดูนี่! ดูนี่ก่อนนน!!

เธอยื่นมือถือให้แอปเปิ้ลกับสกาย

บนหน้าจอคือโพสต์ในเฟซบุ๊กของอิ้ง

มีรูปอิ้งยืนคู่กับเด็กสาวหน้าหวานในชุดน่ารัก ทั้งสองยิ้มกว้าง หน้า๺ูเ๳า มีแคปชั่นว่า:

“อากาศที่ลาวก็ไม่หนาวเท่าไหร่ถ้ามีเธออยู่ข้างๆ” ??’????????? #NakrothAyaTrip #สองเราทัวร์ต่างแดน”

แอปเปิ้ล (กรีดร้องเบา ๆ):

กรี๊ดดดดดดด!!! โอนที่ดินที่ไหนวะเนี่ยะ!

โอนไปฝั่งลาวเลยเหรอ?!

สกาย:

แปลว่า…ที่บอกว่าไปโอนที่ดิน คือ “โอนหัวใจไปที่หลวงพระบาง” นี่เอง!

ชไมพร (พูดกลั้วหัวเราะ):

ขอโทษนะ เดี๋ยวฉันขอรายงานอาจารย์ก่อน

พี่อิ้งของเราโกอินเตอร์แบบไม่บอกใครไม่ได้จริง ๆ ????

อาจารย์ปาร์ค – ยืนจิบกาแฟอยู่หน้าห้อง

ชไมพร (วิ่งมาพร้อมมือถือ):

อาจารย์ขาาาา ดูนี่ค่ะ!

อาจารย์ปาร์ค (รับมือถือมาดู…แล้วหัวเราะเสียงดัง):

หนอยยย… ลาไป “โอนที่ดิน”

แล้วนี่มันอะไร? “ทัวร์หลวงพระบางคู่กับสาวม.ปลาย” นี่นะ?

อาจารย์ปาร์ค (๻ะโ๠๲เข้าห้อง):

ใครก็ได้ไปหาแผนที่มาให้ฉันหน่อย

ชั้นจะดูว่าบ้าน “น้องอิ้ง” นี่มีชายแดนติดลาวรึเปล่า!

เสียงหัวเราะ๱ะเ๤ิ๪ทั้งห้อง

ทุกคนแซวกันเสียงดังระงม

ไม่กี่วันต่อมา เสียงประตูแลปเปิดออก “แอ๊ด…”

อิ้งเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าเป้บนไหล่ และรอยยิ้มสดใส

อิ้ง:

กลับมาแล้วจ้าาา~ คิดถึงแลป คิดถึงสารเคมี คิดถึงทุกคนเลย~

แอปเปิ้ล (รีบวางหลอดทดลอง แล้วพูดเสียงดัง):

คิดถึงห้องแลป? หรือคิดถึงน้องนักเรียนม.ปลายที่ไปเที่ยวลาวด้วยกันนั่นกันแน่!?

ชไมพร:

อุ๊ย! สงสัยสารในแลปคงไม่มีฤทธิ์เท่าคำว่า “อากาศที่ลาวก็ไม่หนาวเท่าไหร่ถ้ามีเธออยู่ข้างๆ” มั้ง~

อาจารย์ปาร์ค (เดินผ่านพร้อมสมุดแลป):

กลับมาได้ก็ดีแล้ว แต่หน้านี่เหมือนได้ทุนจากรัฐบาลลาวเลยนะ ไปแค่ไม่กี่วันเอง!

เสียงหัวเราะก๊ากทั่วห้อง

อิ้งยิ้มเขิน ๆ พลางยกมือไหว้

อิ้ง:

แหมอาจารย์ อย่าขนาดนั้นเลยค่ะ เดี๋ยวหนูโดนเรียกไป สปป.ลาว จริง ๆ

สกาย (นั่งจดสารอยู่เงียบ ๆ อยู่พักนึง ก่อนพูดขึ้นเบา ๆ):

ดีเนอะ… อิ้งมันมีแฟนด้วยอ่ะ

ห้องแลปเงียบลงนิดหน่อย

สกายเงยหน้าขึ้นมามองทุกคน แล้วยิ้มจาง ๆ

สกาย:

ส่วนฉัน… ก็ได้แต่แอบชอบเขาข้างเดียว เขาไม่สนใจฉันเลยด้วยซ้ำ

แอปเปิ้ล (หันมามองทันที):

ห๊ะ!? เดี๋ยวนะ! พูดเหมือนในซีรีส์เกาหลีเลยอะ ใครอะ!?

ชไมพร:

ใช่! เดี๋ยวสิ ใคร?! พวกเรารู้จักไหม!?

สกายแกล้งอมยิ้มแล้วหันกลับไปจดข้อมูล ไม่พูดอะไรต่อ

ทำให้ทุกคนยิ่งลุกขึ้นมามุงรอบโต๊ะ

อิ้ง (เดินมาใกล้ ยกแขนพาดไหล่):

ไหนนน~ ใครบังอาจไม่สนใจเด็กสุดน่ารักอย่างสกายของพวกเราอะ!?

สกาย (หัวเราะกลบเกลื่อน):

อย่าไปถามเลย ไม่สำคัญหรอก…

บรรยากาศกลายเป็๞เงียบลงเล็กน้อย

ทุกคนเริ่มรู้สึกว่าคำพูดของสกายไม่ใช่แค่ล้อเล่น ความรู้สึกนั้นมีตัวตนจริง…

อาจารย์ปาร์ค (พูดขำ ๆ เบา ๆ แต่แฝงความจริงใจ):

สารเคมีในห้องนี้ อาจจะไม่มีสูตรของ “ความรัก”

แต่ถ้าใครอยากลองทดลองดู ฉันอนุญาตนะ

ทุกคนหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้…มีแววอบอุ่นบางอย่างปนอยู่