วิมลินกลับมาที่คอนโดของเธอ เธอจัดการนัดโอนคอนโดให้เ้าของใหม่ในวันนี้ เมื่อจัดการเื่เอกสารและการเงินเสร็จ จึงตกลงกันว่าเธอจะย้ายออกในวันพรุ่งนี้ ซึ่งความจริงก็คงไม่เกินคืนนี้ เสร็จแล้วเธอจึงทำการโอนเงินที่ได้จากการขายคอนโดให้แม่ญา ซึ่งเธอได้บอกแม่ญาไว้แล้ว
กว่าทุกอย่างจะเสร็จสิ้นก็เกือบค่ำแล้ว เธอนั่งลงที่โซฟาตัวโปรด พลางคุยกับอาเซียน
“นี่อาเซียน เ้าว่าคุณปู่จะมารับฉันตอนไหนล่ะ”เธอถามมัน
“อันนี้ข้าก็ตอบไม่ได้ขอรับ คงเป็เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นแหละขอรับ ท่านเทพมีภารกิจยุ่ง” เ้าหนังสือจอมกวนตอบ
ปึ๊ด หญิงสาวรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงเส้นความอดทนขาด เ้าต้องกวนตลอดเลยใช่มั้ย
“ขอบใจมากกกก อาเซียนเ้าช่วยฉันได้เยอะเลย เหอะๆ”เธอตอบมันอย่างหมั่นไส้
“ยินดีขอรับ นั่นเป็หน้าที่ของข้าอยู่แล้ว” มันตอบ.... ยัง ยังไม่รู้ตัวอีกว่าเธอประชด
หญิงสาวเลิกสนใจหนังสือจอมกวน พลางคิดว่าเธอจะทำอะไรเพิ่มได้อีกในเวลาที่เหลือนี้
“นี่ อาเซียนถ้าฉันอยากเก็บคอนโดห้องนี้เข้าไปในมิติด้วยได้มั้ย” เธอถามมัน
“ได้ขอรับ นายท่านสามารถเก็บห้องเข้าไปได้ นายท่านไม่สนใจจะเก็บรถยนต์ของนายท่านไปด้วยเหรอขอรับ” อาเซียนแนะนำ
“ถึงเอาไปแล้วไม่มีน้ำมันเติม จะมีประโยชน์อะไรล่ะ” เธอคำนึงถึงข้อนี้เลยไม่คิดจะเก็บรถคู่ใจของเธอไปด้วย
“ในฐานะผู้ช่วย ข้าแนะนำว่านายท่านสามารถนำไปด้วยได้นะขอรับ แม้จะไม่มีใครรู้จักน้ำมันเบนซินในยุคนั้น แต่ก็มีวิธีผลิตอยู่ในคู่มือ ในห้องสมุดของนายท่านนะขอรับ” เ้าหนังสือแนะนำ
“อืม อย่างนั้นก็ดีเลยสิงั้นฉันลงไปเก็บรถก่อนนะ แล้วค่อยมาเก็บของในห้อง” เธอรีบบอกมันก่อนจะลงไปยังลานจอดรถ
“เอาล่ะ เรียบร้อย” วิมลินมองไปรอบๆตัวตอนนี้คอนโดของเธอกลายเป็ห้องเปล่าๆเหมือนตอนก่อนย้ายเข้ามา ระหว่างรอคุณปู่มารับ เธอย้ายไปนั่งชมวิวเมือง รออยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ ก่อนจะเผลอหลับไป...
ป๊อก ป๊อก เสียงไม้เท้าเคาะบนหัวหญิงสาว
“โอ้ย ใครๆมากล้ามาเคาะหัวฉัน เจ็บนะเว้ย” เธอสะดุ้งตื่นพร้อมโวยวาย ตรงหน้าเธอคือท่านเทพคุณปู่นี่เอง
“อ้าว สวัสดีค่ะคุณปู่มานานแล้วเหรอคะ เอ่อ แล้วที่นี่คือที่ไหนคะ” วิมลินเอ่ยถามคุณปู่หลังจากที่มองรอบตัวพบว่าไม่ใช่ห้องในคอนโดอีกต่อไป แต่เป็พื้นที่เวิ้งว้าง ว่างเปล่าสีขาว สุดลูกหูลูกตา
“แหะๆ ก็มันหลับสบายนี่คะ”
“เอาล่ะๆ ที่เ้าถามที่นี่คือพื้นที่ว่างระหว่างมิติ เป็พื้นที่รอยต่อก่อนที่จะไปต่อในภพภูมิต่างๆ ข้ามีคนคนหนึ่งที่อยากพบเ้า” คุณปู่เอ่ยบอกเธอ
วิมลินมองคุณปู่ แล้วก็เหลือบไปเห็นร่างๆหนึ่งยืนอยู่ด้านหลังคุณปู่ที่ตอนแรกเธอไม่ได้สังเกต ร่างผู้หญิงคนนั้นค่อยๆเดินมาหาเธอจนมาหยุดยืนตรงหน้า
เธอจำได้ว่าผู้หญิงคนนี้ คือแม่ของเด็กๆที่เธอเห็นในฝัน หญิงสาวคนนั้นเดินตรงมาที่เธอก่อนที่จะคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ
“แม่นางข้าเป็แม่ของเด็กทั้งสอง ข้าขอฝากลูกของข้าด้วย ข้าช่างเป็แม่ที่อ่อนแอนัก ไม่อาจอยู่ปกป้องเด็กทั้งสองได้ ต่อจากนี้ข้าฝากแม่นางช่วยดูแลเด็กทั้งสองคนด้วย ถ้าชาติหน้ามีฉันท์ใดข้าจะกลับมาตอบแทนบุณคุณนี้ของแม่นาง” หญิงสาวคนนั้นคุกเข่าพูดกับเธอด้วยน้ำตานองหน้าอย่างน่าสงสาร
“แม่นาง ท่านลุกขึ้นมาก่อนเถอะนะ อย่าทำแบบนี้เลย ฉันสัญญาว่าจะดูแลลูกๆของท่านเป็อย่างดีอย่าได้ห่วงเลย แม่นางไม่จำเป็ต้องกลับมาตอบแทนอันใดเลย ฉันก็รู้สึกรักและเอ็นดูเด็กทั้งสองคนอยู่แล้ว เป็ฉันเองต่างหากที่ต้องขอบคุณแม่นางที่ให้โอกาส ฉันได้เป็ครอบครัวของทั้งคู่”
วิมลินรีบพยุงแม่ของเด็กๆลุกขึ้นพลางบอกว่าให้สบายใจ
หญิงสาวคนนั้นได้ยินดังนั้นก็ยิ้มอย่างยินดี ดวงตามีความปล่อยวางมากขึ้น
“เ้าทั้งสองไม่ต้องเป็ห่วงอันใดกับโลกที่เ้ากำลังจะจากไปหรอก สิ่งที่เ้าสองเป็ห่วงจะได้รับการดูแลอย่างดี ต่อจากเ้าทั้งสองคนจงตั้งใจใช้ชีวิตและภารกิจที่ได้รับมอบหมายให้เถิด” คุณปู่เอ่ยบอกทั้งสองคน
หญิงสาวทั้งสองคนยิ้มให้กัน รู้สึกสบายใจ และหมดห่วงมากขึ้น
“เอาล่ะ ได้เวลาที่เ้าทั้งสองต้องไปตามหนทางของตัวเองแล้ว”ท่านเทพคุณปู่เอ่ยขึ้น พร้อมกับจู่ ๆก็มีประตูสีขาวสองบานปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเธอ
“เมื่อเ้าทั้งคู่พร้อมแล้วก็จงเปิดประตูตรงหน้า เข้าไปได้เลย” ท่านเทพกล่าวบอกเธอทั้งคู่
หญิงสาวที่เป็แม่ของเด็กทั้งสองก้าวไปข้างหน้าก่อนจะหันมาพูดกับ วิมลิน
“ข้าขอลาก่อนล่ะ แม่นาง ข้าขอบขอบคุณท่านล่วงหน้าที่ช่วยดูแลเลี้ยงดูลูกๆของข้า ถ้ามีโอกาสขอให้เราได้พบกันอีก ข้าขอลาท่านเทพ” หญิงสาวเอ่ย พร้อมโค้งคำนับ ก่อนจะเปิดประตูบานนั้นเข้าไป
“แล้วเ้าล่ะนังหนูลิน เ้าล่ะยังไม่พร้อมอีกหรือ” คุณปู่หันมาถามเธอ
“เอ่อ ก่อนหนูจะไปหนูถามอะไรคุณปู่นิดนึงได้มั้ยคะ” เธอเอ่ยถาม
“เหอะ เ้าจะถามอะไรข้าอีกล่ะ ข้าเห็นของที่เ้าเตรียมไป พร้อมเสียยิ่งกว่าพร้อมอีก” ชายชราแอบเหน็บเธอเบาๆ
“แหะๆ ไม่ใช่เื่นั้นค่ะคุณปู่ คือลินสงสัยเื่คนที่พาลินไปฝากไว้ที่บ้านแม่ญา น่ะค่ะ เค้าคือใครเหรอคะแล้วเกี่ยวข้องอะไรกับลิน” เธอถามในสิ่งที่ยังติดค้างในใจ
“ข้า บอกเ้าไม่ได้เื่คนผู้นี้ แต่บอกได้เพียงว่าคนผู้นี้เป็คนที่ปรารถนาดีต่อเ้าอย่างแน่นอน” คุณปู่ตอบ
“ว้า บอกไม่ได้อีกแล้วเหรอคะ ความลับเยอะจัง” วิมลินตัดพ้อ นี่ชีวิตต่อจากนี้เธอต้องอยู่กับปริศนาไปอีกกี่อย่างกันนะ
“เอาล่ะ อย่าถามให้มากเลยได้เวลาที่เ้าต้องไปแล้ว เดี๋ยวจะสายเกินการณ์” คุณปู่เร่งให้เธอรีบเข้าไปในประตู
“ได้ค่ะ แล้วเจอกันใหม่นะคะคุณปู่ อย่าลืมที่คุณบอกว่าจะแวะไปเยี่ยมลินด้วยนะคะ ลินไปก่อนนะคะคุณปู่ สวัสดีค่ะ” วิมลินกล่าวลาเทพชรา ยกมือไหว้ลา ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป
“กรี๊ด.... เอาอีกแล้วเหรอไอ้อุโมงค์หมุนๆเป็โรเลอคอสเตอร์แบบนี้ ม่ายยยยย” ยังไม่ทันได้ตั้งตัวหญิงสาวก็ถูกดูดเข้าไปในช่องมิติ หมุนวนที่เธอแสนเกลียดทันที หญิงสาวกรีดร้อง โดนประตูมิติดูดให้หัวหมุนอีกแล้ว
***
พรึ่บ เปลือกตาบางลืมขึ้นอย่างมึนงง ก่อนความรู้สึกเ็ปเหมือนโดนรถทับจะพุ่งเข้าจู่โจมไปทั่วร่าง นี่มันที่ไหนกัน ทำไมร่างกายของเธอถึงไร้เรี่ยวแรงและ เ็ปขนาดนี้
“โอย... นี่มันอะไรกันเนี่ย ขอน้ำหน่อยได้มั้ยคะ” หญิงสาวพยายามเอ่ยขอน้ำดื่ม เพราะตอนนี้เธอรุ้สึกคอแห้งเหมือนอยู่กลางทะเลทราย
ฉับพลันก็ได้ยินเสียงเล็กๆน่ารักเอ่ยขึ้นข้างหู
“ท่านแม่ ท่านแม่ฟื้นแล้ว ฮือๆ ข้านึกว่าท่านจะไม่ฟิ้นขึ้นมาเสียแล้ว” เด็กหญิงตัวเล็กหน้าตาน่ารักพูดกับเธอพลางร้องไห้ไปพลาง ช่างน่าสงสารเสียจริง แต่ตอนนี้เธอนั้นไม่มีแรงแม้แต่พยุงร่างตัวเองให้ลุกขึ้นด้วยซ้ำ จึงได้แต่มองดูเด็กน้อยร้องไห้ อยู่อย่างนั้น
“น้ำ ท่านแม่อยากดื่มน้ำใช่ไหมเ้าคะ รอประเดี๋ยวข้าจะไปเอาน้ำมาให้ท่านแม่เอง” เด็กน้อยกล่าวรีบวิ่งไปรินน้ำใส่แก้วมาให้หญิงสาว
เนื่องจากเธอยังไม่มีแรง เด็กน้อยจึงค่อยป้อนน้ำให้เธอจิบทีละน้อย เพื่อไม่ให้สำลัก
“ขอบใจเ้ามาก แม่ดีขึ้นมาแล้วขอแม่นอนพักต่ออีกสักงีบนะ” หญิงสาวเอ่ยกับเด็กน้อยก่อนจะแกล้งหลับตาลงอีกครั้ง
“เ้าค่ะท่านแม่ ข้าจะอยู่เป็เพื่อนท่านแม่เอง” เด็กน้อยเอ่ยบอกก่อนจะลงไปนั่งเฝ้าเธอตรงเก้าอี้ข้างเตียง
วิมลินจำต้องแกล้งหลับอีกรอบ เพื่อตั้งหลักก่อน ตอนนี้สติของเธอยังมึนงงมาก จากประตูโรเลอคอสเตอร์ตอนนี้เธอยังรู้สึกมึนหัวไม่หายเลย ไหนจะยังตื่นขึ้นมาเจอกับสภาพร่างที่อาการล่อแล่แบบนี้ เธอจึงขอนึกทบทวนก่อนว่าจะทำสิ่งใดก่อนเป็อันดับแรก
ก่อนอื่นเธอนึกถึงมิติของเธอว่ามันจะตามเธอมาอย่างที่คุณปู่บอกรึเปล่าทันใดที่เธอนึกถึงมิติของเธอ เธอก็รู้สึกร้อนๆที่ฝ่ามือก่อนที่ความรู้สึกเดิมๆที่เธอไม่ชอบจะกลับมา นั่นคือเมือนตกลงที่สูง วูบ
ตุบ แล้วเธอก็กลับมายืนในมิติของเธอ พร้อมกับเ้าอาเซียนที่บินรออยู่ตรงหน้า
“นี่มันอะไรกันอาเซียน ฉันเข้ามาในมิติแบบนี้แล้วร่างข้างนอกล่ะ” เธอสงสัยกลัวเด็กน้อยจะใถ้าจู่ๆเธอจะหายตัวไปต่อหน้าต่อตา
“อ้อ เื่นั้นขอลืมแจ้งนายท่าน คือนายท่านสามารถเข้ามาในมิตินี้เข้ามาแต่ดวงจิต หรือเข้ามาทั้งร่างก็ได้ขอรับ” อาเซียนตอบเธอ
“ทำไมเ้าไม่บอกข้าให้มันเร็วกว่านี้หน่อยล่ะ เ้าหนังสือจอมกวน” เธอเอ่ย
“ก็นายท่านไม่เคยถามข้านี่ขอรับ” ยัง ยัง จะเถียงอีกตัวแสบ
“โอเค ช่างเถอะ ตอนนี้ช่วยบอกฉันหน่อยว่า ในมิติแห่งนี้มีตัวช่วยอะไรบ้างตอนนี้ ร่างกายใหม่ของฉันทั้งป่วยหนัก และบอบช้ำค่อนข้างหนัก เกรงว่าต้องใช้เวลาฟื้นตัวเป็เวลานานแน่ๆ ถ้าไม่มีตัวช่วยทางลัด” เธอเอ่ยถามอาเซียน เพราะเธอกังวลว่าถ้าร่างนี้ป่วยนานเกินไป ใครจะดูแล เด็กๆลูกของเธอ
“เช่นนั้น ข้าแนะนำว่านายท่านต้องพาร่างของท่านเข้ามาในมิติแห่งนี้แล้วแช่น้ำในบ่อมรกตแห่งนี้ขอรับ น้ำในบ่อมรกตแห่งนี้เป็น้ำพุวิเศษสามารถรักษาอาการเจ็บป่วยและพิษได้แทบทุกชนิด แต่มีข้อแม้คือไม่อาจชุบชีวิตคนตายได้” เ้าหนังสือกล่าว
“เยี่ยมไปเลย สุดยอดไอเทมในฝัน” เธอเอ่ยอย่างตื่นเต้น
“แต่ตอนนี้ฉันยังพาร่างเข้ามาในนี้ไม่ได้นี่สิ ถ้าอย่างนั้นฉันนำมันใส่ขวดออกไปได้หรือไม่” เธอถามอาเซียน
“ย่อมได้ขอรับ นายท่านนำน้ำในบ่อแห่งนี้ไปผสมน้ำดื่มให้เจอจางก่อนดื่มหรือใช้งานนะขอรับ ไม่อย่างนั้นร่างกายของท่านจะฟื้นตัวเร็วเกินไปจนเป็ที่สังเกตุได้”
เ้าหนังสือเอ่ยเตือน ในที่สุดก็ทำตัวค่อยสมกับการเป็ผู้ช่วยหน่อย
“ได้ ขอบใจเ้ามากที่เตือน” หญิงสาวเอ่ยกับมัน ก่อนจะตักน้ำพุวิเศษใส่ขวดดินเผาเล็กๆที่เธอเคยซื้อเตรียมไว้ในห้องเก็บของ
ยังไม่ทันจะได้พูดคุยอะไรต่อ เธอก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงเอะอะจากภายนอกมิติ เธอจึงต้องรีบออกไปก่อนที่จะเป็ที่ผิดสังเกต
“ฉันไปก่อนนะอาเซียน เดี๋ยวหาโอกาสเข้ามาได้จะรีบมา ฉันมีเื่ต้องจัดการอีกเยอะแยะไปหมด” เธอบอกลาเ้าหนังสือ
แล้วเธอก็รีบกำหนดจิตกลับมาสู่ร่างใหม่ของเธอที่ทำเป็นอนหลับอยู่บนเตียง
**********************************************************
ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านและติชมนะคะ อย่าลืมรักษาสุขภาพกันด้วยนะ
2.10M
