บทที่14. การค้า
นับจากวันที่ซีอินเข้าไปขายของในตลาดมืดนี่ก็ผ่านมาจนครบหนึ่งอาทิตย์แล้วเธอตั้งใจไว้แล้วว่าจะเข้าไปขายของเพียงอาทิตย์ละครั้งเท่านั้นและวันนี้เธอก็ตั้งใจจะเข้าเมืองอำเภออีกครั้งส่วนเด็กๆ คงต้องฝากแม่สามีอีกเหมือนเคย
“เธอจะเข้าเมืองอำเภออีกแล้วรึ”คุณแม่เซียวเอ่ยถามขึ้นมา
“ค่ะคุณแม่แต่ครั้งนี้ฉันไม่ได้จะไปซื้อของอะไรมากมายหรอกค่ะแล้วก็เมื่อวันก่อนคุณแม่ของฉันมาบอกข่าวว่าพี่ชายคนโตได้เลื่อนตำแหน่งเป็หัวหน้าในโรงงานแล้วน่ะค่ะเลยคิดว่าจะแวะไปหาพี่ชายคนโตด้วยเลย”
เพราะทำงานโรงงานอยู่ในเมืองอำเภอพี่ชายคนโตของซีอินคนนี้จึงพักอยู่ในโรงงานจะได้กลับบ้านเพียงอาทิตย์ละครั้งใน่วันหยุดเท่านั้น
ตอนนี้คนบ้านเซียวกำลังกินข้าวเช้าก่อนลงแปลงนาเมื่อได้ฟังว่าพี่ชายของสะใภ้สามได้เลื่อนตำแหน่งแล้วก็รู้สึกว่าเป็เื่ที่ดีแต่สะใภ้รองเมื่อได้ฟังก็เกิดความอิจฉาอยู่มากมายสักหน่อยแต่เพราะถูกสามีที่นั่งอยู่ข้างๆ แอบหยิกแขนของเธอเพื่อเป็การปรามไว้อยู่จึงไม่กล้าปากเสียใส่สะใภ้สามอีก
“เอาเถอะวันนี้ฉันไม่ได้ลงแปลงนาเธอก็ให้ตูตูกับไคไคมาที่บ้านนี้แล้วกันเพราะฉันยังต้องดูชิงเหมี่ยวกับต้าเป่าด้วย เพราะคนอื่นๆ ลงแปลงนากันหมด”คุณแม่เซียวเมื่อได้ฟังเหตุผลก็ไม่ได้พูดอะไรอย่างอื่นอีก
“คุณแม่ให้ฉันอยู่เป็เพื่อนเพื่อดูแลเด็กๆก็ได้นะคะ เพราะยังไงชิงเหมี่ยวกับต้าเป่าก็ลูกของฉัน อีกอย่างถ้ามีเ้าแฝดมาอีกสองคนคุณแม่อาจจะดูแลไม่ไหวนะคะมีแต่เด็กๆทั้งนั้น” สะใภ้รองไม่อยากไปลงงานที่แปลงนาจึงรีบเอ่ยปากขึ้นเมื่อเห็นช่องทางที่จะสามารถอยู่บ้านสบายๆ ได้
“คุณพูดแบบนี้หมายความว่าไงแม่ผมจะเลี้ยงดูหลานๆเองแล้วมันไม่ได้หรือยังไงหรือเพราะคุณี้เีลงแปลงนากันแน่ ถึงได้อ้างว่าจะเลี้ยงลูกกับหลานเองแบบนี้” เซียวฉิงไห่พูดอย่างรู้ทันความคิดของภรรยาตนเองดี
“คุณก็...ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อยคุณแม่ก็อายุมากแล้วจะตามดูเด็กๆ ทันได้ยังไงตั้งหลายคน” สะใภ้รองลู่ฉิงเอ่ยแย้งเมื่อถูกสามีรู้เท่าทันความคิด
“เอาล่ะไม่ต้องเถียงกันฉันไม่ได้โง่จนดูเจตนาของเธอไม่ออกสะใภ้รองไปทำงานกับคนอื่นๆ ซะหลานแค่ไม่กี่คนฉันดูแลเองได้อยู่แล้วเพราะฉันยังไม่ได้แก่ขนาดนั้น” คุณแม่เซียวพูดอย่างเหนื่อยหน่ายใจดีที่สะใภ้สามคิดได้และทำตัวดีขึ้นแล้วจะเหลือก็แต่สะใภ้รองนี่แหละช่างเป็คนนิสัยน่ารำคาญชวนให้คนที่อยู่ใกล้ๆหงุดหงิดใจเสียจริงๆ
เมื่อได้ขอสรุปแล้วจึงไม่มีใครแย่งอีกจากนั้นซีอินจึงพาเ้าแฝดเดินมาที่บ้านปู่กับย่าพร้อมกำชับให้เป็เด็กดีตอนแรกเ้าหัวผักกาดร้องขอตามไปด้วย แต่เพราะเธอต้องไปที่ตลาดมืดเลยไม่อยากพาเด็กๆไปด้วยน่ะสิ
“แม่จะบอกความลับให้นะรู้กันแค่เราสามคนเท่านั้น”ซีอินพูดเสียงเบาๆกับเด็กๆจนเป็เสียงกระซิบ
“คับ/คับ”เ้าเด็กสองคนนี่พอบอกว่ามีความลับจะบอกก็ตาโตตั้งใจฟังเลยทีเดียว
“แม่ต้องไปทำงานหาเงินน่ะเราจะได้มีเงินเยอะๆไงจ๊ะ แต่เื่นี้ตูตูกับไคไคอย่าเอาไปบอกใครนะแม่ต้องไปลองทำดูก่อนว่าทำได้หรือเปล่า ตกลงมั้ย”
“ตกลงคับไม่บอกใคร"ไคไครับคำอย่างหนักแน่นมากดูน่าเชื่อถือได้สุดๆ
"ตกลงคับไม่บอกๆ” ตูตูเองก็ทำหน้าตาขึงขังทั้งดูตลกและน่ารักมาก
"ตอนกลับแม่จะซื้อลูกอมกระต่ายขาวมาฝากนะ”
“ตูตูจะยอคับ”
“จะรอลูกอมจากแม่”
“จ้าๆมาให้หอมก่อน ฟอดด ฟอดด” ก็นึกว่าจะรอแม่ที่แท้รอลูกอมจากแม่นี่เองซีอินคิดพร้อมหัวเราะเบาๆ แล้วก้มลงหอมแก้มนุ่มนิ่มที่มีกลิ่นหอมๆของแป้งเด็กติดอยู่คนละฟอด
เมื่อฝากเด็กๆเรียบร้อยแล้วซีอินก็เดินเท้าออกจากหมู่บ้านวันนี้ไม่มีเกวียนหรือรถแทรกเตอร์ของฝ่ายผลิตวิ่งออกนอกหมู่บ้านเหมือนคราวก่อน หาก้าเข้าเมืองอำเภอก็ต้องเดินเอาเท่านั้น
จนเมื่อพ้นเขตหมู่บ้านมาได้แล้วซีอินจึงเอาจักรยานออกมาปั่นไปจนถึงเมืองอำเภอก่อนจะหามุมลับตาคนเพื่อเก็บจักรยานเข้าไป เธอคิดว่าจะไปขายของในตลาดมืดก่อนแล้วค่อยไปหาพี่ชายที่โรงงานทอผ้าและเช่นเดิมซีอินเอาหมวกกับผ้ามาพันคอพันหน้าไว้อย่างมิดชิดเช่นเดิม
เมื่อมาถึงทางเข้าตลาดมืดก็บอกรหัสผ่านเหมือนเดิม
“รหัสผ่านใหม่เริ่มใช้อาทิตย์หน้า”ผู้ชายที่ยืนคุมหน้าทางเข้าตลาดเอ่ยบอกเธอก่อนจะเอ่ยพูดรหัสผ่านใหม่ให้ได้ยินเบาๆเพื่อให้คนที่ฟังอยู่ได้จดจำซีอินได้ฟังก็พยักหน้ารับรู้พร้อมทั้งคิดว่าคนที่คิดรหัสผ่านก็ช่างคิดเหลือเกินท่าทางจะขี้ร้อนน่าดู
‘สาดน้ำใส่พระอาทิตย์ไม่ถึงฝนก็ตกใส่พระอาทิตย์ไม่ถึง ทำได้แค่ทนร้อนต่อไป’
ตอนนี้ใกล้หน้าหนาวแล้วของที่เป็ที่้าของผู้คนนอกจากอาหารแล้วยังมีผ้าห่มอีกอย่างที่คนกำลังหาอยู่ขณะกำลังเริ่มมองหาลูกค้าแต่ก็ได้ยินเสียงทักจากด้านหลังเสียก่อน
“สหายที่ขายสบู่ครั้งก่อนใช่มั้ยคะฉันจำคุณได้” หรูเหมยเดินเข้ามาทัก ครั้งก่อนที่เธอซื้อสบู่ไปทั้งหมด10ก้อนและเอาไปให้แม่สามีลองใช้ดูแล้วก็ถูกใจมากส่วนเธอลองใช้แล้วสามีเธอก็บอกว่าตัวเธอหอมมากเลยจนเธออยากได้มาตุนไว้อีก
ซีอินหันไปมองพบว่าเป็ลูกค้าผู้หญิงคนนั้นลูกค้าที่ซื้อสบู่เธอเป็คนแรกนั้นเอง
“สวัสดีค่ะสหาย”ซีอินทักตอบกลับไป
“สวัสดีค่ะวันคุณยังมีสบู่มาอีกมั้ยคะครั้งก่อนฉันเอาไปแจกคนที่บ้านแม่สามีฉันชอบมากเลยค่ะ”
“ยังมีอยู่ค่ะคราวนี้ได้กลิ่นใหม่ๆมาอีกด้วยนะคะ เดี๋ยวฉันลองเอาให้คุณดูก่อน”ซีอินทำทีหยิบของออกจากตะกร้าที่มีผ้าคลุมอยู่
“ได้สิคะสบู่ของคุณมันดีมากเลยจริงๆ”
“นี่ค่ะเป็กลิ่นใหม่นอกจากสองกลิ่นแรกที่คุณเคยเอาไปนี่เป็สบู่ผสมน้ำผึ้งทำให้ผิวนุ่มชุ่มชื้นส่วนนี้เป็สบู่มะขามทำให้ผิวกระจ่างใสค่ะหายากมากเลยนะคะ
“เยี่ยมไปเลยค่ะฉันเอาทั้งหมดรวมถึงสองกลิ่นก่อนหน้านั้นด้วยเอาอย่างละ10ก้อนนะคะ”หรูเหมยตัดสินใจซื้อได้ในทันทีแบบไม่ต้องคิดมากเลย
“ได้ค่ะแล้วคุณยังมีของที่อยากได้อีกมั้ยคะบอกฉันได้นะคะเผื่อที่ฉันมีพอดีครั้งนี้ได้ของมาจากเมืองทางใต้พอสมควรเลยน่ะค่ะ”
“ความจริงวันนี้นอกจากตั้งใจมาเื่สบู่แล้วฉันก็ตั้งใจจะมาหาดูนาฬิกาข้อมือด้วยน่ะค่ะเจอคนเอามาขายแล้วล่ะค่ะแต่ไม่ถูกใจเลยไม่ได้ซื้อเื่ราคาฉันไม่ได้เกี่ยงนะคะแต่ก็อยากได้แบบที่ถูกใจด้วย” เธอมองหานาฬิกาให้สามีก่อนนี้เจอคนเอามาให้ดูแล้วแต่นาฬิกานั้นเก่ามากเกินไปเหมือนผ่านการใช้งานมานานมากแล้วทั้งยังขายแพงอีกด้วยเธอเลยไม่ได้ซื้อไว้
“งั้นหรือคะหากเป็นาฬิกาที่ฉันพอจะมีอยู่นะคะ คุณจะลองดูก่อนก็ได้หากไม่ถูกใจก็ไม่เป็ไร”ซีอินลองเสนอดูเพราะดูท่าทีแล้วลูกค้าคนนี้ซื้อของง่ายไม่เกี่ยงราคาเลย
“ได้สิคะให้ฉันลองดูก่อน”
“งั้นคุณรอสักครู่นะคะ”จากนั้นซีอินก็เดินไปอีกด้านเธอหยิบเอานาฬิกาข้อมือทั้งชายหญิงออกมาทั้งหมด10เรือนมีแต่สวยๆ ทั้งนั้นเธอคิดว่าต้องขายได้แน่ๆ ก่อนจะเดินกลับมาที่เดิม
“นี่ค่ะคุณลองดูก่อน”ซีอินส่งกระเป๋าผ้าใบเล็กๆ ที่ข้างในมีนาฬิกาอยู่ให้อีกฝ่ายได้ลองเลือกดูหรูเหมยรับกระเป๋าที่มีเชือกหูรูดมาถือไว้ก่อนจะเปิดดูข้างในแล้วก็ต้องอ้าปากค้างเลยทีเดียว
“มะมันสวยมากๆ เลยค่ะ มีทั้งแบบเรือนใหญ่และเรือนเล็กเลย”เธอไม่อาจปกปิดเสียงตื่นเต้นได้เลย
“เรือนใหญ่นั้นของผู้ชายส่วนเรือนเล็กของผู้หญิงค่ะ”
“คุณขายราคายังไงบ้างคะ”หรูเหมยรีบถามออกมาทันที เธออยากได้มากจริงๆ
“ฉันขายราคาเท่ากันค่ะเรือนละ180หยวน”
“งั้นฉันเอาของผู้ชายสองเรือนนี้แล้วก็ผู้หญิงสองเรือนนี้นะคะ”เธอจะซื้อไปให้สามีและให้พ่อแม่สามีด้วยคนละเรือน ส่วนอีกเรือนเธอจะใส่เอง
“ได้ค่ะฉันจะเตรียมของให้มีสบู่40ก้อนราคา80หยวน นาฬิกาอีก4เรือน720หยวนรวมทั้งหมด 800หยวนนะคะ”
“คุณคำนวนเลขเร็วมากๆเลยค่ะ นี่ค่ะ”หรูเหมยส่งเงินให้ซีอินไม่มีความสั่นไหวหรือสะทกสะท้านกับเงินที่จ่ายออกมาเลยแม้แต่น้อยซีอินคิดว่าลูกค้าคนนี้คงเป็คนที่มีฐานะมากหรือไม่ก็คงมีตำแหน่งงานเป็เ้าหน้าที่ของรัฐแน่ๆ
จากนั้นซีอินก็เริ่มชายของอีกครั้งเธอขายผ้าห่มที่เป็ผ้านาโนเนื้อนิ่มที่แม้จะบางแต่กลับให้ความอบอุ่นได้เป็อย่างดีโดยขายผืนละ20หยวนส่วนผ้าผ่มนวมผืนใหญ่เธอชายผืนละ30หยวนวันนี้ซีอินขายเพียงสบู่ ผ้าห่ม และนาฬิกาเท่านั้นไม่ได้เอาเนื้อออกมาขายเลยไม่น่าเชื่อว่านาฬิกาจะสามารถขายได้หมดทั้ง10เรือนในเมืองอำเภอนี้คนมีเงินเยอะต่างจากหมู่บ้านในชนบทมากจริงๆเธอสังเกตว่ามีคนสนใจซื้อพวกผักป่าแล้วก็ของป่าเยอะพอสมควรเลย
ใช่เวลา3ชั่วโมงซีอินก็เดินออกจากตลาดมืดแล้วก่อนจะมุ่งหน้าไปหาพี่ชายคนโตที่โรงงานทอผ้าเธอบอกเ้าหน้าที่ที่เฝ้าประตูว่า้าพบหลินซีเิตอนแรกคนเฝ้าประตูก็ทำท่ารำคาญอิดออดไม่ยอมไปตามให้ง่ายๆแต่ซีอินรู้ดีว่าไม่ว่าที่ไหนยุคไหนหรือโลกไหนๆย่อมต้องมีของแลกเปลี่ยนถึงจะได้ในสิ่งที่้าเธอจึงส่งแอปเปิลลูกโตไปไหนเขาหนึ่งลูกเพียงเท่านั้นไม่นานเธอก็ได้เจอพี่ชายคนโตก็วิ่งออกมาหาเธอที่หน้าโรงงานทันที
“ซีอินมาได้ไงกันไปที่บ้านพักพี่ก่อนเถอะนี้ก็ได้เวลาพักกลางวันพอดี”
“ก็ได้ค่ะ”
“แม่บอกว่าพี่ได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว”ซีอินถามเมื่อเดินตามพี่ชายไปบ้านพัก
“ใช่เมื่อกี่วันนี้เองแล้วพี่ก็พึ่งได้ห้องพักส่วนตัวในโรงงานมาพี่เลยพาพี่สะใภ้ใหญ่ของเธอมาอยู่ด้วยกันที่นี่ได้แล้วค่อยกลับไปบ้าน่วันหยุดเอาน่ะ”
“ดีแล้วล่ะค่ะที่ให้พี่สะใภ้ใหญ่มาอยู่ด้วยยิ่งพี่ชายของฉันหล่อเหลาหน้าที่การงานขนาดนี่ ต้องมีผู้หญิงมาคอยจ้องมองพี่แน่ๆเลย” เธอพูดไม่เกินจริงนักเพราะบ้านเธอหน้าตาดีกันทั้งบ้านจริงๆติดที่เธอคนเดียวที่อ้วนอยู่
“วางใจได้พี่ใหญ่ของเธอไม่ใช่คนเหลวไหลแบบนั้นแน่นอนอีกอย่างเธอก็รู้ว่าเื่แบบนี้ผิดกฎหมายและร้ายแรงแค่ไหนแล้วนี่เธอมาในเมืองอำเภอแสดงว่าไปที่นั่นอีกแล้วใช่มั้ย”
“ฉันก็มีของที่ต้องซื้อบ้างสิคะ”
“เอาเถอะอย่าไปบ่อยนักล่ะยังไงน้องเขยก็เป็ทหารหากเกิดเื่ขึ้นกับเธอจะมีผลกระทบต่อเขาเอาได้”
“ฉันรู้แล้วค่ะ”
หลินซีเิมองดูน้องสาวที่ตอบรับคำเขาอย่างว่าง่ายหากเป็เมื่อก่อนคงเถียงเขาชนิดที่ฟังแทบไม่ทันไปแล้วเพราะน้องสาวคนนี้ถูกตามใจมาั้แ่เด็กๆที่แม่บอกว่าน้องสาวเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นคงจะจริงอีกทั้งยังดูผอมลงนิดหน่อยแล้วด้วย เป็แบบนี้ก็ดีมากเลยจริงๆ
ซีอินอยู่พูดคุยกับพี่ชายและพี่สะใภ้พร้อมเอาของฝากออกมาให้ถุงใหญ่มีทั้งยังเอาชาและกาแฟรวมถึงผลไม้น่ากินทั้งนั้นทั้งยังแนะนำให้พี่ชายแบ่งของไปให้ผู้จัดการใหญ่ด้วยเพราะพี่ชายเธอพึ่งได้เลื่อนตำแหน่งก็ควรสร้างสัมพันธ์อันดีกับคนที่ตำแหน่งสูงกว่าไว้บ้าง
ซึ่งหลินซีเิเองก็คิดเื่นี้อยู่เหมือนกันแต่เพราะของดีๆ นั้นหายากมากเหลือเกินแต่เมื่อได้เห็นของที่น้องสาวเอามาให้ก็ต้องใมากซีอินจึงบอกว่าได้มาจากคนรู้จักที่สามารถหาของพวกนี้ได้และราคาไม่แพงแต่เขาที่เป็พี่ชายจะเอาของจากน้องสาวเฉยๆได้ยังไงจึง้าจ่ายเงินให้ แต่ซีอินยืนยันว่าเอามาให้ไม่้าเงินจากเขาจากนั้นก็รีบขอตัวกลับก่อนเพราะต้องไปซื้อของให้ลูกๆ ด้วย
ขากลับยังต้องแวะสหกรณ์เพื่อซื้อลูกอมกระต่ายขาวไปฝากเ้าหัวผักกาดเมื่อมาถึงเธอก็เดินเข้าไปหยิบของที่้า เพราะไม่มีของอย่างอื่นที่้าซื้ออีกแล้วจึงเดินไปคิดเงินทันที
“สหายซีอินคุณมาแล้วฉันรอคุณอยู่ทุกวันเลยนะคะ” เป็ตานผิงที่ทักขึ้นมาซีอินจึงหันไปมอง
“สหายตานผิงนั้นเองเลิกงานแล้วหรือคะ”เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายถือกระเป๋าสะพายข้างกำลังจะเดินออกจากสหกรณ์ก็คิดว่าคงเลิกงานแล้ว
“ค่ะฉันพึ่งเลิกงานถ้ายังไงเราไปคุยกันด้านนอกก่อนได้มั้ยคะ”
“ได้สิคะ”ซีอินจ่ายเงินซื้อของเรียบร้อยก็เดินออกมาด้านนอกสหกรณ์ทั้งสองหลบมุมคุยกันตรงที่คนไม่พลุกพล่านนัก
“คือว่าขอโทษที่ฉันรบกวนสหายซีอินนะคะแต่ว่าสบู่ที่ได้มาคราวก่อนนั้นใช้ดีมากจริงๆ ทั้งกลิ่นก็หอมมาก มีแต่คนทักว่าได้กลิ่นหอมอ่อนๆเวลาที่ฉันเดินผ่านด้วยนะคะ สหายซีอินพอจะมีอีกมั้ยคะคุณจะว่าอะไรหรือเปล่าหากฉันจะขอซื้อหลายๆ ก้อนสักหน่อยนะคะ”ตานผิงเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจนักว่าซีอินจะมีสบู่แบบนี้อีกหรือเปล่า
“ฉันยังมีอีกนิดหน่อยค่ะสหายตานผิงจะเอาไปหลายก้อนนี่เอาไปฝากคนรู้จักหรือคะ”ซีอินลองถามหยั่งเชิงดูก่อนไม่แน่ว่าเธออาจจะได้การค้าเพิ่มมาก็ได้
“ไม่ปิดบังฉันคิดว่าจะเอามาตัดเป็ก้อนประมาณที่สหายให้ฉันมาแล้วเอาไปแบ่งขายดูน่ะค่ะ”
ซีอินได้ฟังก็คิดว่าตานผิงดูใช้ได้ดูค้าขายเป็เลยคิดจะลองให้เอาสบู่ของเธอไปขายดู
“ถ้าอย่างนั้นสหายตานผิงก็เอาไปขายเป็ก้อนใหญ่ๆเลยก็ได้ค่ะฉันมีของอยู่แต่ถ้าหากคุณ้าเอาไปตัดแบ่งเป็ขนาดทดลองให้ลูกค้าก่อนนั่นก็แล้วแต่คุณจะสะดวกทำได้เลยค่ะสบู่ฉันเป็ของดีหายากเพราะมีกลิ่นหอม ฉันส่งให้คุณที่ราคา1หยวน5เหมา ส่วนคุณฉันแนะนำขายที่ราคา2หยวนได้ค่ะส่วนต่างก็เป็ของคุณตกลงมั้ยคะ”
“ได้ค่ะฉันสนใจมาก ฉันมีพี่สาวทำงานอยู่ในโรงงานปั่นฝ้ายมีแต่ผู้หญิงทั้งนั้นต้องขายได้แน่ค่ะ”
“ดีค่ะตอนนี้สบู่ฉันมี4กลิ่น น้ำนมข้าว กุหลาบ น้ำผึ้งและมะขามสหายตานผิงจะรับทั้ง4แบบเลยมั้ยคะ”
“อย่างนั้นฉันเอาอย่างละ10ก้อนก่อนนะคะ”
จากนั้นซีอินนำสบู่ทั้งหมด40ก้อนมาให้ และตานผิงเองก็จ่ายเงินให้ทันทีเพราะเธอพกเงินติดตัวไว้จำนวนหนึ่งมาตลอดเพราะคิดว่าหากได้เจอสหายซีอินแล้วจะได้มีเงินซื้อของได้ทันทีเลยและเธอก็มั้นใจมากว่าต้องขายได้แน่นอนเพราะแค่ตอนนี้ก็มีคนมาถามหาเธออยู่ตลอดแล้วดังนั้นการค้านี่จึงเริ่มต้นขึ้น ซีอินบอกตานผิงไว้ว่าเธอจะเข้ามาเมืองอำเภออีกครั้งคืออีกเจ็ดวันข้างหน้า...
เมื่อแยกย้ายกันแล้วซีอินก็เดินทางกลับหมู่บ้านทันทีโดยใช้วิธิเดิมคือปั่นจักรยานมาแล้วเก็บเข้ามิติเมือใกล้ถึงทางเข้าหมู่บ้านและเมื่อเ้าหัวผักกาดน้อยได้เห็นว่าแม่มารับที่บ้านปู่กับย่าแล้วก็รีบวิ่งจรู๊ดดดมาหาอย่างรวดเร็วแล้วเกาะขาเธอไว้คนละข้าง
“แม่ค้าบบ”
“แม่มาแย้วว”
“จ้าๆตูตูไคไคซนมั้ย หื้ม” ซีอินย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อลูบหลังลูบไหล่ของเด็ก
“ไคไคไม่ซนคับ”
“ตูตูซนนิดนึงคับ”
"ดีมากจ๊ะงั้นเดี๋ยวเรากลับบ้านกันนะ"
"คับ/คับ"
จากนั้นซีอินหยิบเอาลูกอมตรากระต่ายขาวที่ซื้อมาให้แม่สามีไปหนึ่งถุงเพื่อเอาไว้ให้ชิงเหมี่ยวและต้าเป่ากิน ก่อนจะบอกให้เด็กๆบอกลาคุณย่าเพื่อจะได้กลับบ้านกันเธอจะกลับไปนับเงินเพราะวันนี้ขายได้เงินเยอะมากเลยทีเดียว....
286
![ชดใช้ในสิ่งที่มึงทำ - Pay [BL]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1607660318_81294391.webp)
