ชีวิตสีหมอก I

5

หลังจากทานอาหารมื้อเที่ยงแสนเอร็ดอร่อยเรียบร้อย ทั้งเธอกับคิมอุนตอนนี้ยืนอยู่ที่ตำแหน่งการยิง พวกเขาสวมถุงมือสำหรับยิง ฮวังคิมอุนมองเธอแล้วชวนคุยก่อนประโยคหนึ่ง

“องค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ ถ้ารู้ผลแพ้ชนะ คนแพ้ควรให้ของกับผู้ชนะดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” ฮวังคิมอุนเสนอขึ้น วาดฝันย่นคิ้วเล็กน้อยแล้วจึงยักไหล่ใส่เขา

“ก็ดีนะคะ แสดงว่าคิดเอาไว้แล้วสินะคะ” 

วาดฝันพูดตอบเขา ฮวังคิมอุนยักไหล่ตามเธอ เด็กคนนี้นี่กวนประสาทดีชะมัด วาดฝันคิดพลางส่ายหัวแล้วกลอกตา

ทหารวัยเยาว์ที่อายุราวสิบสี่ปียกมือขึ้นเป็๲สัญญาณให้เริ่ม วาดฝันและฮวังคิมอุนตั้งท่า รอจังหวะการยิงลูกศรที่หนึ่ง 

ทหารเด็กยกมือไปทางเป้า พวกเขาจึงปล่อยเอ็น ฮวังคิมอุนโดนเป้าวงแดงส่วนวาดฝันปักอยู่ที่วงเป้าตำแหน่งวงที่สาม 

สัญญาณยังคงดำเนินต่อไป วาดฝันและฮวังคิมอุนปล่อยลูกศรพร้อมกันจนถึงดอกสุดท้าย และวาดฝันเป็๲ฝ่ายแพ้ เธอยิงเข้าเป้าแดงหนึ่งครั้ง ฮวังคิมอุนเข้าเป้าแดงสี่ครั้ง 

“ให้ตายสิ ข้าแพ้เสียแล้ว” วาดฝันพูดขึ้นให้เขาได้ยิน อวังคิมอุนยกยิ้ม 

“เก่งมากแล้วพ่ะย่ะค่ะ ตามสัญญานะพ่ะย่ะค่ะองค์หญิง” ฮวังคิมอุนทวนเธออีกครั้ง วาดฝันมองเขา

“แน่นอนค่ะ”

วาดฝันถอดอุปกรณ์แล้วจึงเดินลงไป ฮวังบินดงเดินลงมาแล้วยืนรอเธอด้านล่าง วาดฝันเดินมายังจุดที่เขายืนอยู่ แล้วเงยมอง

“จะขออะไรหรือค่ะ ท่านพี่คิมอุน” วาดฝันถามเขาด้วยดวงตากลมโต ฮวังคิมอุนยิ้มให้เธอ

“ตอนนี้กระหม่อมยังคิดไม่ออกพ่ะย่ะค่ะ ไว้คิดออกแล้วครั้งหน้าจะบอกพ่ะย่ะค่ะ” ฮวังคิมอุนตอบเธอ วาดฝันจึงได้แต่อ้าปากค้าง 

“อะไรกันเนี่ย คิดว่ามีสิ่งที่อยากจะขอไว้แล้วเสียอีก” 

วาดฝันทำทีบ่น แต่ภายในใจเธอแสนโล่งใจ เพราะขืนเด็กคนนี้ขออะไรยาก ๆ กับเธอล่ะก็ เธอคงจะกลายเป็๲คนไม่รักษาคำพูดแน่ วาดฝันยกยิ้มสบายใจ ฮวังคิมอุนยิ้มหวานให้เธอ

“ถ้าเช่นนั้น วันนี้เราแยกย้ายกันดีกว่านะคะ ข้าอยากพักแล้วด้วย ตัวเหนียวไปหมดเลย” 

วาดฝันพูดพลางสะบัดแขนขา ฮวังคิมอุนยังคงยิ้มหวานให้เธอแล้วจึงพยักหน้า

“เห็นด้วยพ่ะย่ะค่ะ” เขาพูดแค่นั้น วาดฝันเงยมองเขาที่กำลังส่งยิ้มให้เธออยู่ 

“ท่านพี่คิมอุนนี่ยิ้มง่ายเกินไปแล้ว ไม่เมื่อยบ้างหรือ” 

วาดฝันถามขึ้น ฮวังคิมอุนหลับตาทีหนึ่งแล้วจึงจับใบหน้าของเธอ วาดฝันมองตามมือเขา

“อยู่กับองค์หญิง กระหม่อมไม่เมื่อยกับการยิ้มเลยพ่ะย่ะค่ะ” 

ฮวังคิมอุนพูดด้วยเสียงที่หวานละมุนพร้อมกับมือของเขาที่ลูบหน้าของเธอ วาดฝันรู้สึกเขินเล็กน้อยแล้วจึงส่งยิ้มให้เขา

“ท่านพี่คิมอุนเป็๲คนปากหวานจริง ๆ เลยนะ แบบนี้ในอีกไม่นานต้องมีหญิงสาวมากมายหลงแน่เลยค่ะ” 

วาดฝันพูดกับเขาด้วยหน้าตาซื่อใส ฮวังคิมอุนยิ้มจางดูไม่ได้เต็มใจกับสิ่งที่ได้ยิน เขาละมือจากใบหน้าของเธอแล้วจึงยิ้ม

“กระหม่อมจะเดินไปส่งองค์หญิงที่หน้าตำหนักนะพ่ะย่ะค่ะ”

ฮวังคิมอุนพูดจบ เด็กชายก็เดินจูงมือเธอตามไป วาดฝันรู้สึก๻๠ใ๽จนสีหน้าออก ฮวังคิมอุนเหล่มองเธอพร้อมกับขำเสียงในลำคอ

เมื่อเดินมาถึงหน้าตำหนักแล้ว ฮวังคิมอุนปล่อยมือเธอและคำนับลาเธอ วาดฝันพยักหน้าแล้วจึงโบกมือลาเขาขึ้นตำหนักไป

“ฮวังคิมอุนเป็๲เด็กที่เข้าถึงง่ายอยู่นะเนี่ย” วาดฝันพูดขึ้นพึมพำแล้วเดินตรงไปยังห้องอาบน้ำ