ที่พักของลู่อวิ๋นชย่าถูกปรับปรุงใหม่อย่างน่าอยู่ เพราะนางเอาเครื่องนอนและผ้าม่านจากในมิติออกมาตกแต่งเสียจนสวยงาม ในส่วนของที่นอนของหนิงผิง ลู่อวิ๋นชย่าก็เอาที่นอนปิกนิกที่เก็บอยู่ในห้องเก็บของในมิติออกมาให้สาวใช้ตัวน้อยได้นอนด้วย
“เ้าไม่แปลกใจหรือว่าข้าเอาข้าวของพวกนี้มาจากไหน” ลู่อวิ๋นชย่าถามหนิงผิง เมื่อเห็นว่าสาวใช้ไม่ได้ถามสิ่งใดเลยทั้งๆ ที่เห็นข้าวของแปลกใหม่อยู่ตรงหน้า อีกทั้งก่อนหน้านี้สาวใช้ก็ไม่ได้ถามนางสักคำถึงเื่ของอาหารที่นางมอบให้กับครอบครัวลุงฝู ซึ่งอาการนิ่งเฉยของสาวใช้สร้างความแปลกใจให้กับนางอยู่ไม่น้อย
“ตอนที่บ่าวยังเป็เพียงขอทาน บางครั้งที่ไม่มีอะไรกินก็ต้องอดข้าวอยู่หลายวัน มีอยู่ครั้งหนึ่งบ่าวหิวจนไม่มีแรงที่จะลุกเดินไปขออาหารที่วัดกินด้วยซ้ำ ตอนนั้นบ่าวคิดว่าบ่าวคงจะตายแน่แล้ว แต่ในห้วงความจำสุดท้ายมีเสียงกระซิบที่ข้างหูบอกว่าบ่าวจะได้พบกับเ้านายที่มีบุญวาสนามากคนหนึ่ง ขอให้บ่าวติดตามเขาไปด้วยความซื่อสัตย์ หลังจากนั้นบ่าวก็ได้พบกับฮูหยินใหญ่และคุณหนู ส่วนเื่ที่คุณหนูเอาอาหารและสิ่งของเหล่านี้มาจากที่ไหนบ่าวไม่เคยนึกสงสัยเลยเ้าค่ะ เพราะว่าคนมีบุญวาสนาก็ต้องได้รับการดูแลที่ดีจาก์ไม่ใช่หรือเ้าคะ บ่าวเคยได้ยินขอทานแก่ๆ หลายคนก็เคยพูดเื่ที่พวกเขาเคยได้รับของจาก์มาเหมือนกันเ้าค่ะ”
“เ้าคิดว่า์มอบสิ่งของเหล่านี้ให้กับพวกเรามาอย่างนั้นหรือ” ลู่อวิ๋นชย่าถามอย่างไม่อยากจะเชื่อกับเหตุผลที่สาวใช้เพิ่งพูดออกมา ‘หนูน้อย! ความคิดของเ้าช่างดีจริงๆ ข้ากลายเป็ลูกรักของ์ในสายตาเ้าไปแล้วหรือ’
“ใช่สิเ้าคะ ก่อนหน้าที่คุณหนูจะหมดสติไป บ่าวเคยเห็นคุณหนูนั่งกอดหีบใบเก่าของฮูหยินใหญ่และคุกเข่าสวดภาวนาอยู่วันจะตั้งหลายชั่วยาม นี่คงเป็ผลบุญจากที่คุณหนูสวดภาวนาแน่ๆ เลยเ้าค่ะ” หนิงผิงนั่งข้างเ้านายและพูดด้วยท่าทางจริงจัง “คุณหนูไม่ต้องกลัวนะเ้าคะ บ่าวจะเก็บเื่นี้ไว้เป็ความลับอย่างดี เพียงแต่...บ่าวคิดว่าคุณหนูอย่าสวดมนต์ขออะไรจาก์อีกเลยเ้าค่ะ การได้สิ่งของดีๆ แบบนี้มา มันอาจจะแลกกับความลำบากหรืออันตรายต่อชีวิตของคุณหนูในอนาคตก็ได้นะเ้าคะ”
“โอเคๆ หากไม่จำเป็ข้าจะไม่สวดมนต์ภาวนาขออะไรจาก์อีกก็แล้วกัน” ลู่อวิ๋นชย่าถอนหายใจโล่ง อย่างไรโลกยุคโบราณก็มีความเชื่อเช่นนี้ ความดี ความชั่ว นรก หรือ์ ต่างก็เป็ความเชื่อที่ผู้คนส่วนใหญ่ในยุคนี้ยึดถือ
“โอเคหรือเ้าคะ คุณหนูหมายถึงอะไรหรือ” หนิงผิงสงสัย
“อืม...หมายถึงตกลงน่ะ เอาล่ะ วันนี้เหนื่อยมามากแล้ว เ้านอนก่อนได้เลยนะ ข้าจะอ่านหนังสืออีกสักครู่”
หนิงผิงล้มตัวลงนอนบนที่นอนอันอ่อนนุ่มของตนเองด้วยความอ่อนเพลีย อีกทั้งหลังจากที่ลู่อวิ๋นชย่าเอาผ้าม่านเนื้อหนามาขึงกั้นบนผนังทุกด้าน ทำให้ภายในห้องอุ่นขึ้นไม่น้อย ผ่านไปไม่นานหนิงผิงก็หลับสนิท
ลู่อวิ๋นชย่ามองสาวใช้ตัวน้อยอย่างนึกเอ็นดู ก่อนที่นางจะเดินไปยกหีบสมบัติใบเก่าที่มารดาทิ้งไว้ให้ ความทรงจำของนางยังคงเลือนราง แต่นางก็ยังรู้สึกถึงความสำคัญของหีบใบนี้อยู่
“เปิดออกดูสักหน่อยก็แล้วกัน เผื่อว่ามันจะช่วยให้ความทรงจำต่างๆ กลับมาได้บ้าง”
ลู่อวิ๋นชย่าเปิดหีบใบนั้นขึ้น ข้างในมีหนังสือตำราแพทย์และสมุนไพร รวมถึงชุดเข็มเงินหนึ่งชุดอยู่ในนั้น นางเอื้อมมือไปััมันอย่างช้าๆ จากนั้นกระแสอุ่นร้อนก็แผ่ไปทั่วปลายนิ้ว ลู่อวิ๋นชย่าหลับตาทั้งที่ยังััเข็มเงินชุดนั้นอยู่ นางยิ้มออกมาในที่สุด ‘ที่แท้เราก็เคยเรียนวิชาฝังเข็มมานี่เอง มิน่าตอนที่อยู่ในโลกอนาคต เราถึงรู้ว่าทักษะการฝังเข็มของแพทย์ในสมาคมแพทย์แผนโบราณบางคนยังอยู่ในระดับที่ไม่ค่อยดีนัก’
ลู่อวิ๋นชย่ามองหนิงผิงที่กำลังหลับสนิทอยู่อย่างใช้ความคิด ก่อนที่นางจะหยิบกล่องเข็มเงินไปนั่งอยู่ข้างที่นอนของสาวใช้ จากนั้นนางก็พลิกตัวสาวใช้ให้นอนอยู่ในท่านอนคว่ำแล้วเริ่มฝังเข็มที่ศีรษะและท้ายทอย ผ่านไปครู่ใหญ่ ลู่อวิ๋นชย่าไปกระซิบที่ข้างหูสาวใช้แล้วเริ่มถอนเข็มเงินออกจนหมด นางพลิกตัวสาวใช้กลับมานอนในท่าเดิม ก่อนที่จะพาร่างกายอันเหนื่อยล้าของตัวเองกลับไปยังที่นอน ‘การฝังเข็มมันกินพละกำลังไปมากจริงๆ ไม่ได้การแล้ว เราต้องเร่งออกกำลังกายเพิ่มขึ้นอีก หากมีความสามารถเป็เลิศเพียงนี้ แต่ร่างกายกับปวกเปียกจนเอาความสามารถพิเศษมาใช้ไม่ได้ มันจะไม่เสียของไปหน่อยหรือ’
“คุณหนูตื่นแล้วหรือเ้าคะ ตื่นมากินซาลาเปาร้อนๆ นี่ก่อนเ้าค่ะ ป้าฝูเอาซาลาเปามาให้พวกเราแต่เช้าเลยเ้าค่ะ” หนิงผิงยิ้มเมื่อเห็นเ้านายตื่นมานั่งบนที่นอนแล้ว
“เมื่อคืนเ้าหลับสบายไหม” ลู่อวิ๋นชย่าหยั่งเชิงถาม
“หลับสบายมากเลยเ้าค่ะ ต้องขอบคุณคุณหนูที่เอาของดีๆ มากมายออกจากหีบสมบัติมาใช้ เมื่อก่อนตอนที่พวกเราย้ายมาที่นี่ บ่าวไม่เข้าใจว่าทำไมคุณหนูถึงหวงหีบเก่าๆ พวกนี้นัก ที่แท้ก็มีข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็อยู่ในนี้นี่เอง”
“นี่เป็ของที่์มอบให้เราต่างหาก” ลู่อวิ๋นชย่าถามพร้อมกับชำเลืองมองหนิงผิงไปด้วย
“เื่พรรค์นั้นมันจะมีจริงที่ไหนเ้าคะ ์จะส่งของมากมายเหล่านี้มาให้เราได้ยังไง” หนิงผิงยิ้มขำ
ลู่อวิ๋นชย่าแอบถอนหายใจโล่ง เมื่อคืนนางตั้งใจฝังเข็มเพื่อลบความทรงจำและสะกดจิตหนิงผิงเกี่ยวกับสิ่งของที่นางนำออกมาจากมิติ ถึงแม้นางจะรู้ว่าสาวใช้คนนี้ซื่อสัตย์กับนางมาก แต่มันก็รับประกันไม่ได้ว่าหากมีความเสี่ยงถึงชีวิตขึ้นมา สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์ของนางยังจะเก็บความลับให้นางอยู่หรือไม่ เพราะฉะนั้นป้องกันไว้ก่อนจะดีกว่า
“แต่คุณหนูเ้าคะ คุณหนูเอาของดีๆ เช่นนี้ออกมาใช้ คุณหนูไม่กลัวป้าสี่กับพี่อี้จู้ เอ่อ...มาแย่งของไปหรือเ้าคะ”
“ข้ากำลังอยากสะสางเื่นี้อยู่พอดี เดี๋ยวกินข้าวเสร็จ เ้าก็ไปตามสองคนนั้นให้มาพบข้าด้วย ข้าอยากรู้ว่าเงินที่ข้าควรจะได้มันหายไปไหน”
“เมื่อวานคุณหนูก็สั่งสอนป้าสี่กับพี่อี้จู้ไปหนักแล้วนะเ้าคะ หากวันนี้คุณหนูยังจะลงโทษพวกนางอีก บ่าวเกรงว่าสองคนนั้นจะลอบมาทำร้ายคุณหนูในภายหลัง”
“หนิงผิง เ้าต้องเรียนรู้ที่จะลุกขึ้นสู้ หากเ้าเอาแต่กลัวเ้าก็จะถูกคนอื่นรังแกเช่นนี้ไปตลอด เ้าบอกว่าเ้าอยากจะปกป้องและดูแลข้า แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ข้าจะเป็ฝ่ายปกป้องเ้ามากกว่านะ” ลู่อวิ๋นชย่าพูดเสียงเข้ม “ต่อไปนี้เ้าต้องลุกขึ้นมาออกกำลังกายกับข้าทุกวัน พอร่างกายแข็งแรง ถึงแม้เ้าจะปกป้องข้าไม่ได้ แต่เ้าก็จะปกป้องตัวเองได้”
หนิงผิงเห็นท่าทางจริงจังของเ้านายก็รีบคุกเข่าลง “บ่าวทราบแล้วเ้าค่ะ ต่อไปนี้บ่าวจะทำตามคำสั่งของคุณหนูทุกอย่าง ความจริงแล้ว...ที่เมื่อวานคุณหนูสั่งสอนป้าสี่กับพี่อี้จู้ไป บ่าวรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกเลยเ้าค่ะ”
“มันไม่ใช่แค่ดีใจ มันเรียกว่าสะใจต่างหากเล่า” ลู่อวิ๋นชย่ากัดซาลาเปาไส้หมูผักกาดดองไปอย่างพอใจ ในเมื่อหนิงผิงคือผู้ติดตามของนาง ดังนั้นนางจะให้หนิงผิงกลายเป็จุดอ่อนของนางไม่ได้ “อ้อ...เ้าอ่านหนังสือเป็ไหม”
“ฮูหยินใหญ่เคยสอนให้บ่าวเขียนชื่อตัวเองได้เ้าค่ะ” หนิงผิงตอบอย่างดีใจ พร้อมกับแสดงท่าทางขีดเขียนชื่อตัวเองให้เ้านายดู
“ต่อไปนี้ข้าจะหัดให้เ้าคัดอักษร แล้วก็จะสอนอักษรลับที่มีเพียงเ้าและข้าที่จะอ่านมันเข้าใจให้กับเ้าด้วย”
“คุณหนูไม่จำเป็ต้องมาเสียเวลากับบ่าวหรอกเ้าค่ะ!”
ลู่อวิ๋นชย่าแสร้งเดินไปเปิดหีบที่อยู่ข้างเตียง ก่อนจะหยิบตำราทำอาหารออกมาจากในมิติแล้วส่งให้หนิงผิง
“นี่คือหน้าที่แรกของเ้า หากเ้าอ่านอักษรในนี้ออกทั้งหมด ต่อไปหน้าที่ทำอาหาร ข้าก็จะมอบให้เ้าทำ ข้าไม่ไว้ใจให้คนอื่นทำอาหารมาให้ข้ากินอีกแล้ว”
“คุณหนูกลัวว่าจะมีคนวางยาในอาหารหรือเ้าคะ”
“ถึงไม่วางยา พวกเขาก็ต้องหาทางทำอาหารที่ข้ากินไม่ได้มาให้ข้าอยู่ดี เ้าจำขนมเปี๊ยะก้อนดำๆ เมื่อวานไม่ได้แล้วหรือ เ้ารับหนังสือเล่มนี้ไปเก็บไว้ให้ดี ต่อไปหน้าที่ทำอาหารจะเป็ของเ้า”
หนิงผิงรับคู่มือทำอาหารมากอดไว้แนบอก “บ่าวจะไม่ทำให้คุณหนูผิดหวังเลยเ้าค่ะ”
“ดีมาก เอาล่ะ...ข้ากินข้าวอิ่มแล้ว เ้าไปตามป้าสี่กับอี้จู้มาเถอะ”
1K
