ฮือ ๆ ~ เสียงร้องร่ำไห้ของเสี่ยวจูที่ไม่มีท่าทีจะหยุด ซานซานที่ฟังได้แต่ส่ายหัวเบาๆ
"เลิกร้องได้แล้วหน่า ท่านหมอก็บอกแล้วว่ามันเป็แค่รอยขีดขวน มันจะหายเป็ปกติไปเอง"
"แต่ยังไงท่านก็ต้องมาเจ็บเพราะข้า" เสี่ยวจูพูด
"เด็กโง่ ถึงไม่เป็เพราะเ้า พวกนางก็หาเื่ข้าอยู่ดี"
"แล้วใบหน้าท่านจะทำยังไงเ้าคะ ถ้าท่านอ๋องกลับมาเห็นเข้าก็คงจะดี จะได้จัดการพวกนาง"
"อย่านะ! ให้เขารู้เื่นี้ไม่ได้ "
"ทำไมเ้าคะ เสี่ยวจูไม่เข้าใจใยให้ท่านอ๋องรู้ไม่ได้"
"เ้าอยากให้พวกนางมาหาเื่อีกหรือไง แค่นี้พวกนางก็อยากให้ข้าออกจากจวนไปให้ใกล้ไกลตามากพออยู่แล้ว "
"เสี่ยวจูเข้าใจแล้วเ้าค่ะ"
"เผ่ยเผ่ยเ้าทำดีมาก เจ็บครั้งนี้นางจะได้จำว่าอย่ามาอวดดีกับข้าอีก"
"แล้วท่านอ๋องกลับมาจะทำยังไงดีเ้าคะ "
"เ้าเอาเงินไปแจกให้คนในจวนปิดปากซะ "
" เ้าคะ
ทางด้านท่านอ๋องหลังจบภารกิจเขาก็รีบควบม้ามุ่งหน้ากลับจวนทันที ไม่นานนักม้าที่กำลังวิ่งก็มาหยุดที่หน้าจวนพอดีโดยมี อิงหลานยืนรอหน้าประตูบานใหญ่
"ท่านกลับแล้ว"
"อื้ม ข้าไม่อยู่หลายวัน มีเื่อะไรรึไม่"
"ไม่มีเลย ทุกอย่างเรียบร้อยดี ท่านกลับมาเหนื่อยๆไปดื่มชาที่ห้องดีกว่า "
"อื้มก็ได้" ท่านอ๋องตอบอย่างเรียบง่าย
เมื่อก้าวเท้าเข้ามาห้องของนาง กลิ่นของกำยานก็โชยกลิ่นไปทั่วห้องซึ่งแสดงว่านางจัดเตรียมให้ข้าโดยเฉพาะ
"ดื่มชาหอมหมื่นลี้ก่อนเ้าค่ะ อิงหลานพึ่งได้จากพ่อค้าชาที่มาจากทางใต้ บอกว่าชานี้ดื่มแล้วผ่อนคลายยิ่งนัก"
"ขอบใจ"
"งานของท่านราบรื่นดีไม่เ้าค่ะ"
"ก็ใช้ได้ "
"วันนี้องค์ไทเฮาส่งคนมาเชิญท่านกับข้าเข้าวังอีก 3 วันข้างหน้า"
ตามความเป็จริงหลังจากที่แต่งงานแล้วจะต้องไปเคารพองค์ไทเฮากับฝ่าา แต่เขาเลือกที่จะหลีกเลี่ยง แต่ครั้งนี้คงไม่มีทางหลีกเลี่ยงอีกต่อไป
" อื้มเข้าใจแล้ว "
"นี่ก็ใกล้เวลาอาหารเย็นท่านอยากทานอะไรรึไม่ข้าจะให้แม่ครัวทำให้"
"ไม่ละ ข้ายังมีเื่ต้องทำอีกงั้นข้าขอตัว"
"เดี๋ยวก่อน !" อิงหลานไม่ทันจะได้พูดท่านอ๋องก็ออกไปเสียแล้ว.....
"เผ่ยเผ่ย"
"เ้าคะ? คุณหนู้าอะไรรึเ้าคะ"
"เ้าตามไปดูสิท่านอ๋องไปหานางนั้นรึเปล่า"
"เ้าค่ะ ข้าน้อยจะไปทำตามเดี๋ยวนี้"
เรือนกล้วยไม้
เสี่ยวจูที่รีบวิ่งมาหาเ้านายตัวเองทันทีที่ตอนนี้กำลังเกยค้างอยู่ที่หน้าต่างมองชมนกชมไม้ต่างๆนาๆ
"พระชายาเ้าคะ แฮ~ " เสี่ยวจูที่เหนื่อยหอบจากการวิ่งมาเมื่อสะกครู่
"เ้าเป็อะไรวิ่งมารีบร้อนเช่นนี้พวกนางรังแกเ้าอีกใช่ไหม" ซานซานหันกับมาด้วยความสงสัย
"ท่าน...ท่านอ๋องกลับมาแล้วเ้าค่ะ"
"เสี่ยวจู เอาคลุมหน้ามาให้ข้า"
"เ้าค่ะ"
ไม่นานนักท่านอ๋องก็เดินตรงมายังเรือนส่วนตัวของเมียรักทันที
.....แต่ถูกเสี่ยวจูคนใช้คนสนิทของเมียรักห้ามไว้เสียก่อน
"เสี่ยวจู เ้ามาขวางทางข้าทำไม"
"เออ...ประทานโทษด้วยเ้าค่ะข้าน้อยทำตามทำสั่งของพระชายา"
"ซานซาน!"
"ท่านกลับไปเถอะตอนนี้ข้าไม่สามารถเจอท่านได้... แค่ก แค่ก "
"ซานซานอาการเ้ายังไม่ดีขึ้นรึ ให้ข้าไปดูอาการเ้าเถอะ เสี่ยวจูข้าบอกให้หลบไป ถ้าไม่หลบข้าจะสั่งโบยเ้า!"
จบเสียงเสี่ยวจูก็ต้องยอมเดินถอยให้ทางกับท่านอ๋องทันที
ท่านอ๋องไม่รอช้าเดินเข้าไปยังห้องโดยทันที .... แต่ก็ต้องชะงัดเมื่อเมียรักนอนหันหลังอยู่บนเตียงอยู่
"ไหนใครข้าดูสิว่าเ้าเป็อะไรเหตุใดถึงไม่ให้ข้าเข้าไกลเ้า หันหน้ามาให้ข้าเห็นหน้าเ้าเสียหน่อยเถิด"
คนที่นอนได้แต่ส่ายหัวปฎิเสทไปมา "ท่านไปเถอะ ข้าไม่อยากให้ท่านมาติดหวัดข้า"
"ก็ได้ๆ ข้าจะไม่ซักไซร้เ้า เอาเป็ว่าข้าจะให้หมอหลวงมาดูอาการก็แล้วกัน"
"ข้าให้ท่านหมอมาตรวจแล้ว ข้าไม่เป็อะไรมาก แค่พักผ่อนเยอะๆกินยาตามเวลาเดี๋ยวข้าก็หายแล้ว"
"อย่างงั้นหรอ งั้นข้าจะให้เสี่ยวจูไปต้มน้ำขิงให้เ้าดื่ม แล้วข้าจะกลับมาที่นี่ใหม่"
"อื้ม ข้ารู้แล้ว ท่านไปเถอะ" จากนั้นท่านอ๋องก็หันหลังแล้วก็เดินออกจากห้องไป
หลังจากที่เดินออกจากห้องซานซานมา ท่านอ๋องรีบหันมาหาคนสนิทของเขาทันที "เ้าไปสืบมาว่าเกิดอะไรขึ้นตอนที่ข้าไม่อยู่หลายวันนี้ มันต้องมีเื่อะไรเกิดขึ้นแน่นอน นางคงไม่เปลี่ยนไปแบบนี้หรอก "
"ขอรับ ข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้"
ส่วนเผ่ยเผ่ยสาวใช้คนสนิทของเว่ยอิงหลาน ที่ค่อยสังเกตอยู่ไกลๆ เมื่อเห็นท่านอ๋องเดินออกจากห้องของอีกฝ่ายด้วยสีหน้าไม่ค่อยดี ก็รีบกลับไปส่งข่าวให้เ้านายตนทันที
ส่วนท่านอ๋องนั้นที่กำลังนั่งรออยู่แล้วไม่นานนัก คนสนิทอย่างมู่เต๋อก็กลับมาพร้อมสาวใช้คนหนึ่ง
"ท่านอ๋องขอรับ เื่ที่ให้ไปสืบได้เื่แล้วขอรับ"
"ว่ามา!"
"สาวใช้ผู้นี้อยู่ในรู้เื่ที่เกิดในจวนทั้งหมดขอรับ"
"งั้นรึ งั้นเ้าก็บอกข้ามาในระหว่างข้าไม่อยู่จวนหลายวันนี้ ถ้าเ้าพูดปดหรือไม่พูดจนหมด ข้าจะลงโทษเ้า! "
"เ้าค่ะ คือว่า.... หลายวันก่อน มีเหตุกระทบกระทั่งระหว่างบ่าวของพระชายากับบ่าวของพระชายารอง..."
"ข้าไม่เข้าใจ เหตุเกิดเพราะบ่าวใช้ ใยซานซานต้องหลบหน้าข้าด้วย"
"ใช่...เ้าช่วยพูดให้ชัดเจนจะได้ไหม" มู่เต๋อพูดแทรกขึ้น
"แต่....."
"เล่ามาเถอะ ไม่มีใครมาทำอะไรเ้าหรอก หากมี ข้าจะจัดการเอง เ้าเล่าเื่มาทั้งหมดมาให้ข้าฟังเดี๋ยวนี้! "
"เ้าค่ะ"
"จากนั้นพวกนางทะเลาะลงใหม่ลงมือกันเพราะเผ่ยเผ่ยคนของพระชายามาแย่งของว่างของพระชายารองที่เสี่ยวจูได้จัดเตรียมไว้ เอ่อ ... แล้วพระชายารองก็เอาตัวมาบังทำให้หน้าพระนางมีรอยเ้าค่ะ จากนั้นเผ่ยเผ่ยก็กลับจวนพระชายาทันทีหลังเกิดเื่ นอกเหนือจากนั้นข้าน้อยก็ไม่ทราบแล้วเ้าค่ะ"
ตุ๊บ!!!! เสียงตบโต๊ะเสียงดัง จนทำคนตรงหน้าถึงกับสะดุ้งด้วยความใ
"เื่ใหญ่ขนาดนี้ ทำไมมีใครบอกข้า!" ท่านอ๋องลุกขึ้นพรวดทันที
"จะทำยังไงต่อขอรับ"
"คนผิดต้องถูกลงโทษ ให้รู้ว่าใครเป็นายใครเป็บ่าว มู่เต๋อเ้าไปจัดการซะ"
"ขอรับ"
~> ตอนต่อไป
#เป็กำลังให้พี่????กับน้อง????ด้วยนะค๊าาา
1K
