ตอนเย็น
แสงอาทิตย์ยามเย็นทอดผ่านหน้าต่างห้องพักฟื้นบาร์โชว์ก้าวเข้ามาภายในห้องอย่างเงียบเชียบตามนิสัยแต่แล้วเขาก็ต้องชะงักกึกจนเกือบเสียหลักสะดุดเท้าตัวเองเมื่อภาพเบื้องหน้าคือสิงโตผู้หยิ่งยโสที่บัดนี้ตกอยู่ในพันธนาการอันอ่อนหวานของลูกนกที่เขาเคยหมายมั่นจะขยี้ในอ้อมแขน
อเล็กซ์ปรายตาคมกริบส่งสัญญาณพิฆาตมาให้ทันทีบาร์โชว์จึงจำใจต้องเปลี่ยนท่าเดินที่เคยไร้สุ้มเสียงให้กลายเป็เคลื่อนย้ายอย่างระมัดระวังประหนึ่งย่องผ่านดงกับะเิที่พร้อมจะปะทุทุกเมื่อเพื่อไม่ให้รบกวนการนอนของมาดาม
อเล็กซ์พยายามขยับแขนหมายจะดึงตัวเองออกจากอ้อมกอดของหญิงสาวอย่างแ่เบาทว่าเมญ่ากลับละเมอพลิกตัวเข้าหา พร้อมกับตวัดแขนและขาขึ้นพาดกอดเขาไว้แน่น“อื้ม...” เสียงครางแ่ของเธอทำเอาอเล็กซ์ต้องขบกรามแน่นด้วยความเ็ปเพราะแขนของเธอเกือบจะพาดทับแผลฉกรรจ์ที่ชายโครงความระบมแล่นพล่านไปถึงกระดูกจนเหงื่อกาฬผุดพรายซึมตามไรผม
บาร์โชว์ผู้เคร่งขรึมได้แต่ลอบขบกรามแน่นเพื่อกักกลั้นเสียงหัวเราะที่เกือบจะทะลักออกมาออกมาจนตัวโยนแต่เขาก็ต้องกลั้นไว้สุดชีวิต เพราะกฎเหล็กของ มาตรฐานซานเดียร์ คือความนิ่งสยบความเคลื่อนไหวในทุกสถานการณ์
หลังจากใช้ความพยายามอย่างมหาศาลอเล็กซ์ก็สามารถขยับตัวขึ้นมาพิงหัวเตียงได้สำเร็จเขาอดทนยกแขนขึ้นรับถ้วยซุปจากบาร์โชว์มาดื่มอย่างยากลำบาก ก่อนจะตามด้วยยาชุดใหญ่
“ตาแก่ไปไหน” อเล็กซ์เอ่ยถามด้วยเสียงแหบพร่า
“คุณท่านอยู่ที่สนามม้าที่เขาลูกถัดไปครับ” บาร์โชว์รายงาน
“ไปเอาแท็บเล็ตมาให้ฉัน”คำพูดที่เปี่ยมไปด้วยคำสั่งแม้จะแหบพร่าดั่งเสียงครางของพยัคฆ์ที่าเ็
“แต่หมอสั่งห้ามนะครับเ้านาย...” บาร์โชว์เอ่ยเตือนด้วยความกังวล
“ไปเอามาเถอะ” อเล็กซ์ย้ำเสียงเย็นจะให้เขานอนทนพิษไข้เป็ผักปลาบนเตียงน่ะหรือ? ในเมื่อตอนนี้ไม่สามารถปั่นประสาทเมญ่าให้สนุกไม่ได้เขาก็ต้องหาอย่างอื่นทำเพื่อคลายความเครียดจากความจำเจนี้
บาร์โชว์ถอนหายใจเบาๆก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องเพื่อไปนำแท็บเล็ตและอุปกรณ์งานจากห้องทำงานมาสนองความ้าของผู้เป็นาย
อเล็กซ์นั่งพิงหัวเตียงแท็บเล็ตในมือสว่างวาบสะท้อนกับใบหน้าคมสันที่ดูเคร่งขรึมเขายังคงปล่อยให้เมญ่านอนกอดเอวและเกยคางไว้บนตักอย่างนั้นราวกับว่าอ้อมกอดนี้คือวิมานเพียงแห่งเดียวที่พญามัจจุราชเช่นเขากล้าไขว่คว้ามาประดับหัวใจอันแห้งแล้ง
‘แกล้งฉันทำไม’ คำถามนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเขา...เขาจะตอบเธออย่างไรดี? จะให้บอกว่า ‘ก็เพราะฉันคืออเล็กซ์’ มันก็น่าสมเพชเกินไปที่จะยอมรับว่าตัวเองมีนิสัยดิบเถื่อนจนแก้ไม่หายหรือจะบอกว่าความทรมานที่เขามอบให้คือวิธีการเดียวที่เขาใช้เพื่อดึงรั้งเธอไว้ในโลกมืดของเขาไม่ให้หนีหายไปไหน
เขาก้มมองหญิงสาวในอ้อมกอดเด็กผู้หญิงคนนั้นที่ก้าวเข้ามาเป็ภรรยาของเขาตามแผนการที่ตาแก่ฟรอสชักใยอย่างแเีในวันที่เขามีสิทธิ์จะเอ่ยคำว่า ไม่ เพื่อปฏิเสธการแต่งงานนี้เขากลับเลือกที่จะเงียบและยอมรับมันแต่โดยดีจากนั้นเขาก็เริ่มล้อมกรอบเธอด้วยตาข่ายที่มองไม่เห็นถักทอตาข่ายแห่งตัณหาและพันธนาการเพื่อกักขังไม่ให้เธอก้าวพ้นออกไปจากเงาของเขาอย่างที่เธอตราหน้าเขาไว้ในใจ
ทว่าในห้องนอนสีรัตติกาลแห่งนี้เมญ่ากลับเป็ผู้หญิงคนแรกและคนเดียวที่ก้าวข้ามผ่านประตูเข้ามาพื้นที่ส่วนตัวที่เขาเคยคิดว่าจะไม่มีวันแบ่งปันให้ใคร
อเล็กซ์เอื้อมมือไปลูบกลุ่มผมของเธออย่างแ่เบาเธอคงเหนื่อยล้าจริงๆ ตลอดเดือนกว่าที่ผ่านมา...เขาเค้นความสนุกจากการแกล้งให้เธอเสียสติปฏิบัติการลบเลือนตัวตนของเธอจนเธอต้องปล่อยโฮกลางสนามม้าเพียงเพราะตัดขาดจากโลกภายนอกทุกอย่างที่เขาทำลงไปนั้นก็เพื่อให้เธอยึดติดอยู่กับเขาและความปลอดภัยที่เข้ามายืนอยู่ข้างกายอเล็กซ์ ซานเดียร์
“พักผ่อนเถอะ... มาดามซานเดียร์” เขาพึมพำด้วยลมหายใจแ่เบาก่อนจะวางแท็บเล็ตลงแล้วเอนกายลงนอนโอบกอดเธอไว้อีกครั้งให้ความอบอุ่นนั้นเป็เครื่องย้ำเตือนว่าต่อให้เธอจะชิงชังเพียงใดแต่ในท่ามกลางจักรวาลอันมืดมิดและโหดร้าย เธอกลับเป็เพียงดาวดวงเดียวที่เขายอมลดตัวลงมา...
เช้าวันต่อมา
เช้าวันต่อมาเมญ่าค่อยๆ กระพริบตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกอบอุ่นที่ห้อมล้อมร่างกายแต่เมื่อสติเริ่มกลับมาครบถ้วนเธอก็พบว่าตัวเองยังคงนอนกอดอเล็กซ์อยู่บนเตียงคนไข้ทว่าเขากลับตื่นมานั่งจิ้มแท็บเล็ตหน้าตาเฉยแล้ว
เมญ่าดีดตัวขึ้นนั่งทันทีจ้องมองเขาด้วยแววตาคาดโทษ “คุณ... หมอบอกให้คุณพักนะ!”
อเล็กซ์วางแท็บเล็ตลงช้าๆก่อนจะหันมามองใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความโมโหเขาคลี่ยิ้มร้ายกาจพลางกวาดตาคมกริบโลมเลียไปทั่วร่างบางประหนึ่งเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้เข้ามุม“ฉันเบื่อ... หรือเธอจะให้ฉันทำอย่างอื่นแทนล่ะ?”
เมญ่าชี้หน้าเขาก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า “คุณทำได้จริงเหรอ...” เธอยกยิ้มมุมปากอย่างผู้กุมชัยชนะในเกมที่เธอเองก็ยังไม่รู้ว่านั่นคือกลลวงเพราะมโนคติที่เธอสรุปเอาเองว่าบุรุษตรงหน้าอาจร่วงโรยเกินกว่าจะกระทำการอุกอาจใดๆได้ไปแล้วว่า อเล็กซ์อาจจะอายุมากจนไร้สมรรถภาพทางเพศไปแล้วตลอดเดือนกว่าที่ผ่านมา เขาเอาแต่กอด จูบ และลูบไล้เธอจนแทบบ้าแต่ไม่เคยทำมากกว่านั้นเลยสักครั้ง ทั้งที่บางคืนพวกเขาก็นอนเตียงเดียวกันแท้ๆ
อเล็กซ์ย่นคิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยเขาไม่เข้าใจว่าเมญ่ากำลังหมายถึงอะไร แต่ในเมื่ออีกไม่กี่นาทีจะถึงเวลาอาหารเช้าเขาจึงเลือกที่จะตัดบท “ไปอาบน้ำ แล้วลงไปทานข้าว อย่าให้ปู่ฟรอสรอนาน”
เมญ่าตาเบิกกว้างเมื่อเห็นเวลาบนนาฬิกาเธอรีบถลาลงจากเตียงแล้ววิ่งไปที่ประตู ก่อนจะชะงักหันกลับมาดุเขา“ทำไมคุณไม่ปลุกฉัน!” ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นเธอก็ปิดประตูห้องหายวับไปทันที
อเล็กซ์มองตามหลังเธอไปพร้อมรอยยิ้มจางๆบนใบหน้า...อย่างน้อยท่ามกลางความจำเจของอาการาเ็ลูกนกตัวนี้ก็ยังมีลูกเล่นให้เขาได้ขบขันและรอคอยที่จะขย้ำในเวลาที่เหมาะสม
ห้องอาหารคฤหาสน์ซานเดียร์
ห้องอาหารคฤหาสน์ซานเดียร์เต็มไปด้วยบรรยากาศที่น่าอึดอัดสำหรับเหล่าแม่บ้านแต่สำหรับเมญ่า มันคือความหงุดหงิดที่อัดแน่นเต็มอกก้าวเท้าเข้ามาในห้องอาหารด้วยท่วงท่าที่เปี่ยมไปด้วยโทสะที่ถูกเก็บกดสองเท้าก้าวฉับๆ ด้วยความขัดใจที่สุด ก่อนจะลงมาเธอแวะเข้าไปดูอเล็กซ์อีกครั้งและพบว่าเขายังทำงานไม่ยอมพัก อุตส่าห์เป็ห่วงแทบตายแต่คนป่วยจอมดื้อกลับไล่เธอลงมาทานข้าวเสียอย่างงั้น
“คนอุตส่าห์เป็ห่วงแท้ๆ”เธอพึมพำกับตัวเองก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวเดิมที่อเล็กซ์เคยสั่งให้นั่งประหนึ่งว่าเป็ที่ประจำของเธอโดยอัตโนมัติ “ไอ้คนแก่ดื้อรั้น...น่าจะตายไปซะก็ให้รู้แล้วรู้รอด!!”
“หืม... เป็อะไรไปหนูเมญ่า หน้าบูดเชียว”ปู่ฟรอสเดินเข้ามาในห้องอาหารด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดีเหมือนไม่ได้มีเื่คอขาดบาดตายเกิดขึ้นเมื่อวาน
“คุณปู่คะ!” เมญ่ารีบฟ้องทันที “คุณอเล็กซ์น่ะสิคะ ไม่ยอมพักเลยทำงานอีกแล้ว! เพิ่งจะออกจากห้องผ่าตัดมาแท้ๆ นะคะ”
ปู่ฟรอสหัวเราะเบาๆก่อนจะพยักหน้าให้แม่บ้านเริ่มยกอาหารเช้าเข้ามา “ปล่อยเขาเถอะหนูถ้าไม่ให้ทำอะไรเลยเดี๋ยวเส้นประสาทเขาตึงเครียดจนลุกขึ้นมาชักปืนยิงคนเล่นกลางคฤหาสน์น่ะจะแย่กว่าเดิม”
“แต่ว่า...” เมญ่ายังคงเถียงไม่ออกกับตรรกะของปู่
“ทานข้าวเถอะ เชื่อปู่นะ” ปู่ฟรอสสรุป ก่อนจะหันไปสั่งแม่บ้านเสียงเข้ม“เดี๋ยวจัดอาหารว่างแฮนด์เมดพวกนี้ขึ้นไปไว้บนห้องอเล็กซ์ด้วยบอกมันไปว่าเดี๋ยวเมญ่าจะเข้าไปนั่งเล่นข้างบนนั้น”
เคร้ง!!!
เสียงช้อนในมือเมญ่าร่วงกระทบจานจนเกิดเสียงดังสนั่นเธอเบิกตากว้าง นี่มันคำสั่งปะาชัดๆ! ‘เขายังเจ็บแผลอยู่เลยนะถ้าเธอเข้าไปกวนตอนเขากำลังทำงานเขาจะหอบสังขารโชกเืลงมาจากเตียงมาบีบคอเธอไหมเนี่ย?’
เหล่าแม่บ้านที่ยืนเรียงแถวอยู่ต่างพากันขนลุกชันเพียงจินตนาการถึงอาณาเขตอันเคร่งครัดของท่านอเล็กซ์เหล่าแม่บ้านต่างพากันหน้าถอดสีจนอยากจะยื่นใบลาออกในวินาทีนั้นลงไปกองกับพื้นแล้วขอลาออกเดี๋ยวนั้น
“ปู่ฟรอสคะ...” เมญ่าถามเสียงสั่น“คุณอเล็กซ์จะไม่หอบาแลงมาฆ่าเมญ่าใช่ไหมคะ? เขาออกจะรักสะอาดขนาดนั้น...”
ปู่ฟรอสหัวเราะร่า“ฮ่าๆ เชื่อปู่สิ มันไม่กล้าทำแบบนั้นหรอก” เขาสำทับด้วยความมั่นใจเกินร้อยเพราะเขารู้ดีกว่าใครว่าเ้าหลานชายจอมโหดแอบรักเมญ่าจนโงหัวไม่ขึ้นมานานแค่ไหนแล้วแต่ไอ้ความปากหนักของมันนั่นแหละที่ทำให้เื่มันยืดเยื้อ
เมญ่าทำได้เพียงรับคำสั่งด้วยอาการดุจนักโทษปะาที่กำลังเดินเข้าสู่ลานปะาด้วยความจำยอมเธอได้แต่หวังว่าปีศาจบนเตียงนั่นจะเมตตาเธอในฐานะที่เธอเป็ภรรยาตีทะเบียน
ห้องนอนอเล็กซ์คฤหาสน์ซานเดียร์
เมญ่ายืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูไม้สีเข้มทึบเธอรู้สึกราวกับกำลังยืนอยู่หน้าลานปะาที่ไร้ทางหนีความลังเลพัดผ่านเข้ามาในใจก่อนจะตัดสินใจผลักประตูบานนั้นให้เปิดออก
ก้าวแรกที่ข้ามผ่านธรณีประตูเข้ามามวลอากาศภายในห้องรัตติกาลพลันหนาแน่นและกดทับประหนึ่งถูกตรึงไว้ด้วยมหาอำนาจที่มองไม่เห็น
อเล็กซ์นั่งพิงหัวเตียงสายตาคมกริบที่ตวัดมองมานั้นดุดันราวกับพร้อมจะพิพากษาโทษคนตรงหน้าทันทีเมญ่าทำได้เพียงยืนบีบนิ้วหัวแม่มือเข้าหากันเพื่อเรียกขวัญกำลังใจเธอตกเป็จำเลยโดยที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด
อเล็กซ์ชี้มือไปที่โต๊ะรับแขกหน้าโซฟาซึ่งบัดนี้ถูกจับจองด้วยถาดอาหารว่างและขนมหวานนานาชนิด “อธิบายมา”น้ำเสียงของเขาทรงพลังและเย็นเยียบ
“ฉัน... ฉันไม่ได้เป็คนสั่งนะคะ” เมญ่าละล่ำละลักตอบด้วยเสียงแ่เบา
อเล็กซ์จ้องมองเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดาแววตาสีเขียวทะเลคมกริบดุจสัตว์ป่าที่กำลังถูกรบกวนห้วงนิทราแห่งการงานที่ทำอยู่ “แล้วนี่มันคืออะไร”เขายังคงชี้ไปที่กองขนมเ่าั้ด้วยท่าทีคุกคาม
“ปู่ฟรอสสั่งมาค่ะ!” เธอรีบบอกชื่อผู้บ่งการทันทีโดยไม่ลังเล ‘ขอโทษนะคะปู่ฟรอส แต่หนูทนแรงกดดันจากอีตาบ้านี่ไม่ไหวแล้วจริงๆ!’
อเล็กซ์ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างยาวเหยียดประหนึ่งพยายามระงับเพลิงพิโรจที่กำลังลุกลามในอกเขายกมือนวดขมับที่เต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจ และเส้นเืข้างขมับปูดโปนั้แ่แม่บ้านขนขนมเข้ามาแล้วบอกว่าเมญ่าจะเข้ามา นั่งเล่น เขาก็แทบอยากจะลุกจากเตียงไปทุบทุกอย่างให้เละคามือแต่สังขารที่าเ็กลับไม่เอื้ออำนวย
“ไปนั่งเล่นไป... แล้วอย่าทำขนมตกใส่พรมฉันก็พอ”เขาเอ่ยเสียงดุพลางโบกมือไล่
เมญ่าเบิกตากว้างด้วยความดีใจจนปิดไม่มิด“ได้ใช่ไหมคะ? ฉันนั่งได้ใช่ไหม?” เธอถามย้ำเพื่อความแน่ใจพลางกะพริบตาปริบๆ อย่างน่าเอ็นดู
“ฉันจะทำงาน... อย่าส่งเสียงดัง” เขาสั่งสำทับอีกรอบด้วยน้ำเสียงเ็า
เมญ่าเองก็ไม่ได้โต้แย้งเพราะเธอรู้อยู่เต็มอกว่าตอนนี้ปู่ฟรอสสั่งคนมาคุมหน้าห้องเธอไว้ไม่ให้เธอเข้าไป
เมญ่ารีบวิ่งไปที่โซฟาตัวนุ่มทิ้งตัวลงนั่งด้วยความโล่งอก เธอเอาสมาร์ทโฟนออกมาถ่ายรูปและโพตส์รูปลงในโปรไฟลที่อเล็กซ์จัดการให้จนกลายเป็บัญชีส่วนบุคลและระบบล็อคที่แ่าจนไม่มีเพื่อนหรืออะไรเลย มีแค่ผู้ติดตามไม่ถึงสิบคนในตอนนี้เธอแค่มีไถฟีดเช็กฉาวของสามีตัวเอง
อเล็กซ์เหลือบมองร่างบางที่นั่งเล่นสมาร์ทโฟนอยู่บนโซฟาด้วยหางตาเขาพยายามโฟกัสกับงานในแท็บเล็ตต่อทว่าห้องที่เคยเป็สุสานแห่งความเงียบงันและเคร่งขรึมของเขากลับพลันมีชีวิตชีวาขึ้นมาดั่งต้นไม้ที่ผลิใบใหม่กลางฤดูหนาว
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป
หนึ่งสัปดาห์แห่งการดูแลใกล้ชิดผ่านไปเหมือนฝันร้ายที่กลายเป็ความเคยชินภาพเมญ่าที่ต้องคอยพยุงร่างสูงใหญ่ของอเล็กซ์เข้าห้องน้ำนั้นทั้งน่าเอ็นดูและขบขันในคราวเดียวแม้กลางคืนเธอจะปลีกตัวกลับไปนอนห้องตัวเอง แต่ดึกดื่นค่อนคืนทีไรสัญชาตญาณความห่วงใยก็สั่งให้เธอหอบหมอนมาเปิดประตูห้องเขาเพื่อเช็กความปลอดภัยอยู่เสมอจนกระทั่งมีเหตุการณ์ที่เธอเปิดประตูพรวดพราดเข้าไปเจอจังหวะที่บาร์โชว์กำลังเช็ดตัวให้อเล็กซ์นั่นแหละ...เธอถึงได้วิ่งหน้าตั้งหนีออกมาด้วยความเขินอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี
แต่ทว่าวันนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วอเล็กซ์กลับไปนั่งทำงานในห้องทำงานส่วนตัวได้ตามปกติหลังจากทนไม่ไหวที่เมญ่าทำไอศกรีมหยดใส่พรมราคาแพงจนเขาต้องสั่งรื้อเปลี่ยนใหม่ทั้งผืน!
เมญ่านั่งเล่นสมาร์ทโฟนอยู่บนโซฟาห้องตัวเองด้วยความเบื่อหน่ายจนแทบขาดใจคฤหาสน์ซานเดียร์ช่างเงียบเหงา คุยกับป้านาก็ได้แต่คำตอบสั้นๆจะไปหาอเล็กซ์ก็โดนตะหวาดไล่ออกมาจนบาร์โชว์ต้องวิ่งหน้าตั้งเข้าไปดูนึกว่าเ้านายแผลปริ
“เซอะ... ไอ้คนบ้าอำนาจ!” เมญ่าพึมพำอย่างหัวเสีย “คุยกับเอไอก็ได้วะ!”
เธอจัดการโหลดโปรแกรมแชทบอทขึ้นมาแต่พอเปิดใช้งานเธอก็ต้องใเพราะทุกอย่างถูกล็อกด้วยระบบความเป็ส่วนตัวขั้นสูงสุด ข้อมูลถูกแบ่งเป็ส่วนๆและไม่มีใครสามารถเข้าถึงได้ “นี่เขาจัดการไว้ให้หมดเลยเหรอเนี่ย...”
ด้วยความที่ยังฝังใจกับพฤติกรรมแปลกๆของสามีในนาม เธอจึงพิมพ์ลงไปในช่องค้นหาด้วยความคึกคะนอง
<วิธีรักษาคนแก่ไร้สมรรถภาพทางเพศ>
“หวังว่าแกจะมีคำตอบให้ฉันนะเอไอ อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ”เมญ่านั่งอ่านแต่ละข้อที่เอไอประมวลผลออกมา แล้วเธอก็ต้องหัวเราะจนท้องแข็งเพราะข้อมูลที่ปรากฏขึ้นมานั้น อเล็กซ์ มีครบทุกข้อ ที่ส่งผลต่อสุขภาพจนอาจเสื่อมสมรรถภาพจริง!
ทว่าเมญ่าหารู้ไม่ว่า...ในห้องทำงานที่อยู่ถัดไปอเล็กซ์เฝ้ามองทุกอากัปกิริยาผ่านระบบเฝ้าระวังที่เขาจงใจติดตั้งไว้เพื่อดูเหยื่อตัวน้อยที่กำลังท้าทายพญามัจจุราชด้วยความไร้เดียงสาเขาไล่อ่านทุกข้อความที่เธอพิมพ์ และเห็นภาพที่เธอขำร่าเริงอยู่บนโซฟาผ่านระบบมอนิเตอร์ในห้อง
มุมปากของชายหนุ่มกระตุกยิ้มเป็เส้นตรงที่แฝงไปด้วยไอสังหารอันหอมหวานดวงตาคมดุเป็ประกายวาวโรจน์ เขาค่อยๆพิมพ์ตอบกลับไปในระบบที่เมญ่ากำลังใช้งานอยู่... โดยที่เธอคิดว่าเป็คำตอบจากเอไอ
[ข้อความจาก AI: ยินดีด้วยครับคุณได้ทำการตรวจสอบระบบเรียบร้อยแล้วในเมื่อผู้ป่วยรายนี้มีอาการหนักอย่างที่ว่า... ทางเราแนะนำให้ทำการ 'ทดสอบสมรรถภาพ' ด้วยตัวเองในคืนนี้เลยครับรับรองว่าเห็นผลทันที]
เมญ่าที่นั่งขำอยู่ชะงักกึกทันทีที่อ่านข้อความนั้นเธอขมวดคิ้วสงสัย “กลไกปัญญาประดิษฐ์ในยุคนี้มันช่างล้ำลึก...หรือว่ามันกำลังก้าวก่ายความเป็ส่วนตัวของเธอกันแน่!?”
อเล็กซ์ที่อยู่อีกห้องหัวเราะหึในลำคอ“ถ้าสังสียนัก ก็เปิดประตูเข้ามาพิสูจน์เองว่าฉันไร้สมรรถภาพอย่างที่เธอคิดไหม...”
1K
