มหาศึกห้าแผ่นดิน

มือที่ถือตราเหล็กร้อนๆ ของหยูซวงก็เกิดอ่อนแรง ปล่อยตราเหล็กร่วงสู่พื้น ตัวเองลงไปคุกเข่ากับพื้นคล้ายคนถูกพิษบางอย่าง ส่วนลูกน้องยิ่งหนักพวกมันถึงกับลงไปนอนกับพื้นไม่อาจขยับตัวหรือพูดอะไรออกมาได้เลย ทำให้ราเชนเป็นอิสระทันที

“ เจ้า...วางยาข้าอย่างนั้นรึ?” หยูซวงเอ่ยออกมาอย่างกระท่อนกระแท่น

“ เจ้านี่เป็นผู้หญิงแข็งแรงแท้ โดน ยาสลายพลัง  กลับยังคุกเข่าอยู่ได้ไม่ล้มไปกับพื้น”

“ ยา..สลายพลัง หยางเฟยหลง เอายาแก้พิษมาให้ข้าซะ ไม่อย่างนั้น เจ้าไม่ได้ตายดีแน่ๆ” หยูซวงเอ่ยขึ้นมาอย่างอ่อนแรง แต่ราเชนกลับไม่สนใจ ตบหน้านางทั้ง ซ้ายขวา ซ้ายขวา จนหน้าของนางที่สวยงามกลายเป็นหัวหมู

“ พวกเจ้าคิดจะทำลายชื่อเสียงของสำนักเมฆาม่วง ด้วยแผนที่ชั่วช้า ข้าต้องสังหารอาจารย์ยอมเป็นศิษย์ทรยศ เพื่อไม่ให้อาจารย์ถูกลบหลู่ดูหมิ่น เสื่อมเสียไปทั้งสำนัก ทำให้แผนของพวกเจ้าล้มเหลวใช่ไหม เฮอะ  มีหรือที่พวกเจ้าจะปล่อยให้ข้ารอดไปได้อย่างง่ายๆ โดยเฉพาะคนอย่างเจ้า"

ราเชนยิ้มเหี้ยมเกรียม  กำลังจะกรีดมีดสั้นใส่ที่ลำคอของหยูซวง  แต่ทันใดนั้นเอง หยูซวงกลับผิวปากออกมา เสียงอาจจะไม่ดังมาก แต่ทว่ามีบางอย่างเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ใกล้เข้ามา ไม่ทันที่ราเชนจะทำอะไร งูจงอางตัวใหญ่ก็พังประตูเข้ามา แล้วเข้าฉกกัดใส่ราเชน แต่ว่าราเชนหลบได้ทัน แต่ว่าไม่อาจพ้นหางของมันที่สะบัดฟาดใส่อย่างรวดเร็วโดนลำตัวราเชนจนปลิวกระเด็น ทะลุผนังห้อง เสียงโครมครามทำให้ทุกคนหันมาดู

ราเชนไม่อาจกลับไปสังหารหยูซวงได้ จำเป็นต้องรีบหนีก่อน จึงพุ่งตัวเข้าไปในชายป่า แล้วใช้เคลื่อนตัวด้วยท่าเท้าวายุเหินหนีหายไปในทันที

“ น้องสาม เกิดอะไรขึ้น ทำไมหน้าของเจ้าถึงเป็นอย่างนี้” พี่ใหญ่จูชงพัดเหล็ก เข้ามาถึงก่อนเอ่ยถามอย่างสงสัยพร้อมกับอดกลั้นหัวเราะไม่ได้

“ เจ้าหยางเฟยหลงมันเล่นสกปรก มันใช้ผงสลายพลังกับข้า”

“ ฮ่า ฮ่า เจ้าแห่งงูพิษ กลับถูกเด็กรุ่นหลังวางยาพิษเสียเอง หากใครรู้เข้าอับอายไปถึงท่านอาจารย์แน่ๆ”  พี่รองฆ้อนคู่ แบกฆ้อนไว้ที่ไหล่หัวเราะชอบใจ

“ ข้าจะต้องฆ่ามันให้ได้ ช่วยถอนพิษให้ข้าก่อน”

หยูซวงเอ่ยอย่างโกรธแค้น แต่พอฮั่วเหยียนเดินเข้ามา ก็กล่าวว่า

“ ไม่ต้อง ปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่ไปสักระยะหนึ่งก่อน นี่คือคำสั่งขององค์ชาย”

“ แต่ว่า มัน...”

“ ปล่อยมันไป ยังไงหยางเฟยหลงก็ต้องตาย เจ้ากินยาถอนพิษนี่ก่อน”

ฮั่วเหยียนนำยาเม็ดถอนพิษสลายพลัง ใส่ปากของหยูซวงไม่นาน พลังของนางก็ค่อยๆ หวนกลับคืนมา แต่ใบหน้ายังคงบวมเป็นหัวหมูยังไม่หายดี

“ ข้าจะต้องฆ่าเจ้าให้ได้ ไอ้อ้วนหยางเฟยหลง” หยูซวงเอ่ยอย่างเคียดแค้น

ราเชนคิดว่าหากพวกมันยึดเมืองเรียบร้อยแล้ว อีกไม่นานมันต้องมาหาเรื่องเขาถึงบ้านแน่ จึงคิดว่า ต้องพาแม่รั่วหลาน หนีไปจากเมืองนี้จะดีกว่า

ระหว่างทางที่มา พบทหารเมืองเจียง ถูกฆ่าตายเต็มไปหมด แม้องค์ชายมู่ฉินประกาศว่าจะไม่ฆ่าชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ แต่ทว่ามีหรือ ที่ทหารทั้งหมดจะยินยอมเชื่อฟัง

พวกทหารฮานหลายคน กลับปล้นชิง ฉุดคร่าหญิงสาว อย่างไม่สนใจคำสั่งขององค์ชายมู่ฉินแม้แต่น้อย หัวหน้าหน่วย ก็ต่างทำเป็นไม่สนใจ

ราเชนก็เช่นเดียวกัน เขาไม่ได้สนใจชาวบ้านที่บริสุทธ์ เขาคิดจะเอาแต่ตัวรอดเช่นกัน ก่อนถึงบ้านตระกูลเมิ่ง ราเชนเป็นทหารเฝ้าเรียงรายอยู่เต็มไปหมด ราเชนขึ้นไปทางเนินเขาข้างบ้าน แอบซ่อนอยู่ในป่า มองลงมาเห็น บ้านตระกูลเมิ่ง กลับถูกไฟผลาญจนวอดวาย ลูกหลานตระกูลเมิ่ง ถูกฆ่าตาย ซากศพถูกทิ้งเกลื่อนไปหมด มีทหารฮานเกือบพันคนล้อมรอบตระกูลเมิ่งเอาไว้  รอบนอก  มองไปกำแพงด้านในเห็นท่านลุงทั้งสาม ถูกมัดด้วยโซ่ตรวน ส่วนท่านตาเมิ่งเทียน ก็ถูกจับกุม มาอยู่รวมกันอยู่หน้าห้องโถงของบ้าน

ราเชนไม่สนใจพวกเขา แต่เขายังคงเป็นห่วง แม่รั่วหลาน ไม่รู้เพราะอะไร อาจเป็นเพราะว่าสายใยในตัวเขายังคงผูกพันกับผู้หญิงคนนี้ จนเขาก็รู้สึกแปลกใจ

มีหัวหน้าทหารแต่งกายด้วยชุดเกราะหนังสีดำ คอยสั่งการอยู่ด้านนอก มีแต่ชายหนุ่มชุดสีทอง กับลูกน้องแต่งกายด้วยชุดสีดำอีกประมาณร้อยคนเท่านั้นที่เข้าไปภายในตระกูลเมิ่งในตอนนี้ คล้ายกับว่าไม่อยากให้ทหารเข้าไปรู้เห็นเรื่องนี้ ราเชนคิดจะไปที่เรือนชายป่าที่เขาพักอยู่ทันที

แต่พอจะขยับตัว ก็พบว่า แม่รั่วหลานกับเสี่ยวถิง ถูกมัดมือไพร่หลัง บังคับให้เดินมารวมตัวพร้อมกับ ท่านตา และ ท่านลุงทั้งสาม และ คนของตระกูลเมิ่งอีกนับร้อย 

ราเชนรีบใช้ความคิด เพื่อจะหาวิธีช่วยแม่รั่วหลานกับเสี่ยวถิงอย่างไรดี

“ ฮูหยินหยาง บอกมาเสียดีดี ว่าแผนที่ขุมทรัพย์ตระกูลหยางอยู่ที่ไหน ไม่อย่างนั้น พี่ชายทั้งสาม และ บิดาของท่าน อาจต้องตาย”

“ ข้าไม่รู้เจ้าพูดเรื่องอะไร” ฮูหยินเอ่ยเสียงแข็ง

ชายหนุ่มชุดทองยกมือขึ้น ลูกน้องคนหนึ่งก็ตัดหัว พี่ชายสาม เมิ่งซี กับคนในตระกูลเมิ่งไปอีกยี่สิบคนเลือดนองท่วมตระกูลเมิ่ง

ฉัวะ !!

“ พี่สาม” รั่วหลานถึงกับร้องเสียงหลง

“ น้องเล็ก เจ้าบอกพวกมันไปซิ เจ้าเห็นสมบัติสำคัญกว่าพี่น้องหรือไง”

พี่รองเมิ่งเอ่อคุน ตะโกนออกมาด้วยความไม่พอใจ

“ ใช่แล้ว บอกพวกมันไปเถอะ” พี่ใหญ่เมิ่งซู ก็เห็นด้วย

“ พี่ใหญ่ ข้า..”  รั่วหลานเริ่มที่จะลังเล

ชายชุดทอง กลับยกมือส่งสัญญาณอีก ลูกน้องก็ตัดหัวของเมิ่งเอ่อคุนไปอีก1 คนพร้อมกับคนในตระกูลเมิ่งอีกหลายสิบคน เสียงร้องขอชีวิตดังก้องไปทั่ว

“ พี่รอง”

“ บัดซบ นี่เจ้าอยากให้มันฆ่าล้างตระกูลเราหรือยังไงกัน” พี่ใหญ่เอ่ยขึ้นมาอย่างไม่พอใจ แต่ว่าผู้นำเมิ่งเทียนกลับนิ่งเงียบ แล้วเอ่ยออกมาว่า

“ รั่วหลาน ไม่ต้องบอกมัน พวกมันไม่มีทางไว้ชีวิตพวกเราคนใดคนหนึ่งอย่างแน่นอน ”

เมิ่งเทียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้มแข็ง พราะเขามองดูแล้ว พวกมันได้ฆ่าคนของตระกูลเมิ่งไปขนาดนี้เจตนาของมันต้องฆ่าทุกๆ คนเพื่อปิดปากแน่

“ ท่านพ่อ”

ราเชนได้แต่มองอยู่ในป่าไกลๆ แต่ไม่รู้จะเข้าไปช่วยอย่างไร

“ ท่านแม่ ข้าคงช่วยท่านไม่ได้เสียแล้ว ข้าขอลาก่อน” 

ราเชนแม้อยากจะช่วยแต่ก็ช่วยไม่ได้ เตรียมคิดจะหนีไปเมืองหลวง แต่พอหันหลังจะหนีไป แต่ไม่ทันแล้ว ถูกนกเหยี่ยวตัวใหญ่ จับไหล่ทั้งสองข้างของเราบินไปบนท้องฟ้า บนนกยักษ์มีนักบวชหัวล้านคนหนึ่งวัยกลางคนควบคุมอยู่

ราเชนไม่อาจขยับตัวได้ ถูกมันหิ้วปีกไปแล้วปล่อยลงบนลานหน้าบ้านตระกูลเมิ่ง

“ ลูกแม่” รั่วหลานเห็นลูกราเชนถูกเหยี่ยวยักษ์จับตัวเอาไว้ ใจก็แทบสลายลงไป

“ คำนับ คุณชายข้าจับตัวหยางเฟยหลงได้แล้ว” ชายนักบวชหัวล้านเอ่ยกับชายชุดทอง

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดีมาก ท่านลามะเหยี่ยวฟ้า  ฮูหยินหยาง เจ้าจะยอมมอบแผนที่ให้ข้าหรือยัง”

“ท่านแม่” ราเชนถูกจับเอาไว้ได้เช่นนี้ ก็ได้แต่เซ็งตัวเองยิ่งนัก

“ เกาจิ้งอัน ปล่อยลูกของข้าไป แล้วข้าจะบอกว่าแผนที่อยู่ที่ไหน”

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า คิดว่าข้าเป็นคนโง่หรือไง” ที่แท้ชายชุดทองคือ คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเกา มาจากอาณาจักรอุดร นั่นเอง

แต่แล้วราเชนก็เอ่ยขึ้นมาว่า

“ ข้ามอบแผนที่ให้ก็ได้ ขอเพียงเจ้าสาบานต่อฟ้า ว่าจะปล่อยแม่และคนอื่นๆไป”

“ ไม่ได้นะลูกแม่”

เกาจิ้งอันถึงกับหัวเราะออกมาแล้วให้ ลามะเหยี่ยวฟ้าปล่อยตัวราเชนให้เป็นอิสระ

“ ได้ ข้าสาบานต่อฟ้า เมื่อข้าได้แผนที่สมบัติข้าจะปล่อยทุกๆ คนไป”

ราเชนก็ทำจริงๆ โยนแผนที่หนังสัตว์ไปให้เกาจิ้งอันทันที

“ ท่านนักพรตดำ นี่คือของแท้หรือไม่”

เกาจิ้งอันเอ่ยกับ นักพรตชุดดำที่ยืนอยู่ด้วย พร้อมนำแผนที่หนังสัตว์มาดูอย่างตั้งใจ

“ แผนที่หนังสัตว์นี้อายุเป็นร้อยปี แต่ว่ามันอยู่ในป่าลับแล ซึ่งมันจะเปิดออกทุกๆ 10 ปี ได้ข่าวว่าปีนี้มีการค้นพบตราราชลัญจกรของจักรพรรดิหลี่เทียนด้วย แต่ว่าสมบัติตระกูลหยางถูกเก็บซ่อนอยู่ในป่าลับแลได้อย่างไร”

“ เข้าไปตรวจสอบได้ไหม?”

“ ต้องรอเวลาอีก 10 ปี ป่าลับแลเปิด ถึงจะเข้าไปตรวจสอบได้”

ในตอนนี้เอง ราเชนถูกปล่อยตัวไปหาแม่รั่วหลาน จึงรีบใช้มีดนิรนามตัดโซ่ตรวนให้กับ แม่รั่วหลาน เสี่ยวถิง ท่านตาเมิ่งเทียน และ ลุงใหญ่เมิ่งซู 

ลามะเหยี่ยวฟ้าเห็นก็ตวาดลั่น แต่เกาจิ้งอันยกมือห้ามเอาไว้และพูดว่า

“เจ้ากับฮูหยินหยาง กลับตระกูลเกากับข้า เอาไว้ข้าได้สมบัติแล้วข้าจะปล่อยพวกเจ้าเป็นอิสระ”

“ เฮ้..นี่เจ้าสาบานต่อฟ้าแล้ว ว่าจะปล่อยพวกเราไปนี่?”

“ ก็ป่าลับแล อีกสิบปีถึงจะเปิด ข้าจะแน่ใจได้อย่างไรว่ามันจะเป็นจริง”

“ เจ้า..” ราเชนรู้สึกโกรธ แล้วกำลังคิดว่าจะกินเลือดเพื่อที่จะแปลงร่างเป็นมารโลหิตฆ่าพวกมันให้หมดเกลี้ยงไปเลย

“ ลูกหนีไปนะ แม่จะต้านพวกมันไว้เอง”แม่รั่วหลานกระซิบบอกกับราเชนได้

ราเชนได้แต่ส่ายหัว

“ มันไม่ปล่อยให้พวกเราเอาความลับนี้ไปบอกคนอื่นอย่างแน่นอน พวกเจ้าหนีไป ข้าจะต้านทานพวกมันเอง” เมิ่งเทียนหยิบกลีบบัวสุริยันมาสองกลีบ แล้วตนเองก็กลืนไป1 กลีบ และ 1 กลีบให้กับ เมิ่งซู แล้วทำการเปิดชีพจรปราณยุทธ์ของตน จนมีพลังปราณยุทธ์มากกว่าปกติถึง สองเท่าเข้าขั้นปรมาจารย์ระดับที่ 50 

“ ท่านพ่อ อย่า” ฮูหยินหยางรีบเอ่ยห้ามเพราะรู้ว่า การกินกลีบบัวสุริยัน แบบนี้สามารถเปิดจุดชีพจรปราณยุทธ์ให้เพิ่มสูงขึ้นเป็นสองเท่าได้ แต่ทว่าต้องแลกมาด้วยกับพลังชีวิตที่ต้องสูญสิ้นไปในไม่ช้า

เมิ่งเทียนกับ เมิ่งซูตอนนี้ไม่โกรธ รั่วหลานแล้ว แต่มองเกาจิ้งอันอย่างโกรธแค้นที่ฆ่าคนของตระกูลเมิ่งเหมือนผักปลา จึงลอยตัวระเบิดพลังปราณดอกบัวสุริยัน พุ่งออกไป เป็นฝ่ามือเปลวไฟ พุ่งเข้าหา เกาจิ้งอันเพียงคนเดียว

“ พวกมดปลวก ฆ่าพวกมันให้หมด เหลือไว้แค่ฮูหยินหยางกับลูกชายเท่านั้น”

เกาจิ้งอันเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม ลามะเหยี่ยวฟ้า ก็กระโจนเข้าหาเมิ่งซู ด้วยกรงเล็บที่แหลมคม ส่วนนักพรตดำ ก็ฟาดฝ่ามือภูตอุดรออกไป

โครม !!!

เมิ่งซู ถูกกรงเล็บเหยี่ยวแทงทะลุอก ตายคาที่ ส่วนฝ่ามือบัวสุริยันของเมิ่งเทียนก็ถูกฝ่ามือภูตอุดรทำลายสิ้น ฝ่ามือภูตอุดรที่มีพลังขั้นราชันแล้ว ก็กระแทกใส่ร่างของเมิ่งเทียนระเบิดเป็นผุยผง

“ ท่านพ่อ”  รั่วหลานร้องไห้ออกมาด้วยน้ำตานองหน้า แล้วนำดอกบัวสีทองออกมาจากแหวนมิติ แล้วมันก็กลายเป็นดอกบัวขนาดเท่าตัวคน

“ ลูกแม่ เจ้าขึ้นไป”

ราเชนถูกแม่รั่วหลานดึงตัวขึ้นไปบนดอกบัว กลีบดอกบัวก็เคลื่อนไหวปิดร่างของเขาเอาไว้

“ ลูกแม่ ในนั้นมีตำราพิชัยยุทธของพ่อเจ้า ที่เตรียมเอาไว้ให้เจ้าศึกษา เจ้าเก็บเอาไว้ให้ดี ลาก่อนนะลูก”

รั่วหลานเอ่ยจบ ก็สะบัดมือออกไป ดอกบัวสีทองก็เหินลอยขึ้นฟ้าลอยไปจากที่นี่ทันที

“ ท่านแม่” ราเชนไม่เคยคิดว่า ตนเองจะรู้สึกผิดกับแม่รั่วหลานเช่นนี้ แถมยังมีน้ำตาไหลออกมาอีก หัวใจก็รู้สึกปวดแปล๊บๆ ในชีวิตนักฆ่าอย่างเขา ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน

“ คิดว่าจะหนีได้ยังงั้นรึ? ลามะเหยี่ยวฟ้า ตามไปจับตัวมันมาให้ได้”

“ ขอรับคุณชาย” ลามะเหยี่ยวฟ้า เรียกเหยี่ยวยักษ์ แล้วบินตามดอกบัวสืทองที่ลอยไปบนท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว..........