ตอนที่ 7
วันต่อมายังคงเป็วันหยุดอีกหนึ่งวันที่ไม้เอกขอลาหยุดไว้ ซึ่งโดยปกติหากไม่ได้ไปทำงานไม้เอกก็มักจะไม่ออกไปไหน เพราะถ้าออกไปนั่นก็หมายถึงว่าต้องเกิดการใช้เงินขึ้น ดังนั้นการเซฟเงินที่ดีที่สุดก็คือการหมกตัวเองอยู่ที่บ้าน วันหยุดจึงมักเป็วันที่ทำความสะอาดบ้านหรือทำกิจกรรมที่ชอบทำอย่างเช่นอ่านหนังสือ
แต่เนื่องจากว่าห้องถูกทำความสะอาดเรียบร้อยหมดแล้วและไม้เอกก็มีเวลาว่างทั้งวัน จึงใช้เวลานี้ในการทบทวนตำราเรียน อาหารในตู้เย็นที่คุณวินัยเลขาของคุณครามซื้อมาใส่ตู้ไว้ให้เหลือเฟือสำหรับคนกินง่ายและกินนิดเดียวอย่างไม้เอก
หลังจากยุ่งอยู่กับการอ่านหนังสือตลอดบ่าย ไม้เอกก็พ่ายแพ้ให้กับเปลือกตาที่จะปิดอยู่รอมร่อ จึงฟุบลงกับเตียงนอนที่เข้ามาเอกเขนกได้สักพัก และหลับลงด้วยความอ่อนเพลียที่ยังสะสมอยู่ั้แ่กิจกรรมหนักหน่วงเมื่อวันก่อน
ไม้เอกตื่นขึ้นอีกครั้งเมื่อนาฬิกาบนโต๊ะหัวเตียงบอกเวลาหกโมงสิบห้านาที ท้องน้อยๆร้องประท้วงทันทีที่ตื่นเต็มตา จึงลุกไปล้างหน้าและเตรียมทำอาหารง่ายๆทาน คุณเลขาไม่ได้แจ้งมา ดังนั้นไม้เอกคิดว่าคุณครามคงไม่มาในคืนนี้
แต่ทว่าผิดคาด ทันทีที่ประตูห้องนอนเปิดออก เสียงโทรทัศน์ด้านนอกก็ลอดเข้ามาให้ได้ยินทันที ร่างสูงใหญ่ที่เริ่มคุ้นตาและมักอยู่ในความนึกคิดของไม้เอกนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิม มีเบียร์เย็นๆวางอยู่บนโต๊ะกลางและพร่องลงไปถึงครึ่งแก้ว บ่งบอกว่าคุณครามคงมาถึงได้สักพักแล้ว
“ตื่นแล้วเหรอ ทำอะไรให้กินหน่อยสิ”
“ขอโทษครับ ผมไม่รู้ว่าคุณครามจะมา หลับไปตอนไหนไม่รู้”
“ไม่เป็ไร ฉันแค่แวะมากินข้าว”
“เดี๋ยวจะรีบทำให้นะครับ” ไม้เอกรีบกุลีกุจอเข้าครัว ปล่อยเ้าของห้องให้นั่งดูโทรทัศน์พร้อมดื่มเบียร์สบายๆรออยู่ด้านนอก
ไม้เอกเลือกทำอาหารง่ายๆ ใช้เวลาน้อยอย่างรวดเร็ว หลังจากได้ร่วมโต๊ะกันมาสักพักไม้เอกเรียนรู้ว่าคุณครามเป็คนกินอะไรง่ายๆ ไม่เื่มากเลยสักนิด หรือหากจะพูดให้ถูกคือกินได้ทุกอย่างที่ไม้เอกทำให้ ดังนั้นไม่นานอาหารจานด่วนก็ถูกยกออกไปวางที่โต๊ะทานข้าวด้านนอก
“เธอก็มานั่งกินด้วยกันสิ” ลุกมานั่งประจำที่บนโต๊ะอาหารพร้อมเอ่ยบอก
“ครับ” ไม้เอกผลุบกลับเข้าไปในครัวยกน้ำออกมาเสิร์ฟให้คุณครามก่อน แล้วจึงยกจานข้าวของตัวเองออกมานั่งฝั่งตรงข้าม
เป็ครั้งที่สามที่ไม้เอกได้รับอนุญาตให้ร่วมโต๊ะ โดยมีอาหารง่ายๆจานเดียววางอยู่ตรงกลางและไข่ดาวโปะอยู่บนจานข้าวคนละฟอง คุณครามตักขึ้นทานก่อนและพยักหน้าเบาๆเป็เชิงพอใจในรสชาติ
ไม้เอกเผลอมองอิริยาบถเรียบง่ายของคนตรงหน้านิ่ง ถึงแม้ใบหน้าจะยังคงถูกปิดบังด้วยหน้ากากเพราะอำพรางแผลน่าเกลียดอย่างที่คุณครามบอก หากแต่ความสมบูรณ์แบบของร่างกาย โดยเฉพาะกล้ามเนื้อแน่นตึงบน่หน้าท้องที่เรียงตัวสวยซึ่งมักเป็สาเหตุให้ไม้เอกหน้าร้อนทุกครั้งที่เผลอมอง ก็ไม่ได้ทำให้เสน่ห์ภายใต้หน้ากากของคุณครามลดลงเลยแม้แต่นิด ตรงกันข้ามกลับน่ามองและน่าค้นหามากยิ่งขึ้น
“มองขนาดนี้ ฉันคิดค่ามองนะ”
“เอ้อ ขอโทษครับ” ไม้เอกสะดุ้งขึ้นสุดตัวเมื่อถูกจับได้ว่ากำลังแอบมอง ละล่ำละลักบอก ก่อนจะก้มหน้างุดตักอาหารจากจานตรงกลางมาวางบนข้าวแล้วก้มทานเงียบๆด้วยความอาย
“อยากเห็นหน้าฉันจริงๆ ใต้หน้ากากนี้เหรอ”
“ไม่ครับ ไม่”
“ทำไมไม่อยากเห็น หรือว่ากลัว”
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ” ไม้เอกรีบปฏิเสธเป็นพัลวัล หากแต่คุณครามกลับหัวเราะออกมา ก่อนจะตักอาหารไปวางบนจานข้าวแล้วเอ่ยอย่างไม่ทุกข์ร้อน
“ไม่เห็นต้องปฏิเสธหน้าตื่นเลย ฉันเข้าใจดีถ้าเธอจะรู้สึกกลัวหน้าจริงๆของฉัน ก็ในเมื่อเธอมีนายพี่อิฐที่ออกจะรูปหล่อมาจีบ ในขณะที่ชีวิตจริงต้องอยู่กับสามีหน้าเละๆ เป็ฉันก็คงอดจะกลัวไม่ได้”
“ไม่ใช่นะครับคุณคราม ผมไม่เคยคิดแบบนั้นเลย”
“หึหึ ไม่ต้องพยายามตอบเอาใจฉันหรอก เธอมีสิทธิ์รู้สึกได้ แต่ก็ต้องรู้ว่าถึงยังไงก็ต้องทนอยู่กับฉันไปอีกเกือบปีนั่นแหละ”
แล้วคุณครามก็หันหน้าไปให้ความสนใจโทรทัศน์ที่กำลังเปิดช่องรายการกีฬาโดยไม่มีบทสนทนาใดใดกับไม้เอกอีก ไม้เอกมองคนตรงหน้าอย่างไม่สบายใจ ไม่อยากให้คุณครามเข้าใจผิดแบบนั้นสักนิดเลย
หลังจากทานอาหารเสร็จคุณครามย้ายกลับไปนั่งดูทีวีที่โซฟา ในขณะที่ไม้เอกเข้ามาเก็บล้างอุปกรณ์ในครัว คุณครามก็เดินมาพิงกรอบประตูเอ่ยสั่ง
“ฉันจะค้างด้วยแล้วค่อยกลับ เดี๋ยวไปอาบน้ำรอ เธออาบน้ำเสร็จแล้วก็แต่งตัวมาที่ห้องนอนใหญ่”
“ครับ” ไม้เอกหันไปตอบรับ แล้วรีบจัดการในครัวให้เสร็จเรียบร้อยเมื่อคุณครามหมุนตัวกลับไปที่ห้องนอนใหญ่แล้ว ไม้เอกรีบเข้าไปอาบน้ำในห้องนอนเล็กแล้วแต่งตัวมารอที่ห้องนอนใหญ่ คุณครามยังคงเหมือนเดิม สวมแค่กางเกงนอนตัวเดียวเดินออกมาจากห้องน้ำ ไม้เอกเงยหน้ามองได้แค่ชั่วครู่ก็หลบสายตาหนีกล้ามท้องเป็ลอนสวยนั้น คุณครามจัดการตัวเองอยู่สักพักก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า ดวงหน้าที่ก้มงุดของไม้เอกถูกมือใหญ่ของคุณครามเชยขึ้น
“นวดเป็มั้ย”
“เป็ครับ”
“งั้นนวดให้หน่อยสิ วันนี้เมื่อยเป็พิเศษ” แล้วร่างสูงของคุณครามก็เดินไปทิ้งตัวเหยียดยาวลงบนเตียง ไม้เอกขยับตามไปนั่งข้างๆ เตรียมจะนวด หากแต่ก็ได้รับคำสั่งใหม่ก่อน
“ขึ้นมานั่งบนหลังเลย เท่าที่ฉันอุ้มมาหลายที น้ำหนักเธอไม่ต่างจากนุ่นเท่าไหร่หรอก”
“ครับ” ถึงจะเขินที่ต้องทำอะไรแบบนี้หากแต่ไม้เอกก็รีบทำตามคำสั่งในทันที ขยับพาตัวไปนั่งคร่อมบนแผ่นหลังกว้างแน่นตึงไปด้วยกลามเนื้อของคุณคราม ก่อนจะเริ่มนวดไล่ลงมาจาก่ไหล่หนา
“หึหึ แรงเท่ามดตะนอยจริงๆ ไม่ะเืสักนิด”
“ขอโทษครับ ผมทำเบาไปใช่ไหมครับ”
“นวดไปเถอะ เธอตัวแค่นี้ให้นวดแรงกว่านี้ไม่ได้หรอก ฉันเข้าใจ” บอกเสียงอารมณ์ดี ไม้เอกได้ยินแบบนั้นก็คลายใจว่าไม่ได้ทำให้โกรธ ก่อนที่คุณครามจะเอ่ยถามออกมาอีก “ทำไมไม่ใส่ชุดนอนที่ฉันซื้อมาให้ ไม่ชอบเหรอ”
“เอ้อ ผมยังไม่ได้เอาออกมาซักเลยครับ”
“เก็บไว้ทำไม ทำไมไม่เอาออกมาใช้ แต่อย่าเข้าใจผิดล่ะ ฉันไม่ได้รังเกียจชุดนอนเก่าเธอหรอกนะ แค่ฉันไม่อยากทำให้มันขาดเพราะความมือหนักของตัวเอง เธอก็รู้นี่ว่าเวลาอยู่บนเตียงมันเป็ยังไง ฉันถึงได้ซื้อมาให้ใหม่ เอาออกมาใช้ซะเพราะฉันไม่อยากทำร้ายชุดนอนเก่าของเธอโดยไม่ตั้งใจหรอกนะ”
“คะ...ครับ” ไม้เอกตอบไม่เต็มเสียงเพราะความอายที่บนสนทนากลับมาที่เื่บนเตียงในสภาพที่ไม้เอกกำลังนั่งคร่อมอยู่บนตัวคุณครามแบบนี้ ภาพของคืนนั้นไหลเข้ามาในความนึกคิดอีกครั้ง ทุกฉากและทุกตอนของกิจกรรมเด่นชัดในความรู้สึกจนแทบทำอะไรไม่ถูก และโดยไม่ทันตั้งตัวคุณครามก็พลิกตัวขึ้น ไม้เอกที่อยู่ในท่านั่งคร่อมทับแผ่นหลังในคราวแรกเปลี่ยนเป็คร่อมทับอยู่ที่่ท้องแทนแล้วในตอนนี้และกำลังถูกจ้องมองโดยคุณคราม
“อายเหรอ เื่ที่เกิดขึ้นวันนั้น”
ไม้เอกไม่ตอบแต่ก้มหน้างุด แม้ใบหน้าจะถูกปกปิดแต่สายตาที่โผล่ออกมาจากหน้ากากยังเฉียบคมเสมอและไม้เอกก็เขินกับสายตาแบบนี้ของคุณครามเป็อย่างมาก
“ไม่ต้องอายหรอก”
“อ๊ะ!” ร่างของไม้เอกถูกยกและพลิกให้เป็ฝ่ายนอนลงบนเตียงโดยมีร่างใหญ่ของคุณครามเป็ฝ่ายคร่อมทับ ไม้เอกสบสายตาภายใต้หน้ากากสีดำ อ่านความกระหายผ่านสายตานั้นออก
“เพราะมันเป็เื่ธรรมดาของผัวเมีย”
แล้วคุณครามก็ประทับริมฝีปากลงมาปิดทับริมฝีปากของไม้เอกจบบทสนทนาและการนวดลงเท่านั้น สอนบทรักบทใหม่ที่อ่อนหวานกว่าครั้งก่อนๆแต่ทว่าแฝงไว้ด้วยความเร่าร้อน หลอมละลายและแผดเผาหัวใจดวงน้อยของไม้เอกผู้อ่อนประสบการณ์ในเื่อย่างว่านี้
คุณครามในคืนก่อนหากเปรียบเป็ปีศาจที่อัดแน่นไปด้วยความโกรธ คุณครามในตอนนี้ก็เปรียบเหมือนเทพบุตรที่ช่างอ่อนโยนและปรานีไม้เอกอย่างที่สุด เมื่อทุกอย่างกระทำอย่างเนิบนาบและค่อยเป็ค่อยไป
ไม้เอกอ่อนระทวยไปทั้งร่างเมื่อริมฝีปากของคุณครามลากผ่านสำรวจไปทั่วทุกตารางนิ้วของเนื้อตัว ตุ่มไตสีสวยถูกครอบทับและดูดดึงให้ชูชันขึ้นสู้ปากนับครั้งไม่ถ้วนและคุณครามก็ชอบนักหนาที่จะใช้ลิ้นดุนดันให้ไม้เอกดิ้นเร่าและปล่อยเสียงครางออกมาอย่างทรมาน
แม้ทุกอย่างจะเป็ไปด้วยความใจเย็นกว่าทุกๆครั้งที่ผ่านมา หากแต่ว่าแรงหอบหายใจและอุณหภูมิภายในร่างกายของไม้เอกไม่ได้ลดลงเลยสักนิด กลับกันยิ่งร้อนแรงมากยิ่งขึ้นเมื่อคุณครามทั้งปลุกเร้าและไล่ต้อนให้ไม้เอกพ่ายแพ้ให้กับบทรักที่เต็มไปด้วยความเรียกร้องและ้านี้
ร่างขาวโพลนของไม้เอกท่ามกลางไฟสลัวรางของโคมไฟหัวเตียงชื้นไปด้วยเหงื่อ ขณะที่ริมฝีปากเปล่งเสียงครางออกมาทุกครั้งเมื่อท่อนเนื้อแข็งถูกดันเข้ามากระทบกับจุดกระสันของช่องทางรัก ไม้เอกไม่รู้ว่าคู่รักคู่อื่นๆจะเป็อย่างไรบนเตียง สำหรับไม้เอกคุณครามคือคนที่ร้ายกาจที่สุดที่ไม่ยอมหยุดให้ไม้เอกได้หายใจด้วยซ้ำ!
ไม้เอกหมดแรงเมื่อบทรักครั้งที่สองจบลง ร่างอ่อนปวกเปียกและชื้นไปด้วยเหงื่อในขณะที่ดวงตาพร้อมปิดลงในทันที กระนั้นก็ยังรับรู้ถึงแรงจูบที่หัวไหล่และเสียงเอ่ยบอกเบาๆ
“นอนซะ”
แล้วทุกอย่างรอบตัวก็สงบลงเมื่อไม้เอกหลับไปโดยไม่รู้ตัว และตื่นมาอีกครั้งเมื่อนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์มือถือแผดเสียงขึ้น ไม้เอกควานเอามันมาจากหัวเตียงเพื่อกดปิด ก่อนจะพบว่ามีแผ่นอะไรอย่างหนึ่งติดอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ด้วย
“ฉันกลับไปนอนบ้าน”
ในที่สุดโน้ตจากคุณครามก็กลับมาอีกครั้ง นั่นหมายความว่าไม่หลงเหลือความโกรธแล้ว และไม้เอกไม่ลืมว่าเมื่อคืนคุณครามอ่อนโยนต่อไม้เอกแค่ไหน ความไม่ใจร้ายของคุณครามค่อยๆซึมเข้าไปในใจดวงน้อยของไม้เอกทีละน้อย ความปรานีที่แม้ไม่แสดงออกมาตรงๆหากแต่ไม้เอกรับรู้ได้ทำให้หัวใจแอบหวั่นไหว และไม้เอกรู้ว่าหนึ่งปีที่จะต้องอยู่เป็คนของคุณครามไม่ใช่เื่ที่ต้องกลัวสักนิด
100%
#คุณคราม
....................................................
อยู่ด้วยกันไปจนจบเลยนะคะ^^
5K
![[จบ] เซียนสาวทะลุมิติมาหาเลี้ยงชีพด้วยการไลฟ์สดดูดวง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1705481683_43462351.webp)
