รวมเรื่องสั้น เรื่องเสียวแนวจีนโบราณ

        ท่านแม่ ท่านพ่อ ฮือออ

        ท่านพ่อฮึก ท่านแม่ ฟื้น ท่านฟื้น ท่านฟื้นซี่!!!

        ครื่น! ครึ่นน!

        เสียงหวีดร้องเคล้าเสียงสะอื้นไห้ของเด็กหญิงวัยเก้าปีส่งเสียงร้องพร้อมเขย่าร่างแน่นิ่งของบิดามารดาที่นอนจมกองเลือดอยู่กลางลานบ้านสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาทำโลหิตจากร่างทั้งสองเจิ่งนองไปทั่วพื้นไม่ต่างกับบ่าวรับใช้กว่าสี่สิบชีวิตที่นอนสิ้นลมหายใจไม่ไกลกัน

        เสียงสะอื้นไห้ปิ่มขาดใจของหรงเยียนเยียนยังคงดังแข่งกับเสียงฟ้าคำรามดวงตาทั้งสองข้างบวมแดงน่าสงสาร ร่างกายสั่นเทาเพราะสายฝนเย็นเฉียบที่ตกกระทบร่างแต่นั่นก็ไม่อาจลดความพยายามของเด็กสาวร่างเล็กที่เขย่ากายเย็นชืดบนพื้นได้สองมือน้อย ๆ ยังคงออกแรงอย่างตั้งใจหวังเพียงให้บิดามารดาฟื้นคืนมาไม่ว่าต้องเขย่าแรงแค่ไหนนางก็ยินดี

        ทว่า..ผ่านไปนานทั้งสองก็ไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นคืนมาดวงตาเหลือกโปนของบิดายิ่งทำนางทรมานใจจนปวดไปทั้งอก

        “ฮึก...ท่านพ่อ ท่านแม่ฮึก ฟื้นสิท่านฟื้นขึ้นมาสิเจ้าค่ะ”

        เสียงโรยแรงเอ่ยแผ่วความหนาวเย็นแผ่เข้ากระดูกทำมือทั้งสองแข็งราวโดนแช่ในน้ำแข็งริมฝีปากเล็กที่มักแต้มด้วยรอยยิ้มเวลานี้ม่วงคล้ำสั่นไม่ต่างร่างกาย

        “ท่านพ่อฮือออ ท่านแม่ท่านฟื้นสิ ฟื้นขึ้นมา...”

        ตึก.. ตึก.. ตึก..

        ครึ้น!!! เปรี้ยงง!!

        เสียงสายฟ้าฟาดดังลั่นประกายแสงวาบพาดร่างคนผู้หนึ่งที่เดินถือร่มเข้ามาในจวนเต็มไปด้วยศพอย่างไม่นึกกลัวดวงตาคมกริบมองร่างเล็กบางของเด็กน้อยที่เขาเห็นแต่เล็กก่อนจะเข้าไปหานางอย่างเชื่องช้าแล้วย่อตัวนั่งลงข้างกายนาง

        “เยียนเยียนเจ้าอยากแก้แค้นหรือไม่?”

        น้ำเสียงเยือกเย็นเอ่ยออกมาไม่ดังมากนักทว่ากับชัดเจนและดังก้องในหูของเด็กสาวร่างเล็กใบหน้าของนางละจากร่างบุพการีมองชายข้างกาย ที่ตนเรียกว่าลุงแต่จำความได้ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างไม่คิดชั่งใจ

        ก่อนจะกลับมามองร่างแน่นิ่งเบื้องหน้าอีกครั้งภาพเหตุการณ์ที่คนในตระกูลโดนฆ่าฉายชัดขึ้นมา ความโหดร้ายที่คนพวกนั้นทำเสียงเว้าวอนของคนในจวนที่ดังก้องทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดจนอยากจะกระทำเช่นนั้นกับพวกมันเหมือนที่มันกระทำกับคนในครอบครัวนาง

        “ดี! ดีมาก”น้ำเสียงยินดีแทบปิดไม่มิดของจวิ้นอ๋องดังขึ้นพร้อมยื่นมือออกไปจับท่อนแขนเล็กเอาไว้ ก่อนจะฉุดร่างนั่นให้ลุกขึ้นตามเขา

        “เช่นนั้นเราก็ไปกัน ข้าจะช่วยเจ้าเอง”เขาเอ่ยออกมาพร้อมฉุดร่างเล็กที่ไม่ยอมละสายตาจากร่างของบิดา มารดาให้เดินตามโดยก่อนที่เขาจะก้าวขาออกไปก็หันกลับไปมองสบสายตาสหายสนิทที่ลืมตาโพลงมองมาทางเขาแสงสว่างวาบจากสายฟ้าท่ฟาดเปรี้ยงลงมาไม่ได้ทำให้จวิ้นอ๋องหวาดกลัวได้แต่น้อยกลับกันเขายิ่งรู้สึกฮึกเหิมพร้อมแสยะยิ้มสะใจออกมาพร้อมจ้องลึกไปที่ดวงตาเบิกกว้างนั่น

        ‘เจ้าอย่าได้กังวลบุตรเจ้าข้าจะดูให้พร้อมแค้นนี้ที่ต้องชำระเช่นกัน หึหึ’

        เคร้ง!!

        “ลุกขึ้นมา!! เท่านี้ยังทำไม่ได้เจ้าไม่มีทางแก้แค้นให้พ่อแม่ได้แน่”

        ดวงตาไหววูบมองคนที่เป็นทั้งอาจารย์และบิดาบุญธรรมอย่างขอความเห็นใจก่อนจะก้มมองมือแตกมีเลือดซึมออกมาความรู้สึกปวดแล้วปวดร้อนสั่นทำนางไม่อาจจะดาบไหวแต่เหมือนคนที่ยืนชี้คมดาบมาทางนางไม่มีความเห็นใจ เขายังคงเอ่ยย้ำให้นางลุกขึ้น

        “พ่อบุญธรรมลูกขอพักสักครู่ได้หรือไม่”หรงเยียนเยียนเอ่ยขอพร้อมยื่นมือแตกช้ำเต็มไปด้วยโลหิตใช้คนที่ยืนอยู่ดู

        “เจ้ามันไร้ค่าหรงเยียนเยียน เท่านี้ก็อ้อนวอนเสียแล้วเช่นนั้นก็ให้บิดา มารดาเจ้าตายเปล่าไปเสียเถิด”

        เคร้ง!!

        จวิ้นอ๋องเอ่ยออกมาพร้อมโยนดาบในมือลงพื้นแล้วหันหลังเตรียมเดินเข้าจวน

        “ไม่ๆ พ่อบุญธรรมฝึก ข้าฝึกเจ้าค่ะ”ร่างที่กำลังจะก้าวเดินหยุดชะงักพร้อมยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจก่อนจะหันกลับไปมองเด็กสาวร่างเล็กเบื้องหลังที่จับดาบทั้งมือสั่นเทายื่นออกมาทางเขาด้วยท่าเริ่มต่อสู้

        “ดี!สักวันเจ้าจะเข้าใจสิ่งที่พ่อบุญธรรมเคี่ยวเข็ญเจ้าเยียนเยียน”

        เคร้งง!

        “ลุกขึ้นมา!”

        “ศิษย์พี่ ท่านให้ข้าพักสักครู่ได้หรือไม่”

        “อ่อนแอ ไม่ไหวก็ไปสะ” น้ำเสียงแข็งกร้าวเต็มไปด้วยความดุดันออกมาจากปากของหรงเยียนเยียนในวัยสิบหกดวงตาคมกริบมองใบหน้าซีดขาวไร้เลือดของศิษย์น้องที่จนตอนนี้ก็ไร้ท่าทีสลดกับคำพูดของนางทั้งยังเปลี่ยนท่านั่งทำหน้างอปากยื่นราวเด็กเล็กออกมาอย่างไม่อายฟ้าดินจนเป็นนางที่ต้องยอมลดดาบในมือลงถอยหายใจเหนื่อยอ่อนออกมาแล้วกลับไปนั่งที่โต๊ะชาหลังนึกได้ว่าวันนี้นางเข้มงวดกับเขามากไปจนเวลานี้บ่ายคล้อยแล้วเขาก็ยังไม่ได้กินอะไรจะเหนื่อยก็คงไม่แปลก

        เมื่อเห็นว่าศิษย์พี่มีท่าทีโอนอ่อนเกามู่เฉิงก็ยิ้มร่าลุกแล้ววิ่งมาที่โต๊ะชาแล้วคว้าเอาซาลาเปาแข็งราวหินเพราะตั้งทิ้งไว้นานขึ้นมากัดแต่เอาเถอะเวลานี้เขาหิวจนตาลายจะอะไรก็กินก่อน

        ส่วนหญิงสาวที่ไม่ได้กินอะไรแต่เช้าก็ได้แต่มองศิษย์เพียงคนเดียวของนางพลางยิ้มบางก่อนจะหันมองไปรอบ ๆ มองศิษย์มากมายที่กำลังฝึกใช้อาวุธ

        หลังนางอยู่กับพ่อบุญธรรมได้สองปีเขาก็ส่งนางมาที่ห่างไกลแห่งนี้เดิมทีนางคิดว่าที่นี่คงเป็นสำนักศึกษาทั่วไปแต่ที่ไหนได้ที่แห่งนี้ไม่เพียงสอนวิชาความรู้ ที่แห่งนี้ยังสอนให้ฆ่าคน

        ไม่ผิดที่นี่คือสำนักวิชาที่เอาไว้ฝึกนักฆ่าตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ห้าปีนางก็ไม่มีโอกาสได้พบโลกภายนอกแม้แต่วันครบรอบวันจากไปของบิดา มารดาก็ไม่มีโอกาสได้ออกไปเคารพศพเพราะต้องมุ่งมั่นฝึกฝนเล่าเรียน สิ่งใดที่เจ้าสำนักคิดว่านางควรรู้นางล้วนต้องศึกษาไม่ว่าจะเป็นศาสตร์ทั้งสี่ที่สตรีชนชั้นสูงต้องเล่าเรียนหรือวิชาป้องกันตัวหอก ดาบ กระบี่ อาวุธลับ พิษทุกสิ่งนี้นางก็ล้วนต้องเรียนรู้

        แต่ถึงจะดูเห็นชาเช่นไรหรงเยียนเยียนก็ยังเป็นที่กล่าวขานเรื่องความงามใบหน้าของนางเรียวเล็ก เกลี้ยงเกลาไร้จุดด่างดำหรือตำหนิรบกวนสายตาพวงแก้มขาวมักขึ้นสีระเรื่อจากการฝึกฝนกลีบปากบางเล็กเป็นกระจับอวบอิ่มเย้ายวนจนเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องชายต่างเหลี่ยวหลังมองแต่ไม่มีใครกล้าเข้าใจเพราะสายตาดุดันเต็มไปด้วยความเย็นชาของนางที่ทำให้ใครต่อใครต่างไม่กล้าเข้าใกล้ทำให้นางได้รับการขนานนามว่าเหมยกุ้ยฮวา บุปผากลีบสวยที่กิ่งก้านเต็มไปด้วยหนามแหลมคมกว่าจะได้เชยชมกลิ่นหอมเย้ายวนของมันก็ต้องโดนทุ่มแทงให้เจ็บทรมานก่อน

        “ศิษย์พี่ วันเกิดท่านปีนี้อยากได้สิ่งใด”มู่เฉิงพูดออกมาทั้งมีซาลาเปาเต็มปากทั้งสายตาเอาแต่จ้องซาลาเปาในชามศิษย์จนนางต้องเลี่ยนมาตรงนาง

        “ออกไปแก้แค้น!!” น้ำเสียงเรียบนิ่งเช่นปกติเอ่ยออกมาโดยที่สายตาของนางมองประตูบานใหญ่ที่กั้นนางเอ้าไว้จากโลกภายนอก

        “ท่านนี่ไม่เหมือนสตรีทั่วไปจริง วัน ๆเอาแต่คิดแก้แค้น” หญิงสาวมองคนที่เอ็นดูเหมือนน้องชายก็ยิ้มบางก่อนจะมองไปทางเดิม เมื่อคิดตามคำของเด็กหนุ่มแล้วนางก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ วัน ๆนอกจากเรื่องแก้แค้นนางก็ไม่เคยคิดเรื่องใด หวังเพียงให้คนที่มันทำกับบิดา มารดาต้องตายตกอย่างทุกทรมานก็เท่านั้น

        “ศิษย์พี่เยียนเยียน อาจารย์เรียกเจ้าค่ะ”ระหว่างที่หญิงสาวกำลังปล่อยความคิดไปอย่างไร้จุดหมายเสียงของศิษย์น้องก็ดังขึ้นมาพร้อมผายมือไปทางเรือนอาจารย์เจ้าสำนักที่อยู่ไม่ไกลมากนักนางเพียงพยักหน้าพร้อมลุกขึ้นเดินไป โดยมีสายตาของเด็กหนุ่มมองตาด้วยความใครรู้

        เมื่อเข้ามาภายในเด็กสาวก็พบอาจารย์ของนางยืนหันหลังอยู่ถัดไปด้านข้างเป็นร่างสูงใหญ่ของคนที่จำได้ว่าเป็นองครักษ์ข้างกายพ่อบุญธรรม เขามาทำไมนี่คือสิ่งที่นางสงสัยเพราะนับแต่วันที่พ่อบุญธรรมพานางมาส่งเขาก็ไม่เคยมาเยี่ยมนางอีกเลยแม้แต่จดหมายสักฉบับเขาก็ไม่เคยเขียนมา

        “คารวะท่านอาจารย์ท่านเรียกข้ามาด้วยเรื่องใดหรือเจ้าค่ะ?”

        ชายชราไม่ได้ตอบในสิ่งที่ศิษย์สงสัยในทันทีเขาเพียงหมุนตัวกลับมามองนางเพียงครู่ มือข้างหนึ่งไพล่หลังอีกข้างลูบเคราแล้วหันไปทางชายอีกคนที่อยู่ในห้อง

        “คุณหนู นายท่านส่งข้ามารับท่านบอกว่าถึงเวลาที่ท่านต้องกลับแล้ว และในอีกสองวันเราต้องเดินทาง”

        ‘สองวัน อีกสองวันจะเป็นวันเกิดของนางในที่สุดนางก็ได้กลับไปเสียที นี่คงนับว่าเป็นของขวัญที่ดีที่สุดที่นางได้รับมา’

        “ท่านอาจารย์..”

        “ที่นี่ไม่มีอะไรให้เจ้าได้เรียนแล้วจากนี้เจ้าต้องออกไปใช้ชีวิตเองแล้ว”น้ำเสียงพร่าเอ่ยออกมาพร้อมมองเด็กสาวที่เขาภาคภูมิใจก่อนจะสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อร่างของคนทั้งสองโค้งคำนับแล้วหมุนตัวออกไปจากห้องนัยน์ฟางมองแผ่นหลังเล็กนั่นด้วยความรู้สึกสงสาร เยียนเยียนไม่เหมือนศิษย์คนอื่นที่เข้ามาเพื่อทางให้สำนักพลีชีพเพื่อสำนัก แต่นางกลับน่าสงสารกว่านั้นเพราะชีวิตของนางเป็นของคนผู้เดียวเป็นเพียงเครื่องมือสังหารที่คนผู้นั้นเอาไว้ใช้งานอย่างที่ใจปรารถนาโดยใช้แรงแค้นของนางมาเป็นตัวขับเคลื่อน

        หรงเยียนเยียนมองสำนักศึกษาที่เล็กเรื่อยด้วยความรู้สึกใจหายไม่น้อยนางอยู่ที่นี่มาหลายปีย่อมมีผูกพันและในตอนที่ต้องขึ้นรถมาก็แอบหลั่งน้ำตาตามมู่เฉิงที่มาส่งไม่ได้ก่อนจะต้องปาดหยดน้ำใสออกมองทิวทัศน์เบื้องหน้าไม่หันกลับไปด้านหลัง

        ดวงตาเรียวเช่นบิดามองทัศนียภาพเบื้องหน้าเป็นประกาย นางไม่ได้มองความของธรรมชาติเช่นนี้นานขนาดแล้วเชียวห้าปีหรือเก้าปีกัน เหมือนจะเป็นเก้าปีนับแต่ก่อนบิดามารดาตายจาก

        พลันความรู้สึกคับอกก็อัดแน่นขึ้นมามือทั้งสองข้างกำแน่นเมื่อคิดว่าถึงเวลาที่นางจะได้ล้างแค้นให้บุพการี อีกไม่นานอีกเพียงไม่นานกริชเล่มนี้ที่เป็นของท่านพ่อ ข้าจะใช้มันสังหารคนที่ฆ่าท่านเองนัยน์ตาเรียวเต็มไปด้วยความแค้นเคืองมองกริชของบิดาที่นางรักษาอย่างดีก่อนจะจับมันแน่นนึกถึงวันที่จะได้ใช้มันล้างแค้น

        หรงเยียนเยียนใช้เวลาเดินทางอยู่เจ็ดวันเต็มดวงตาของนางกวาดตามองจวนหลังใหญ่ด้วยความรู้สึกที่ตัวนางเอกก็บอกไม่ได้ว่าคืออะไรก่อนจะก้าวขาเดินตามหลังพ่อบ้านต่ง พ่อบ้านประจำตระกูลเข้าไปหาพ่อบุญธรรมของนาง

        เยียนเยียนมองร่างสูงในชุดมีราคาที่ไม่ว่าจะนานเพียงใดก็ไม่เปลี่ยนเลยก่อนจะโค้งคำนับมองใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มที่มีให้นางตั้งแต่ครั้งยังเยาว์จนตอนนี้ก็เป็นเช่นนั้นมือทั้งสองข้างเขาลูบบ่านาง

        “ไม่เจอกันนาน เจ้าโตขึ้นมาก”

        “พ่อบุญธรรมเป็นเช่นไรบ้างเจ้าค่ะ”

        “คนแก่เช่นข้าจะเป็นอะไรได้ มาสิมานั่งก่อนข้ามีของขวัญอายุครบสิบหกให้เจ้า”

        หรงเยียนเยียนทำตามที่ผู้มีพระคุณสั่งอย่างไม่มาอิดออดนางนั่งลงในตำแหน่งข้างเขาอย่างที่เป็นประจำก่อนจะเงยหน้าคนที่ส่งเสียงเลี้ยงดูมาหลายปีหลังเขายื่นบางอย่างมาตรงหน้านาง

        “เปิดสิ ของขวัญที่ข้าให้”

        มือเล็กกร้านไม่ต่างบุรุษคลี่ม้วนกระดาษออกก่อนจะเงยมองใบหน้าชายวัยกลางคนที่นั่งด้านข้างอีกครั้งหลังเห็นภาพบุรุษในชุดเกราะคุ้นตาอยู่ภายใน

        “นั่นไงคนที่ทำให้พ่อแม่เจ้าตาย เป็นไงของขวัญข้าเจ้าชอบหรือไม่”

        “เจ้าค่ะ ลูกชอบมาก”น้ำเสียงลอดไรฟันดังออกมาจากเด็กสาวร่างเล็กก่อนดวงตาของนางจะกวาดมองไปยังมุมล่างขวาที่มีอักษรเขียนเอาไว้

        ‘แล้วเราจะได้พบกัน..แม่ทัพฉือฟ่านเย่’