โอคะมิลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนจะรู้สึกปวดศีรษะอย่างเเรง ฉันพยายามตั้งสติอยู่ซักพักเพื่อทบทวนว่าเกิดอะไรขึ้นเเละฉันในตอนนี้อยู่ที่ไหน ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปชั่วขณะ พอฉันนั้นชินกับสายตาได้เเล้ว ก็พบว่ากำลังนอนอยู่พื้นที่อันมืดมิด ที่มีเเต่สีดำมืดไปหมด เเต่จู่ๆทุกอย่างก็ค่อยๆขาวขึ้น ฉันใกับเหตุการตรงหน้าที่มันน่าเหลือเชื่อสุดๆ เเต่เเล้วเเสงภายในพื้นที่ก็เด่นชัดขึ้นจนทำให้ฉันต้องหับตาเพราะความเเสบ
เมื่อฉันหายเเสบตาเเล้ว ก็ค่อยๆลืมตาของตัวเอง ฉันก็ตระหนักได้ว่า....ตอนนี้ที่ฉันกำลังอยู่ในห้องสีขาว ผนังรอบด้านประดับตกเเต่งด้วยลวดลายสีฟ้าอ่อนที่ดูเเล้วสบายตา ภายในห้องนั้นไม่มีอะไรมากนักนอกจากการตกเเต่งที่เรียบง่ายสบายตาเท่านั้น ฉันก็ค่อยๆลุกขึ้นมาใช้ความคิด
"ฉันจำได้ว่า...ฉันถูกรถทับ " ฉันพยายามทบทวนความทรงจำตัวเอวว่าทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ สิ่งสุดท้ายที่ฉันพอจะจำ ฉันไปตลาดซื้อของเเละกำลังจะกลับเเต่กผ้เวะเล่นกับหมา ในตอนนั้นฉันได้ยินเสียงรถเเละ...มันฟฝพุ่งมาทับร่างของฉันสุดท้ายสติก็ดับไปเเละได้คำตอบมาว่า...ฉันตายเเล้วอย่างงั้นหรอ?! เมื่อคิดได้เเบบนั้นฉันจึงสำหรวจตัวเองอย่างรีบร้อนเเต่ก็ไม่พบความผิดปกติเลย....ที่นี่มัน....ที่ไหน?
ฉันหันไปสำหรวจภายในห้องอีกครั้งเเต่ก็ไม่พบอะไร....เเต่ทว่าท่ามกภายในห้องที่เเสนธรรมดานั้นมีผนังด้านหนึ่งที่เเปลกออกไปเพราะมีประตูสีดำสนิดอยู่โดยประตูบานนั้น มันให้ความรู้สึอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกเเตกต่างกับสีที่มันทา...บรรยากาศที่ขัดเเย้งกันนั้นฉันกลับรู้สึกคุ้นเลยอย่างบออกไม่ถูก ทำไมกันนะ?
เเอต~ ฉันตัดสินใจใช้ความกล้าทั้งหมดที่มีของฉันผลังประตูออกไปอย่างช้าๆเเละระวังตัว ความสามารถของนักฆ่าเปิดมาใช้อย่างเต็มที่...ฉันค่อยๆก้าวขาออกไป
" ที่นี่มัน?..." เมื่อฉันได้ก้าวขาออกจากประตู...สิ่งที่ฉันเห็นนั้นเป็สวนสีเขียวที่มีผลไม้ ดอกไม้นาๆพันธ์ อยู่เต็มไปหมด เสียงนกน้องต่างพากันขับร้องออกมาอย่างไฟรเรอะ...กลิ่นธรรมชาติที่อันบริสุด ทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคราย...โดนที่ไม่รู้สว่าประตูที่อยู่เบือกหลังได้จางหาไปเสียเเล้ว
เเต่ระหว่างที่ฉันดูอะไรอยู่นั้นจู่ๆสติของฉันก็ดับวูบไป เเต่ก่อนหน้านั้ยฉันเห็นใครบางคน...
ฉันค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา ฉันส่ายศีรษะไปมาเพราะความปวดหัว ก่อนจะสำผัสความอบอุ่นราวกลัยร่างของใครบางคน....เเละฉันพบว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่บนตักของชายหนุ่มคนหนึ่งที่หน้าตาดีมากอยู่นั่นเอง
" เออ...คือว่า" ฉันหน้าเเดงออกมา เนื่องจากว่ากำลังมึนๆเลยทำตัวไม่ถูก
" อ่าวตื่นเเล้วหรอคับ...?" ชายคนนั้นหันมาถามอย่างอ่อนโยนด้วยรอยยิ้ม
ฉันสตั้นไปกับรอยยิ้มของเขาเเละพรางลุกหนีอีกฝ่ายมายืนอยู่ข้างนอกถึงเเม้ยังรู้สึกมึนๆศีรษะก็ตามที
"คุณเป็ใครหรอคะ?"
ฉันในตอนนี้หันไปถามอีกฝ่ายเเละสบตากับชายหนุ่มหน้าตาดีคนนั้นอีกครั้ง ฉันเขินจนต้องหลบสายตา เเละเขาก็ทักทายตอบกลับมาอย่างมีมารยาท
" ผมเป็พระเ้าคับ" ชายหนุ่มตอบกลับมาอย่างอ่อนโยน
"ฉะ...ฉัน โอคะมิ..." ฉันตอบกลับไปอย่างตะกุตะกะอย่างลืมตัสเเละพึ่งทวนคำของเขา....หา...พระเ้า? พระเ้า?!
ทามกลางความในั้น ชายหนุ่มยังมองเธออย่างอ่อนโยน
'อย่างนี้เองสินะ ถึงว่าทำไมท่านถึงชอบมนุษย์คนนี้ เธอช่างน่ารักจริงๆ' ชายหนุ่มคิดในใจ มนุษย์คนนี้น่ารักอย่างที่ท่านผู้สร้างได้บอกเอสไว้จริงๆ จู่ๆก็ต้องหยุดความคิดนั้นลงเพราะสำผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาที่ตัวเอง จนเขารู้สึกขนลุกเเละพอหันไปมอง...ก็พบเข้ากับท่านผู่สร้างที่กำลังยืนจ้องมองมาที่ตัวเองด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเเคลงใจเเละไม่พอใจสุดๆ อ่าขี้หวงจังนะคับเนี่ย....ก่อนที่จะทำเป็ไม่สนใจสายตานั้นเเละหันมาสนใจอีกคนต่อ เเละมาทำงานของตัวเองที่ถูกให้มาทำ
" ใช่ ผมเป็พระเ้า เเละยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนเเห่งการกำเนิดนะคับคุณผู้หญิง"ชายหนุ่มพูดพรางเอามือข้างขึ่งของอีกผ่ายมาจุ๊บพอเป็พิธี เเละการกระทำนั้นทำให้คนที่เผ้ามองดูอยู่นั้นถึงกับปล่อยบบรรยกาศมืดมนออกมามากกว่าเดิม
"คะ ค่ะ" ฉันเขินหน้าเเดงออกมา
" เนื่องจากว่าคุณตายไปเเล้ว เเต่คุณนั้นมีสิธพิเศษให้คุณไปเกิดใหม่ได้คับ " ชายหนุ่มพูด
" เกิดใหม?"
" ใช่คับ คุณสามารถเดิดใหม่ได้ เเละจะได้รับพรเท่าไหล่ก็ได้คับ"ชายหนุ่ตอบคำถามอีกฝ่ายอีกครั้ง
" เเล้วต้องทำยังบ้าง?"
" คุณต้องเลือกโลกที่จะไปเกิด เเละเลือกพรคับ" ชายหนุ่มยื่นกระดาษให้อีกฝ่ายเพื่อเขียนสิ่งที่อยากทำ
ฉันรับกระดาษจากชายหนุ่มพระเ้ามาเขียนลงไปสิ่งที่ฉัน้างั้นหรอ? อ่ะกรอกข้อมูลด้วยนินา
[ในใบการเกิดใหม่]
โลกไอ้เขียวเงิน ดาร์ตูน
ชื่อ มิสึโนะเคสึ โอคะมิ
เผ่าพันธ์ มนุษย์/หมาป่า
ฉายา ไม่มี
เพศ ชาย
อายุ 20 เเต่อยู่ในร่างเด็ก10ขวบ
สันชาติ ไทย -หญี่ปุ่น
สถานะ ถูกพระเ้าส่งมา มี2ร่าง อาศัยอยู่ในป่า
ความสามารถ 1เเปลงกายเป็มนุษย์เเละหมาป่าได้ 2คุยกับสัตว์ทุกชนิดได้3กลบกลิ่นตัวเองได้4เก่งต่อสู้ทุกชนิด5เก่งงานอาชีพต่างๆ6เก่งงานบ้านงานเรือน7สันชาติตยานหมาป่าทุกอย่าง8รักษาตัวเองได้เวลาถูกโจมตี9เป็อัมมตะเเต่ไม่สามารถได้10คืนชีพได้(อาจจะเพิ่มเรื่อยๆ) ประวัติ---ตายเเล้วถูกพระเ้าส่งมา
ลักษณะ ร่างกาย
(ร่างมนุษย์)มีรูปร่างผมบางร่างกายเหมือนเด็ก10ขวบ มีผมสำดำยาวปิดหน้าปิดตา ตามตัวมีเเต่เเผลเต็มร่างกาย สวมใส่เสื้อสีขาวขาดๆ ผิวขาวซีดราวกับศพ มีดวงตาสีเหลืองอำพันเเละสีฟ้าครามนํ้าทะเล ปากนิดจมูกหน่อย มีหูเเหลมๆนิดๆ เเละยังมีเขี้ยวเเหลมกว่ามนุษย์ทั้วไป (ร่างหมาป่า) เป็หมาป่าขนสีขาวหิมมะทั่วร่างกาย รูปร่างใหญ่กว่าหมาป่าปกติมีใบหูเเหลมใหญ่ มีเขี้ยวที่เเหลมเเละใหญ่กว่าหมาป่าทั่วๆไป มีขนที่พูนุ่ม เเละยังมีกลิ้นตามตัวที่หอมนํ้าผึ้งธรรมชาติ มีดวงตาสีเหลือวอำพันเเละสีครามนํ้าทะเล
อาวุธ มีดเล่ม1 ของติดตัว ส้อยคอรูปหัวใจสีทอง(เป็ที่เก็บของไม่จำกัด )
อาหาร อาหารของมนุษย์ตามปกติ/เนื้อเเละเครื่องในสดๆ
"เสร็จเเล้วล่ะ" ยื่นกระดาษไปให้อีกฝ่าย
" คับมาทางนี้คับ..." ดึกอีกฝ่ายใหฝ้ยื่นอยู่ในที่ๆนึ่งเเละให้กินนํ้าสีฟ้าสนใส
อึกๆ ฉันกินนํ้านั่นเข้าไปจู่ๆก็รู้สึกร้อนเเละหนาวก่อนจะสั้งเกตุได้ว่าร่างของฉันค่อยๆเรื่อนหายไป...เเละสติฉันก็ดับลงพร้อมๆกับร่างที่หายไป
".....ขอให้มีความสุขนะเ้านายของผม" ท่านเทพผู้สร้างพูออกมาอย่างอ่อนโยน....เเละหันไปหาพระเ้าที่มองมาที่ตัวเอง....
"ไปทำงาน!" สั่งอีกฝ่าย
"สองมารถานชัด..."พระเ้าบ่นออกมา
"ฉันได้ยินนะ!!!" ะโไล่นหลังออกมา
"ขอโทษคราบบบบ~"พระเ้าพูดออกมาอย่างกวน
357
