จ้าวยุทธภพเหนือฟ้า

ผ่านไปชั่วโมงเศษ หยิงฉางก็สามารถหลุดออกมาจากหมู่บ้านเศษหินได้ ซึ่งระยะเวลาในการมาถึงที่นี้ เขาก็พบกับสมุนไพรมากมาย ใต้ซอกหิน แน่นอนว่าเขาหยิบติดมือมาด้วย
และที่เขาสนใจมากที่สุดในหมู่สมุนไพรคือ อัญมณีสีเขียว 1 อันขนาด 1 กำมือ ซึ่งเขาหยิบติดมาด้วยเพราะมันน่าสนใจ หยิงฉางที่ผ่านมาได้ ก็สะบัดร่างกายไล่ฝุ่นเล็กน้อย
'ต้องระวังให้มากสินะ เพราะตอนนี้เรายังอยู่ในพื้นที่รกล้าง' หยิงฉางพูดขึ้นในใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินไปทีละก้าวอย่างช้าๆ โดยหันไปมองรอบๆอย่างระมัดระวัง
'อยู่บนพื้นโดดเด่นเกินไป เราต้องขึ้นที่สูง' หยิงฉางก้าวขาไปที่ต้นไม้และเอื้อมมือไปแตะอย่างช้าๆ พบว่าเนื้อของมันยุบเข้าไปอย่างง่ายดาย เหมือนกับจุ้มลงไปในแก้วน้ำ
'เวรละ ต้นห่าไรวะเนี่ย' หยิงฉางฉางสะบัดมือแตะต้นไม้ไปมา รูปร่างของมันเหมือนกับต้นไม่ทั่วไป แต่มันกับสามารถทะลุผ่านไปได้
'น่าสนใจมาก แล้วถ้าเข้าไปด้านในละ' ว่าแล้วหยิงฉางก็เคลื่อนตัวเข้าไปในต้นไม้ทันที โดยไม่ไตร่ตรอง
'โห้! หายใจในนี้ได้ด้วย แถมยังสามารถมองเห็นข้างนอกเหมือนกับเราอยู่ข้างนอกจริงๆ' หยิงฉางเดินออกจากต้นไม้ และเคลื่อนตัวไปตามทางทันที เพราะเขารู้แล้วว่า ต้นไม้พวกนี้ไม่สามารถปีนได้ อีกอย่างเขาก็ไม่รู้ว่า ต้นไม้พวกนี้มีไว้ทำไม
'ตอนแรกเจอกับราชันแห่งการป้องกัน แล้วอันที่สองจะเจอกับอะไรวะ' หยิงฉางเดินมาได้ไม่นาน เขามาถึงปากทางสนามฝึกแห่งหนึ่ง ซึ่งข้างหน้าของเขามีเสาขนาด 3 เมตรจำนวนมาก
'เอาแล้วไง...' หยิงฉางกวาดสายตามองหาหินทันที เมื่อเขาเจอก็ไม่รอช้าเข้าไปในต้นไม้ไร้เนื้อเยื่อทันที และขว้างหินออกไป ฉัวะ! ตุบ! หยิงฉางมองก้อนหินที่ขว้างออกไปขาดเป็น 2 ท่อนอย่างตื่นตัว เขาหยิบมาอีกก้อนและขว้างออกไป ฉัวะ! ตุบ!
'มันยังไม่ตกพื้นก็ขาดออกจากกันแล้ว' หยิงฉางมองไปยังก้อนหินที่ตนเองขว้าง โดยใช้เวลาสังเกตุหลายนาที เขาก็ปรากฏควันรอยไฟเผาออกมา หยิงฉางกระพริบตารัวๆก่อนจะมองดูเสา 3 เมตรอย่างละเอียด
'นั้นมันอะไรวะน่ะ' หยิงฉางเห็นแสงสีขาวอ่อนติดไปมาทั่วทั้งสนามฝึก ซึ่งหยิงฉางสังเกตุดีๆก็เห็นว่าพวกมันเคลื่อนตัวเร็วมาก และก็เงียบมากๆ
หยิงฉางสงสัยอะไรบางอย่างเล็กน้อย ก็หันไปมองทางเข้าที่มีไม่รอยเส้นสีขาว และก็หยิบก้อนหินขนาดกลางออกมาขว้าง ตุมม! ไร้วี่แววศัตรู
'หรือว่ารอบนี้มันไม่มีสัตว์อสูรวะ' หยิงฉางตั้งข้อสงสัย เขาไม่รอช้าขว้างระเบิดควันในแนวราบไป 3 ทิศทางทันที ตูมๆๆ! ฟูๆๆ! วินาทีต่อมาทั้งสนามก็เกือบเต็มไปด้วยควันสีเทาดำ หยิงฉางสังเกตุไปมาอยู่นานจนควันกระจายออกหมด เขาก็ยังไม่พบสัตว์อสูรสักตัว
'ไม่มีวะ มีแต่เส้นเอ็นคมๆ" หยิงฉางสรุปได้ทันทีว่า รอบนี้ไม่มีสัตว์อสูร แต่เขาก็ไม่กล้ารับประกันว่ามันจะไม่มีจริงๆรึเปล่า เพราะฉะนั้นปลอดภัยไว้ก่อนพ่อสอนไว้
'ดูจากเส้นเอ็นสีขาวมากมายในสนามแล้ว ถ้าไปโดนมีหวังขาดแน่' หยิงฉางพูดในใจ สักพักเขาก็เกิดไอเดียว
'ถ้าเราขว้างระเบิดไป เส้นเอ็นพวกนี้จะขาดเปล่าวะ' ว่าแล้วหยิงฉางก็ถอนสลักระเบิดขว้างออกไป ตูมม! หยิงฉางมองดูผลงานของตัวเองอย่างใจจดใจจ่อ สักพักเขาก็เห็นว่ามันยังไม่ขาดสักเส้น แถมระเบิดของก็ถูกหันเป็นชิ้นๆอีกด้วย
'อันตรายโครต' หยิงฉางที่กำลังคิดวิธีไป ก็หันไปมองเสา 3 เมตรทันที
'มันขึ้นบนเสาได้ไหมวะ' ว่าแล้วหยิงฉางก็โยนก้อนหินไปโดนบน เป๊ะ! เมื่อก้อนหินอยู่บนเสา 3 เมตรก็ทำให้หยิงฉางพยักหน้าเรียกกำลังใจให้ตัวเองทันที
'อย่างน้อยถ้าใช้ทักษะกายานาคบาศ เราก็ไม่ตายแหละวะ' ว่าแล้วหยิงฉางก็ดีดตัวใช้วิชาตัวเบาขึ้นมาบนเสา 3 เมตรทันทีทันใด ติ๊ง! แปะ! เสียงเท้าและเสียงระวังภัยดังขึ้นทำให้หยิงฉางชะงักเล็กน้อย เมื่อเขาอยู่นิ่งๆเพ่งมองเสียงระบบระวังภัยที่เป็นออร่าดีๆ ก็รู้ได้ทันทีว่ามันร้องเตือนเพราะเหตุใด
"บัดซบ! นี้มันกับดักหลอกควายชัดๆ" หยิงฉางตะโกนออกมาอย่างลืมตัว สิ่งที่ระบบแจ้งเตือนคือเส้นเอ็นความเร็วสูงพวกนั้น หยิงฉางที่ตะโกนออกไป ก็รีบเอามือปิดปากทันที หยิงฉางหันไปมองรอบๆก็ไม่พบอะไร นอกจากเส้นเอ็นข้างล่างเท้าที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่
'พูดดังขนาดนี้ ไม่มาก็แสดงว่าไม่มี' หยิงฉางว่าจบ ก็ขว้างระเบิดควันไปมาจุดด้านหน้าเขา เพราะเขากลัวว่าจะมีกับดักอะไรอีก ซึ่งในขณะเดียวกัน ทักษะระวังภัยของเขาก็ดังออกมาตลอด ไม่แปลกใจเลยที่ดัง เพราะล่างเท้าของเขา คือใบมีดดีๆนี้เอง
'เคลียร์! ไม่มีกับดัก' หยิงฉางพูดในใจจบ ก็โดดไปทีละเสาอย่างช้าๆ เพราะเวลานี้เขาต้องพึ่งสายตาตัวเองอย่างเดียว เพราะทักษะระวังภัยของเขามันร้องตลอด ผ่านไปนาทีกว่า หยิงฉางก็สามารถหลุดออกมาจากสนามฝึกหัดได้สำเร็จ
'เฮ้อ! ออกมาได้สักที' หยิงฉางมองไปด้านหน้า ก็พบกับถ้ำหินขนาดใหญ่เต็มไปด้วยสมุนไพรมากมาย ซึ่งความกว้างของถ้ำคือ 10 เมตร สูง 20 เมตร หยิงฉางที่เห็น ก็เริ่มไม่แน่ใจว่านั้นถ้ำหรือรังแมงมุมกันแน่
'ขอเถอะ! ถ้ำนี้พอได้ไหม ฉันไม่อยากเสี่ยงแล้ว' ว่าจบ หยิงฉางก็เดินเข้าไปในถ้ำด้วยฝีเท้าเงียบเชียบ แน่นอนว่ารอบด้านของเขามีสมุนไพรมากมายที่แปลกประหลาด และสวยงาม หยิงฉางเดินไปก็ไม่ลืมหยิบสมุนไพรต่างๆใส่กระเป๋ามิติมาด้วย
"กรร! เจ้ามนุษย์! เจ้ามาทำอะไรที่นี้" หยิงฉางหันไปมองด้านหน้าก็พบกับเสือสมิงตัวสูง 10 เมตรกำลังย่ำเท้ามาหาเขา ซึ่งหยิงฉางไม่รู้สึกกลัวสักนิด แต่รู้สึกสงสัยมากกว่า
"ข้ามาตามหาหัวหน้าเสือสมิงนาคบาศ พอดีท่านเห็นเขาไหม" หยิงฉางถามขึ้น เสือสมิงร่างยักษ์พยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะพูดขึ้น
"เจ้ามาหาตามเขา เพราะสิ่งใด"
"หัวหน้าเสือสมิงสั่งให้ข้ามาตามหา" หยิงฉางพูดไปเด็ดสมุนไพรไป โดยไม่กลัวเจ้าบ้าน
"หึ! ถ้าหาเขาเจอแล้วจะทำไงต่อ" หยิงฉางไม่ใช่คนโง่ เขารู้คำตอบตั้งแต่มาถึงนี้แล้ว
"ข้าก็จะนำตัวเขากลับไป ไม่ว่าจะเป็นวิธีใดก็ตาม" เสือสมิงร่างยักษ์ได้ยิน ก็ยืดตัวขึ้น
"สมแล้วที่หัวหน้าเสือสมิงของข้า เลือกเจ้า" หยิงฉางพยักหน้าตอบ และเก็บสมุนไพรต่อ
"นี้! ข้ากับไอ้พืชไร้ประโยชน์นั้น ใครสำคัญกว่า" หยิงฉางได้ยิน ก็เงยหน้ามอง
"ย่อมต้องเป็นท่าน แต่ที่ข้าเก็บเพราะท่านเอาแต่พูด และไม่ยอมกลับหมู่บ้านเสียที"
"ข้าจะไม่กลับ จนกว่าจะหาอัญมณีแห่งพืชพันธุ์เจอ" หยิงฉางได้ยิน ก็รู้สึกติดใจเล็กน้อย
"ท่านจะเอามันไปทำไม" เสือสมิงร่างยักษ์ ก้มหน้าลงมอง
"มันสามารถทำให้หมู่บ้านของข้ากลับมาสมบูรณ์ได้อีกครั้ง แน่นอนว่าถ้าข้าได้มันมา ข้าจะกลับไปยังหมู่บ้านของข้าทันที" หยิงฉางพยักหน้าเข้าใจ
"อัญมณีสีเขียวๆ ขนาด 1 กำมือใช่หรือเปล่า"
"ใช่! อย่างที่เจ้าพูดนั้นแหละ" หยิงฉางเมื่อได้ยิน ก็หยิบอัญมณีสีเขียวออกมาโชว์ เสือสมิงร่างยักษ์เห็นก็รีบพยักหน้าดีใจทันที
"ข้ายังไม่ให้ท่านตอนนี้" ว่าแล้วหยิงฉางก็เก็บใส่ในกระเป๋ามิติทันที เสือสมิงร่างยักษ์เห็นก็ขู่ด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอย่างรุนแรง พร้อมๆกับแพร่รังสีฆ่าฟันออกมาจำนวนมหาศาล ซึ่งหยิงฉางรับรู้ได้แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไร เขาเลยกล่าวเพิ่มเติมว่า
"ถ้าข้าให้ท่านตอนนี้ ท่านอาจจะไม่กลับหมู่บ้านก็ได้ ถึงแม้ท่านจะสังหารข้าตรงนี้ ท่านก็ไม่ได้อะไรเลย...เพราะฉะนั้นท่านต้องกลับหมู่บ้านกับข้า ตอนนี้ เดี๋ยวนี้...ถ้าอยากได้คืนอะนะ"หยิงฉางพูดเสร็จ ก็เดินแกล้งเดินหนีทันที
"หยุด! ข้าจะไปกับเจ้าก็ได้...แต่เจ้าต้องรับของขวัญจากข้าไปก่อน" หยิงฉางหันกลับไปมองอย่างสนใจ และพูดขึ้น
"ของขวัญของท่าน คงจะลำบากไปสำหรับท่านสินะ ถึงได้ให้ข้าคนที่พึ่งรู้จักรับไป" เสือสมิงร่างยักษ์หัวเราะออกมา ด้วยแววตานับถือ
.

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ผู้นำเผ่าพันธุ์เสือสมิง

นิยายแนะนำ

จ้าวยุทธภพเหนือฟ้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ผู้นำเผ่าพันธุ์เสือสมิง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้