บทที่ 7 : เกิดเหตุ
เทล โคเลอร์กำลังนั่งอ่านรายงานบนโต๊ะทำงานของเขา สำนักงานไม่ได้อยู่ในสถานีตำรวจแต่เป็อาคารที่อยู่หลังสำนักงานนักสืบเอกชนทิวลิปคิมหันต์มีป้ายเล็กๆ เขียนไว้บริษัทรักษาความปลอดภัยทิวลิปเหมันต์
ดูก็รู้ว่าสำนักงานนักสืบและบริษัทรักษาความปลอดภัยนั้นอยู่ในเครือเดียวกัน
หลังอ่านเอกสารวินิจฉัยคนร้ายสาวคนนี้แล้วเทจก็พ่นลมหายใจยาว เท้าคางพลางหลุบตาโต๊ะไม้อย่างครุ่นคิด โต๊ะโซฟาเบื้องหน้ามีคนนั่งอยู่สี่คนเป็ลูกน้องใต้อาณัติของเขาทั้งสิ้น
“ดูเหมือนหล่อนจะเป็ผู้วิเศษประเภทพลังิญญา สายพิธีกรรมขั้นสอง ตอนแรกผมคาดเดาว่าเป็สายสื่อิญญาเสียอีก” เทจเคาะนิ้วกับโต๊ะที่เขาคิดอย่างนั้นเพราะการไปบุกความฝันของลูซีฟแท้ๆ “ให้ลุงแอริทใช้พิธีกรรมค้นิญญาแล้วเหตุที่ก่อคดีเป็ความแค้นส่วนตัวต่อตระกูลฮามิลตัน แต่ฉันรู้สึกว่ามีอะไรมากกว่านั้น”
“แค่มีดโลหิตที่หล่อนใช้ก็บอกให้รู้แล้วว่าเป็สายพิธีกรรมมีดนั่นสร้างจากพิธีกรรมโดยใช้เืเหยื่อในการก่อร่าง” แอริท ฮาเลย์ผู้มีพลังพิเศษสายพิธีกรรมเหมือนกันกล่าวส่วนมีดตัวปัญหานั่นถูกเก็บไว้ในคลังของวิหารอนันต์แล้ว
“หัวหน้าติดใจอะไรหรือ?” โจเซลีน เคทเอ่ยถาม เท่าที่อ่านข้อมูลเธอก็ไม่ได้ติดใจอะไรนักนอกจากเหยื่อคนที่เจ็ดที่รอดมาได้อย่างปาฏิหาริย์
“ผมสงสัยในพิธีกรรมของเขานิดหน่อย ในฐานะที่มีพลังสายพิธีกรรมเหมือนกันนายมีความเห็นไหมลุงแอริท”เทจหันไปทางชายวัยกลางคนไว้หนวดและเครา
แอริท ฮาเลย์ลูบหนวดของตัวเองครู่หนึ่งก่อนจะตอบ
“ฉันคิดว่าวงไสยเวทพิธีกรรมของเขาประหลาดมากนะเทจ วงไสยเวทนั่นค่อนข้างซับซ้อนไม่เหมือนกับแค่การสาปแช่งให้พินาศแต่เหมือนใช้เพื่อะไรที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นและมันเกินกว่าขั้นของคนร้ายด้วย”
“ยังไงเหรอครับ?” ดูรว์ถามอย่างสงสัยเขาไม่ใช่ผู้วิเศษประเภทพลังิญญาเลยไม่รู้เื่
“เ้าหนูดูรว์หันใส่ใจความรู้พื้นฐานเสียบ้างสิ”แอริทส่ายหน้าเอ็นดู “พลังสายพิธีกรรม แบ่งออกเป็เก้าขั้น จากหนึ่งไปถึงเก้าเรียงตามพลังน้อยไปหามากตามลำดับ ในแต่ละขั้นจะได้รับความรู้เกี่ยวกับพิธีกรรมที่แตกต่างกัน”
“อันนี้ผมรู้”
“งั้นก็ต้องรู้ว่าด้วยว่าความรู้ที่เพิ่มขึ้นนั้นทำให้รายละเอียดของวงไสยเวทพิธีกรรมละเอียดขึ้นด้วยถ้าเป็ขั้นแรกก็จะเป็วงง่ายๆ ไม่ซับซ้อนใช้ของประกอบพิธีไม่มากและผลลัพธ์ที่ได้ก็แค่เล็กน้อย อย่างพิธีค้นิญญาที่ตั้งวงไสยเวท กระถางธูปเชิงเทียน ดอกไม้หอมมีพลังิญญาหนึ่งสาย และธูปเทียนก็สามารถค้นิญญาได้แล้ว
“แต่ถ้าเป็วงไสยเวทที่มีความซับซ้อนมากขึ้นของประกอบพิธีกรรมที่ใช้กับวงไสยเวทก็จะมากขึ้นและผลลัพธ์ที่ได้ก็จะมากขึ้นด้วยแล้วนายดูวงไสยเวททำพิธีอันนี้”
แอริทวางกระดาษที่มีวงไสยเวทที่เขียนด้วยเืลงกลางโต๊ะชี้ไปที่ลายละเอียดของวงไสยเวทนี้ด้วยสีหน้าจริงจัง
“วงกลมซับซ้อนอย่างมากที่ไม่มีอยู่ในความรู้ของฉันแม้ว่าฉันจะเป็ขั้นที่สี่ก็ตามนี่หมายความว่ามันเป็วงไสยเวทพิธีกรรมที่เหนือกว่าความรู้ของขั้นที่สี่”
ความรู้ของพิธีกรรมมีบันทึกไว้ตายตัวถึงรายละเอียดของวงไสยเวทของพิธีกรรมวงกลมสามวงในพิธีกรรมไม่นับลวดลายอื่นประกอบ นี่เป็ขั้นพื้นฐานของพลังสายพิธีกรรมขั้นหนึ่งเมื่อขั้นเพิ่มขึ้นจะมีความรู้ของพิธีกรรมเพิ่มและสามารถเพิ่มวงกลมในวงไสยเวทได้หนึ่งวงทุกหนึ่งขั้นไปจนถึงขั้นที่เก้าที่ใช้ได้ถึงสิบเอ็ดวง
แต่ในพิธีกรรมนี้ใช้ถึงสิบสองวง และเป็พิธีกรรมสาปแช่ง
ไม่รู้สึกว่าประหลาดไปหน่อยหรือ?
เทจมีข้อมูลของพลังสายพิธีกรรมอยู่แล้ว เพราะงั้นเขาถึงติดใจสงสัยและั้แ่อดีตจนถึงปัจจุบันวงไสยเวทพิธีกรรมที่มีสิบสองวงปรากฎไม่บ่อยนักและทุกครั้งที่ปรากฏไม่เคยเป็ลางดี
ถึงจะปิดคดีไปแล้วก็ยังมีสังหรณ์ร้ายให้รู้สึกระแวงระวังอยู่ตลอดเวลา
“กล่าวคือมีคนอยู่เื้ัของคนร้ายในครั้งนี้สินะครับหัวหน้าพลังอยู่เหนือกว่าขั้นสี่” ชายหนุ่มอีกคนที่นั่งข้างโจเซลีนพูดขึ้นอย่างตื่นตะลึง เขาเป็ผู้มาใหม่ของหน่วยงานนี้ความรู้เื่ผู้วิเศษและประเภทพลังพิเศษยังตื้นเขินนัก
“พูดให้ถูกคือเหนือกว่าขั้นแปดแล้วแคช” แอริทจุ๊ปาก
ขั้นพลังที่แอริทกล่าวทำให้คนทั้งหมดเบิกตากว้างด้วยความใเหนือกว่าขั้นแปดก็เป็แค่ขั้นเก้าสูงสุดไม่ใช่หรือขั้นที่เก้าเป็ขั้นสูงสุดในทุกประเภทพลัง ในหน่วยของพวกเขาคนที่มีขั้นพลังสูงสุดยังแค่ขั้นหกเท่านั้น
ซึ่งก็คือเทจ โคเลอร์
“เื่นี้คงต้องเขียนรายงานให้ทางสำนักงานใหญ่ของเราให้เขาส่งคนมาช่วยสืบหาเื้ักันต่อความตายของผู้วิเศษคนนี้ก็ให้เตรียมสถานการณ์และข้อมูลเล็กน้อยปิดปากนักข่าวประชาชนได้ทราบข้อมูลจะได้สบายใจ” เทจถอนหายใจ ถ้าระดับสูงกว่าเขาคงต้องให้หน่วยที่ระดับสูงกว่าเป็ผู้ตรวจสอบแล้วและการรักษาความสงบสุขของประชาชนก็เป็งานที่ละเลยไม่ได้
“ก็คงต้องเป็อย่างนั้น” แอริทเห็นด้วย
“ผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวในพิธีกรรมอย่างลูซีฟฮิลเกรมก็คงถูกจับตาดูไปอีกสักระยะ หากมีผู้อยู่เื้ัจริงเขาเองก็ไม่ใช่ว่าจะอยู่รอดปลอดภัยแคช นายไปเฝ้าจับตาดูและคุ้มครองเขาเหมือนครั้งที่แล้วด้วยอายุยังน้อยแฝงตัวเข้าไปในมหาวิทยาลัยก็คงไม่เป็ปัญหา”
“รับทราบครับหัวหน้า” แคช กลาดี้ตอบรับอย่างแข็งขัน
“ลุงแอริทลองตรวจสอบวงไสยเวทนี้กับเอกสารเก่าดู เพราะผมจำได้ว่ามีบันทึกเกี่ยวกับวงไสยเวทพิธีกรรมสิบสองวงอยู่ถึงเื่นี้จะส่งให้หน่วยอื่นแต่หน่วยเราก็ควรมีข้อมูลไว้ในมือ”
“เข้าใจแล้ว เฮ้อ! ฉันไม่ค่อยถนัดด้านอ่านเอกสารเสียด้วยสิ”แอริทเกาหัวอย่างปลงตก
“โจเซลีนกับดรูว์ ทำงานของพวกเธอต่อไป”
“ค่ะ/ครับหัวหน้า” ทั้งสองพยักหน้ารับ
เมื่อประชุมเสร็จคนทั้งหมดก็ออกไปจากห้องเทจเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างผ่อนคลายแล้วเงยหน้ามองเพดานอย่างครุ่นคิด
เพื่อนของลูซีฟที่รวมกลุ่มเจ็ดคนมากินอาหารกลางวันพร้อมกันอย่างผิดวิสัยนั้นเพราะมีเื่น่าตื่นเต้นใหม่ที่พวกเขาได้รับ นั่นคือสมุดบันทึกโบราณที่บันทึกไว้โดยภาษาโซรูซในกลุ่มนักศึกษาคณะประวัติศาสตร์และวรรณกรรม คนที่ถนัดในภาษาโซรูซมากที่สุดคือลูซีฟและหญิงสาวอีกคนหนึ่งที่ชื่อแคลร์ เบอริง
พวกเขา้าควรช่วยเหลือในการอ่านและถอดความสมุดหายากเล่มนี้จึงได้รวมกลุ่มกัน แน่นอนว่าด้วยบุคลิกเดิมของเขาลูซีฟก็ไม่ได้ปฏิเสธ ออกจะยินดี
เห็นหน้าปกที่อีวานเ้าของหนังสือคนนั้นนำออกมาโชว์ ลูซีฟอ่านชื่อบนปกแล้วมุมปากกระตุกมันเขียนว่า ‘บันทึกการแปรธาตุ 3 โดย ดาเรียน อากัส’
ถ้าพูดถึงการแปรธาตุก็คือการเปลี่ยนดินให้เป็ทองใช่ไหมในโลกของเขาไม่สามารถทำให้เป็จริงได้ แต่ศาสตร์การเล่นแร่แปรธาตุก็ให้กำเนิดวิชาเคมีขึ้นมาที่นี่เองก็คงไม่ต่างกันนัก
ถ้าย้อนกลับไปั้แ่่สมัยที่มียังใช้ภาษาโซรูซคือยุคที่สองในประวัติศาสตร์กล่าวคือย้อนกลับไปถึงสามพันปี ั้แ่สมัยนั้นก็มีการศึกษาการเล่นแร่แปรธาตุแต่การพัฒนาในด้านเคมีของโลกนี้ก็ยังล้าหลังกว่าโลกของเขาอยู่
เป็เื่ที่แปลกประหลาดดี
หรือการแปรธาตุที่จดบันทึกไว้คือการเอาไปใช้เพื่อผู้มีพลังพิเศษที่คนธรรมดาทั่วไปไม่อาจใช้ได้
ถ้าเป็อย่างนั้นก็พอเข้าใจได้ว่าทำไมมันยังไม่ถูกศึกษาอย่างแพร่หลายแม้จะกำเนิดศาสตร์นี้มาเป็เวลานานหลายพันปี
และเพราะเหตุนี้เองทำให้ลูซีฟเกิดความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับมันขึ้นมาจึงตัดสินใจเข้าร่วมกับเพื่อนกลุ่มนี้ และตกลงกันว่าในเย็นวันนี้จะไปเจอกันที่คฤหาสน์ตระกูลบารอนลอเรนของอีวานที่แห่งนั้นกว้างขวางและเป็ส่วนตัว สามารถให้พวกเขาหลายคนอยู่ที่นั่นได้ทั้งคืน
อาจจะลำบากเล็กน้อยสำหรับแคลร์ เบอริงเพราะเธอเป็หญิงสาวคนเดียวในกลุ่มของพวกเขาและในคณะประวัติศาสตร์และวรรณกรรมเองก็มีผู้หญิงน้อยอยู่ด้วย
ผู้หญิงไม่ได้ถูกปิดกั้นในการเรียนรู้ตามกฎหมาย และในทางศาสนาหากนับถือองค์เทพทั้งสิบอิสตรีสามารถออกจากบ้านไปหางานทำและเรียนรู้ได้อย่างเสรีเท่าเทียมกับบุรุษ ผู้หญิงมากกว่าครึ่งในทวีปซีโกจึงนับถือศาสตรานี้
หันไปมองทางแคลร์ เบอริง หญิงสาวที่มีรูปโฉมโดดเด่นและเส้นผมสีดำขลับยาวสลวยอันหาได้ยากยิ่งในโลกนี้และั์ตาสีดำแวววาวดุจอัญมณี ส่วนสูงค่อนข้างกะทัดรัดเมื่อเทียบกับหญิงสาวคนอื่นในวัยเดียวกันทำให้เธอดูราวกับตุ๊กตากระเบื้องเครือบชั้นดีที่ควรเก็บไว้ในตู้อย่างทะนุถนอม
ค่อนข้างน่าเป็ห่วงจริงๆนั่นแหละที่จะให้เธอไปร่วมวงกับเหล่าชายหนุ่มโสดแบบนี้
ถึงแม้จะมีมาดสุภาพบุรุษให้รักษา แต่สัญชาตญาณดิบของมนุษย์และความอดกลั้นของแต่ละคนไม่เท่าไหร่เกิดพลาดพลั้งขึ้นมาคนที่เสียหายก็มีแต่ฝ่ายหญิง
หรือเขาควรหาเพื่อนผู้หญิงไปอีกสักสองสามคนดีนะ
ความคิดอกุศลในสมองของลูซิฟเป็ศูนย์อย่างเห็นได้ชัด แถมยังเจือด้วยความเป็ห่วงแคลร์ที่จับจ้องเขาเป็ครั้งคราวก็เห็นถึงความห่วงใยนั้น เธอเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ
ลูซีฟเองก็มองเห็นแต่เขาเพียงยิ้มให้ราวกับผู้ใหญ่แสนใจดีจากนั้นก็ไม่ได้มองเธออีก การให้ความสนใจมากเกินไปจะทำให้เข้าใจผิดว่าคิดเกินเลยได้ง่าย
มื้ออาหารกลางวันแบบหมู่คณะผ่านไปอย่างราบรื่นพวกเขาออกจากร้านของมาดามเชอรีไปอย่างสำราญ อังเดรและอีวานตั้งใจว่าจะซื้อกระดาษไปเพิ่มสำหรับคืนนี้พวกเขากำลังจะไปร้านเครื่องเขียน คนอื่นๆ ไม่มีธุระเร่งรีบอะไรจึงติดตามไปด้วย
พวกเขาเดินไปคุยไปอย่างสนุกสนาน แคลร์เดินรั้งท้ายไม่ค่อยได้มีส่วนรวมในการสนทนาเท่าไหร่นัก ส่วนลูซีฟที่อยู่เกือบท้ายก็พูดคุยเออออไปกับคนอื่นด้วย
“ฮัดชิ้ว!” หญิงสาวผู้รั้งท้ายจามออกมาเรียกว่าสนใจของชายหนุ่มทั้งหลายให้หันมองครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปากอย่างห่วงใย
“ไม่สบายหรือเปล่ามิสเบอริง”
“่นี้อากาศไม่ค่อยดี ระวังสุขภาพนะ”
“ไม่ใช่...” แต่คำตอบที่ออกจากปากของแคลร์คือการปฏิเสธการจามของเธอไม่ได้มาจากการป่วยไข้ แต่เป็...
“กลิ่นนี่มัน...” ลูซีฟพูดพลางขมวดคิ้วก่อนที่เขาและคนใกล้ตัวจะถูกดังเสื้อให้ถอยหลังอย่างรวดเร็วด้วยมือเล็กๆของผู้หญิงที่เพิ่งจามไปก่อนหน้านี้
เพล้ง!
กระจกร้านเครื่องเขียนแตกพร้อมกับประกายไฟที่พุ่งออกมาจากประตูหน้าต่างก่อนจะเผาไหม้ลุกลามไปตามกรอบไม้และสิ่งของภายในเป็เปลวเพลิงที่รุนแรงและน่ากลัว
มีเสียงร้องโหยหวนดังออกมาจากภายในร้าน เสียงร้องที่เสียดแทงิญญาจนลูซีฟผงะถอยหลังจนเกือบล้มไม่นานเสียงก็เงียบลง
แต่แปลวเพลิงยังคงเผาไหม้
แสงสีแดงที่สะท้อนในแววตาของลูซีฟความร้อนที่แผ่ออกมาจากร้านนั่นทำให้เขาหลั่งเหงื่อ...แต่เป็เหงื่อที่เย็นด้วยความรู้สึกตรึงเครียดอย่างยากจะบรรยาย
อีกเพียงแค่สองเมตรเขาก็จะถูกลูกหลงไปกับเหตุตรงหน้า
เพื่อนของเขาที่อยู่ใกล้กับที่เกิดเหตุที่สุดก็ห่างจากเศษกระจกไปเพียงไม่ถึงสามก้าวทุกคนต่างใบหน้าซีดเซียว ร่างกายถึงกับทรงตัวแทบไม่อยู่ ที่เห็นจะมีสติสุดก็คงเป็แคลร์และลูซีฟที่ยังยืนได้อย่างมั่นคง
ผู้คนต่างมามุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นแต่ไม่ได้เขามาวุ่นวายกับจุดเกิดเหตุที่เสียหายพลเมืองดีรีบไปแจ้งตำรวจ พวกลูซีฟช่วยพยุงกันและกันลุกขึ้นแล้วหลบมุมไม่ได้หนีไปไหน
พวกเขาเสียขวัญมาก
ใบหน้าของพวกเขายังคงไร้สีเืสายตาเหลือบมองสถานที่เกิดเหตุเป็ระยะแล้วผวาลำบากลูซีฟและอังเดรต้องช่วยปลอบประโลมจนกระทั่งตำรวจมาถึงและกันพื้นที่อย่างชำนาญ
ลูซีฟลุกขึ้นยืนมองการทำงานของตำรวจเงียบๆ ก่อนจะหันไปมองแคลร์ที่ยืนนิ่งเงียบมาั้แ่เกิดเหตุจนกระทั่งถึงตอนนี้เธอไม่ได้มีท่าทางเสียขวัญหรือเป็ทุกข์กับเหตุการณ์ตรงหน้ามีเพียงใบหน้าที่เงียบสงบและเฉยชาราวกับคุ้นชิน
มันเฉยชาเกินไป
หรือว่ามันเป็แค่การปกปิดความรู้สึกที่แท้จริงกันนะ
“คุณไม่เป็อะไรนะมิสเบอริง” เขาถามอย่างเป็ห่วงตามแบบสุภาพบุรุษที่ดีแคลร์หันมามองหน้าเขาเงียบๆ แล้วส่ายหน้า
“ฉันไม่เป็ไรมิสเตอร์ฮิลเกรม ขอบคุณที่ห่วงใย”
“ความจริงก็ไม่ได้เป็ห่วงนัก ผมแค่มีเื่สงสัยน่ะครับ”
“คะ?” แคลร์เลิกคิ้วขึ้น สีหน้าดูประหลาดใจ
“ตอนก่อนหน้าที่จะเกิดะเิคุณดึงเสื้อผมไว้ก่อนราวกับรู้ล่วงหน้า...คงไม่ใช่รู้ก่อนอยู่แล้วนะครับว่าที่นั่นจะะเิ” ลูซีฟถามด้วยรอยยิ้มไม่ได้มีท่าทีคุกคาม
“คุณก็น่าจะจับสักเกตได้ไม่ใช่หรือคะไม่อย่างนั้นคุณคงมีท่าทางแปลกใจมากกว่านี้” แคลร์ยิ้มบางๆ ตอบกลับมาเช่นกัน ท่าทางของลูซีฟตอนนี้ดูสงบนิ่งไม่ต่างจากเธอ
“ผมดูเหมือนอย่างนั้นเหรอ”
“ใช่”
“คงเป็เพราะผมพอมีประสบการณ์ล่ะมั้งครับ”
ประสบการณ์ระทึกเมื่อคืนหมาดๆ ทำให้อารมณ์ใจากการเจอเหตุะเิร้านเครื่องเขียนจึงพุ่งขึ้นสูงไม่นานก็สงบลงได้อย่างรวดเร็วพร้อมกับความตระหนักถึงพลังพิเศษอยู่ตลอด ทำให้ความรู้สึกกลัวในใจมีอยู่น้อยลง
“ฉันเองก็เหมือนกัน” แคลร์ตอบด้วยใบหน้านิ่งๆ
ทั้งสองคนเงียบลงโดยไม่มีใครอยากอธิบายถึงประสบการณ์ก่อนจะถูกตำรวจเรียกไปรวมตัวกันเพื่อสอบปากคำ
ครั้งนี้เขาไม่ได้เจอตำรวจที่คุ้นหน้าอย่างที่คาดเดาไว้อาจเพราะอยู่คนละหน่วยงานหรือเพราะคดีครั้งนี้ดูคล้ายจะเป็อุบัติเหตุ จะให้คนทำงานเกี่ยวกับอาชญากรรมมาที่นี่ก็คงแปลก
คำให้การจากนักศึกษาวัยรุ่นทางกลุ่มเป็ไปในทิศทางเดียวกันแน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้ถูกต้องข้อสงสัยว่าเป็คนร้าย พอปล่อยตัวออกมาพวกเขาก็รีบกลับมหาวิทยาลัย
ส่วนเื่ของหนังสือโบราณนั้นคงต้องพักไปก่อนอย่างไม่มีกำหนดเพราะตอนนี้สภาพจิตใจของผู้ร่วมทีมไม่พร้อม แม้แต่ตัวของลูซีฟก็ไม่พร้อมเช่นกันไม่ใช่ในเื่ของจิตใจที่หวาดกลัว แต่เป็ความขี้สงสัยของเขาเอง
ในขณะที่กลับจากมหาวิทยาลัยในตอนบ่ายสามโมง ลูซีฟตั้งใจมาดูสถานที่เกิดเหตุด้วยความติดใจโดยเฉพาะเื่กลิ่น
“กลิ่นแป้ง...” ลูซีฟพึมพำขณะมองที่เกิดเหตุอยู่ไกลๆมือซ้ายยกขึ้นแตะขมับอย่างครุ่นคิด ดวงตาเพ่งมองเข้าไปภายใน
“ได้กลิ่นเหมือนกันสินะ” เสียงหวานเ็าดังขึ้นจากด้านข้างเปลือกตาของลูซีฟกระตุกแวบหนึ่งก่อนจะเบิกตากว้างหันไปมองข้างตัว เพราะเสียงอยู่ใกล้เกินไป
“มิสเบอริง!?”
หญิงสาวยืนซะแทบชิดเขาอยู่แล้วเข้ามาประชิดได้ยังไงโดยที่เขาไม่รู้สึกตัวกัน
แคลร์ที่ยืนประชิดตัวลูซีฟได้แย้มยิ้มมุมปากกล่าวทักทายเขาตามมารยาทกุลสตรีที่ดี
“สายัณห์สวัสดิ์ มิสเตอร์ฮิลเกรม ไม่คิดว่าจะพบคุณที่นี่”
“สายัณห์สวัสดิ์ ผมเองก็คิดเช่นนั้น แล้วทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่ละมิสเบอริงผมคิดว่าคุณไม่ควรมาที่นี่เลยนะ”
120
![เธอในดันเจี้ยนแห่งการดับสูญ [Lost in the Ruined Dungeon]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1781008402_99572619.webp)
