โดนอัญเชิญมาทั้งทีขอเป็นโลกที่อยู่อย่างสงบๆได้มั้ย!!!

เรย์อิจิหลังจากรับโทนจิตของฮารุนะเสร็จก็ก้มหน้าเลือกของให้ซากุระต่อ 

(อันนี้น่าจะเหมาะกับซากุระนะ)

"อันนี้ราคาเท่าไหร่เหรอครับ?"

เรย์อิติถามไปที่แม่ค้า 

"2เหรียญทองแดงจ้า จะซื้อให้แฟนเหรอพ่อหนุ่ม?"

เรย์อิจิไม่ปฏิเสธแล้วตอบไปว่า

"ก็ประมาณนั้นน่ะครับ"

"งั้นเหรอฉันจะลดให้เธอเหลือ1เหรียญทองแดงก็แล้วกัน"

"ขอบคุณนะครับ แต่ว่าขอซื้อราคาเต็มดีกว่าครับ"

แม่ค้าก็อมยิ้มเล็กน้อยก็ควักมือเรียกให้ซากุระเดินเข้ามาใกล้ๆ

'คุณหนูอย่าปล่อยให้ชายคนนี้หลุดมือไปนะจ้ะ'

ซากุระก็ตอบออกมาอย่างชัดเจน

'ฉันจะอยู่กับเรย์อิจิตลอดค่ะ และจะไม่มีวันห่างกันอีกแน่นอน'

'ดีแล้วล่ะเพราะกว่าจะเจอผู้ชายดีๆแบบนี้คงจะหายากมาก'

'...'

"เอ่อ...นี่ครับเงิน"

"ขอบคุณที่อุดหนุนนะจ้ะ"

หลังจากที่เรย์อิจิเดินออกมาจากร้านแล้ว เรย์อิจิก็เรียกให้ซากุระมาใกล้ๆ แล้วเรย์อิจิก็...

"...."

"เหมาะอย่างที่คิดเลยแหะ"

"....ขอบคุณนะค่ะ ฉันจะดูแลอย่างดีเลย"

"ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ แต่ถ้ามันเป็๲อะไรไป ฉันจะซื้ออันใหม่ให้เอง"

"...."

"...."

ซากุระที่ได้สร้อยคอมาจากเรย์อิจิก็ดีใจแล้วก็เข้ามากอดเรย์อิจิ 

"ฉันมีความสุขมากๆเลยค่ะ ขอบคุณนะค่ะ"

"...อืม"

หลังจากซากุระเอาตัวออกจากเรย์อิจิเรย์อิจิก็พูดขึ้นมาว่า

"เรารีบกลับบ้านก่อนดีกว่านะซากุระ ไม่งั้นฉันต้องโดนพวกนั้นโกธรเเน่เลย"

"พวกนั้น?"

"เ๱ื่๵๹มันยาวน่ะ เอาไว้ไปถึงค่อยอธิบายล่ะกัน"

"ค่ะ"

ณ บ้านของเรย์อิจิตอนนี้ได้มีพวกๆสาวๆกำลังยืนทำกับข้าวและขนมหวานกันอยู่อย่างสนุกสนาน

"ตรงนี้ต้องทำยังไงต่อเหรอค่ะ ฮารุนะ"

"ตรงนี้ก็เหลือแค่เข้าเครื่องอบจ้ะ"

"เครื่องอบ?"

"ลิเวียไม่เคยเห็นสินะ นี่ไงตรงนั้นน่ะ"

"อันนี้เหรอค่ะ?"

"ใช่ๆ แล้วก็เอาคุกกี้เข้าไปอบได้เลย"

"งั้นเหรอค่ะ สะดวกจังเลยนะค่ะแบบนี้"

"ใช่เลยจ้ะ งั้นเราไปทำอย่างอื่นรอกันก่อนดีกว่าจ้ะ"

"ค่ะ"

หลังจากนั้นพวกสาวๆก็ทำอาหารและขนมกันจนเสร็จและทันใดนั้นประตูบ้านก็ดังพอดี

"เรย์อิจิกลับมาแล้วสินะ"

"เราไปรอเขาที้กน้าประตูดีมั้นแล้วลองพูดแบบในนิยายดู"

"มันน่าอายมากเลยนะแบบนั้น"

"มาขนาดนี้แล้ว แถมยังโดนเห็นทุกส่วนแล้วยังจะมาอายอะไรกันอีก"

"เอางั้นก็ได้"

"แต่ลิเวียจะเอากับเขาด้วยเหรอจ้ะ ไม่ต้อง..."

ฮารุนะยังพูดไม่ทันจบลิเวียก็รีบตอบกลับอย่างเรวดเร็ว

"ฉันจะทำด้วยคนค่ะ ถึงฉันจะไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนเลยก็เถอะค่ะ"

"โอเครจ้ะงั้นเตรียมตัวรอกันเลยนะ"

"""1....2.....3....."""""

""""ยินดีต้อนรับกลับจ้า"""""

""""จะทานอาหารก่อน"""""

""""หรือว่าจะอาบน้ำก่อน""""

""""หรือ...จะทานฉันก่อน""""

"ทะ...ทำอะไรกันเหรอครับนั่น!? ละ...ลิเวียก็เอากับเขาด้วยเหรอครับ!?"

จู่ๆพวกผู้หญิงก็เงียบไป มีแค่ลิเวียที่ทำท่าทางสงสัยว่าใครกันที่อยู่ข้างๆเรย์อิจิ

"เรย์อิจิคุง? ไปพาสาวที่ไหนมาอีกล่ะจ้ะ รู้สึกว่า๰่๥๹นี้จะบ่อยก่อนไปหน่อยแล้วนะจ้ะ"

"เรย์อิจิคุง? ฉันก็ไม่อยากจะว่าเธอหรอกน่ะ แต่ว่าวันนี้ฉันขออบรมเธอเ๱ื่๵๹ผู้หญิงสักหน่อยแล้วล่ะนะ"

"นี่...เรย์คุง? เธอคนนั้นเป็๲ใครกัน? ทำไมตัวถึงติดกันขนาดนั้นล่ะ?"

"ขะ...ขอเวลาให้ผมอะไรอธิบายก่อนครับ คือว่า...."

"เรย์อิจิคนพวกนี้คือใครเหรอค่ะ?"

"เอ่อ...ไปคุยกันที่ห้องนั่งเล่นดีกว่านะครับ?"

"ก็ได้..."

"ก่อนอื่นเลยเธอคนนี้ชื่อว่า ซากุระ เป็๲ดาบที่เคยอยู่กับผมมาก่อนน่ะครับ?"

"เคยอยู่ด้วยกันมาก่อน?"

"หมายความว่ายังไงเหรอจ้ะ?"

"เอาจริงๆผมก็๻๠ใ๽เหมือนกัน แต่ว่า เธอเป็๲ดาบของผมที่ผมเคยใช้ดาบเมื่อพันปีที่แล้วน่ะครับ พอผมไปจับดาบ เธอก็คืนร่างกลายเป็๲แบบนี้น่ะครับ"

"...พันปีก่อน? จะบอกว่าเรย์อิจิมีอายุมาเกินพันปีหรือไม่ก็กบับชาติมาเกิดน่ะเหรอ?"

"เ๱ื่๵๹นี้ผมก็ตอบไม่ได้เหมือนกันครับ แต่ความทรงจำที่ซากุระมอบให้ผม จำได้ว่าผมโดนผนึกไว้น่ะครับ แล้วผมก็น่าจะถูกส่งไปที่โลกของพวกฮารุนะน่ะครับ"

"""งั้นตอนนั้นที่เรย์อิจิสู้กับพวกนั้นได้ก็เพราะอย่างนั้นเองสินะ"""

"ก็น่าจะใช่นะครับ แต่ที่ผมทำไปเพราะ๻้๵๹๠า๱ช่วยจริงๆ ผมไม่รู้ด้วยว่าตัวเองไปเอาแรงมาจากไหน แค่คิดว่าต้องเข้าไปช่วยมันก็เท่านั้น"

"""งั้น....เหรอ""""

พวกสาวๆก็หน้าแดงที่ได้ยินคำตอบจากเรย์อิจิ

"เ๱ื่๵๹นี้พักไว้ก่อนดีกว่านะครับ มาแนะนำตัวกันให้ซากุระกันดีกว่าครับ"

""""นะ...นั่นสินะ"""""

"ฉันชื่อ ซากุระ เป็๲ของๆเรย์อิจิค่ะ"

เรย์อิจิก็หันไปมองซากุระอย่างรวดเร็ว

"เ๱ื่๵๹คราวนี้พวกเราทำอะไรไม่ได้เพราะมันเป็๲เ๱ื่๵๹ส่วนตัวของเรย์อิจิ ฉันจะยอมรับเ๱ื่๵๹นั้นก็ได้"

พวกสาวๆก็พยักหน้าเห็นด้วย

หลังจากนั้นพวกฮารุนะก็แนะนำตัวเองให้ซากุระฟัง

ผ่านไปสักพักหลังจากเเนะนำตัวเองเสร็จพวกฮารุนะก็สนิกกับซากุระเร็วมากจนเรย์อิจิยังต้อง๻๠ใ๽เลย

"เกือบลืมไปเลย กับข้าวพวกฉันทำเสร็จหมดแล้วนะจ้ะ ลิเวียก็ช่วยทำด้วยนะ"

ลิเวียที่ได้ยินฮารุนะคุยกับเรย์อิจิก็หันไปมองเรย์อิจิ

"งั้นเหรอครับ ลิเวียก็ช่วยทำด้วยเหรอครับ ผมอยากจะลองทานดูแล้วสิ"

"....."

ลิเวียก็หน้าแดงหลังจากที่เรย์อิจิบอกว่าอยากลองทานอาหารของเธอดู

"แต่ผมขอไปอาบน้ำก่อนนะครับ"

"จ้ะ"

ซากุระที่ได้ยินอย่างนั้นก็พูดขึ้นอย่างเร็ว

"ฉันก็จะไปอาบกับเรย์อิจิด้วย"

"ได้สิ เดี๋ยวฉันจะถูหลังให้เอง"

"ค่ะ"

พวกสาวๆที่ยืนฟังก็ขอเข้าไปอาบด้วยลิเวียที่ได้ยินว่าซากุระจะเข้าไปอาบน้ำกับเรย์อิจิด้วยก็หน้าแดงแจ๋เลย 

"ลิเวียคงจะไม่มาอาบสินะ เพราะยังไงก็เป็๲ถึงองค์หญิง คงไม่...."

"ฉันก็จะไปอาบด้วยค่ะ ถึงจะน่าอาย แต่ถ้าเป็๲เรย์อิจิซัง ฉันก็ไม่เป็๲ไรค่ะ"

ชินะก็อมยิ้มแล้วมองลิเวีย

"งั้นรีบไปอาบกันเลยดีกว่าครับ"

"จ้ะ"

หลังจากเข้ามาอาบน้ำในห้องน้ำแล้วลิเวียก็เอาผ้ามาปกปิดร่างกายของเธอด้วยเพราะเธอยังอายอยู่

"ชินะไม่อายย้างเหรอค่ะ?"

"ไม่นะค่ะ ก็ฉันเป็๲คนรักของเรย์อิจิจะอายไปทำไมล่ะค่ะ แถมฉันยัง..."

"จะ...ใจกล้าจังเลยนะค่ะ ไม่คิดเลยว่าชายที่ชินะชอบจะทำให้ชินะทำได้ถึงขนาดนี้"

"ถ้าลิเวียมีคนที่ชอบเดี๋ยวก็เข้าใจความรู้สึกนี้เองล่ะค่ะ ว่า อยากจะให้คนที่เรารักรับรู้ทุกสิ่งทุกอย่างในตัวของเรา"

อยู่ๆลิเวียก็ทำหน้าเศร้าขินะที่เห็นก็เลยทักออกไป

"ลิเวียเป็๲อะไรไปรึเปล่า? มีเ๱ื่๵๹อะไรบอกฉันได้นะ"

"เ๱ื่๵๹นั้น..."

"เอาไว้ตอนที่ลิเวียอยากจะเล่าเองล่ะกัน ฉันไม่บังคับลิเวียเล่าหรอกนะ"

"ขอบคุณนะชินะ"

"ไว้ถ้าฉันพร้อมแล้วจะบอกนะชินะ"

"โอเคร"

อีกด้านหนึ่งในห้องอาบน้ำตอนนี้เรย์อิจิกำลังโดนฮารุนะถูหลังให้ส่วนตัวเขานั้นก็...

"นี่ซากุระ...เธอกำลังทำอะไรอยู่ถึงได้หันหน้ามาทางนี้"

"ฉันอยากให้เรย์อิจิถูตัวให้ฉันที่ด้านหน้าด้วย"

"เอ่อ...อืม"

(ใจเย็นๆไว้ตัวฉันอย่าได้ให้สิ่งที่เห็นครอบงำเด็ดขาด)

เรย์อิจิก็ได้เริ่มถูตัวด้านหน้าให้ซากุระในชุดวันเกิดอยู่ตอนนี้

"ระ รู้สึกดีจังเลย นี่เรย์อิจิช่วยทำตรงแถวหน้าอกของฉันให้เยอะๆกว่าอีกอีกหน่อยได้ไหม?"

(เริ่มจะทนไม่ไหวแล้วเว้ยยยปีศาจภายในตัวของฉันมันเริ่มจะเอาไม่อยู่แล้วววว)

"อะ อาบน้ำนานเกินไปแล้ว เรารีบออกจากห้องน้ำแล้วไปกินข้าวกันดีกว่า เร็วๆซากุระมานี่ฉันจะรีบล้างตัวให้"

"เข้าใจแล้วค่ะ"

"เอ๊ะ เรย์อิจิคุงยังไม่ได้ถูตัวให้ฉันบ้างเลยนะ"

"เอ่อ...ขอเอาไว้คร่าวหน้านะฮารุนะ"

เรย์อิจิหันไปบอกฮารุนะในขณะที่ตัวเองกำลังล้างตัวให้ซากุระอยู่

"เข้าใจแล้ว ห้ามลืมเด็ดขาดเลยนะ ถ้าไม่อย่างนั้น...."

"ขะ เข้าใจแล้วครับผมสัญญาเลย"

"จ้ะ"

"งั้นรบกวนฮารุนะไปบอกคนอื่นๆด้วยนะว่าผมกับซากุระจะออกไปจากห้องน้ำก่อน"

"โอเครจ้ะ"

หลังจากนั้นฮารุนะก็เดินออกไปบอกพวกสาวๆอีกด้านหนึ่งในห้องน้ำ ส่วนตอนนี้เรย์อิจิก็กำลังเดินออกจากห้องน้ำพร้อมซากุระ

"งั้นฉันขั้นไปบนห้องเพื่อใส่เสื้อผ้าก่อนนะซากุระ"

"ฉันจะไปด้วยค่ะฉันไม่มีชุดใส่ แถมฉันยังไม่สามารถใส่เสื้อผ้าเองได้ด้วยเพราะไม่รู้วิธีใส่"

"เอ่อ...นั้นเ๱ื่๵๹จริงเหรอนั้น แล้วชุดที่ใส่ประจำล่ะ เธอสามารถทำได้ไม่ใช่เหรอ?"

"....ฉันอยากลองใส่ชุดแบบพวกฮารุนะดูบ้างค่ะ หรือว่าเรย์อิจิไม่ชอบเหรอค่ะที่ต้องมาใส่ชุดให้ฉัน"

"...ก็ได้ๆ งั้นตามมาล่ะกัน"

(ทำไมฉันถึงต้องตามใจซากุระด้วยนะ แต่เอาเถอะไว้ใส่ให้เธอครั้งหนึ่งแล้วเธอก็น่าจะใส่เองได้แล้วล่ะ)

"นี่ ทุกคนเรย์อิจิออกจากห้องน้ำไปก่อนแล้วนะ"

"เอ๊ะ!! ฉันกำลังจะไปหาเรย์อิจิพอดีเลย"

พวกสาวๆพยักหน้าตามคำพูดของรินนะ

"เรย์อิจิคุงบอกว่าให้รีบออกไปกินข้าวกันได้แล้วน่ะ"

"เข้าใจแล้ว"

ตัดมาอีกด้านหนึ่งในห้องที่มีชายหญิงคู่หนึ่ง

".....นี่ซากุระเธอมองอะไรอยู่น่ะ หันไปทางอื่นสิ"

"ไม่ได้ค่ะ ฉันต้องคอเฝ้าดูเรย์อิจิทุกเวลาโดยเฉพาะตอนนี้"

เรย์อิจิเรากำลังเจอกับปัญหาใหญ่เพราะซากุระดันหันมามองร่างเปลือกเปล่าของเรย์อิจิ

"ก็ได้ๆ เดี๋ยวเธอจะไ้รู้ว่าไม่ควรมองมาทางนี้"

แล้วเรย์อิจิก็เอาผ้าขุนหนูออกแล้วก็รีบใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว

(ยัยซากุระคงจะ๻๠ใ๽ล่ะสิท่าว่าทำไมฉันถึงเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็วขนาดนี้ อย่างน้อยเธอไม่น่าจะเห็นอาวุลับของเราแน่นอน...)

"ฉันลืมบอกไปค่ะ ความเร็วแค่นั้นฉันมองเห็นได้อยู่แล้วค่ะ นอกจากว่าเรย์อิจิต้องทำให้เร็วยิ่งกว่านี้อีก"

"ไม่น้าาาาาาาาาาาาาาา"

"ไม่ต้องเสียใจไปค่ะ ฉันคิดว่าฉันสามารถทนกับสิ่งนั้นได้ค่ะ"

"อะ...อะไรของเธอซากุระ สิ่งนั้นหมายความว่ายังไงกันห๊ะ ฉันไม่สนแล้วเธอรีบๆเดินมาให้ฉันใส่เสื้อซะ"

"ค่ะ เชิญทำตามใจชอบได้เลยนะค่ะ"

"หมายถึงการใส่เสื้อสินะ โอเครๆ ฉันไปหยิบเสื้อของคุณฮารุนะมาให้รอแปป"

"ค่ะ"

"ยืดแขนขึ้นสิฉันใส่ลำบากนะซากุระ"

"แบบนี้เหรอค่ะ"

"ไม่ต้องเดินมาใกล้ขนาดนี้ก็ได้ครับ..."

(ใกล้เกินไปแล้วเว้ยยย ปีศาจในตัวของฉันเริ่จะคุมไม่อยู่แล้วนะ)

"เฮ้อ ทำไมการใส่เสื้อผ้ามันถึงเหนื่อยขนาดนี้กันนะ"

"ขอบคุณค่ะ"

"งั้นลงไปที่ห้องอาหารกันเลยดีกว่า"

"ค่ะ"

หลังจากลงมาที่ห้องอาหารแล้วพวกฮารุนะก็รอกันอยู่ที่โต๊ะกันหมดแล้ว

"ขอโทษที่ทำให้รอนะครับ ทุกคน"

"ไม่เป็๲ไรหรอกจ้ะ เนาะทุกคน แต่ว่าฉันพร้อมเรย์อิจิคุงไปแล้วยังไงล่ะว่า ไม่ต้องสุภาพกับพวกเราให้พูดแบบคนรักไงล่ะ"

"เอ่อ.....อืม"

"งั้นมาเริ่มทานอาหารกันเลยดีกว่าครับ"

"เอ่อ? ซากุระซัง นั้นชุดของฉันนิคะ เอามาได้ยังไงเหรอคะ?"

"เรย์อิจิหยิบมาใส่ให้น่ะ"

สาวๆทุกคนจ้องมองไปไปที่เรย์อิจิอย่างรวดเร็วแล้วพูดพร้อมกันว่า

"เรย์อิจิใส่ชุดให้ซากุระใช่ไหม"

"เอ่อ...ครับ แต่ที่ผมใส่ซากุระเพราะว่าเธอใส่ชุดพวกนี้ไม่เป็๲น่ะครับ"

"แล้วชุดของฮารุนะที่ผมหยิบมาตามใจต้องขอโทษด้วยนะครับ ไว้ผมจะพาซากุระออกไปซื้อเสื้อผ้าของเธอมาใช้เองครับ"

"นั้นมันเดทไม่ใช่เหรอค่ะ!!!"

"พวกเราไม่ยอมเด็ดขาดขนาดฉันยังไม่เคยไปเดทกับเรย์อิจิคุงเลยนะ"

"ฉันด้วยๆ"

"นี่ไม่ใช่เดท...."

เรย์อิจิกำลังจะปฏิเสธแต่กลับโดนสาวๆพูดใส่ว่า

"จะไม่ใช่เดทได้ยังไง"

"เอ่อ...ครับมันคือเดทก็ได้ครับ"

"เอ่อ...ตอนนี้ผมรู้สึกหิ้วแล้วสิเรามาเริ่มกินข้าวแล้วรีบๆไปนอนกันดีกว่าไหมครับ"

"อย่ามาเปลี่ยนประเด็นนะ"

"...ครับ"

"งั้นเอาเเบบนี้เป็๲ยัง เรย์อิจิคุงต้องเดทกับพวกเราทุกคน"

พวกสาวๆพยักหน้าเห็นด้วยแล้วมองไปที่เรย์อิจิ

"ครับ ไว้ผมไปซื้อของกับซากุระเสร็จก่อนนะครับ"

"เย้!!!"

"งั้นมาเริ่มกินข้าวกันเลยดีกว่าครับ"

เรย์อิจิที่เห็นลิเวียทำหน้าที่อธิบายไม่ถูกทำให้เรย์อิจิแอบส่งโทนจิตไปหาชินะ

(ชินะ ลิเวียเป็๲อะไรไปเหรอครับ เห็นทำหน้าแบบนั้นมาสักพักแล้ว พอจะรู้อะไรบ้างไหมครับ)

ชินะที่ได้ยินเสียงของเรย์อิจิก็นิ่งเงียบไปแล้วก็มองไปที่ลิเวีย

(ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันนะ...แต่เห็นว่าถ้าเธอพร้อมเมื่อไหร่เธอจะบอกให้ฉันฟังน่ะ)

(งั้นเหรอครับ)