โรสตั้งคำถามกับเธอขึ้นมาด้วยความสงสัย พลอยใสได้ยินก็รู้สึกใเป็อย่างมาก แต่ยังคงทำสีหน้าที่นิ่งเฉยเหมือนเดิม และเอ่ยพูดกับโรสในทันที
“ห๊ะ…มึงพูดอะไรของมึงอะ ไอ้โรส?”
“มึงโกหกกูไม่ได้หรอก ไอ้พลอย” โรสพูดต่อ “ที่หลาย ๆ วันนี้มึงไม่ได้ไปหาพี่รินก็เพราะอย่างงี้ใช่มะ?”
“อืม” พลอยใสพูดด้วยเสียงแ่ ๆ
“กูอยากให้มึงบอกความรู้สึกให้พี่รินรู้นะ ไม่ใช่มาเก็บเงียบคนเดียวแบบนี้”
“กูไม่กล้าว่ะ กูกลัว”
“กลัว? กลัวอะไรของมึง?”
จู่ ๆ พลอยใสก็ทำหน้าเศร้า น้ำตาคลอเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยกับโรส
“กูกลัวพี่รินเขาไม่ได้ชอบกู กูกลัวว่าวันนึงถ้าเราได้คบกันแล้ว จู่ ๆ เลิกกันจะเป็ยังไงต่อกูก็ไม่รู้ กูกลัวไปหมดเลยอะมึง”
หลังพูดจบ มือของพลอยใสก็สั่นจนโรสสังเกตได้ เธอมองมาที่พลอยใสก่อนจะพูดกับเธอด้วยความรู้สึกที่ห่วงใย
“มึง กูเข้าใจมึงนะ แต่มึงอย่าคิดไปเองแบบนี้สิ ถ้ามึงไม่ลองดูมึงจะรู้ได้ไงว่าอนาคตข้างหน้ามันจะเป็ยังไง?”
“แต่ว่า…กูไม่อยากเสียพี่รินไปจริง ๆ กูก็ไม่อยากเสียพวกมึงไปด้วย กูทำใจไม่ได้ กู…กู…”
“เออ กูเข้าใจ”
โรสดึงตัวพลอยใสเข้ามาโอบกอดอย่างอบอุ่น ลูบหัวเธออย่างอ่อนโยนเบา ๆ ช้า ๆ ก่อนจะพูดกับเธอต่อ
“พลอย เื่พวกนี้มันยังไม่ได้เกิดขึ้นเลยนะ มึงอย่าคิดมากดิวะ”
“โรส กูขอโทษนะ กูไม่ควรชอบพี่รินใช่มั้ย? กู…”
พลอยใสก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ จู่ ๆ น้ำตาของเธอก็ไหลออกมา โรสเห็นแบบนั้นจึงใช้มือทั้งสองข้างมาปาดน้ำตาของพลอยใส
“อย่าคิดมากมึง” โรสหันไปทางห้องนอนและะโขึ้น “ไอ้ลิซ! มานี่หน่อยดิ มึงทำอะไรอยู่วะ!?”
ทันทีที่โรสะโมา อลิซก็เปิดประตูห้องนอนออกมา เห็นโรสกำลังกอดพลอยใสที่ร้องไห้อยู่ จึงเดินเข้าไปหาพวกเธอ
“เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย? กูไม่อยู่แค่แป๊บเดียวเอง” อลิซเอ่ยถาม
“เป็อย่างที่กูคิดไว้อะแหละ”
“นี่ไอ้พลอยชอบพี่รินจริง ๆ หรอวะ?”
“เออ”
“เชี้ย ทำไงดีวะ?”
“เอางี้…มึงพาไอ้พลอยไปพักก่อน”
“เออ ๆ”
และอลิซก็พยุงพลอยใสไปที่ห้องนอน ส่วนโรส เมื่อเห็นอลิซพยุงพลอยใสเข้าไปในห้องแล้ว เธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์แชตหารินทันที
(ข้อความ) โรส : “พี่ริน พี่อยู่ไหน?” ผ่านไปประมาณ 1-2 นาที รินก็ตอบกลับมา
(ข้อความ) ริน : “พี่เพิ่งถึงบ้าน ทำไมหรอ?”
(ข้อความ) โรส : “โอเค เดี๋ยววันนี้หนูกลับบ้านไปหา พอดีมีเื่จะคุยด้วย”
(ข้อความ) ริน : “เื่อะไรหรอ?”
(ข้อความ) โรส : “ไว้กลับบ้านค่อยคุยกัน แค่นี้แหละเดี๋ยวขอขับรถก่อน”
ก่อนโรสจะเดินทางกลับบ้าน เธอได้แง้มประตูห้องนอนเล็กน้อย เห็นอลิซกำลังนอนกอดพลอยใสที่ร้องไห้อยู่ เมื่อเห็นภาพนั้นก็ไม่ได้เข้าไปรบกวนอลิซและพลอยใส เธอค่อย ๆ ปิดประตูให้เบาที่สุด และหยิบกุญแจรถออกไปทันที
ทางด้านฟ้าเวลา่ค่ำประมาณ 2 ทุ่มกว่า ๆ
พวกเธอทั้งสามคนได้มากินบุฟเฟต์ที่ร้านชาบูแห่งหนึ่งย่านหลังมหาวิทยาลัย บรรยากาศของร้านกำลังดี มีเสียงเพลงในร้านทำให้ดูผ่อนคลาย
“ไงล่ะมึง เขามีแฟนแล้วทีนี้มึงจะทำยังไงต่อ?” สโนว์เอ่ยถาม
“กูก็…อืม…แย่งเลยดีมะ?” ฟ้าพูด
“แย่งเชี้ยไรของมึง ไอ้ฟ้า มึงจะไปทำลายครอบครัวคนอื่นไม่ได้นะ” ก่อนที่สโนว์จะหันไปทางเรนนี่ “มึงก็เงียบจัง ไอ้เรน”
“เอ้า ก็กูไม่รู้จะพูดอะไรหนิ”
“แล้วพวกมึงจะให้กูทำยังไงดีล่ะ?”
“อืม…เอางี้ เริ่มจากเป็เพื่อนมั้ย พวกมึงอยู่สาขาเดียวกันอยู่แล้วไม่ใช่หรอ?” สโนว์เสนอ
“กูทนไม่ได้หรอก จะให้กูเป็แค่เพื่อนอะ”
“เขามีแฟนแล้วนะไอ้ฟ้า มึงอย่าทำตัวเหมือนเด็กได้ปะ โต ๆ กันแล้ว”
“เออ ก็ได้วะ” ฟ้าทำสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย
“ฟ้า มึงเชื่อกูดิ ลองเริ่มจากเป็เพื่อนกันก่อน ถ้ามึงยิ่งรีบยิ่งทำให้เขารู้สึกอึดอัด”
“เออ ๆ”
ระหว่างที่ทั้งสามคนกำลังกินไปคุยไป จู่ ๆ ก็มีเสียงแจ้งเตือนไลน์ของฟ้าดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์มาเปิดดูก็เห็นว่าเป็แชตจากพี่ชายของเธอ
(ข้อความ) คิว : “ฟ้า พี่ให้ลูกน้องพี่สืบมาให้ละ” และก็ส่งรายละเอียดมาให้ฟ้า
(ข้อความ) ฟ้า : “ขอบคุณนะพี่คิว งานไวเหมือนกันนี่วันเดียวก็สืบมาให้แล้ว”
(ข้อความ) คิว : “ลองดูก่อน”
เธอได้เลื่อนขึ้นมาอ่านรายละเอียดที่คิวส่งมาให้ สีหน้าของฟ้าก็เปลี่ยนไปทันที เปลี่ยนเป็เคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน เพราะในรายละเอียดที่คิวส่งมาให้คือ “ประวัติของนางสาว พลอยมณี รัตนะสกุล จำกัดสิทธิ์การเข้าถึง”
(ข้อความ) ฟ้า : “คืออะไรอะ พี่คิว?”
(ข้อความ) คิว : “ก็ตามนั้นเลยไง”
(ข้อความ) ฟ้า : “เป็ถึงลูกชายผู้ว่าฯ จังหวัดปทุมธานี เื่แค่นี้กลับสืบไม่ได้”
(ข้อความ) คิว : “เอ้า แกก็เป็ลูกสาวผู้ว่าฯ จังหวัดปทุมธานีเหมือนกันไม่ใช่หรอ?”
(ข้อความ) ฟ้า : “งั้นพี่เอาชื่อนี้ไปสืบให้ที พลอยไพลิน วาสนารัก”
(ข้อความ) คิว : “แล้วนี่ชื่อใครอีกล่ะ อย่าบอกนะว่า”
(ข้อความ) ฟ้า : “ชื่อเก่าพลอยน่ะ”
(ข้อความ) คิว : “โอเค ๆ พี่ขอเวลาสัก 1-2 วันละกันรอบนี้”
(ข้อความ) ฟ้า : “อืม แค่นี้แหละ”
เรนนี่สังเกตหน้าที่เคร่งเครียดของฟ้าก็รู้สึกแปลกใจมาก จึงเอ่ยถามขึ้น
“ฟ้า มึงเป็อะไรวะ ทำหน้าเครียด ๆ ?”
“ห๊ะ” ฟ้าสะดุ้งก่อนจะหันมาหาเรนนี่ “เปล่า ไม่มีอะไร”
“แน่นะ”
“เออ ไม่มีอะไร พอดีพี่คิวทักมาน่ะ”
“ทักมาทำไมวะ อย่าบอกนะเื่ที่บ้าน?”
“อืม ประมาณนั้น”
หลังจากที่จบบทสนทนานี้ พวกเธอทั้งสามก็กินชาบูกันต่อ
ด้านโรส่เวลา 2 ทุ่มกว่า ๆ
โรสขับรถมาจนถึงบ้านของครอบครัว เป็คฤหาสน์หรูหราหลังหนึ่ง เธอขับรถไปจอดที่หน้าทางเข้าประตูบ้านของเธอ
“สวัสดีครับ คุณหนู” พ่อบ้านกล่าวทักทายโรส
“ค่ะ ฝากเอารถเข้าไปเก็บให้ทีนะคะ”
และโรสก็รีบเดินไปที่ห้องนั่งเล่น เมื่อเดินเข้าไปก็เห็นรินกำลังนั่งไถ TIKTOK ในโทรศัพท์อยู่ เธอจึงเอ่ยพูดขึ้นมา
“พี่ริน” โรสพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
“อ้าว มาแล้วหรอโรส นั่งก่อนสิ” รินหันไปหาโรส
โรสเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามของริน ก่อนจะพูดไปอย่างตรง ๆ ว่า
“พี่ริน หนูถามพี่จริง ๆ นะ พี่ชอบไอ้พลอยมันหรือเปล่า?”
“ทำไมโรสถามพี่แบบนี้ล่ะ?”
“ไอ้พลอยมันชอบพี่มากนะ ถ้าพี่ไม่ชอบมันพี่ก็พูดกับมันตรง ๆ ได้มั้ยพี่?”
ด้วยสีหน้าและท่าทีของโรสที่จริงจังเป็อย่างมาก ทำให้รินรู้สึกหวั่นใจเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็สีหน้าเรียบเฉยและตอบโรสไปว่า
“จริง ๆ แล้ว…พี่ก็ชอบน้องพลอยเหมือนกันนะ”
จบตอนที่ 8
31K
