ตกหลุมรักนายหน้าหวาน

ลานจอดรถคณะนิเทศฯ

"พี่ปิงรถพุฒิยังไม่มาเลย"

"อ้าวมันมาสายหรือเปล่า"ทั้ง2คุยกันอยู่ๆรถพุฒิชัยก็เเล่นเข้ามาจอด

"นู้นพี่ปิงมาเเล้ว"

"ตายยากบ่นปุ๊บมาปั๊บ"

"เห้ยไอ้ปิง"

"๻๠ใ๽อะไรพี่วินพี่ปิงไม่ใช่ผี"

"มันน่ากลัวยิ่งกว่าผีอีกยิ่งเห็นกูมากับมึงนะมันเเซวกูชัวร์"

"พี่กลัวเหรอ"

"หรือมึงไม่กลัว"

"หึก็ไม่ได้มีอะไรสักหน่อย"

"อืมมึงนี่มองโลกในเเง่ดีเนอะ"มาวินพยักหน้าเปิดประตูลงมาปรมะถึงกับมองหน้ามาวิน

"ไอ้วินมึงมากับไอ้พุฒิได้ไง"

"นั่นดิพุฒิอย่างไง"อรรถพรเสริม

"เจอกันโดยบังเอิญเว้ย"

"อย่าบอกนะว่าเเอบไป...."

"ไอ้ปิงกูรู้มึงคิดอะไรอย่ามาใจบาปเลย"

"รู้เหรอกูคิดอะไร"ปรมะยักคิ้วยังเเซวไม่เลิก

"ไม่มีอะไรหรอกครับพี่ปิง กันเราหิวข้าวเเล้วไปๆ"พุฒิชัยเปลี่ยนเ๱ื่๵๹เเล้วดันอรรถพรไป

"รีบชิ้งเลยตกลงอย่างไงไอ้วิน"

"ยุ่ง ไปกินข้าวดีกว่า"มาวินเองก็เดินชิ้งไปเช่นกัน ปรมะยิ้มๆเเล้วรีบตามไป

ที่โรงอาหาร

"กินไรมึง"ปรมะเดินมากอดคออรรถพรคนตัวเล็กเงยหน้ามองเขาปรมะยิ้มให้กลายเป็๲คนตัวเล็กเกิดเขินขึ้นมา

"ข้าวเหนียวหมูครับเดี๋ยวไม่ทัน"

"อร่อยมั้ย งั้นกูกินด้วยดีกว่า"

"หะ..."

"เลี้ยงปะ อย่ายืนงง"เขาเดินกอดคออรรถพรไปร้านดังกล่าวเเล้วเดินกับมานั่งกินที่โต๊ะ

"กินเหมือนกันเวอร์"

"ไอ้วินมึงนี่ขี้เสือกเนอะเเดกๆข้าวไปเลย"ปรมะเอ่ย

"กันเรากินมั้งดิ"

"ได้สิ"อรรถพรยื่นให้ปรมะถึงกับมองหน้าพุฒิชัย

"กินของมึงไปเเย่งมันทำไม"เขาเอ่ยออกมาดึงหน้าตึงอรรถพรรีบชักกลับทันที

"ไอ้ปิงเเล้วอะไรกับน้องมันนักหนาวะออกตัวล้อฟรีเลยนะมึง"

"กูเห็นกันมันตัวเล็กไปเเย่งกินมันคงไม่อิ่มหรอก"ปรมะเอ่ยก้มหน้ากิน ไม่รู้ไม่ชี้อรรถพรมองเขาสีหน้าเเละเเววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมมากขึ้น

หลังจากนั้นปรมะกับอรรถพรก็สนิทมากขึ้นไปไหนมาไหนด้วยกันไม่ว่าจะทำอะไร2คนนี้ก็ตัวติดกันตลอดจนมาวินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเเซว

"คู่ปลาท่องโก๋"

"อะไรไอ้วิน"

"หรือไม่จริง"มาวินเเซวเเล้วยิ้มกวนๆ

"ไม่รู้ทีมึงยังสนิทกับไอ้พุฒิเลย"

"เปลี่ยนเ๹ื่๪๫นะมึงเเยกกันไปเรียนได้เเล้วเย็นเจอกัน"

"จะไปไหนกันครับพี่วิน"

"เดี๋ยวน้องกันก็รู้เอง"

"พี่วินเเกเ๽้าเเผนการณ์หนะ กัน เเบบนี้นะเเผนชั่วร้ายชัวร์"

"ว่าพี่เดี๋ยวเหอะ"มาวินเอ่ยมองพุฒิชัยเหมือนบอกว่าฝากไว้ก่อนพุฒิชัยยักคิ้วกวนๆบ่งบอกให้รู้ว่าพวกเขาก็สนิทกันมากขึ้นจากเดิมเช่นกันคำพูดการกระทำเลยเปลี่ยนไปตามวันเเละเวลา