นางฟังที่เขาเริ่มอธิบายก็นิ่งคิดตาม ถ้าอย่างนั้นก็คงเป็นางที่โวยวายไปเองจริงๆ จนรู้สึกนึกอายที่ตัวเองคิดอะไรเป็ตุเป็ตะ ตื่นตะหนกไม่เข้าเื่
" อืม ข้าได้ยินท่านพูดว่าข้าเป็แผลทั้งตัวก็เลยเข้าใจผิดว่าท่านทำ เออ.. อะไรไม่ดีกับข้า เอาเป็ว่า ข้าเข้าใจท่านแล้ว ข้าขอโทษที่ทำร้ายท่านเ้าค่ะ"
นางเอ่ยปากขอโทษก่อนเป็ 'เพราะเป็ผู้ใหญ่แล้วต้องยอมรับความจริงสิลี่เหยา แกใจร้อนวู่วามไปเอง'นางบ่นอุบอิบเบาๆ
" พี่ต่างหากที่ต้องขอโทษเ้า ทำให้เ้าต้องใแล้ว ไม่ต้องห่วงนะเหยาเอ๋อร์ พี่เป็ผู้ชายกล้าทำกล้ารับ เ้าคือผู้หญิงของพี่แล้ว ต่อไปนี้พี่จะดูแลเ้าอย่างดี"
" มะไม่ต้อง ไม่เป็ไรเ้าค่ะ ขะข้าไม่ถือ พี่หานฟงไม่ต้องคิดมากนะเ้าคะ "
'ให้ตายสิ ต้องเรียกคนที่เด็กกว่าว่าพี่ นี่มันเขินปากจริงๆ แต่ตอนนี้ข้าคือหวังลี่เหยาที่อายุ14ปีนี่ เรียกพี่ก็ถูกแล้ว' นางพยักหน้าพูดกับตัวเองไม่ได้สังเกตคนตรงหน้า ที่มีสีหน้าไม่พอใจ ดวงตาคมที่เคยมีประกายสดใสแปรเปลี่ยนไปดูมืดครึ้มลงทันทีที่ได้ยินนางพูดว่าไม่ให้เขาต้องรับผิดชอบสิ่งที่เขาทำลงไป
ครั้นเว่ยหานฟงได้ยินนางบอกให้ลืม ก็คิ้วกะตุก ด้วยความไม่พอใจนางเป็คนของเขาแล้ว จะไม่ใช่ผู้หญิงของเขาได้อย่างไร?สตรีผู้นี้ทำไมไม่คิดเหมือนกับหญิงนางอื่นบ้างนะ ทั้งชีวิตเขาไม่เคยที่จะต้องดูแลใคร อาหารที่เขาทำแผ่นดินนี้ไม่มีใครได้มีโอกาสลิ้มลอง ไม่นับรวมกับร่างกายของเขา ที่ไม่เคยมีใครได้เฉียดเขามาใกล้ชิดขนาดนางมาก่อน ขนาดนี้นางยังไม่พอใจอีกงั้นหรือ
" เ้าพูดว่าไม่ถือได้อย่างไร สตรีที่ดีต้องคำนึงถึงความบริสุทธิ์ พี่ทำลายชื่อเสียงเ้าไปแล้วจะไม่รับผิดชอบไม่ได้"
เขาพยายามข่มใจให้ใจเย็นขึ้น เพื่อพูดคุยกับนางดีๆ แต่ภายในใจของเขาตอนนี้ มันเดือดพล่านไปหมดนี่เขาจะทำอย่างไรกับนางดีนะ
เฮ้อ! ร่างบางแอบถอนหายใจ เอาเข้าจริงๆนางเองก็เข้าใจ ในยุคนี้ผู้หญิงคนหนึ่งถ้าหากสูญเสียชื่อเสียงดีงามไปแล้ว ชีวิตภายภาคหน้าก็จะแทบไม่ได้อยู่ดีมีสุข
"พี่หานฟงเ้าคะ ข้ากับท่าน เราเพิ่งเจอหน้ากันไม่นาน ข้าว่ามันเร็วเกินไปเ้าค่ะ "
หวังลี่เหยาพยายามหว่านล้อม บุรุษตรงหน้าให้เขาเข้าใจ ขนาดนางเป็ผู้หญิง แล้วก็เป็ฝ่ายเสียหายยังไม่คิดมาก แล้วเขาเป็ผู้ชายจะคิดมากไปทำไม
"ข้ากับท่านเราแทบไม่รู้จักกันเลย เอาอย่างนี้ดีไหมเ้าคะ เราสองคนค่อยๆทำความรู้จักกันไปก่อนสัก4-5ปี ถ้าหากท่านยังรักข้าจริงๆ ข้าจะยอมแต่งงานกับท่าน คนสองคนถ้าหากว่าไม่ได้รักกันมันอยู่ด้วยกันไม่รอดหรอกนะเ้าคะ"
เวลา4-5ปี มันนานพอที่จะรู้ว่าเขาคิดจริงจังกับนางมาแค่ไหน หากเขาคิดเล่นๆกับนาง นางก็มีโอกาสหาทางหนีทีไล่ให้ตัวเอง ชาติที่แล้วนางก็ทำแบบนี้ นานวันเข้าก็หายไปทุกราย ไม่แน่ว่าเว่ยหานฟงเองก็คงไม่ต่างจากคนอื่นที่เคยเจอ ตอนนี้เขามองว่านางเป็ของแปลกใหม่ ถ้าหากนานวันเข้า เขาคงจะหาคนใหม่มาแทนที่ของนางแน่นอน
"พี่ว่าไม่เร็ว พี่คิดว่าพี่อาจจะรักเ้า พี่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้ใด พี่ไม่เคยอยากดูแลผู้ใดเหมือนเ้า อยากอยู่ใกล้ๆเ้า พี่อยากเห็นเ้ายิ้ม พี่อยากอยู่เคียงข้างกันกับเ้าแบบนี้ เ้าเข้าใจหรือไม่ "
เว่ยหานฟงหน้าแดงก่ำ เขายอมรับว่าตอนนี้เขาไม่เป็ตัวของตัวเองเลย แต่เขา้าที่จะบอกให้นางได้รับรู้ความรู้สึกของเขาจริงๆ ว่าเขาไม่ได้คิดจะเกี้ยวพานางเล่นๆ
'อ้าวนี่! อะไรมันจะรวดเร็วขนาดนั้นมันมีด้วยหรือรักแรกพบนะ นางคนนึงแหละที่ไม่เชื่อเื่นี้ นางไม่อยากจะน้ำตาเช็ดหัวเข่า หากให้ใจกับใครง่ายๆ ถึงแม้ว่าหน้าตาของเขาจะหล่อเหลาใจละลายขนาดนี้ ไม่แน่ว่าที่บ้านของเขาจะต้องมีสาวในสต็อกเพียบแน่นอน นางจึงเริ่มคิดแผนใหม่อีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเื่ราวชักจะไปกันใหญ่แล้ว
"ข้าขอบคุณท่านพี่หานฟงที่เอ็นดูข้า แต่ข้าตั้งใจให้ว่า จะมีสามีที่รักข้าคนเดียวไม่มีหญิงอื่น และที่สำคัญต้องบริสุทธิ์ผุดผ่องเช่นเดียวกัน ไม่เคยผ่านหญิงใด ที่บ้านต้องไม่มีเมียเล็กเมียน้อยให้ข้าช้ำใจ ตัวข้าถึงจะยอมมอบใจมอบกายให้คนผู้นั้นเ้าค่ะ"
'เอาเซ่! เอากับฉันเซ่! ดูสิจะว่ายังไร น้องยังอ่อนไปนะจ๊ะ แววชนะมาแล้ว นี่ใครนี่เจ้นะ '
หวังลี่เหยาคิดพร้อมกับแอบยิ้มมุมปาก ในขณะที่แสร้งก้มหน้าให้ดูหน้าสงสาร
"พี่ไม่เคยมีใคร พี่สาบานได้ เ้าคนเดียวที่ได้อยู่ใกล้ ได้ััร่างกายของพี่ ความบริสุทธิ์ของพี่มอบให้เ้าผู้เดียว หากเหยาเอ๋อร์ไม่เชื่อก็ดูนี่"
เขาลุกขึ้นถอดเสื้อออกจนเผยให้เห็นแผงอกกว้างขาวเนียนของเขาชัดเจน หวังลี่เหยาใอ้าปากค้างไม่คิดว่าอยู่ๆเว่ยหานฟงจะลุกขึ้นถอดเสื้ของตัวเอง
'เฮ้ย~ แน่น~ อา.. มีกล้าม สติมาลี่เหยา! สติ!'
"ท่านจะทำอะไร? ถอดเสื้อทำไม~?"
หวังลี่เหยารีบยกมือมาปิดตาทั้งสองข้าง ทำเสียงที่คิดว่าดุที่สุดในชีวิต ให้คนที่กำลังแก้ผ้าให้รู้สึกตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่
" พี่ก็จะให้เ้าดูแต้มพรหมจรรย์ของพี่ไงเล่า ลืมตาได้แล้ว"
เว่ยหานฟง ดึงมือของนางลงเพื่อให้นางมองร่างกายของเขาให้ชัดๆ มืออีกข้างของเขาดึงขอบกางเกงของตัวเองลงให้เห็นจุดสีแดงที่อยู่ข้างสะดือตัวเอง ใบหน้าของเขาแดงก่ำ จนแทบจะคั้นออกมาได้ ประมุขพรรคพยัคฆ์ทมิฬ เกิดมาไม่เคยคิดว่าต้องมาทำแบบนี้ อับอายยิ่งนัก แต่ทำอย่างไรได้มันเป็วิธีเดียวที่จะทำให้นางรู้ว่าเขาจริงใจกับนางจริงๆ
ว่าไปแล้วั้แ่เขาพบนางเขาทำอะไรแปลกประหลาดไปมากมาย ที่ชั่วชีวิตเขาไม่เคยคิดว่าจะทำ แต่เอาเถอะ นางคือฮูหยินของเขา อย่างไรภายหน้า นางต้องได้เห็นทั้งหมดของเขาอยู่แล้ว
'บ้าแล้ว! มีของแบบนี้ด้วย!'
ในความทรงจำของหวังลี่เหยาคิดว่าจะมีแต่ของผู้หญิงซะอีก ของผู้หญิงจะอยู่ใต้ท้องแขนมีจุดสีแดงเหมือนกัน ตกลงของผู้ชายก็มีด้วยหรือนี่ ผู้คนที่นี่ช่างแปลกนัก
'ตกลงแล้ว นี่ข้าต้องรับผิดชอบเค้าจริงๆใช่ไหม!'
"ข้าเชื่อท่านแล้วเ้าค่ะ ท่านรีบใส่เสื้อเถอะข้าใจไม่ดี เอ้ย! มันดูไม่ดี "
นางถอนหายใจ คิดว่าจะเอาไงต่อดี แต่ชายหนุ่มตรงหน้าก็ไม่เหมือนที่นางคิดเอาไว้เลย อย่างที่เขาบอกมาใช่ไหมว่าอย่าดูคนที่แต่ภายนอกสินะ
"เอาอย่างนี้ไหมเ้าคะพี่หานฟง เราคบหาดูใจเป็แฟนกันไปก่อนสัก4-5ปี ทำงานเก็บเงินสักก้อน แล้วเราค่อยแต่งงานกัน เพราะในอนาคตถ้าหากว่าเรามีลูกเขาจะได้ไม่ลำบากนะเ้าคะ"
นางยัง้าซื้อเวลาให้ตัวเอง เพราะคิดว่าทุกอย่างมันเร็วเกินไป แต่ก็กลัวว่าเขาจะไม่พอใจ นางตอนนี้ไม่มีใครที่สามารถช่วยเหลือนางได้ คนพึ่งเจอกันวันเดียว อยู่ๆจะให้รับเลยมันก็ยังไงอยู่
หญิงสาวกลัดกลุ้ม จนหน้านิ่วคิ้วขมวด เมื่อเห็นท่าทางที่ไม่ยอมแพ้แม้แต่ก้าวเดียวของเขา หรือว่านางจะลองดูยังไงชาติที่แล้วก็ไม่เคยมีแม้แต่ปั๊บปี้เลิฟ อย่างน้อยเค้าก็ดูเป็คนทุ่มเทดี แถมหน้าตาดีอีกต่างหาก นางจะลองศึกษาดูใจเขาไปก่อนแล้วกัน หากระหว่างนี้เขาไม่เปลี่ยนใจไปมีคนอื่นนางก็อาจจะแต่งงานกับเขาก็ได้
"อันใดคือแฟน พี่ไม่เข้าใจ"
เว่ยหานฟงขมวดคิ้วด้วยความงุนงง คำพูดนางช่างประหลาดนัก อันใดคือคบ? อันใดคือทำงานเก็บเงิน? ทรัพย์สินเงินทองเขามีมากกว่าท้องพระคลังของทั้งสามแคว้น ประมุขพรรคพยัคฆ์ทมิฬเช่นเขา ต้องไปทำงานหาเงินทำไมขนาดฮ่องเต้ทั้ง3แคว้น ยังไม่กล้าแม้จะหายใจแรงเมื่อเจอหน้า แล้วใครจะกล้ามาใช้งานเขากัน
"แฟนก็คือคนสองคน ที่ตัดสินใจเปลี่ยนสถานะมาเป็คนรัก เรียนรู้ก่อนที่จะอยู่ด้วยกันเ้าค่ะ"
"เช่นนั้นพี่ก็คือแฟนเ้าใช่หรือไม่? "
พอเว่ยหานฟงเข้าใจความหมายนางก็ดีใจ ตอนที่เห็นนางทำหน้าลำบากใจ เขาคิดว่านางคงไม่ยินยอมที่เป็คนรักของเขา แต่แล้วในที่สุดนางคงเห็นความจริงใจของเขาแล้วจึงได้ยอมตกลง
'นางเป็คนรักของข้าแล้ว'
ดวงตาที่มองใบหน้ามีประกายหวานล้ำขึ้นอีกเท่าตัว เว่ยหานฟงยกยิ้มมุมปากมองใบหน้าของนางนิ่งไม่พูดไม่จา
"ชะใช่เ้าค่ะ"
ทำไมนางรู้สึกเหมือนตัวนาง ตกอยู่ในกำมือคนตรงหน้าไปแล้ว นี่ตกลงนางซื้อเวลาได้แล้วนี่ใช่ไหม?
"ในเมื่อพี่เป็คนรักของเ้าแล้ว เ้าไม่ต้องรอถึง4-5ปีหรอก ทรัพย์สินเงินทองพี่มีมากมาย ชาตินี่ทั้งชาติเ้าก็ใช้ไม่หมด เ้าไม่ต้องห่วงว่าพี่จะไม่มีเงินเลี้ยงดูเ้ากับเ้าก้อนแป้งน้อยในวันหน้าเลยเหยาเอ๋อร์"
เว่ยหานฟงเอื้อมมือของเขามาจับมือนางเอาไว้ จนหวังลี่เหยารู้สึกถึงความเย็นของสิ่งที่อยู่ในมือ ก็พบว่าเหมือนจะเป็หินสีดำสลักเป็รูปพยัคฆ์สวยงามมาก ว่าแต่เขาเอาหินนี้ให้นางทำไมกัน
" นี่คือหยกประจำตัวพี่ พี่ให้เ้าเพื่อเป็ของหมั้นหมาย ให้พ้นฤดูหนาวผ่านไป ออกจากหุบเขานี่เมื่อไหร่ เ้าอยากได้สิ่งใด พี่จะให้เ้าทั้งหมดหยกนี้สามารถสั่งการสมาชิกพรรคทั้งหมด ทั้งสามแคว้น พี่มอบมันให้เ้าไม่ว่าเ้าจะ้าอะไรขอเพียงบอกมา ทุกอย่างจะเป็ของเ้าทั้งหมด
'ป๋ามาก! ผู้สายเปย์~ หวังลี่เหยาเ้าตกได้อะไรมาเนี่ย?!! '
"ขอบคุณเ้าค่ะพี่หานฟง แต่มีอีกอย่างนะเ้าคะ ที่พี่ต้องรับปากกับข้า"
"เ้าว่ามาได้เลย พี่รับปากเ้า "
เว่ยหานฟงรับปากนาง ไม่ว่าอะไรที่อยากได้เขาก็จะไม่ขัดใจนางเลย ขอเพียงต่อไปนางให้โอกาสเขาได้ทำความรู้จักนางมากขึ้นก็พอแล้ว
"เป็คนรักยังไม่แต่งงานท่านต้องให้เกียรติข้า ต้องไม่ล่วงเกินข้าอีกจนกว่าจะเข้าหอ ทำได้ไหมเ้าคะถ้าไม่ได้ไม่ตกลงนะเ้าคะ"
"ตกลงพี่จะพยายามไม่ล่วงเกินเ้ามากไปกว่านี้ "
เว่ยหานฟงโอบตัวนางพลิกตัวลงมา ชั่วพริบตา ร่างของนางก็นั่งลงบนตักอุ่นพอดี พร้อมก้มหน้าลงหอมแก้มเนียนใสทันที ด้วยความดีใจ
หวังลี่เหยาใจนลืมว่าเมื่อกี้ถูกทำอะไร นี่คือสิ่งที่เรียกว่าวิทยายุทธเหมือนที่ดูในทีวีใช่ไหม มันเร็วมากจนนางไม่รู้ตัว เมื่อกี้ยังยืนคุยอยู่ดีๆ ตอนนี้กลับมานั่งบนตัก คนที่ยิ้มหวานตรงหน้า นางมองหน้าเขาที่ยิ้มหวานจนงงไปหมด ลืมหมดว่ากำลังจะพูดอะไรต่อ ความคิดจะต่อว่ากลืนหายลงไปทันทีที่เห็นสายตาของเขา นางก้มหน้าลงใบหน้าแดงก่ำ ขบริมฝีปากเอาไว้ด้วยความขัดเขิน ทำไมภูมิต้านทานผู้ชายคนนี้มันช่างน้อยนักนะ แต่ก่อนไม่เห็นเป็อย่างนี้เลย
เว่ยหานฟงเห็นนางไม่ห้ามก็ก้มลงหอมแก้มนุ่มทั้งสองข้างอย่างอดใจไม่อยู่ ภาพนางเขินอาย ดูน่าเอ็นดูยิ่งนัก เขาแทบอยากให้พรุ่งนี้คือวันแต่งงานเลยด้วยซ้ำ อา~.. นี่เขาคงหลงรักนางมากแล้วจริงๆ คิดไม่ถึงเลยว่าตัวเองจะเป็หนักขนาดนี้ ์ท่านทำอะไรกับข้ากันนะ
"พะ พอแล้วเ้าค่ะ เพิ่งตกลงวันแรกท่านก็รังแกข้าแล้ว ปล่อยข้าก่อนเ้าค่ะ ข้าอยากจะไปเดินสำรวจดูรอบๆ ป่าแถวนี้สักหน่อย"
เว่ยหานฟงปล่อยมือออกจากร่างบางช้าๆ จับเอวนางยืนขึ้นอย่างตามใจ เขายังไม่อยากให้นางไม่พอใจเขาตอนนี้
"ได้ พี่จะไปกับเ้าเอง"ว่าแล้วก็คว้ามือน้อยมากุมใว้ จูงมือนางออกเดินทางไปสำรวจป่าอย่างที่นาง้าทันที
110
