Stalker Mode ทำอย่างไรให้ได้รัก (อ่านฟรี)

        ตอนนี้เฟลิกซ์กำลังส่งยิ้มกว้างให้เธอ แววตาของชายหนุ่มเป็นประกายไหวระริกถ้าเป็นช่วงแต่ก่อนหัวใจเธอคงไม่อยู่กับเนื้อกับตัวทั้งวันเป็นแน่ ทว่าเวลานี้กลับไม่เป็นเช่นนั้นภายในใจของยี่โถมีเพียงความรู้สึกสงบและว่างเปล่า ไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายใดๆ

        “เป็นอย่างไรบ้าง?”เสียงทุ้มลึกเอ่ยทำลายบรรยากาศความเงียบระหว่างพวกเขา

        “สบายดีค่ะ”ยี่โถตอบกลับเสียงเรียบก่อนจะก้มลงไปหยิบไม้ถูพื้นขึ้นมาด้วยท่าทีเฉยชาเธอเห็นเลยว่า สีหน้าของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความงงงันคิ้วหนานั้นขมวดมุ่นเข้าหากัน ท่าทีของเขาดูกระอึกกระอักขึ้นมาชัดเจน

        “ฉันขอตัวนะคะ” ยี่โถพูดจบแล้วเดินตรงไปยังหลังร้านทันทียังมีงานหลายอย่างที่เธอต้องรับผิดชอบทว่าในขณะที่หญิงสาวกำลังจะเปิดประตูเข้าไปหลังร้านมือหนาของใครบางคนได้เอื้อมมาแตะไหล่ของเธอเอาไว้เสียก่อนยี่โถหยุดชะงักหันหลังกลับไปพบว่าเป็นเฟลิกซ์ที่ตามเธอมา นั่นทำให้หญิงสาวขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ

        “ผมอยากคุยด้วย”ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าของชายหนุ่มดูเคร่งเครียดจริงจังดวงตาคู่นั้นของเขาฉายแววกังวลบางอย่าง

        “แก! ไอ้ผู้ชายเห็นแก่ตัว!” เสียงตะคอกเดือดดาลของคริสพลันแทรกเข้ามาขัดระหว่างพวกเขาเสียก่อนยี่โถต้องตาเบิกกว้างเมื่อชายหนุ่มผู้มาใหม่ย่างสามขุมเข้ามากระชากคอเสื้อเฟลิกซ์ให้หันไปเผชิญหน้ากัน

        “หยุดเดี๋ยวนี้นะคริส!”หญิงสาวปรี่เข้าไปพยายามฉุดแขนของเขาออกไปจากตัวเฟลิกซ์ แต่ดูเหมือนว่าสติของคริสจะกู่ไม่กลับแล้วในเวลานี้

        “อย่ามาขวางฉัน!ฉันจำไอ้หมอนี่ได้!วันนั้นที่หน้าผับ มันตะคอกใส่เอวา แถมยังทำตัวแล้งน้ำใจอีก!” คำพูดจากคริสทำให้ทั้งเฟลิกซ์และเธอต้องชะงักงันไปคริสอยู่ในเหตุการณ์วันนั้นด้วยหรือ?

        “นายรู้จักเอวา?” เฟลิกซ์ถามคนตรงหน้าเสียงแข็ง ชายหนุ่มอาศัยความได้เปรียบทางร่างกายปัดมือผอมแห้งนั้นออกอย่างง่ายดายก่อนจะตวัดมือแกร่งขึ้นมาล็อกคอคริสดันติดกับผนังไว้ ใบหน้าของเฟลิกซ์เรียบนิ่งแต่รังสีแห่งความเย็นยะเยือกได้แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนทำให้ท่าทีของคริสเปลี่ยนไปกะทันหันร่างผอมแห้งสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

        “ฉะ...ฉัน” ริมฝีปากของคริสสั่นระริก เหงื่อผุดพรายออกมาเต็มหน้าผากดวงตาของเขาวูบไหวลอกแลกไปมาก่อนจะหยุดจับจ้องมายังใบหน้ายี่โถสีหน้าของคริสเริ่มบูดเบี้ยวเหมือนเด็กที่กำลังจะร้องไห้เต็มทีสถานการณ์ตรงหน้าพาให้ยี่โถยิ่งร้อนรน เธอคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว ก่อนที่มันจะบานปลายไปมากกว่านี้

        “พอเถอะ! คุณกลับไปก่อนนะเฟลิกซ์”ได้ผล เสียงสั่นเครือจากยี่โถได้เรียกสติของคนร่างสูงกลับมาเฟลิกซ์ถอนหายใจยาวออกมาก่อนจะลดมือลงปล่อยคอคริสให้เป็นอิสระ

        “ผมจะรอจนกว่าคุณจะเลิกงาน” เฟลิกซ์เอ่ยด้วยเสียงทุ้มนุ่มดวงตาสีฟ้าดูแน่วแน่จริงจังพูดจบชายหนุ่มเดินออกไปจากร้านทันทีโดยไม่ได้รอให้เธอโต้ตอบหรือขัดแย้งใดๆ

        “ฮึก! ฮือ!” คริสเลื่อนตัวนั่งลงกับพื้นเขาร้องไห้สะอึกสะอื้นจนร่างกายผอมแห้งนั้นสั่นเทิ้มไปหมดยี่โถปรายตามองคนตรงหน้าแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ ไร้คำพูดใดๆ เอ่ยออกมาจากปากหญิงสาวเธอตัดสินใจหันหลังกลับไปทำงานต่อ

*****

            เมื่อถึงเวลาเลิกงานช่วงตีหนึ่งยี่โถโบกมือลาพี่ธัญญ่าก่อนจะแยกทางกันหน้าร้านหญิงสาวปั่นจักรยานคู่ใจออกมาได้ไม่กี่เมตรก็ต้องหยุดชะงักลงดวงตาคมของเธอพลันฉายแววเย็นชาขึ้นมาทันใดเมื่อมีร่างสูงของใครบางคนกำลังยืนขวางทางอยู่

            “ผมอยากคุยกับคุณ”เฟลิกซ์เอ่ยออกมาเสียงเรียบ ดวงตาของเขาดูเข้มข้นจริงจังไม่ละสายตาไปจากเธอยี่โถถอนหายใจออกมา ก่อนจะพยักหน้าให้เขาน้อยๆ เป็นคำตอบเธอจูงจักรยานนำเขาตรงไปยังสวนสาธารณะซึ่งอยู่ไม่ไกล

        ไม่เข้าใจตนเองและไม่เข้าใจเฟลิกซ์เช่นกัน  วันนั้นเขาเป็นคนบอกกับเธอเองไม่ใช่เหรอ? ‘ปล่อยผมไปเถอะ’ คำพูดที่เธอไม่มีวันลืมก้องขึ้นมาในหัวซ้ำๆไม่น่าเชื่อเลยว่า เพียงแค่เธอนึกถึงคำเหล่านั้น แผลเก่าในใจพลันถูกสะกิดจนเลือดหลั่งไหลออกมาอีกครั้งสร้างความเจ็บปวดทรมานจนหญิงสาวต้องเม้มริมฝีปากแน่น

        “ผมรู้เรื่องคุณจากผู้จัดการแล้ว...ผมเสียใจด้วย”เฟลิกซ์เอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบขณะที่คนทั้งสองกำลังนั่งบนม้านั่งริมทะเลสาบยามค่ำคืน

        “ไม่เป็นไรค่ะ เขาทำถูกแล้ว” เธอตอบไปตามที่ตนคิดไร้ซึ่งน้ำเสียงประชดประชัน วันที่เธอถูกไล่ออกนั้นเฟลิกซ์ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ด้วย เขาคงไม่สามารถออกความเห็นใดๆ ได้และเธอก็รู้ดีว่าผู้นำแบบเขามีเหตุผลพอในการเคารพการตัดสินใจของคุณโอลิเวอร์

        “แล้วทำงานที่นี่เป็นอย่างไรบ้าง?” สิ้นคำถามจากเขาริมฝีปากบางของหญิงสาวยกยิ้มน้อยๆ ทั้งที่ดวงตาของเธอนั้นมีแต่ความว่างเปล่า

        “วุ่นวายแต่ก็สนุกดีค่ะ แล้วคุณ...ทำไมถึงได้มาที่นี่ล่ะคะ?” ยี่โถถามกลับเสียงเรียบหญิงสาวไม่ค่อยอยากเชื่อหรอกว่า เขาตั้งใจมาหาเธอโดยตรงเพราะมันไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาต้องทำแบบนั้นเลยสักนิด

        “ผมมาตามหา...เอวา” คำเฉลยจากปากเขา ทำให้หญิงสาวเผยยิ้มหยันออกมาเห็นไหมล่ะ

        “ผมขอโทษ ที่ไม่เชื่อคำเตือนของคุณ” คำพูดถัดมาของเขาทำให้ยี่โถหันขวับกลับไปมองหน้าชายหนุ่มทันที เธอแทบไม่เชื่อในสิ่งที่ตนได้ยิน หญิงสาวมองคนตรงหน้านิ่งและไม่ได้เอื้อยเอ่ยใดๆออกมาทางด้านเฟลิกซ์จึงอธิบายต่อด้วยน้ำเสียงที่คนฟังรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดในนั้น

        “เอวาเริ่มขออะไรที่มากเกินไป อย่างพวกกระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นใหม่ทั้งที่ผมพึ่งซื้อให้ไม่นาน หนักกว่านั้นคือ ขอใช้รถและบัตรเครดิต ผมเลือกที่จะปฏิเสธจนได้ทะเลาะกันบ่อยครั้ง...”แววตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความร้าวรานที่ฉายอยู่ข้างใน ยี่โถนั่งฟังอยู่เงียบๆสีหน้าของเธอยังคงความสงบเยือกเย็นเช่นเดิม

        “...สุดท้ายอยู่ดีๆ เอวาก็หายไป ปิดช่องทางการติดต่อทั้งหมด และขโมยบัตรเครดิตของผมไปใช้สูญเงินไปหลายหมื่นดอลลาร์ ผมไปแจ้งความแล้ว วันนี้จึงลองมาตามหาเธอที่ผับ”หลังจากที่เขาเล่าจบ ชายหนุ่มหันกลับมาสบตาเธอนิ่งภายในแววตาอันหมองเศร้าคู่นั้นทำให้ยี่โถรับรู้ได้ทันทีเลยว่าหัวใจดวงแกร่งของเขาบัดนี้ได้แตกสลายแทบไม่เหลือชิ้นดี

        “เสียใจด้วย ไม่ควรเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเลย”ยี่โถถอนหายใจออกมาก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกจริงจัง

        “ทำไมคุณไม่ซ้ำเติมผมล่ะ?”คำถามจากเขาทำให้รอยยิ้มอ่อนโยนผุดพรายขึ้นมาบนใบหน้าหญิงสาว

        “ฉันเข้าใจความรู้สึกของการเป็นผู้ถูกกระทำอยู่แล้วว่ามันเจ็บปวดขนาดไหนการซ้ำเติมเท่ากับว่าไปสะกิดให้ความเจ็บปวดนั้นทวีคูณขึ้นไปอีก ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องทำแบบนั้นเลยเป็นฉันต่างหากที่ต้องขอโทษกับสิ่งที่ได้ทำกับคุณในอดีต”ยี่โถเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ความหมายนั้นกลับหนักแน่นทรงพลังสีหน้าของเฟลิกซ์ตอนนี้เต็มไปด้วยความตะลึงงันดวงตาสีฟ้ามองมายังเธอฉายแววลึกล้ำบางอย่างริมฝีปากหนาเป็นกระจับของเขาผุดเผยรอยยิ้มบางออกมา

        “ขออวยพรให้คุณโชคดีและได้รับความยุติธรรมโดยเร็วเดี๋ยวฉันจะช่วยสอดส่องที่ผับให้อีกทีค่ะ” ยี่โถส่งยิ้มให้เขาเป็นคำมั่นแล้วหันกลับไปดวงตาเรียวคมของหญิงสาวจ้องมองไปยังดวงจันทร์ที่ทอดประกายแสงสีนวลท่ามกลางท้องนภาอันมืดมิดแม้แสงจันทร์จะไม่อาจสาดส่องไล่ความมืดออกไปทั้งหมดได้แต่อย่างน้อยมันก็ได้มีคุณค่าในแบบของตัวเองล่ะนะ

*****

            วันแห่งการรอคอยก็ได้มาถึงหญิงสาวสวยเจ้าของใบหน้าคุ้นเคยได้มาทวงที่นั่งประจำของตนเองอีกครั้งในรอบหลายสัปดาห์ยี่โถมองเป้าหมายด้วยแววตาเป็นประกายเธอรุดเร่งเข้าไปหลบมุมหลังร้านกดโทรศัพท์ติดต่อหาใครบางคนทันที

        “เอวาอยู่ที่ผับค่ะ”ยี่โถกรอกเสียงหาคนปลายสายอย่างเร่งรีบจนลิ้นแทบพันกัน

            “โอเคกำลังไป” เสียงทุ้มต่ำของเฟลิกซ์ตอบกลับสั้นๆ ก่อนจะตัดสายไป

            หลังจากทำภารกิจแจ้งข่าวให้ชายหนุ่มเสร็จสิ้นแล้วยี่โถจึงกลับมาสู่โหมดทำงานปกติ หญิงสาวเดินไปหาพี่ธัญญ่าที่เคาน์เตอร์เพื่อเตรียมรับถาดเสิร์ฟเครื่องดื่ม

            “นางกลับมาแล้วแก!”พี่ธัญญ่าโน้มตัวมากระซิบใกล้เธอด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นพลางบุ้ยปากไปยังโต๊ะประจำของเอวาที่เวลานี้หญิงสาวกำลังนัวเนียกับชายหนุ่มหน้าใหม่อยู่แบบถึงพริกถึงขิง

            “เริ่ดเนอะ!” ยี่โถเบ้ปากเล็กน้อย พลางหัวเราะคิกคักกับพี่ธัญญ่าอยู่กันสองคนก่อนจะแยกกันไปทำหน้าที่ตนเองต่อ ตอนนี้เหลือเพียงรอเฟลิกซ์ที่กำลังเดินทางมาแต่ดูเหมือนว่า คนที่รอคอยเอวาอยู่นั้นไม่ได้มีเพียงเฟลิกซ์คนเดียวเสียแล้ว...

            “เอวา!”เสียงตวาดลั่นของคริสได้เรียกความสนใจของทุกคนในร้านทันใด ดวงตาแข็งกระด้างมุ่งร้ายของชายหนุ่มจับจ้องไปยังหญิงสาวผู้เป็นเป้าหมายไม่วางตาหัวใจของยี่โถถึงกับเต้นไม่เป็นส่ำเธอรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้าเมื่อสายตาปะทะเข้ากับวัตถุสะท้อนแสงประกายสีเงินในมือคริส

            “เฮ้ย! นั่นมันมีดนี่!”