"มันรู้สึกตัวหรือยังวะยายแม้น"
เสียงตามั่นเอ่ยถามยายแม้นคู่ชีวิตของเขา
"ยังเลยเอ็ง นี่ก็หลับยังไม่ยอมตื่นมาสามวันแล้ว"
"เอ็งแน่ใจนะว่ามันยังหายใจอยู่จากที่ เราช่วยมันเอาไว้"
เสียงตามั่นอึกอักเอ่ยถามกับยายแม้น
ยายแม้นฉงนใจ
"เอ็งเป็อะไรของแกถามข้าจงเื่อีนังคนนี้"
ตามั่นถอนใจยาวก่อนเอ่ยบอกออกมา
"เอ็งคิดจะพ่วงปากท้องมันเข้ามาให้ลำบากหรือยายแม้น เอ็งก็รู้ว่าแค่ลำพังเอ็งกับข้าก็หาเช้ากินค่ำ อดๆอยากๆอยู่แล้ว"
ยายแม้นหันไปมองร่างของคนที่ นางได้ช่วยเอาไว้ แล้วถอนหายใจ
"เอ็งมีอะไรจะบอกกับข้าก็ว่ามาเลยตามั่น"
ตามั่นสบตายายแม้นพร้อมเอ่ยตอบออกมาว่า
"ข้าไปคุยกับไอ้ชดมาแล้ว ว่าจะขายอีนางนี่ให้กับมันไปเป็ทาสที่หัวเมืองทางใต้แลกอัฐมาประทังตัว"
"หา!"
ยายแม้นอุทานออกมา พลางหันกลับไปมองร่างที่ยังนอนนิ่งไม่ได้สติอยู่ ใจก็นึกสงสารแต่ก็ห่วง ปากท้องของตัวเองว่าจะต้องหามาให้กินเพิ่มอีกคนหนึ่ง
เสียงใครคุยกัน พลอยไพลิน รู้สึกปวดหนึบไปทั้งตัวและพยายามที่จะลืมตาขึ้น
"อืม...น้ำ..หิวน้ำ ขอน้ำดื่มหน่อย"
เสียงึมงำในลำคอของร่างที่นอนไม่ได้สติทำให้ยายแม้นหันกลับมาดูพร้อมปลุกเรียก
"อีหนูๆ เอ็งฟื้นแล้วรึ"
ใครน่ะ ไม่ใช่เสียงของแม่ พอเปลือกตาสามารถเปิดขึ้นมองได้ชัด พลอยไพลินก็รู้สึกงง ที่นี้ที่ไหน บ้านใคร เธอพยายามยันกายตัวเองเพื่อจะลุกขึ้นนั่ง
"ยายคะ ที่นี้ที่ไหนแล้วหนูมาอยู่ที่นี้ได้อย่างไรคะ"
ยายแม้นหันไปมองตาตามั่นนิดนึงก่อนตอบ
"พวกข้าเห็นเอ็งนอนสลบอยู่ตรงหลังเจดีย์ก็เลยช่วยกันพามารักษาที่บ้านเนี่ยแหละ เอ็งรู้ไหมว่าเอ็งนอนไม่ได้สติไปตั้งสามวันแล้วนะ"
หลังจากทราบเื่พลอยไพลินก็รู้สึกใ นี่ฉันหลับไป สามวันแล้วหรอ ไม่รู้ว่าทางบ้านจะเป็ห่วงหรือเปล่าและกลุ่มเพื่อนๆจะออกตามหาเธอหรือไม่
"ยายคะขอโทรศัพท์ให้หนูขอยืมใช้โทรติดต่อทางบ้านหน่อยได้ไหมคะ"
ทั้งสองตายายงงกับคำพูดของเธอ
"อะไรนะ เอ็งจะเอาตะขอไปสับอะไร"
"ไม่ใช่ตะขอสับค่พยาย โทรศัพท์มือถือนะค่ะ ขอพลอยใช้โทรติดต่อทางบ้าน หน่อยค่ะ"
ตามั่นเกาหัวแกรกๆอย่างงง
"นังนี่ท่าทางจะบ้า"
พลอยไพลินไม่เข้าใจ ที่ทั้งสองตายายงงกับคำพูดของเธอ หรือว่าทั้งสองแก่เกินไปแล้วไม่รู้เกี่ยวกับโทรศัพท์มือถือของยุคนี้
"เอาอย่างนี้ค่ะ ถ้าหนูจะขอออกไปเรียกแท็กซี่ ใกล้สุดได้ที่ไหนคะ"
"อะไรของมันวะแต๊กซี่ กูล่ะงงชิบหาย"
"เอาอย่างนี้ละกันค่ะยาย ที่นี่ที่ไหนคะ"
"เมืองหลวง เรือนข้าอยู่หลังป่าช้าวัดกุฎีดาว"
เมืองหลวง ก็ต้องเป็กรุงเทพฯสิ อะไรกันสองตายายนี้
"แล้วจะออกไปเรียกรถกลับกรุงเทพฯ ได้แถวไหนคะ"
"ก็ที่นี่แหละ อโยธยาศรีรามเทพนคร"
ยิ่งฟังสองตายายพูด พลอยไพลินก็ยิ่งงงไปกันใหญ่
"เอ็งนอนพักให้หายเจ็บหายไข้เสียก่อนเถอะแล้วค่อยคิดว่า เอ็งมาจากที่ใด"
ตามั่นพูดจบพร้อมทั้งดึงยายแม้นออกไปคุยข้างนอก
"เดี๋ยวข้าต้องให้ไอ้ชดมันมาเอาตัวอีนางนี่ไปแล้วล่ะ ดูถ้ามันคิดหาทางจะกลับบ้านมันแล้ว"
"เอ็งจะทำอะไรก็รีบจัดการเสีย ข้ารู้สึกไม่สู้ดีเลย"
"เออๆเดี๋ยวข้ารีบไปก่อน"
พูดจบตามั่นก็รีบลงจากเรือนไป หลังจากพลอยไพลินกินข้าวต้มกับปลาเค็มที่ยายแม้นเตรียมไว้ให้แล้ว ก็นอนพักต่อเพราะยังรู้สึกปวดระบมตัวอยู่ พลันก็ต้องสะดุ้งตื่นด้วยแรงกระจากที่แขนของใครคนหนึ่ง
"ลุกขึ้นอีทาสไปกับกู!"
พลอยไพลินงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเธอ
"นี่มันอะไร คุณเป็ใครแล้วมาทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง"
ชดยิ้มเยาะมุมปาก
"มึงอย่ามาฤทธิ์มากกับกู ไปกับกูดีๆเสียบัดเดี๋ยวนี้"
พลอยไพลินดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิตเพราะรู้สึกได้เลยว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้เป็มิตรกับเธอเลย
"ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะจะพาฉันไปไหน ตายายช่วยฉันด้วย!"
ไม่มีเสียงตอบจากทั้งสองตายายนั้น
"ฤทธิ์มากนักนะมึง!"
พูดจบพลันฝ่ามือหนาใหญ่หยาบกร้าน ก็ฟาดตรงมาที่ใบหน้าของพลอยไพลิน
"โอ๊ย!"
ร่างของพลอยไพลินสลบลงล้มนอนไปกับพื้น จากนั้นนายชดก็อุ้มร่างของเธอขึ้นมาแบกไว้ตรงบ่าพร้อมกับลงจากเรือน
"เอานี้อัฐของพวกเอ็ง"
พูดจบพร้อมทั้งโยนถุงอัฐให้ทั้งสองตายาย
โอ๊ย..เสียงพลอยไพลินครางออกมาเจ็บหนึบที่หน้าและพยายามทรงตัวลุกขึ้น
"มันฟื้นแล้วหรือยัง"
เสียงนั้นลอดเข้ามาในห้องที่ขังเธออยู่ เมื่อพลอยไพลินได้สติและกันมองไปรอบๆก็เห็นเป็ชาวบ้านหญิงชายหลายสิบคนนั่งรวมกันอยู่ภายในห้องนี้
พลันประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมชายร่างดำใหญ่ชะโงกหน้าเข้ามาดู
"มันฟื้นแล้วพี่ชด"
แล้วนายชดและผู้ชายคนนั้นก็เดินตรงเข้ามาหาพลอยไพลิน
"เอ็งนี่มันหน้าตาผิวพรรณงามใช้ได้นะเนี่ย คงจะขายได้หลายอัฐโข"
"พี่จะไม่ลองสินค้าของเราก่อนหรือพี่ชด"
นายชดกระหยิ่มยิ้ม
"ฮึ! เอ็งนี้มันรู้ใจข้าจริงๆ แต่รอบนี้ นายเขาขอมาอยากได้ผู้หญิง ที่ยังไม่ผ่านมือชายและหน้าตาผิวพรรณ งามๆส่งไปให้เขา เขาจ่ายไม่อั้น"
"นายไม่รู้หรอกพี่"
ลูกน้องนายชดยังไม่ละความพยายามพูดออกมา เพราะถ้านายชดได้ มันก็ได้ผสมโรงไปกับเขาด้วย
"มึงอย่ามาเสือกแนะกู มึงก็รู้นายเอาจริง!"
พูดจบพร้อมทั้งเดินเข้ามาดึงเด็กสาวคนนึงออกไป
"เอาอีนี่แก้ขัดไปก่อน"
"จ้าพี่"
เสียงกรีดร้องของเด็กสาวคนนั้นทำให้พลอยไพลินชาหนึบไปทั้งตัว นี้มันเกิดเื่บ้าอะไรกับฉันนี่ หยิกเนื้อตัวเองยังเจ็บอยู่เลย ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหมหรือฉันมาเจอพวกลักลอบค้ามนุษย์
"พี่ๆคะไม่ทราบว่าเขาจะพาเราไปที่ไหนหรือคะ"
พลอยไพลินเลยถามไปกับทุกคน ทั้งหมดหันมามองพลอยไพลินแล้วมีผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นว่า
"เอ็งก็โดนขายมาเป็ทาสละสิ เอ็งไม่รู้หรือไรพวกเราถูกขายไปที่หัวเมืองทางใต้"
หัวเมืองทางใต้ พลอยไพลินทวนคำ ทำอย่างไร ฉันต้องทำอย่างไรดี
420
