เวลาผ่านไปหนึ่งวันเต็ม ภายใต้การโคจรพลังอย่างต่อเนื่อง เปลวเพลิงภายในร่างของเหวินซานก็สงบลงกว่าก่อนมาก แม้มันจะยังคงดิ้นรนปะทุขึ้นมาเป็ระยะตามสัญชาตญาณ แต่ก็ถูกพลังิญญาและหินสีดำกดข่มเอาไว้ได้อย่างมั่นคง ไม่สร้างความเสียหายให้แก่เส้นิญญาของเขาอีกต่อไป
ขณะเดียวกัน ภายในโพรงหินอันเงียบสงบ เซิ่งหลินยังคงนอนหลับใหลไม่ได้สติจากอาการาเ็ ส่วนเ้าหนอนอ้วนต้วนต้วน หลังจากจัดแจงเขมือบรากชาดโลหิตเข้าไปจนอิ่มแปล้ถึงสามต้น มันก็ขดตัวกลายเป็ก้อนกลมดิ๊กอยู่ที่มุมหลับกรนครืด ๆ อย่างสบายใจเฉิบราวกับที่นี่เป็ห้องนอนส่วนตัวของมันเอง
เหวินซานส่ายหน้าเบาๆ "กินแล้วก็นอน... ชีวิตของเ้าช่างสบายกว่าข้าเสียจริง"
"อึ๊บ..." ต้วนต้วนตอบรับทั้งที่ยังหลับตาอยู่ เหวินซานหัวเราะก่อนจะหันไปหยิบเตาหลอมโอสถออกมา "ได้เวลาหลอมยาแล้ว" เขาคัดเลือกสมุนไพรออกมาทีละต้นแล้ววางเรียงไว้อย่างเป็ระเบียบ
ต้วนต้วนเมื่อได้กลิ่นสมุนไพรก็ลืมตาพรึบ ดวงตากลมโตจ้องมองกองสมุนไพรตาไม่กะพริบ
"อย่าได้คิดเชียว" เหวินซานพูดดักคอไว้ ต้วนต้วนรีบส่ายหัว "อึ๊บ!" จากนั้นมันก็กระดืบตรงมาที่เตาหลอม แล้วปีนขึ้นไปนั่งบนฝาเตาอย่างหน้าตาเฉย
เหวินซานมองมันนิ่งๆ "...ลงมา" ต้วนต้วนส่ายหัว "อึ๊บ"
"ข้าจะหลอมยา"
"อึ๊บ"
"เตาหลอมไม่ใช่ที่นอน"
"อึ๊บ"
มันถึงกับนอนแผ่พุงลงบนฝาเตา ใช้ลำตัวอ้วนๆ กอดฝาเตาเอาไว้แน่น เหวินซานถอนหายใจสุดท้ายจึงยกทั้งตัวมันลงมาวางข้างๆ "อย่าซน" ต้วนต้วนพยักหน้าอย่างจริงจัง แต่เพียงสองอึดใจต่อมา มันก็คลานกลับขึ้นไปบนเตาอีกครั้ง
เหวินซานนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยอมแพ้ "ช่างเถอะ อยากนั่งก็นั่งไป"
เขาเริ่มจุดเพลิง เปลวไฟใต้เตาค่อยๆ ลุกโชนขึ้น เหวินซานโยนสมุนไพรชุดแรกลงไป ระหว่างที่กำลังควบคุมไฟอยู่นั้น ต้วนต้วนก็ค่อยๆ คลานไปยังกองสมุนไพรแล้วงับเกสรเมฆาขาวเข้าปาก "กรุบ...กรุบ..." เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย
เหวินซานหันมาเห็นพอดี "เฮ้ย! นั่นของข้า!" ต้วนต้วนรีบกลืนลงคอแล้วทำหน้าใสซื่อ "อึ๊บ?" เหวินซานได้แต่ส่ายหน้า "กินไปแล้วก็ช่างมันเถอะ" เขาหันกลับไปควบคุมเพลิงต่อ แต่เพียงครู่เดียวต้วนต้วนก็คาบสมุนไพรอีกต้นขึ้นมา คราวนี้มันไม่ได้กิน แต่กลับโยนลงไปในเตาหลอม "ฟุ่บ!"
เด็กหนุ่มชะงัก "เ้าทำอะไรน่ะ" ต้วนต้วนใช้หางชี้ไปที่เตา จากนั้นมันก็คาบอีกต้นขึ้นมา กิน อีกต้นโยนลงเตาสลับกันไปแบบนี้ จนเด็กหนุ่มเริ่มขมวดคิ้ว ตอนแรกเขาคิดว่ามันตะกละ แต่เมื่อสังเกตดีๆ ต้นที่มันกินไปนั้นล้วนมีใบซีดกว่าเล็กน้อย รากสั้นกว่าและกลิ่นอ่อนกว่า ส่วนต้นที่มันโยนลงเตานั้นกลับสดกว่า สมบูรณ์กว่า และมีพลังิญญาเข้มข้นกว่าอย่างเห็นได้ชัด
เหวินซานรีบควบคุมเพลิงต่อ ไม่นานนักกลิ่นโอสถอันหอมบริสุทธิ์ก็ลอยออกมาจากเตา "ตูม!" ฝาเตาเด้งขึ้น โอสถสีแดงอมทองสามเม็ดลอยออกมา เด็กหนุ่มเพียงมองแวบเดียวเขาก็รู้ทันทีว่าโอสถชุดนี้คุณภาพดีกว่าที่เขาเคยหลอมมา
เขาจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ความคิดหนึ่งจะผุดขึ้นมาในหัวด้วยความตื่นตะลึง มันกำลังเลือกสมุนไพรให้ข้า สมุนไพรแต่ละต้นต่อให้เป็ชนิดเดียวกัน แต่คุณภาพและอายุขัยย่อมไม่เท่ากัน เ้าหนอนตัวนี้ มันกินต้นที่คุณภาพต่ำแล้วเลือกต้นที่ดีและสมบูรณ์ที่สุดโยนลงเตาหลอมให้ข้า
เหวินซานก้มมองต้วนต้วนที่กำลังนอนหงายกลม ๆ ของตัวเองอย่างมีความสุข
"ดูเหมือนว่า ข้าจะได้ผู้ช่วยหลอมโอสถเพิ่ม" ต้วนต้วนรีบยกหัวขึ้น "อึ๊บ!" ท่าทางภาคภูมิใจเสียเต็มประดาของมันทำให้เหวินซานอดเอ็นดูไม่ได้
เด็กหนุ่มทำหน้าที่ดูแลอาการของเซิ่งหลินอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เซิ่งหลินยังคงนอนหมดสติไร้การตอบสนอง เด็กหนุ่มคอยประคองร่างของนางขึ้นมาพร้อมทั้งป้อนโอสถฟื้นฟูิญญาที่เก็บไว้ในมิติิญญาให้ทุกชั่วยามอย่างสม่ำเสมอ เพื่อช่วยหล่อเลี้ยงเส้นิญญาและเร่งฟื้นฟูาแ
รุ่งอรุณของวันถัดมา แสงอาทิตย์ยามเช้าลอดผ่านรอยแตกของปากโพรงหินเข้ามาเป็ลำแสงสว่างจ้า เซิ่งหลินค่อยๆ ขยับนิ้ว เปลือกตาของนางสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะลืมขึ้นอย่างช้าๆ
ภาพแรกที่นางเห็นเป็ภาพเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นตรงหน้า
เหวินซานกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ มือหนึ่งถือรากชาดโลหิตต้นหนึ่งไว้ "คืนมา" เขาสั่ง
ต้วนต้วนกอดรากสมุนไพรนั้นไว้แน่น "อึ๊บ!"
"นั่นของข้านะ"
"อึ๊บ!"
ต้วนต้วนออกแรงยื้อสุดชีวิต ทันใดนั้น แควก! รากชาดโลหิตก็ขาดออกเป็สองท่อน เหวินซานได้ส่วนหนึ่งไป ส่วนต้วนต้วนก็ได้อีกครึ่งหนึ่ง มันรีบยัดเข้าปากทันที "กรุบ... กรุบ..." เคี้ยวอย่างรวดเร็วก่อนจะเงยหน้ามองเหวินซานด้วยแววตาท้าทาย "อึ๊บ!"
เหวินซานถึงกับกุมขมับ "เ้าชนะ... ข้ายอมแพ้แล้ว"
ต้วนต้วนร้องออกมาอย่างดีใจ "อึ๊บ!" ก่อนจะกระดืบตัวอ้วนๆ หนีกลับเข้ารูไปทันที เหลือเพียงเหวินซานที่นั่งมองรูหนอนนั้นด้วยสีหน้าจนใจ "เ้าหนอนนี่... วันหนึ่งคงกินข้าเข้าไปด้วยแน่ๆ"
เสียงหัวเราะแ่เบาดังขึ้นจากทางด้านหลัง เหวินซานชะงักรีบหันกลับไปมอง
เซิ่งหลินกำลังนั่งพิงผนังโพรงหินอยู่ มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย
เวลาผ่านไปอีกหนึ่งวัน าแของเซิ่งหลินฟื้นตัวไปได้กว่าครึ่ง
ส่วนเหวินซาน แม้เปลวเพลิงภายในร่างจะยังไม่ถูกหลอมรวมอย่างสมบูรณ์ แต่เขาก็สามารถกดมันไว้ได้ชั่วคราวโดยไม่ส่งผลกระทบต่อร่างกายอีกต่อไป
เมื่ออาการของทั้งคู่ดีขึ้นจนพอจะเดินทางไหว ทั้งสองจึงตัดสินใจเก็บกวาดร่องรอยและก้าวออกจากโพรงหิน หวังว่าจะได้พบกับกำลังสนับสนุนและผู้าุโจากสำนักที่ถูกส่งมา
เหวินซานแนบหูฟังอยู่ที่ก้อนหินซึ่งปิดปากโพรงหินอยู่ ภายนอกนั้นเงียบสนิท
เด็กหนุ่มพยักหน้าให้กับเซิ่งหลิน เขาใช้กิ่งไม้ทำเป็คันงัด ค่อยๆ ดันก้อนหินที่ปิดปากโพรงหินออกทีละก้อน แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาภายในโพรงหิน อากาศสดชื่นพัดผ่านเข้ามาทำให้ทั้งสองสูดลมหายใจได้เต็มปอด
เหวินซานและเซิ่งหลินเก็บเตาหลอมโอสถและสัมภาระทั้งหมด ส่วนต้วนต้วน มันกำลังนอนกลิ้งเกลือกอยู่บนก้อนหินอาบแดดอย่างสบายใจ
"ไปเถอะ" เหวินซานสะกิดมันเบาๆ ต้วนต้วนลืมตาขึ้นร้อง "อึ๊บ!" แล้วรีบกระดืบตามหลังทั้งสองคนออกจากโพรงหินไป
ทั้งสามเดินออกมาได้เพียงไม่กี่สิบก้าว จู่ๆ ต้วนต้วนก็ร้องขึ้นเสียงหนึ่ง "อึ๊บ!" ก่อนที่มันจะหมุนตัวกลับและกระดืบอ้วนๆ วิ่งกลับเข้าโพรงหินไปอย่างรวดเร็ว
เซิ่งหลินหันมามอง "มันหนีไปแล้วหรือ"
เหวินซานเกาหัว "มันคงเห็นว่าพวกเราหมดประโยชน์แล้วหล่ะ"
เด็กหนุ่มถอนหายใจ ทั้งสองยืนรออยู่พักหนึ่ง แต่ต้วนต้วนก็ยังไม่กลับออกมา เซิ่งหลินจึงกล่าวว่า "ไปเถอะ อย่าเสียเวลาเลย" เหวินซานพยักหน้าและกำลังจะหันหลังเดินต่อ
ครืด... ครืด... เสียงแปลกประหลาดดังออกมาจากภายในโพรงหิน ทั้งสองหันกลับไปพร้อมกัน สิ่งแรกที่โผล่ออกมาคือหัวกลมๆ ของต้วนต้วน จากนั้นจึงเป็ลำตัวอ้วนกลมที่กำลังเกร็งตัวสุดกำลัง
"อึ๊บบบบบ!" มันออกแรงจนหน้าแดงก่ำ ลำตัวทุกปล้องสั่นระริกเหมือนกำลังลากของหนักมหาศาล
ครืด... ครืด... ไม่นานนัก ต้นสมุนไพรขนาดมหึมาก็ค่อยๆ ถูกลากออกมาจากปากโพรงหิน มันสูงเกือบครึ่งวาของคนผู้หนึ่ง ลำต้นหนาเท่าต้นแขน ใบสีเขียวเข้มมีลายสีทองวิ่งอยู่ทั่วทั้งใบ รากยาวนับสิบเส้นพันกันยุ่งเหยิง ขนาดของมันใหญ่กว่าต้วนต้วนเกือบสิบเท่า แต่เ้าหนอนอ้วนกลับกัดรากของมันไว้แน่น ลากออกมาทีละนิดๆ จนหน้าดำหน้าแดง ตัวสั่นจนแทบจะเป็ตะคริว แต่ก็ไม่ยอมปล่อยแม้แต่น้อย
เหวินซานกับเซิ่งหลินมองภาพเ้าหนอนอ้วนที่นอนแผ่หอบแฮกอยู่กับพื้นสลับกับต้นสมุนไพรั์ด้วยความรู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก
เซิ่งหลินสูดหายใจเบา ๆ ดวงตาหดเล็กลง "สมุนไพรอายุหลายร้อยปี..."
ครู่ต่อมาเมื่อตั้งสติได้ เหวินซานก็เหลือบไปเห็นขนาดอันมหึมาของสมุนไพรต้นนั้น หากปล่อยทิ้งไว้ก็น่าเสียดายน่าดู ยิ่งไปกว่านั้น เขายังไม่อยากให้เซิ่งหลินล่วงรู้ความลับเื่มิติิญญาในตอนนี้
“ศิษย์พี่ ท่านช่วยไปสำรวจดูลาดเลาบริเวณป่ารอบ ๆ ให้ที ว่าพวกคนของลัทธิประตู์ยังคงลาดตระเวนอยู่แถวนี้หรือไม่” เหวินซานเอ่ยปากบอกด้วยน้ำเสียงเรียบ
เซิ่งหลินพยักหน้ารับอย่างไม่สงสัย นางหมุนตัวเดินลัดเลาะออกไปจากจุดนั้นทันที
เมื่อเห็นเซิ่งหลินเดินลับตาไปแล้ว เหวินซานก็ไม่รอช้า พลิกฝ่ามือเรียกพลังจากมิติิญญาดูดกลืนต้นสมุนไพรขนาดมหึมานั้นหายวับเข้าไปข้างในทันที
ต้วนต้วนที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นเห็นสมุนไพรของรักของหวงหายวับไปกับตา มันก็พลันเบิกตากว้างด้วยความใ ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นยืนสองขาแล้วส่งเสียงร้องประท้วงด้วยความตื่นตระหนก
เหวินซานเห็นท่าทางลนลานของมันจึงรีบพูดออก “ไม่ต้องใ สมุนไพรไม่ได้หายไปไหน ข้าเก็บมันเอาไว้ในที่ปลอดภัยแล้ว”
ทันทีที่ต้วนต้วนเข้าใจสิ่งที่เด็กหนุ่มพูด มันก็หยุดส่งเสียงโวยวายในทันที ดวงตากลมโตเป็ประกายขึ้นวับหนึ่งคล้ายจะเข้าใจความหมาย มันเปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็หลังมือ ส่งเสียงร้องอ้อแอ้อย่างอารมณ์ดี
เหวินซานใช้มือประคองร่างอ้วนกลมของมันขึ้นมาวางไว้บนไหล่กว้างอย่างระมัดระวัง เ้าหนอนน้อยถูไถหัวกลม ๆ กับแก้มของเขาอย่างออเซาะ ราวกับจะอวดความดีความชอบที่ตนอุตส่าห์เหนื่อยยากไปขุดสมุนไพรล้ำค่าต้นนี้มาให้
ผ่านไปไม่นานนัก เซิ่งหลินก็เดินกลับมาพร้อมกับส่ายหน้าเบื้องต้น “รอบด้านค่อนข้างเงียบ ร่องรอยจากเมื่อวานยังคงหลงเหลืออยู่บ้าง แต่คาดว่าวันนี้พวกมันน่าจะยังไม่ทันตามมาถึงแถบนี้” นางหยุดพักหายใจครู่หนึ่ง ก่อนจะกวาดสายตามามองต้วนต้วนที่เกาะอยู่บนไหล่ แล้วเอ่ยเตือนเหวินซานด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เ้าควรหาเวลาทำสัญญาสายเืกับสัตว์อสูญตัวนี้เสียให้เรียบร้อยโดยเร็ว มันจะได้ผูกจิตและเชื่อฟังเ้าอย่างแท้จริง”
เหวินซานพยักหน้ารับคำแนะนำของนาง
ในวินาทีที่พวกเขากำลังจะก้าวเท้าออกเดินทางต่อ พื้นดินเบื้องหน้าก็เกิดแรงสั่นะเืขึ้นกะทันหัน!
ตูม!
เงาร่างในชุดดำสายหนึ่งพุ่งทะยานแหวกม่านกิ่งไม้ลงมาขวางเส้นทางเบื้องหน้าเอาไว้ด้วยความเร็วสูง กลิ่นอายพลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วบริเวณ เมื่อเงาร่างนั้นเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าคุ้นตา รัศมีพลังอันดุร้ายก็ทำให้ทั้งสองต้องชะงักค้าง
นั่นคือผู้าุโกุ่ย ชายชราที่เคยจับพวกเขาไปยังเหมือง
586
