ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

รีออนเดินออกจากปราสาทไป และค่อยๆเดินออกไปตามถนนของเมือง ชาวบ้าน ทหารที่รู้ข่าวก็ยืนรุมด่าทอตลอดสองข้างทาง แต่คนด่าเหล่านั้นเขาไม่ได้ใส่ใจมากนัก บางคนก็ใจกล้าโยนสิ่งของมาใส่รีออน แต่ก็โดนทหารคุมตัว เพราะเป็นคำสั่งขององค์ราชา แม้จะทำร้ายไม่ได้ แต่ก็ยังด่าทอได้อยู่ รีออนค่อยๆเดินไปยังป้อมปราการหน้าเมืองก่อนจะเดินลับหายไปในเงามืด หลังจากที่เขาออกมาห่างจากแสงของคบเพลิงที่อยู่หน้าเมือง ก่อนเวลาปัจจุบัน 5 ชั่วโมง“อลิส ผมว่าผมควรจะต้องหาข้อมูลโลกนี้อย่างจริงจังแล้วแหละ มันยังมีอะไรอีกมากมายที่เรายังไม่รู้จัก” พิทักษ์กล่าวออกมากับเอไอของเขา“แล้วเราจะมีโอกาสนั้นมั้ยล่ะคะด็อกเตอร์ ไม่ใช่ว่าพวกเขาจะประหารด็อกเตอร์หรอกเหรอคะ”“จากที่ผมได้สังเกตดูแล้ว ถ้าพวกเขาจะประหาร ก็คงจะไม่จับตัวข้ากักบริเวณอย่างนี้แน่นอน”“นั่นซิคะ แล้วด็อกเตอร์จะทำอย่างไงต่อล่ะคะ” เธอถามออกมา“เธอจำผู้หญิงคนที่อยู่ภายในห้องตอนที่เราอยู่ในห้องนั้น ตอนที่คุยกับราชาได้มั้ย ผมคิดว่าเธอจะเป็นตัวแปรสำคัญสำหรับเรา และถ้าหากผมเดาไม่ผิดผู้หญิงคนนั้นก็คือ องค์ราชินี แม่ของเจ้าองค์รัชยาท”“แล้วยังไงต่อคะ” แม้อลิสจะเดาความคิดได้ส่วนหนึ่งจากการประเมิน แต่การวิเคราะห์ของเธอมันก็มีผลรับออกมาเป็นร้อยๆผลรับ“ก่อนอื่นเราต้องทำให้ตัวเองดูกลมกลืนไปกับยุคสมัยนี้ก่อน คงต้องเริ่มจากวิธีการพูดก่อน อือๆ..ข้าคือกษัตริย์ผู้เกรียงไกร นามของข้าดังก้องไปทั่วท้องนภา...พอจะได้มั้ยอลิส”“ดีเลิศค่ะด็อกเตอร์ แต่อลิสรู้สึกขนลุกอย่างไงไม่รู้ บอกไม่ถูกเลยค่ะด็อกเตอร์” เธอพูดเสร็จก็ส่งเสียง ‘บริ้ย’ ออกมา มันทำให้พิทักษ์มองด้วยสายตาที่มองบน“ยัยอลิส!!! ....เธอมีขนซะที่ไหนกันเล่า!!” หลังจากนี้พิทักษ์จะเรียกตัวเองว่า ‘รีออน’ ที่เป็นชื่อขององค์รัชทายาท หลังจากจะหลอกถามมาจากทหารยามหน้าห้อง จากนั้นก็ซ้อมๆวิธีการพูดแบบโบราณตามที่เขาเคยดูหนังมาก่อน หลังจากนั้นมันก็ว่าง เขาจึงขอให้ทหารนำหนังสืออะไรก็ได้มาให้เขาอ่านแก้เบื่อ จนเวลาผ่านไปจนถึงช่วงอาหารเย็น ตัวของรีออนเองก็ถูกเชิญไปรับประทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตาของราชวงศ์ เมื่อเขามาถึงก็นั่งลงยังเก้าอี้ของตัวเองด้วยเหล่าสาวใช้ในปราสาทจัดให้ ทั้งๆที่ยังไม่ได้เริ่มทานอะไรกันเลย องค์ราชาก็เอ่ยขึ้นมาซะก่อน“องค์รัชทายาทรีออน นี่คือบทลงโทษของเจ้า เนื่องจากเจ้าได้ทำลายชื่อเสียงให้แก่ข้า ราชวงศ์ ข้าจึงตัดสินใจว่า จะยึดตำแหน่งรัชทายาทคืนจากเจ้า” รีออนรู้สึกเฉยๆกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ยังไงเขาก็ไม่ใช่คนในราชวงศ์นี้อยู่แล้ว และตอนนี้เขาต้องการเพียงแค่ได้เดินทางท่องเที่ยวรอบโลกแห่งนี้ เพื่อศึกษาอะไรต่างๆที่เขายังไม่รู้ แต่ตอนนี้ก็มีการโต้แย้งจากบุคคลที่รีออนวิเคราะห์ว่าเป็นมารดาขององค์รัชทายาท แต่ตอนนี้เขาหันไปมองทางหญิงสาวตัวน้อย อายุน่าจะอยู่ในช่วง 10 กว่าปี แต่หน้าของเธอมันช่างเหมือนกันกับน้องสาวในโลกก่อนของเขาจริงๆ และเขารับรู้ได้ในทันทีว่าเธอคือ น้องสาวขององค์รัชทายาทอย่างแน่นอน และด้วยความหน้าเหมือนนี้ เขาก็อยากจะช่วยเหลือนางผู้นี้แม้จะยังไม่รู้จักกัน การโต้เถียงระหว่างแม่ขององค์รัชทายาท กับ พระสนมเอกก็ดำเนินต่อไป จนราชาต้องเอ่ยกล่าวออกมาเพื่อที่จะห้ามทัพ“พอได้แล้ว!! ข้าตัดสินใจไปแล้ว ใครก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาล้มความคิดนี้ของข้าไปได้ ส่วนเจ้าหลังจากมื้ออาหารนี้ จงไปเสีย หากเจ้ายังไม่ไป ข้านี่แหละจะเป็นผู้ประหารเจ้าด้วยตัวของข้าเอง” รีออนในตอนนี้ดีใจแทบจะขาดอยู่แล้วที่ได้หลุดพ้นจากตำแหน่ง ถ้าหากมีตำแหน่งคอยรั้งเขาไว้ เขาจะเดินทางไปเที่ยวรอบโลกได้ยังไงล่ะจริงไหม รีออนจึงตัดสินใจที่จะเอ่ยออกไปเพื่อหยุดทุกอย่าง“ท่านแม่ ข้าไม่เป็นอะไร ข้าอยู่ได้ ท่านไม่ต้องห่วงข้า แต่ว่าพระบิดา หากไม่เป็นการรบกวนจนเกินไป ข้ามีเรื่องอยากจะของร้องท่านอยู่สามประการ” รีออนพูดออกมาเพื่อไม่ใครกังวล และที่ยอมง่ายๆอย่างนี้เพื่อใช้โอกาสในการยอมง่ายๆนี่ในการต่อรอง“หึ ไหนเจ้าลองว่ามาดูซิ ถ้าไม่มากไป ข้ายินดีจะทำให้ แต่ขอเตือนเจ้าไว้ก่อนนะ ถ้าเป็นเรื่องเงินล่ะก็ ข้าจะไม่ช่วยเจ้า แม้แต่เหรียญทองแดงสักเหรียญเลย” เมื่อได้ยินดังนั้นทุกอย่างมันก็เหมือนจะเข้าทางเขาไปซะหมด เขาไม่ต้องการเงินเลยแม้แต่น้อย โลกที่ล้าหลังอย่างนี้ ขอแค่ทำอุปกรณ์เทคโนโลยีโง่ๆอันหนึ่งออกมาขายก็อาจจะทำให้เขานั้นรวยล้นฟ้าแล้ว และรีออนเองก็มีแผนแล้วสำหรับการเงินของเขาในอนาคต เมื่อเป็นอย่างนั้นเขาก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยออกไป “ประการที่หนึ่ง ท่านต้องให้สัญญากับข้าว่า จะดูแลพระมารดา และน้องสาวของข้ามิให้มีอันเป็นไป ประการที่สอง ท่านต้องให้สัญญาว่า จะไม่บังคับน้องสาวของข้าให้ตบแต่งกับบุรุษที่นางไม่ได้พึงปรารถนา ประการที่สาม ห้ามมิให้ท่านหรือผู้ใดขัดขวางต่อการส่งข่าวของข้า ให้แก่พระมารดา และน้องสาว”องค์ราชาที่ได้ยิน ก็นิ่งไปสักระยะหนึ่ง เขาไม่ไว้ใจเลยกับรอยยิ้มนั้น มันดูไม่เหมือนลูกชายของเขาที่เขาเคยรู้จัก ก่อนจะเอ่ยออกไปเพื่อรับคำสัญญา “ข้าให้สัญญา ข้าจะทำตามที่เจ้าได้ร้องขอ ทานอาหารนี้เถอะ มันจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่เจ้าจะได้รับประทาน ณ สถานที่แห่งนี้”“ขอรับ องค์ราชา” สำหรับรีออนแล้ว มันก็ไม่ได้มีความหมายอะไรมาสำหรับเขาเลย เขาอาจจะแค่หน้าตาคล้ายพ่อของเขา แต่เขาไม่ได้รู้สึกถึงความผูกพันเลยจากตัวเขา ที่เขาพอจะรับรู้ได้ก็มีแต่ตัวแม่ และน้องสาวของเขาเท่านั้น หลังจากได้รับคำมั่นสัญญาแล้ว เขาก็ทานอาหารอย่างเต็มที่ เพราะเขาก็ไม่รู้เลยว่า จะได้ทานอาหารอย่างนี้อีกเมื่อไหร่ จากนั้นเขาก็ไปเก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋าที่มีลักษณะเหมือนกับถุงย่ามของพระ แต่มันมีสีขาว และทำมาจากผ้าฝ้ายธรรมดาเพียงเท่านั้น เขากล่าวล่ำลากับแม่ และน้องสาวในโลกนี้ ก่อนจะเดินออกไป และได้รับการต้อนรับจากชาวบ้าน ทหารอย่างดิบๆหยาบๆ รีออนถอนหายใจออกมาว่าเขาจะรอดไปหรือไม่จากที่แห่งนี้ แต่เขาก็ก้าวเดินต่อไปอย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้าง และมันยังนับว่ามีโชคดีอยู่บ้างที่ทหารยังคุ้มครองเขาจากการประชาทัณฑ์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 7

นิยายแนะนำ

ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 7

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้