บ่ายแล้ว อืม บ่ายแล้ว
เย็นแล้ว อืม เย็นแล้ว
ผมจ้องหน้าคุณตำรวจใช้ส่งสายตาปิ้งๆแบบผู้บริสุทธิ์ แต่ดูเหมือนคุณตำรวจจะไม่เห็นใจ จับผมมัดเป็บ๊ะจ่างไม่พอ ยังต้อนผมไปชนผนัง กักผมไว้ไม่ให้หนี
“ผมก็บอกแล้วไงว่าผมมาที่นี่เพราะน้ำจริงๆ”
จะเข้ามาใกล้ทำไมเนี่ย โอ๊ย ที่ก็ไม่มีให้หนี
เขาจับไหล่ผมทั้งสองข้างแล้วเบียดกายเข้าหา กดหน้าลงมารดลมหายใจที่ต้นคอ ผมแทบจะหดคอหนี ร่างกายก็ร้อนผ่าวจนเข่ามันไปเอง
“โอ๊ย นี่เธอ!”
คุณพระเอกไข่นายยังไม่แตกใช่ไหม ก็ไม่ตั้งใจจะเข่าใส่แรงขนาดนั้นหรอก
“หน้าคุณดูม่วงๆนะ”
เขากัดฟันกรอด
ผมใช้จังหวะนี้พลางเผ่นหนีอีกฝ่าย เขาก็ไล่ต้อนอย่างกับเป็นักกีฬาทีมชาติ เราสองคนวิ่งวนรอบโต๊ะไม่รู้กี่รอบ จนข้าวของระเนระนาดไปหมด
“หยุดนะ”
“ไม่ หยุดก็ตายอะสิ”
อยากให้หยุดก็อย่าตามสิเฟ้ย!
แรกๆที่ผมกับพระเอกวิ่งไล่จับกันรอบบ้าน ทำที่นี่ให้เป็สมรภูมิรบก็เห็นพวกคนงานกับบอดิ้การ์ดวิ่งมามุงกัน ด่าผมด้วยสายตาแทบแทงทะลุอกให้พรุน แต่พอคุณพระเอกหันไปส่งสายจากพิฆาตใส่ พวกนั้นก็สลายโต๋ ทิ้งคนหนีตายหัวโด่เหมือนตอนนี้ ไม่เข้าใจเลยว่าคนพวกนี้มันคลั่งส่วนไหนของพระเอก จับเขามัดทุกวันแล้วก็เค้นถามเขาเดิมๆว่าเขาเป็ใคร แถมชอบทำหน้าบูดเหมือนตัวเองเป็เครื่องเล่นแผ่นเสียงพังๆ ไม่หนีจะอยู่ให้โดนตีตายน่ะสิ
ไอ้พระเอกป่าเถื่อน
คว้าได้คว้า
จับได้จับ
จะเฟอร์นิเจอร์หรือของใช้แพงแค่ไหนรับรองว่าไม่แตกก็ร้าว รอบโต๊ะที่กลายเป็สนามกีฬาจนผมหอบแฮกๆ สับขาจนแทบไม่มีแรงก้าว ค่าเสียหายต่อให้ราคาเหรียญเดียวก็ไม่มีจ่าย ไอ้ชิ่งไม่ต้องกลัวไม่ชิ่งหรอก แต่หนีแน่ๆ
ไม่ได้หนีหนี้นะ หนีพระเอกโอลิมปิกนี่แหละ นึกว่าแข่งวิ่งมาราธอนหรือไง
“เอ่อ คือว่า เอ่อ คือนายท่าน เอ่อ…”
เลขาหน้าเก่าได้แต่ชะงักเท้าตรงประตู ขาขวายกจะก้าวแต่ก็ไม่ก้าวเลยค้างคว้างกลางอากาศอยู่อย่างนั้น
ใบหน้าหันซ้ายหันขวามองตามทอมแอนเจอร์รี่ด้วยใบหน้าเหมือนเจอคนแก้ผ้าโชว์
“หยุด!!! หยุดก่อน…แฮ่กครับ พักยก มีแขกมา แฮ่กๆ”
ฟึ่บ
ออร่าพระเอกนิยายทำงาน แต่มันทำงานดีเกินไปไหม
ทันทีที่มือหนาๆขึ้นเส้นเืนั่นเสยผมอันชุ่มเหงื่อ ก็เหมือนมีประกายแสงส่องออร่าติดฟิลเตอร์สีทองให้อัตโนมัติ แถมไอ้เสื้อที่เหงื่อออกแล้วรัดรูปจนเห็นแผงท้องกับยอดสีน้ำตาลนั่นอีก ผมนี่กลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ลืมหายใจไปชั่วขณะ
คนตั้งสติได้ถึงได้เดินเข้าไปส่งกระดาษรายงาน
“คุณชายตระกูลิเฟยนั่นยังไม่ตายแน่ๆครับ ไม่พบศพหรือวี่แววรักษาตัวที่โรงพยาบาลไหนเลย”
“ดี ความตายมันง่ายเกินไป”
เดี๋ยวนะ ิเฟยที่ว่า ไม่ใช่ผมใช่ไหม
ผมยืนตัวสั่นรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ยิ่งเห็นสายตานายบ่าวที่ยืนเปล่งออร่าเหมือนวางแผนจะไปฆ่าใคร ยิ่ง…
ตายๆๆ ซี่แหงแก๋รอบนี้
“เดี๋ยวนะ!”
อะไร เดี๋ยวนะแล้วพร้อมใจกันหันมามองทางนี้ทำไม!!
ไม่ได้ ไม่ใช่ ต่อให้ร่างนี้ชื่อิเฟย แต่เป็ตายร้ายดีตอนนี้ผมต้องไม่ใช่ิเฟยเด็ดขาด ต่อให้ต้องโหม่งหัวกับกำแพงให้ความจำเสื่อมก็ต้องทำ
พระเอกตาแดงโร่เข้ามาบีบคางผมขึ้นไปสบตา
“บอกมา ถ้าโกหกเธอได้เห็นนรกแน่”
บอกอะไร บอกให้ลงนรกไวขึ้นเหรอ?
“เธอ…”
โอ๊ย จะถามอะไรก็ถาม จะเว้นวรรคเพื่อ!!
4K
