ราชวังของชาร์เลโอ, ซาบาห์
นาฬิกาเรือนใหญ่ส่งเสียงง่องแง่งบ่งบอกเวลาเที่ยงคืน ร่างบางที่เดินอยู่ในความมืดหยุดกึก มือเล็กยกทาบอกปลอบใจตัวเองว่าสิ่งที่เธอได้ยินเป็เพียงเสียงนาฬิกาเท่านั้น ตากลมกระพริบถี่ๆเพื่อปรับสายตาให้พอมองเห็นในความมืด..
ยังไม่ทันจะก้าวเดินต่อ เงาของร่างสูงทะมึนที่ก้าวเข้ามาคฤหาสน์พุ่งตรงมาหาเธอทำให้ไอรีนก้าวถอยหลังครูดก่อนจะสะดุดเท้าตนเองล้มลงไปกับพื้น
“โอ้ยย” เสียงหวานร้องเบาๆ แต่ความเจ็บนั้นก็ไม่เท่าความกลัวที่เพิ่งเกิดขึ้น
“นั่นใครน่ะ” ไอรีนะโถาม ก่อนจะค่อยๆดันร่างเล็กของเธอขึ้นจากพื้น หญิงสาวค่อยๆเดินถอยหลังอย่างระแวดระวัง
“อย่าเข้ามานะ.. เ้าเป็ขโมยใช่ไหม? กลับออกไปซะ!! เ้ารู้หรือไม่ว่าสถานที่นี้เป็ของใคร” เสียงหวานพูดขู่เงานั้น
ใครกันที่กล้าบุกเข้ามาคฤหาสน์ของชีคชาร์เลโอในยามนี้หนอ.. ไอรีนสงสัย.. นี่ถ้าเธอไม่ได้กระหายน้ำกลางคืนป่านนี้เขาคงจะเข้ามาขโมยอะไรต่อมิอะไรไปแล้วก็ได้..
และหากถูกจับได้.. คงจะโดนลงโทษเช่นเดียวกับพ่อข้า..
ใบหน้าหวาดสลด.. “ออกไปเสีย! เ้าอยากโดนตัดคอตัดนิ้วหรืออย่างไร อย่าคิดสั้นเลย!” เสียงหวานะโบอก
“ถ้าเ้าไม่ออกไปข้าจะะโเรียกคนในคฤหาสน์ให้ตื่นนะ!”
ร่างบางพยายามโน้มน้าวคนแปลกหน้า.. แต่ดูเหมือนร่างสูงที่อยู่หน้าประตูนั้นจะไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย.. เสียงหัวเราะในลำคอก่อนจะย่ำก้าวเข้ามา
“ข้าบอกให้เ้าออกไปไง!!” ไอรีนย้ำอีกครั้ง.. แต่เมื่อเห็นร่างสูงก้าวเข้ามาอย่างไม่หยุด หญิงสาวจึงตัดสินใจอ้าปากะโ
“มีคนบุกรุก!! ช่วยด้วย!! ชะ.. ”
อุ๊บ!! มือใหญ่เข้ารวบปิดปากบาง ทันทีที่ก้าวถึงตัวหญิงสาว
“อ่อยอ้า!!!” (ปล่อยข้า) ร่างบางดิ้นขลุกขลักแต่ดิ้นอย่างไรก็ดิ้นไม่หลุดเมื่อ แผ่นหลังเรียวปะทะเข้ากับแผงหน้าอกกว้างของชายแปลกหน้าที่ตอนนี้อ้อมรัดรอบตัวเธออย่างรวดเร็ว
“เงียบ!” เสียงเข้มกระซิบ โทนเสียงใหญ่แล่นเข้าสู่โสตประสาท กระทบเข้ากับเส้นสมอง ไอรีนยืนนิ่งทื่อทันทีทันใด..
“อายอั้น..” (นายท่าน)
เมื่อเห็นคนตัวเล็กสงบลงชายหนุ่มจึงจัดการอุ้มหล่อนเข้าอ้อมแขนกว้างทันที
“อยู่นิ่งๆ แล้วก็เงียบๆ” ร่างสูงสั่ง ขณะที่ไอรีนได้แต่นิ่งเงียบกึกเมื่อได้ยินเส้นเสียงเข้มนั้น
ร่างบางแทบจะลืมหายใจเมื่อใบหน้าหันไปปะทะเข้ากับแผงอกกว้าง กลิ่นตัวอ่อนๆที่เข้ามาปะทะปลายจมูกทำให้ใบหน้าหวานแดงระเรื่อแม้จะอยู่ในความมืด ชาร์เลโออุ้มคนตัวเล็กที่อยู่แนบอกเดินฉับๆขึ้นไปชั้นสอง ก่อนจะตรงดิ่งเข้าไปในห้องนอนส่วนตัวของเขา คนโดนอุ้มได้กระพริบตาปริบๆ เกร็งตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมอก..
จะร้องก็ไม่กล้า.. จะดิ้นก็กลัวเขาอีก
ชายหนุ่มก้าวยาวๆเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงเตียงใหญ่ในห้องนอนของเขา..
ตุ๊บ!
เขาปล่อยร่างอ้อนแอ้นลงบนเตียงอย่างไม่มีความนุ่มนวลสักนิด คนที่ถูกปล่อยลงมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้างุนงง.. แม้จะไม่ชอบใจนัก แต่ก็ไม่ได้สร้างความเ็ปอะไรให้เธอ ไอรีนจึงไม่เอ่ยอะไร
“ข้าเหนื่อย.. อยากพัก” ชาร์เลโอพูดขึ้น วันนี้เขาทั้งขี่อูฐขี่ม้าทั้งวัน กว่าจะกลับมาเสียก็เที่ยงคืนแล้ว.. ไหนจะเล่นกับลูกๆของชารีฟอีก..
“ค่ะ..คะ?” ร่างบางส่งเสียงอย่างงุนงง ไม่เข้าใจว่าชายหนุ่ม้าอะไร
“ไปเตรียมน้ำอุ่นให้ข้าอาบ” ชาร์เลโอกล่าวต่อก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟายาวที่อยู่ใกล้ๆ
“เร็วๆสิ” เสียงทุ้มเร่งเร้า ไอรีนมองเขาแว๊บหนึ่ง ก่อนคนตัวเล็กจะผุดลุกผุดนั่งจากเตียง และรีบจ้ำอ้าวไปยังห้องน้ำภายในตัวห้อง
หญิงสาวค่อยๆเปิดน้ำก่อนจะปรับอุณหภูมิให้สูงขึ้น พระราชวังนี้จะเป็ที่เดียวกระมังที่มีเครื่องต้มน้ำอุ่นที่ทันสมัย หญิงสาวคิด เมื่อจินตนาการกลับไปถึงยามเธออาบน้ำเย็นจัดที่รองรับลำธารไกลๆ มือเล็กเอื้อมไปตระเตรียมผ้าเช็ดตัว และจัดวางผ้าเช็ดหน้าให้เป็ระเบียบ
“เสร็จแล้วค่ะ” เสียงหวานกล่าว ขณะที่เดินกลับออกมาจากห้องน้ำ
ร่างสูงลุกขึ้นจากโซฟาที่นั่งพักอยู่ ขายาวก้าวผ่านไอรีน และหยุดกึกหน้าประตูห้องน้ำ
“ยืนทื่อทำไม.. ตามข้ามาสิ” ชายหนุ่มกล่าว ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป โดยไม่ได้สนใจหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามองเขาอย่างงุนงง
“เอ๊ะ?..” ไอรีนพำพึม คิ้วเรียวขมวดแน่น
“คิดว่าข้าอุตส่าอุ้มเ้ามา เพียงเพื่อทำน้ำอุ่นหรืออย่างไร.. ตามมา!” เสียงทุ้มสั่งเข้มอีกครั้ง ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องน้ำ คนถูกสั่งได้แต่มองตามอย่างงงๆ ก่อนจะรีบเดินตามเขาไป
“ปิดประตูด้วย” ชาร์เลโอสั่ง คำสั่งที่ทำให้ไอรีนเบิกตากว้าง เมื่อเห็นสีหน้าใปนงุนงงของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มเริ่มหงุดหงิดอีกครั้ง
นี่หล่อนจะทำตามที่เขาสั่งอย่างเดียวโดยไม่สงสัยไม่ได้หรืออย่างไร!!
“ข้าบอกให้ปิดประตู!!” เสียงดุดังขึ้น ทำให้ร่างบางหลุดออกจากภวังค์ คนตัวเล็กรีบปิดประตูทันที
แกร๊ก.. ปัง!
“ถอดเสื้อให้ข้า” อีกคำสั่งที่ตามมา ทำคนตัวเล็กหน้าเหวอ
“เร็วๆ ข้าอยากอาบน้ำ” เสียงเร่งเร้า ทำให้ร่างบางรีบกุลีกุจอเข้าไปหาชายหนุ่ม
ไอรีนก้มหน้างุด ไม่กล้าสบสายตาก่อนจะค่อยๆลงมือปลดกระดุมเสื้อของชายหนุ่มทีละเม็ด ยิ่งหลายเม็ดเข้า ใบหน้าหวานก็ยิ่งแดงระเรื่อ หญิงสาวเฉสายตามองฝาผนังปั้นสีหน้าไม่ค่อยจะถูก ยังดีที่แสงไฟของห้องน้ำนั้นเป็สีส้ม ทำให้อีกฝ่ายมองไม่เห็นสีแดงจัดบนใบหน้าของเธอ
“สะ..เสร็จแล้วค่ะ” เสียงหวานเอ่ย ในเวลาเดียวก็ค่อยๆถอดปกเสื้อและชายเสื้อออกจากร่างหนา เธอค่อยๆเดินวนไปด้านหลัง
เสื้อบางตัวใหญ่ถูกปลดออกเผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างสีแทนคล้ำที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อโป่งนูนได้รูปตามแบบฉบับของบุรุษเพศที่ร่างกายถูกใช้หนักไปกับการทำงานและการออกรบ หญิงสาวก้มหน้างุดอีกครั้งเพื่อปกปิดความเขินอายที่แดงระเื่เด่นหลาอยู่บนใบหน้า ร่างบางค่อยๆก้าวถอยออกมาจากร่างสูง
“กางเกางด้วย” เสียงทุ้มเอ่ยหนักๆ เอียงหน้าน้อยๆเหลือบมองไปทางหญิงสาวที่ถอยออกไป คนที่ถอยไปก็ได้แต่อ้าปากค้างน้อยๆอีกครั้ง.. อึ้งแล้วอึ้งอีก..
หากถอดกางเกงออกมา..
คิดเพียงเท่านั้นใบหน้าที่เคยแดงระเรื่อได้กลายเป็สีแดงก่ำ หัวใจคนตัวเล็กเต้นตึกตั่กๆระส่ำไม่เป็จังหวะ
“ไอรีน..” ชาร์เลโอกดเสียงเข้มหนัก ทำให้ไอรีนรีบเดินกลับเข้าไปหาเขา ชาร์เลโอทำท่าจะพูดต่อแต่ก็ปิดปากลงเมื่อพบว่ามือบางได้ค่อยๆทะยอยเริ่มถอดชิ้นส่วนล่างส่วนสุดท้ายของเขาแล้ว
มือบางสั่นน้อยๆขณะค่อยๆแกะเชือกที่ผูกด้านหลังกางเกงพื้นเมืองของชาวซาบาห์ เมื่อปมเชือกหลุด เธอจึงค่อยๆดึงกางเกงผ้านั้นลง ใบหน้าหวานเอียงหลบเพื่อเลี่ยงที่เห็นอะไรต่อมิอะไรให้น้อยสุดเท่าที่เธอจะทำได้
เมื่อกางเกงถูกถอดออก ร่างสูงก็ปล่อยให้มันร่วงหล่นลงบนพื้น เขาเดินตรงไปยังอ่างน้ำอุ่นที่บัดนี้น้ำเริ่มเอ่อขึ้นเกือบจะถึงขอบ ไอรีนรีบหันหลังเก็บเสื้อและกางเกงที่อยู่บนพื้นไปใส่ในตระกร้าผ้าบริเวณใกล้เคียง ก่อนจะเดินย่องๆไปทางประตู
“เ้าจะไปไหนอีก” ร่างสูงเอ่ยเมื่อเห็นหญิงสาวเดินกลับหลังไป “ข้าบอกให้เ้าไปได้แล้วหรืออย่างไร!?” เขาพูดเสียงดังขึ้น ขาเรียวจึงได้แต่หยุดกึกอยู่กับที่
“ก็ท่านจะอาบน้ำไม่ใช่หรือคะ.. จะให้ข้าอยู่ต่อไปทำไม” เสียงหวานเอ่ยถามยังคงไม่หันหน้ากลับไป
“มาถูหลังให้ข้า” ชาร์เลโอเอ่ยหน้าตาเฉย
“เร็วๆ” เสียงทุ้มย้ำ เขาไม่รู้เลยว่าคนฟังนั้นแทบจะกองลงไปกับพื้นด้วยความกระดากอาย ไหล่บางยกสูง พร้อมกับสูดลมหายใจลึกก่อนค่อยๆผ่อนลง ไอรีนหลับตาปี๋กลั้นใจหันหลังกลับไปหาชายหนุ่มอย่างช้าๆ
974
