เมื่อเข้าเขตเมืองซ่ง จางลี่อิงก็ชะโงกหัวออกมาจากหน้าต่างรถม้าในชีวิตที่แล้วนางเคยมาที่เมืองนี้ครั้งหนึ่ง
ในยามนั้นกัวหลิงหรงถวายตัวเป็นางสนมของฮ่องเต้องค์ใหม่แล้วและนาง้าสร้างผลงานเพื่อเลื่อนตำแหน่งเป็นางสนมขั้นสูงนางจึงเสนอตัวช่วยเปลี่ยนดินเมืองซึ่งให้กลายเป็เกลือ
หนานอ๋องเป็หนึ่งในผู้หนุนหลังให้ฮ่องเต้ได้ขึ้นครองราชย์นับเป็ผู้มีพระคุณต่อฮ่องเต้ผู้หนึ่ง หากเปลี่ยนดินให้เป็เกลือได้จริง ๆก็เท่าว่าได้ตอบแทนบุญคุณนั้นไปส่วนหนึ่ง ฮ่องเต้จะไม่ยินดีได้อย่างไร
พระองค์จึงมีรับสั่งให้จวิ้นอ๋องสามีของนางในยามนั้นคุ้มกันกัวหลิงหรงมานี้เมืองนี้ จวิ้นอ๋องจึงบังคับให้นางติดตามมาด้วยเพราะเกรงว่านางจะฉวยโอกาสที่เขาจากมาไกลหนีไปฉะนั้นตอนที่กัวหลิงหรงเปลี่ยนดินให้เป็เกลือ นางเลยเห็นวิธีการทั้งหมด
จางลี่อิงกวาดสายตามองไปรอบๆ ที่นี่ตอนนี้กับในภายภาคหน้าไม่ดูไม่ต่างกันเท่าไหร่ ยังดูแห้งแล้งเหมือนเดิม
ส่วนผู้คน...
ดูเหมือนหนานอ๋องจะเปลี่ยนนิดหน่อยเขาที่นางเห็นในตอนนั้นดูเ็ากว่านี้นางได้ยินผู้คนพูดกันว่าเขามีรักที่ไม่สมหวัง หญิงที่เขาหมายตาแต่งงานกับชายอื่นภายหลังก็ถูกทิ้งถูกขายไปเป็อนุ และถูกสามีใหม่ผู้นั้นทรมานจนตาย
พอจางลี่อิงคิดมาถึงเื่นี้ก็พลันย่นคิ้วเข้าหากัน
เหตุใดชะตาหญิงที่หนานอ๋องรักดูคล้ายกับมารดานางยิ่ง
“ไร้สาระ ไม่ใช่หรอก” เด็กหญิงส่ายหัวหนานอ๋องไม่เคยพบมารดานางมาก่อน ย่อมไม่มีทางเป็คนเดียวกันได้
“พึมพำอันใดของเ้า” จางชิวอิ๋งถามขึ้น
“ไม่มีอันใดหรอกท่านแม่"
“เ้าจ้องท่านอ๋องแล้วพึมพำออกมาเช่นนั้น ยังบอกว่าไม่มีอะไรอีกหรือ"
“บางทีเ้าอาจจะเคยเจอจริง ๆ ก็ได้ตัวแม่เองก็ยังเคยเจอเลย” พอได้ยินผู้เป็แม่พูดออกมาอย่างนี้ดวงตาของจางลี่อิงก็เบิกกว้างขึ้น
“ท่านแม่เคยเจอท่านอ๋องมาก่อนหรือเจอเมื่อไหร่ เล่าให้ข้าฟังหน่อย"
“ก่อนแม่จะแต่งงานกับพ่อเ้า เคยเจออยู่ครั้งหนึ่งหลังแต่งงานกับพ่อเ้าก็เคยเจอเช่นกันตอนนั้นดูเหมือนเขาจะอยู่ที่เมืองของเรานานถึงสองสามเดือนเลย" จางชิวอิ๋งจำได้เพราะใน่เวลานั้น นางบังเอิญเจอเขาอยู่บ่อย ๆ
จางลี่อิ๋งมองหน้ามารดาสลับหนานอ๋องที่นั่งบนหลังม้าด้านนอกก่อนจะหัวเราะแห้งๆ ออกมา
"ฮะฮะ "
นี่์กำลังเล่นตลกกับชะตาของพวกนางอยู่ใช่หรือไม่!
“อยู่ ๆ ก็หัวเราะแม่ไม่เข้าใจความคิดเ้าจริง ๆ” จางชิวอิ๋งส่ายหัว นางมองไม่ออกจริง ๆว่าบุตรสาวกำลังคิดสิ่งใดอยู่
รถม้าเข้ามาจอดในจวนอ๋องสองแม่ลูกก้าวขาลงจากรถม้า บรรดาทหารและบ่าวไพร่ที่มารอรับเสด็จต่างจ้องมาที่พวกนางด้วยความสงสัย
จางชิวอิ๋งที่มักเก็บเนื้อเก็บตัวเลี้ยงผู้คนเริ่มรู้สึกไม่มั่นใจในตนเองยามถูกมอง นางจึงก็ก้มหน้าลง จางลี่อิงสังเกตเห็นก็รีบเอื้อมไปจับมือให้กําลังใจทันที
“ท่านแม่ไม่ได้ทำสิ่งใดไม่จำเป็ต้องกลัวสายตาผู้อื่นไม่จําเป็ต้องก้มหน้าก้มตา"
“อะ... อืม...” จางชิวอิ๋งคลี่ยิ้มออกมา
จางลี่อิงรู้สึกพึงพอใจมากที่มารดากลับมายึดตัวตรงอีกครั้งไม่เพียงอีกฝ่ายเป็คนที่มีใบหน้างดงามแต่หลายวันที่ผ่านมานี้หนานอ๋องดูแลดีไม่มีขาดตกบกพร่อง เสื้อผ้าดี ๆก็หามาให้สวมใส่ ในยามนี้จึงดูไม่เหมือนหญิงชาวบ้านเลยสักนิดจึงไม่มีสายตาดูแคลนมองมาเลยสักคู่
“นี่จางชิวอิ๋งกับจางลี่อิง พวกนางสองแม่ลูกเป็คนสำคัญของข้า และเมืองซ่ง ข้าหวังว่าทุกคนจะให้เกียรติปฏิบัติกับพวกนางเหมือนกับที่ปฏิบัติต่อข้า เข้าใจหรือไม่” ซ่งจินหนิงสั่งพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ หาผู้ที่ไม่เข้าใจหรือกังขาในคำสั่งของเขาเช่นเดียวกับตอนที่สั่งทหารในกองทัพ
“เข้าใจขอรับ!”
“ดี ตอนนี้ในจานอ๋องไม่มีบ่าวหญิงเลยเอาไว้ข้าสั่งให้พ่อบ้านหม่ารับคัดเลือกมาให้” ซ่งจินหนิงหันมาพูดกับจางชิวอิ๋ง
ทำเอาพ่อบ้านหม่ากับทุกคนที่อยู่ตรงนั้นเงยหน้ามองนายท่านด้วยความใ
ท่าทางอ่อนโยนน้ำเสียงละมุนนี่คืออะไรกัน พวกเขาไม่เคยเห็นหนานอ๋องใช้กับผู้ใดมาก่อนเลย!
“อืมข้าสามารถดูแลตัวเองกับลูกได้ไม่จำเป็ต้องมีบ่าวให้หรอกเ้าค่ะ"
“มิได้ข้าบอกเ้าแล้วว่าจะดูแลเ้าเป็อย่างดี จะผิดคำพูดได้อย่างไร... พ่อบ้านหม่าคัดเลือกบ่าวหญิงมาคอยรับใช้นางกับลูกด้วย เอาที่รู้ความพวกปากมากชอบสร้างปัญหาอย่าพาเข้ามา” ที่ซ่งจินหนิงเน้นท้ายประโยคก็เพราะก่อนหน้านี้เคยมีบ่าวหญิงอยู่ แต่มีบางคนไม่รู้จักเจียมตัวพยายามจะปีนขึ้นเตียง เขาจึงตัดปัญหาไล่ออกไปทั้งหมด และจากนั้นจวนอ๋องแห่งนี้ก็ไม่มีบ่าวหญิงอีกเลย
“ขอรับท่านอ๋อง”
"มาเถอะ อิ๋งอิ๋ง อิงอิง พวกเ้าคงจะเมื่อยแย่แล้ว ข้าจะพาไปดูเรือนพัก"
“เ้าค่ะ”สองแม่ลูกเดินตามซ่งเหว่ยหนานเข้าไปด้านใน
ส่วนด้านหลังผู้คนก็ต่างพากันรุมล้อมสามพี่น้องตระกูลหม่า ถามที่มาที่ไปของสองแม่ลูกทันที
“พวกเ้าไปกับท่านอ๋องบอกมาเดี๋ยวนี้พวกนางเป็ใคร ไยท่านอ๋องอ่อนโยนกับพวกนางนัก"
“ใจเย็น ๆ ก่อนท่านลุง”หม่าคงรีบยกมือห้าม เมื่อพ่อบ้านหม่า ถามรัวมาเป็ชุด
“เช่นนั้นเ้าก็ตอบมาเร็ว ๆอย่ามัวเอาแต่อมพะนำ"
“แม่นางจางชิวอิ๋งคือพระชายาส่วนคุณหนูจางลี่อิงก็เป็ธิดาของท่านอ๋องอย่างไรเล่า"
“จะเป็ไปได้อย่างไรข้ารับใช้จานอ๋องแห่งนี้มาตลอดไม่เคยเจอพวกนางมาก่อน” พ่อบ้านหม่าพูดแย้ง
“คือเื่มันเป็แบบนี้” หม่าเฉินคนเล็กของสามพี่น้องตระกูลหม่าเปิดปากเล่าเื่ราวความรักของผู้เป็นายแต่เพื่อปกป้องเกียรติของจางชิวอิ๋ง เื่ที่นางถูกขายให้เศรษฐีชั่ว เขาจงใจละเว้นไป
“ที่แท้เป็เช่นนี้นี่เองว่าแต่ทำไมท่านอ๋องไม่แนะนำว่านางเป็พระชายาล่ะ” พ่อบ้านหม่ารู้สึกสงสัย
“ท่านอ๋องบอกว่าจากนางไปหลายปีความสัมพันธ์ตอนนี้ห่างเหิน ไม่ต่างจากสามีภรรยาที่เลิกกันแล้วไม่อยากทำให้นางรู้สึกเหมือนถูกบีบบังคับ จึงรอให้นางใจอ่อนก่อนค่อยแต่งนางเป็พระชายาอย่างเป็ทางการอีกที"
“อืม... ฟังดูมีเหตุผลพระชายาคงจะโกรธท่านอ๋องมากจริง ๆ ขนาดลูกยังให้ใช้แซ่ตัวเองเลย”พ่อบ้านหม่าลูบเคราตนเอง พลางคิดไปว่าความโกรธของสตรีเป็สิ่งที่น่ากลัว
“เอาเป็ว่าตอนนี้เรียกพระชายาว่าท่านชิวอิ๋ง เรียกท่านหญิงว่าคุณหนูจางไปก่อนก็แล้วกัน” หม่าอิงคนกลางของสามพี่น้องตระกูลหม่าพูดสรุป ซึ่งทุกคนก็พยักหน้าเข้าใจ
จางลี่อิงสำรวจเรือนพักจนทั่วแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจเรือนนี้ไม่เพียงใหญ่เป็อันดับสามของจวน แต่สภาพแวดล้อมยังดีมองเห็นสระบัวอีกด้วย
“แล้วข้าจะเริ่มงานของข้าได้เมื่อไหร่หรือเ้าคะ” จางชิวอิ๋งเอ่ยถามขึ้น ยิ่งอีกฝ่ายดูแลนางกับลูกดีเท่าไหร่นางก็ยิ่งอยากตอบแทนให้เร็วขึ้นเท่านั้น
“เ้ากับลูกเดินทางมาเหนื่อย ๆอย่าเพิ่งรีบร้อนนักเลย พักผ่อนให้สบายใจ ทําตัวให้ชินกับที่นี่ก่อนเถิด"
“แต่..
“ไม่มีแต่.... เ้ากับลูกพักผ่อนก่อนเดี๋ยวถึงเวลามื้อเย็น ข้าจะให้คนมาตาม” ซ่งจินหนิงพูดจบก็เตรียมจะเดินออกเรือนเพื่อให้สองแม่ลูกได้พักผ่อน
ทว่า!
กลับต้องชะงักเท้าเมื่อเห็นพ่อบ้านหม่าวิ่งหน้าตาฝืนมา
“ท่านอ๋อง แย่แล้วขอรับ"
“มีเื่อันใด”
“ท่านอ๋องน้อยได้รับาเ็กลับมาขอรับ”
“จวินเหยียน... ยามนี้อยู่ที่ใด"ซ่งจินหนิงรู้สึกใเป็อย่างมากรีบถามถึงที่อยู่คนเจ็บในตอนนี้ทันที
“ท่านกุนซือหยางพากลับมาที่จวนแล้วตอนที่อยู่ที่เรือนของท่านอ๋องน้อยเองขอรับ"
“ข้าจะไปดู”
“ข้าก็จะไปด้วย” จางลี่อิงรีบยกมือขึ้น จางชิวอิ๋งจะห้ามลูกก็ไม่ทัน จึงมองหน้าร่างสูงด้วยความหวั่นใจกลัวว่าเขาจะรำคาญลูกของนางขึ้นมา
แต่สิ่งที่จางชิวอิ๋งกังวลกลับไม่เกิดขึ้นซ่งจินหนิงไม่เพียงไม่พูดตำหนิสักคำแต่ยังถึงกับจับจูงมือจางลี่อิงให้เดินไปพร้อมกันด้วย
นางจึงรีบก้าวขาตามทั้งคู่ไปแม้นางจะไม่รู้จักอ๋องน้อยที่พูดถึงกันแต่ถึงอย่างไรนางก็เป็ผู้อาศัยจะไม่ไปดูดำดูดีคนเจ็บเลย ดูจะไร้หัวใจเกินไป
“จวินเหยียนเป็อย่างไรบ้าง”
ซ่งจินหนิงเอ่ยถามอาการคนเจ็บ หยางจื่อิจึงได้สติ หลุดจากอาการตกตะลึงที่เห็นหนานอ๋องจับจูงมือเด็กเมื่อครู่
“ท่านอ๋องน้อยพลาดท่าถูกคมดาบมาหลายแผล เจ็บอยู่ไม่น้อยแต่ไม่ถึงกับชีวิต พักรักษาตัวสักเดือนสองเดือนก็หาย"
“พลาดท่า มันเกิดขึ้นได้อย่างไรแคว้นเจียงส่งทัพใหญ่มางั้นหรือ”ซ่งจินหนิงถามเสียงเครียดขึ้นเพราะศัตรูอย่างแคว้นเจียงไม่ได้ยกทัพบุกมานับปีแล้ว ที่สร้างปัญหาอยู่ในยามนี้เป็เหล่าอดีตผู้นำทัพของแคว้นเจียงทั้งนั้น พวกเขาทำผลงานล้มเหลวจึงไม่กล้ากลับไปรับโทษ เลยอยู่สร้างกองโจรที่นี่ หวังก่อความวุ่นวายและลอบฆ่าเขาสร้างผลงานรับการอภัยโทษ
“มิใช่ขอรับเป็เพียงกองโจรของอดีแม่ทัพฉู่"
“แล้วจวินเหยียนพลาดท่าได้อย่างไร"
“ท่านอ๋อง... ท่านอ๋องน้อยอายุแค่สิบสี่เท่านั้นจะให้ชนะทุกครั้งไปได้อย่างไร" กุนซือคนสนิทก้มหน้าหลบสายตาซ่งจินหนิงจึงมองด้วยแววตาดุดันขึ้น
“ข้าถามสาเหตุ มิใช่ถามถึงอายุของจวินเหยียน”
“เอ่อ... ท่านอ๋องน้อยมีอาการแปลก ๆ จิตใจไม่อยู่กับร่องกับรอยั้แ่เช้าพอถึงยามต่อสู้จึงพลาดท่าให้อดีตแม่ทัพฉู่ขอรับ"
“แล้วผลสู้รบเป็อย่างไรถอยทัพหนีพวกโจรมาอย่างนั้นหรือ” แววตาของซ่งจินหนิงดูน่ากลัวขึ้นมา หยางจื่อิจึงรีบส่ายหัวปฏิเสธ
“มิใช่ขอรับถึงแม้ว่าท่านอ๋องน้อยจะทำหน้าที่ได้ไม่ดีนัก แต่ท่านรองแม่ทัพกับคนอื่น ๆยังทำหน้าที่ได้ อดีตแม่ทัพจึงถอยหนีกลับเข้าไปในเขตแคว้นเจียงขอรับ"
“อืม... เออจริงสิ อิ๋งอิ๋ง อิงเอ๋อร์ ที่นี่นอกจากมีข้าเป็เ้านาย ก็ยังมีหลี่จวินเหยียนอยู่อีกคน”พอได้ยินว่าไม่ได้พลาดท่าจนพ่ายแพ้ซ่งจินหนิงก็อารมณ์เย็นลงและหันไปพูดถึงหลี่จวินเหยียนให้สองแม่ลูกรับรู้
“ไม่ใช่แซ่ซ่ง แต่เป็แซ่หลี่" จางชิวอิ๋งพึมพำสงสัย
“เขามิใช่ลูกช้า แต่เป็โอรสของฝ่าา”
“เช่นนั้นก็ควรเป็องค์ชาย ไย...” จางชิวอิ๋งเกือบจะถาม แต่คิดได้ว่าตนเองกำลังละลาบละล้วงเื่ของผู้อื่นเกินงามจึงหยุดปากลง
ซ่งจินหนิงไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยในทางกลับกัน เขาอยากจะอธิบายสถานะของตนให้หญิงตรงหน้ารับรู้อยู่แล้วจึงเล่าออกมาอย่างเปิดเผย
“หลี่จวินเหยียนเกิดจากนางสนมยามเกิดมาเขาดูแตกต่างจากคนทั่วไปฮองเฮาและพวกขุนนางเชื่อว่าเขาเป็ปีศาจกลับชาติมาเกิด จึงถวายฎีกาเรียกร้องให้ฝ่าากำจัดทิ้งแต่นางสนมผู้นั้นเป็หญิงที่ฝ่าารักสุดหัวใจ จะกำจัดลูกของนางทิ้งได้อย่างไรจึงขอให้ข้ารับเลี้ยงเด็กคนนี้เอาไว้ ในตอนนั้นข้ามีความคิดจะครองตัวเป็โสดก็เลยยอมรับเขาเอาไว้และเลี้ยงให้เป็ผู้สืบทอดตำแหน่งของข้าเขาก็เลยเป็ท่านอ๋องน้อย มิใช่องค์ชาย”
“อืมเป็เช่นนี้นี่เอง” จางชิวอิ๋งพยักหน้าเข้าใจ
ส่วนจางลี่อิงนั้นนางรู้สถานะของหลี่จวินเหยียนั้แ่แรกแล้วเพราะเขาคือิอ๋อง ผู้ที่บอกกับนางว่า
'จงตายไปอย่างสงบเถิดอย่าได้ดิ้นรนอีกเลย'
นึกย้อนไปถึง่เวลานั้นนางไม่ได้รู้สึกโกรธหรือเกลียดเขาเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกันนางรู้สึกขอบคุณเขาเสียด้วยซ้ำไปถ้าไม่ใช่เพราะเขามองออกว่าจดหมายลาตายของนางซ่อนข้อความลับเอาไว้นางก็คงไม่มีความสุขก่อนตายถึงเพียงนั้นอย่างแน่นอน
“อ๊ะ! ท่านอ๋องน้อยตื่นแล้ว”พ่อบ้านหม่าเห็นคนบนเตียงยันตัวลุกขึ้น ก็ร้องทักขึ้นมาทันที
จางชิวอิ๋งเห็นรูปร่างหน้าตาของคนที่พูดถึงกันอยู่ก็รู้สึกใไม่น้อยเพราะนางไม่เคยเห็นคนที่มีั์ตาสีแดงกับปานแดงคล้ายเส้นเืเช่นนี้ด้วยตาตนเองมาก่อน
ส่วนจางลี่อิงต่างออกไปนอกจากรู้สึกพิศวงที่ได้มาเห็นหลี่จวินเหยียนดูอ่อนแอตัวเล็กบอบบางกว่าอีกสิบปีข้างหน้าก็ไม่มีความรู้สึกอื่นใดอีก
“ท่านอ๋องน้อยเ็ปตรงไหนหรือไม่ให้ข้าตามหมอมาดีหรือไม่ขอรับ” พ่อบ้านหม่ารีบปรี่เข้าไปปรนนิบัติแต่กลับถูกผลักจนถอยหลังเซออกมา
“ไม่ต้อง! ไปเตรียมม้าให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
“นี่คืออีกปัญหาหนึ่งขอรับท่านอ๋อง....พอพวกศัตรูถอย ท่านอ๋องน้อยก็ดึงดันจะออกเดินทางเสียให้ได้” หยางจื่อิหันมาบอกซ่งจินหนิงจึงก้าวเท้าเข้าไปประชิดเด็กเ้าปัญหา
“สภาพเ้าเช่นนี้ จะไปที่ใดได้หยุดสร้างปัญหาแล้วกลับขึ้นไปนอนดี ๆ ได้แล้ว”
“ท่านอา... ท่านปล่อยข้าไปเถิด ข้าต้องรีบไปที่เมืองลิ่วเดี๋ยวนี้”กระทั่งคนที่มีอำนาจที่สุดของที่นี่ หลี่จวินเหยียนก็ยังไม่ยอมฟัง เขาลุกขึ้นจากเตียง ตั้งใจจะออกไปจริง ๆ
ซ่งจินหนิงหน้ามืดครึ้มเพราะความโกรธและสิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงก็เกิดขึ้นเขาถึงกับยกเท้าขึ้นกับคนเจ็บหงายหลังลงไปที่เตียง
โครม!
“ท่านอ๋องน้อย! ทะ... ท่านอ๋องนี่ท่านจะฆ่าท่านอ๋องน้อยหรือ!” พ่อบ้านหม่ารีบเข้าดูอาการหลี่จวินเหยียนทันที
“โดนข้าถีบแค่นี้มันไม่ตายหรอกแต่มันจะฝันขี่ม้าไปเมืองลิ่ว มันได้ตายแน่”
“ใช่ ๆ ที่ท่านอ๋องพูดมาก็ไม่ผิด ท่านอ๋องน้อยอย่าฝืนร่างกายตัวเองเลยรักษาตัวให้หายเจ็บก่อน ถ้าจะไปก็ไม่มีใครว่า” พ่อบ้านหม่าพยายามเกลี้ยกล่อม
“เ้าไม่เข้าใจ ข้าชักช้าไม่ได้...ส่วนเื่ร่างกายข้า ข้ารู้ตัวเองดีแค่นี้ไม่ทำให้ข้าถึงกับตายหรอกไปเตรียมม้าเดี๋ยวนี้” หลี่จวินเหยียนยังไม่หยุดดันทุรัง
ซ่งจินหนิงขบฟันจนกรามนูนขึ้นมาบ่งบอกว่าใกล้จะหมดความอดทนกับเ้าเด็กเหลือของเต็มที่แล้ว
จางลี่อิงที่ยืนแอบมองอยู่ข้างมารดาเห็นว่าแผลของหลี่จวินเหยียนเปิดจนมีเืไหลออกมานางหวั่นใจยิ่งนักว่าซ่งจินหนิงจะซ้ำคนเจ็บเข้าอีกครั้ง จึงขยับไปกอดแขนเขาเอาไว้
“ดูท่าทางท่านท่านทำให้ข้ากับท่านแม่รู้สึกกลัวแล้วนะ"พอนางพูดออกมาเช่นนี้ อีกฝ่ายก็ชะงักและดูอารมณ์เย็นลงมา
“ความจริงข้าไม่ใช่คนชอบใช้กำลังแต่เ้าเด็กนี่มันดื้อ ถ้าไม่สั่งสอนสักหน่อย ก็คงไม่ดีขึ้น"
“แต่ตอนนี้แผลของพี่ชายดูไม่ดีเลยเอาไว้ท่านสั่งสอนยามอื่นไม่ดีกว่าหรือ”
“ก็จริง.... จวินเหยียน เ้าอย่าได้...”ซ่งจินหนิงกำลังจะพูดเกลี้ยกล่อมแทนการใช้กำลัง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าหลี่จวินเหยียนเอาแต่จ้องจางลี่อิงตาแทบไม่กะพริบ
“เ้าชื่ออะไร” อยู่ ๆ หลี่จวินเหยียนก็ถามขึ้นทำให้จางลี่อิงชี้ตัวเองแบบงง ๆ
"ท่านถามข้าหรือ”
“ใช่”
“ข้าชื่อจางลี่อิง” คำตอบของนางทำให้แววตาของหหลี่จวินเหยียนฉายแววลึกยากจะอ่านออก
อีกฝ่ายเอาแต่มองนางเงียบๆ ไม่พูดอะไร นางจึงรู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ จึงตัดสินใจเป็ฝ่ายพูดก่อน
“ท่านอ๋องบอกว่าท่านเจ็บขนาดนี้หากฝืนเดินทางจะตายเอาได้"
“ใช่ ท่านอาพูดถูก”
“เช่นนั้นก็ยังจะไปหรือ"
“ไม่ไปแล้ว” หลี่จวินเหยียนพูดจบก็ทิ้งตัวลงนอน พ่อบ้านหม่ารีบกระวีกระวาดเข้าไปช่วยดูแผล
ซ่งจินหนิงกับกุนซือคนสนิทมองหน้ากันอย่างงุนงงเมื่อกี้จะเป็จะตายก็จะไปให้ได้ มาตอนนี้กลับเปลี่ยนใจเสียอย่างนั้น
"ในเมื่อคิดได้แล้วก็ดีรีบรักษาตัวให้หายเสีย ข้ายังมีเื่ให้สั่งสอนเ้าอีกมาก"
“ข้าเข้าใจแล้ว ท่านอาไม่ต้องกังวล" หลี่จวินเหยียนพยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปมองเด็กหญิงตัวน้อยข้าง ๆ ผู้เป็อาอีกครั้ง
จางลี่อิงรู้สึกถึงสายตาของอีกฝ่ายแม้จะไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายมองเพื่ออันใดแต่นางไม่ได้รู้สึกถึงความประสงค์ร้าย จึงตัดสินใจส่งยิ้มผูกมิตรไปให้
แต่แทนที่อีกฝ่ายจะยิ้มตอบเขากลับหลับตาลงหันหน้าหนีไปทางอื่นเสียอย่างนั้น จางลี่อิงกะพริบตาปริบ ๆอย่างงงงวย
นี่หมายความว่าอย่างไร...
รอยยิ้มของนางไม่น่ามองงั้นหรือ...
นางสูญเสียความมั่นใจไปไม่น้อยเลยไม่อยากจะรั้งอยู่ที่นี่ต่อ จึงหันกลับไปหามารดาร้องบ่นว่าเหนื่อยขอกลับเรือน
จางลี่อิงไม่รู้เลยว่าคนบนเตียงลืมตาขึ้นจ้องมองแผ่นหลังของนาง จนกระทั่งนางเดินหายไปจากสายตาของเขา...
8K
