“ท่านพี่ ข้าวต้มหม้อสุดท้ายมียาพิษ”นางกระซิบกระซาบเมื่อเขากลับไปนั่งเคียงข้าง “ข้าเห็นสาวใช้ของหยางเยียนใส่ผงพิษลงไปในหม้อทดสอบดูแล้วเป็สีแดงเข้ม”
“หมายถึง?”
“พิษจะออกฤทธิ์ในคืนนี้มันไม่ทำให้ตายในทันที พวกเขาคงจะหาข้ออ้างว่าคนเหล่านี้ร่างกายอ่อนแอเอง”นางหยิบเอากระบอกไม้ไผ่ที่มีตัวอย่างน้ำข้าวต้มอยู่ข้างในออกมาให้ฮ่องเต้ดู“เราคงต้องไปตามหาหมอแถวนี้เพื่อให้เขาช่วยยืนยันอีกครั้งหนึ่ง”
“เ้ามีกระบอกไม้ไผ่อีกหรือไม่?ข้าจะไปขอน้ำข้าวต้มจากชาวบ้านที่ไปเข้าแถวรับอาหารหม้อสุดท้าย”
“ประเดี๋ยวข้าไปเอามาให้”หงซือซือหายไปไม่นานก็กลับมาพร้อมกระบอกไม้ไผ่เล็ก “นี่เ้าค่ะ”
ิเฟยหลงจึงเดินเข้าไปหาชายวัยกลางคนที่ได้รับข้าวต้มจากหม้อสุดท้าย“พี่ชายท่านนี้ข้าขอน้ำข้าวต้มสักหน่อยได้ไม่? บุตรสาวของข้านางยังไม่อิ่มเลย”ชายผู้นั้นหันไปมองแถวที่ยังยาวเหยียด
“เอาเถิดต่อให้เ้าต่อแถวได้ก็คงยังมิได้ข้าวต้มอยู่ดีเห็นแก่ลูกสาวของเ้าข้าจะแบ่งให้สักหน่อย” เมื่อเห็นว่าฝ่ายที่มาขอเอาเพียงกระบอกไม้ไผ่อันเล็กออกมาชายวัยกลางคนจึงยอมแบ่งน้ำข้าวต้มให้ไป
“ขอบคุณท่านมาก”ฮ่องเต้ทรงนึกไม่ถึงว่าในยามยากเช่นนี้ยังมีคนที่ยอมสละอาหารที่ตนอาจจะกินไม่อิ่มให้เขาซ้ำยังมีแก่ใจถามว่าแค่นั้นจะพอให้บุตรสาวเขากินอยู่หรือ? ิเฟยหลงน้ำตารื้นเสื้อผ้าของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเก่ายิ่งกว่าชุดที่เขาใส่เสียอีกร่างกายก็ดูผ่ายผอมเห็นเช่นนั้นก็นึกเวทนาขึ้นมาเมื่อนึกขึ้นได้ว่าหม้อข้าวต้มหม้อนี้มียาพิษเจือปนเขารีบเดินกับไปปรึกษาภรรยา “ซือซือเราคงต้องหาทางป้องกันมิให้ชาวบ้านตกอยู่ในอันตราย”
“ท่านพี่ยามนี้เรายังเปิดโปงพวกเขามิได้ ผู้คนล้วนอดอยากและกำลังหิวโหยหากเราเข้าขวางยามนี้มีปัญหาแน่ รีบออกไปหายามาเตรียมไว้ดีกว่ายังมีเวลาถึงเที่ยงคืนคืนนี้ก่อนที่ยาพิษจะออกฤทธิ์”
สองสามีภรรยาจึงเดินออกมาหน้าหมู่บ้านองครักษ์หู่กับจูเตรียมรถม้ารออยู่
“ไปสอบถามหาหมอที่เก่งที่สุดในตำบลนี้”เถ้าแก่หลงที่เปลี่ยนหน้ากากจากชายมอมแมมยากจนร้องสั่งออกมาจากในรถ หู่ซิ่นสือจึงขับรถม้าตรงเข้าไปในตำบลสอบถามหาหมอที่ร้านค้าในหมู่บ้าน
“ท่านหมอเกาน่ะหรือเห็นว่าเดินทางไปเยี่ยมญาติที่ฉู่จิ้งอีกสองสามวันจึงจะกลับ อ้อ!แต่มีหมอยาสตรีผู้หนึ่งมาเฝ้าบ้านแทนหมอเกานะ นางก็เก่งเช่นกันพวกท่านลองไปหานางสิ”
“นางเป็หมอจริงหรือ?”
“เห็นหมอเการับรองว่าฮูหยินเกาเป็หมอยาที่เก่งกาจยิ่งเห็นว่าเป็ญาติผู้น้องที่มาจากแคว้นจิน พวกเ้าลองไปหานางที่ท้ายตำบลดูสิบ้านที่อยู่ตรงเนินโน่นนะ”
หู่ซิ่นสือไม่กล้าตัดสินใจจึงเข้าไปกระซิบถามที่ข้างหน้าต่าง“ไปลองดู” ิเฟยหลงเห็นว่าไม่มีทางเลือก จะเป็ผู้ใดก็ควรไปสอบถามดูเสียก่อนรถม้าวิ่งเร็วรี่ไปถึงเนินท้ายตำบล เรือนของหมอยาเกาอยู่ห่างจากบ้านอื่นมาก รอบบ้านเป็สวนสมุนไพรนานาชนิดสองสามีภรรยาลงจากรถม้าอย่างร้อนใจแล้วก้าวตรงไปยังเรือนใหญ่ที่อยู่ลึกเข้าไปในสวน
“ฮูหยินเกา!ท่านอยู่หรือไม่?” จูจิ้นติ้งที่เดินนำหน้าเพื่ออารักขารีบร้องเรียกคนในบ้านสักครู่ปรากฏสตรีแน่งน้อยแต่งกายในชุดสีฟ้างดงามเดินออกมาจูจิ้นติ้งกับหู่ซิ่นสือตะลึงไปชั่วขณะเพราะไม่คิดว่าจะมีสตรีงดงามเช่นนี้ในเรือนหมอยาในชนบท
“ท่าน....ท่านอาจารย์”หงซือซือในรูปโฉมของพระชายาหานซู่ลี่ผู้งดงามร้องออกมา นางใช้มือแหวกให้องครักษ์ทั้งสองที่ยืนขวางอยู่ด้านหน้าหลบไปด้านข้างแล้วตนเองก็วิ่งเข้าไปจับแขนทั้งสองข้างของสตรีผู้นั้น “ข้าเอง ซือซือของท่าน”นางทำนิ้วมือเป็สัญลักษณ์ที่รู้กันทั้งสองฝ่ายสีหน้าของสตรีผู้นั้นตื่นเต้นขึ้นทันที
“เป็เ้าจริงหรือนี่?เหตุใดจึงมาด้วยใบหน้านี้” ฮูหยินเกาพินิจใบหน้างดงามตรงหน้าอย่างถี่ถ้วน “ว่าแต่ใบหน้านี้ช่างงดงามล่มเมืองเสียจริง” หงซือซือหันไปสั่งให้องครักษ์ทั้งสองเฝ้าหน้าเรือนอย่างเข้มงวดและคว้ามือของสามีตามอาจารย์เข้าไป ในเรือนิเฟยหลงนึกถึงเื่ที่หงซือซือเคยเล่าให้เขาฟัง
“คารวะท่านอาจารย์”
“นี่คือผู้ใดหรือซือซือ?”
“เถ้าแก่หลงสามีของข้าเอง” นางยิ้มเขินเมื่อต้องแนะนำผู้ชายข้างๆ ให้อาจารย์ได้รู้จัก“เื่นี้มันยาวนัก เอาไว้ข้าเล่าให้ท่านฟังทีหลังว่าแต่ท่านเถิดเหตุใดจึงมาที่นี่ได้?”
ฮูหยินเกายิ้มน้อยๆ“หลังจากที่ข้าเดินทางไปอยู่เมืองเทียนถังมาพักหนึ่งอาศัยช่วยรักษาคนอยู่ในค่ายโจร ต่อมาค่ายนั้นถูกเผาทำลายด้วยฝีมือของทางการแต่ก็ยังอาศัยเก็บสมุนไพรอยู่แถบนั้น เมื่อรู้แล้วว่าหมดหนทางจะกลับไปสู่ร่างเก่าจึงตัดสินใจจะเป็สตรีเต็มตัวยามนี้้าสมุนไพรที่มีเฉพาะในเขตชิงหลิวจึงเดินทางมาแต่เพราะมีน้ำท่วมกับโคลนถล่มจึงยังมิได้ขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรอีกอาศัยช่วยงานหมอเกาจึงพักอยู่ที่นี่”
“ท่านมิได้เป็ญาติกับหมอเกาสินะ”
“เ้าก็รู้นี่ว่าข้าไม่มีญาติแล้ว”นางถอนหายใจยาว
“เ้าค่ะ”
ิเฟยหลงงุนงงกับคำบอกเล่าของฮูหยินเกา‘นางกลับสู่ร่างเก่ามิได้?จึงตัดสินใจเป็สตรี’ เขานั่งนิ่งมองดูศิษย์กับอาจารย์ที่แสนประหลาดพูดคุยกันฮูหยินเกาผู้นี้ผิดแผกจากสตรีทั่วไปที่เรือนร่างของนางสูงใหญ่เกือบเท่าเขาใบหน้าของนางมิได้เล็กอย่างสตรีทั่วไปแม้จะมีสัดส่วนใบหน้าที่งดงามแต่กลับมีบางอย่างที่สะดุดความรู้สึกของเขาอย่างบอกไม่ถูกแววตาของนางคล้ายจะส่องทะลุทะลวงเข้าไปในจิตใจยามที่หันมาสบตากับเขาิเฟยหลงรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูกในยามที่นางเผลอจ้องมา
“ซือซือเ้าคงเคยได้ยินชื่อผีไร้หลุม”
“ทำไมหรือเ้าคะ?”
“หากข้าหาสมุนไพรที่้าได้แล้วข้าต้องให้มันช่วยปรับสูตรยาเพื่อเปลี่ยนร่างกายให้หมดจด”
“คนผู้นั้นมิใช่ปรุงเพียงยาเลวๆได้หรือ? ข้าเคยได้ยินว่าเขาขายยาทุกชนิดที่ใช้ทำชั่ว” นางทำหน้าฉงน
“นั่นเป็เพราะมันี้เีต่างหากเล่า?อาจารย์ของเ้าผีไร้หลุมทิ้งวิชาแพทย์ล้ำเลิศเอาไว้แต่เ้าผีตัวนั้นกลับหากินกับยาใช้ทำความชั่วต่างหาก”
“อาจารย์ท่านรู้จักพวกเขาด้วยหรือ?”
3K
