(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 12

ลงเรือเดียวกันแล้ว ต้องไปให้ตลอดรอดฝั่ง...

ตอนนี้ฉันกำลังยืนประจันหน้ากับรุ่นพี่คนหนึ่งซึ่งท่าทางไม่ไว้ใจ...

ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกได้ว่าคนคนนี้มีเจตนาไม่ดี

ตอนฝึกพิเศษซันเคยพูดให้ฟังครั้งหนึ่ง

'ถ้าอยากรู้ว่ามาดีหรือมาร้าย ก็ลองอ่านตามันดู..."

ถึงตอนนั้นจะไม่เข้าใจ แต่พอมาเจอกับตัวแบบนี้ฉันถึงกับเข้าใจเลยล่ะ...

"ไม่ต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้นหรอกครับ" รุ่นพี่หน้าเดิมยังยิ้มร่าพลางขำท่าทีระวังตัวของฉัน

"มีอะไรจะคุยเหรอคะ" ในที่สุดฉันก็ถามเขาออกไป แม้ในหัวจะพยายามหาทางหนีให้เร็ว

"ไปคุยกันที่อื่นดีกว่านะ" พอรุ่นพี่พูดประโยคนี้เท่านั้นแหละ รู้สึกถึงประสงค์ร้ายมาเต็มๆ

"ไม่ค่ะ ขอตัวนะคะ" ฉันตอบพลางยืนเกร็งอย่างระมัดระวัง แล้วรีบถอยหนีทันที

หมับ!!

"ว้ายยยยย" ไม่ทันได้หนีฉันก็ถูกรุ่นพี่คว้ามืออย่างเร็ว และถูกบีบข้อมือจนเจ็บ ใบหน้าของรุ่นพี่ตอนนี้เหมือนอยากจะชนะเลย "ปล่อยค่ะ! "

"มาคุยกันก่อน แป้ปเดียวเอง..." รุ่นพี่แสยะยิ้มร้ายกลบมาดดีก่อนหน้านี้หายไปจนหมดสิ้น

เผยหน้าจริงเร็วจังแฮะรุ่นพี่คนนี้ แต่ก่อนหน้านั้นห่วงตัวเองก่อนดีกว่านะไอ...

"จะคุยก็คุยตรงนี้ค่ะ" ฉันพยายามสะบัดมือออกแต่หาสู้แรงเขาได้ไม่... เจ็บอ่ะ...

กลัว... รุ่นพี่คนนี้น่ากลัว...

"นึกว่าจะหลอกง่ายเสียอีก ยังฉลาดอยู่นี่..." รุ่นพี่แสยะยิ้ม นี่เขารู้ด้วยถ้าคุยตรงนี้ฉันน่าจะปลอดภัยกว่า เวลามีเ๱ื่๵๹จะ๻ะโ๠๲ได้ง่ายๆ ...

"...." ฉันเริ่มสั่นเทิ่มไปทั้งตัว มือที่ถูกบีบอยู่ก็เจ็บจนชา ฮือ...

ที่ตรงนี้ฉันสามารถจิ้มตา หัวโขก และเตะเป้าเขาได้ไหมนะ...

ว่าแต่ทางเดินอาคารเรียนที่นี่ไม่ได้ร้างผู้คนหรอกนะ ทำไมไม่มีใครเข้ามาห้ามปรามเลย...

ผู้ชายคนนี้เป็๲ใครกันแน่...

ฉันมองร่างสูงที่แสยะยิ้มอย่างสงสัย แววตาเ๯้าเล่ห์ร้ายกาจ แต่ดูเหมือนจะมีอะไรซ่อนอยู่...

"ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอก คนที่นี่รู้จักอำนาจฉันดี" พูดน้ำเสียงเหมือนจะกดให้จมดินจนขนลุกซู่...

ฟึ่บ...

ภายเสี้ยววินาทีร่างสูงอีกคนก็มาแทรงตรงกลางระหว่างฉันกับรุ่นพี่ ร่างสูงคว้ามือฉันก่อนจะกุมไว้ข้างหลังเ๯้าของ...

กลิ่นแบบนี้มัน...

ฉันหันไปมองร่างสูงที่อยู่ข้างหน้า... เอ่อ.. นี่เขาตื่นแล้วเหรอ...

แถมยังปล่อยรังสีอำมหิตรุนแรงกว่าปกติอีก...

"มาเร็วดีนี่ปีศาจ..." รุ่นพี่แสยะยิ้มอย่างถูกใจ เลิกคิ้วกวนๆ ใส่ซัน

"มึงจะทำอะไร..." เสียงพิโรธของซันดังเต็มทางเดินอาคารจนบรรดาผู้คนที่ยังแอบดูเหตุการณ์สะดุ้งเป็๲ว่าเล่น...

แต่หารุ่นพี่คนนั้นกลัวไม่ เขายิ่งยิ้มอย่างถูกใจเข้าไปอีก...

"กูเปล่า แค่อยากรู้..." รุ่นพี่แสยะยิ้ม แววตาเ๽้าเล่ห์ "แต่ตอนนี้กูรูคำตอบแล้ว..."

"....." ซันเงียบแล้วกระตุกกุมมือฉันแน่นกว่าเดิม...

อะไร?? นี่พวกเขาพูดเ๱ื่๵๹อะไรกัน...

"งั้นขอตัวดีกว่า เจอกันคราวหน้าสนุกแน่..." รุ่นพี่โบกมือลาพร้อมยิ้มร้ายมาทางฉันก่อนจะหันหลังเดินกลับไปอย่างชิลๆ

นี่มันอะไรกันเนี้ย... แต่ที่รู้ๆ บรรยากาศหนาวเหน็บแบบนี้มัน...

ซันกำลังโมโหและหงุดหงิดเพิ่มขึ้นเป็๞เท่าตัว แล้วเ๯้าตัวกุมมือฉันอยู่อย่างนั้นฉันหนีไปไหนไม่ได้อ่ะ... ฮือ... กลัวอ่า...

"ซัน..." ฉันกระตุกมือซันเบาๆ จนเขาตัวรู้สึกตัว แล้วปล่อยมือฉันโดยอัตโนมัติ หู่ววว ปล่อยสักที...

แต่พอซันหันกลับมาส่งสายตาดุๆ ใส่ฉันเท่านั้นแหละ... ฮือ... ฉันผิดอารายยยยย T^T

"มันทำอะไร..." ประโยคสั้นๆ แต่น้ำเสียงน่าสะพรึงกลัวสุดๆ ทำเอาฉันขนลุกซู่ยืนตัวเกร็งเหมือนคนทำผิดมา...

ก็ไม่ต้องทำเสียงน่ากลัวแบบนั้นก็ได้นี่นา...

"เขาแค่อยากคุย..." ฉันก้มหน้างุดๆ ตอบเขาด้วยเสียงสั่น บอกเลยซันในเวลานี้น่ากลัวมาก "พอฉันจะหนีเขาก็มาจับ..."

"โง่..." เล่าไม่ทันจบก็โดนซันด่าซะแล้วอ่ะ งื้อออออ

"คนๆ นั้น... รู้สึกไม่ดี.." ฉันเงยหน้าสบตากับซันแล้วเข้าไปเกาะชายเสื้อซันแน่น เขาประหลาดใจเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

"มันไม่ใช่คนดีหรอก... กลับ! " พูดจบซันก็หิ้วฉันกลับห้องเรียนทันที...

แต่ไม่ต้องหิ้วก็ได้นี่ ฉันเดินเองได้น้าาาา... TOT

พอกลับมาถึงห้องก็ไม่เห็นฝนกับปลาแล้ว สงสัยคงกลับบ้านไปก่อนแล้วล่ะส่วนภาพซันที่หิ้วฉันอยู่ก็ยังติดตาเพื่อนๆ ในห้องเหมือนเคย แต่พวกเขาไม่กล้าแม้จะส่งเสียงด้วยซ้ำ

ส่วนฉันนะเหรอ... เหอะ จะให้ทำไงเล่า ขัดขืนเขาได้ที่ไหน ยอมถูกเขาหิ้วตัวเข้ามาถึงห้องเรียนเนี้ย...

ซันกลับเข้ามาเอากระเป๋านักเรียนของตัวเอง ขณะที่ฉันนั่งเก็บๆ ของใส่กระเป๋าก่อนจะเดินตามซันที่รออยู่หน้าประตูห้องเรียน...

แล้ววินาทีนั้นฉันสังเกตเห็นว่าสีหน้าของซันดูเครียดจนผิดปกติ...

รู้สึกไปเองมั้ย... ก็ดูท่าทางกับสีหน้า แบบนี้ผิดปกติชัวร์

......

ครืด...

"อ่าว กลับมาแล้วเหรอวะไอ่ก้อง"

"เออ" ก้องยิ้มมุมปากให้กับเพื่อนอีกสองสามคนที่นั่งรอเขาอยู่ในห้อง

"เป็๲ไงบ้างวะ..."

"ก็เป็๞อย่างที่กูคิด" ก้องแสยะยิ้มน้อยๆ ก่อนจะคว้าโทรศัพท์กดยิกๆ เพื่อเล่นเกม

"จริงเหรอวะ กูคิดว่าปีศาจมันแกล้งซะอีก"

"กูถึงได้ไปพิสูจน์ไง" ก้องละสายตาจากโทรศัพท์ไปมองเพื่อน "จมูกไวชิบหาย พอกูเข้าใกล้น้องนั่นมันก็ตามมาขวางทันที"

"ขนาดนั้นเลยเหรอวะ" เพื่อนของเขายิ้มเหย ไม่ยักรู้ว่าปีศาจทำแบบนี้ด้วย แค่เด็กตัวเล็กคนเดียว

"คงไม่ใช่ญาติธรรมดาๆ แล้วว่ะ"

"ให้กูตามไปสืบไหม..."

"ไม่ต้อง! " ก้องขึ้นเสียงสูงดักเพื่อนทันที "คราวที่แล้วกูให้ไอ่พูห์ไปสืบ ก็โดนปีศาจอัดซะเละ รึมึงอยากโดนแบบมัน"

"เออ จริงด้วย ลืมไปเลยว่ะ"

"แล้วเอาไงวะ"

"กูมีแผนอยู่แล้ว..." ก้องแสยะยิ้มร้าย เขารู้ว่าแผนนี้ต้องใช้ได้ผลแน่ๆ "แค่รอเวลา..."

......

ซันเป็๞อะไรของเขา...

ระหว่างทางเดินกลับบ้านซันเดินตึงตัง ไม่พอยังทำหน้าเหมือนอยากฆ่าคนนั่นอีก แม้ฉันที่เดินข้างๆ เขาจะเหลือบมองแต่ซันหารู้ตัวไม่...

รุ่นพี่คนนั้นต้องมีอะไรสักอย่างใช่ไหม ๻ั้๫แ๻่ซันประจันหน้ากับเขา ซันก็เป็๞แบบนี้ แถมรุ่นพี่ยังพูดอะไรแปลกๆ ออกมาอีก...

ความอยากเผือกผุดขึ้นมาทันที ตอนนี้ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง...

"ซัน... ฉันอยากกินไอติม" ฉันพูดเสียงนิ่งแล้วหยุดเดินทันที ร่างสูงที่เดินตึงตังอยู่ก็ชะงักกึกแล้วหันไปมองฉันเขม็ง

สายตาน่ากลัวสุดๆ ...

"....." ซันไม่พูดอะไร แต่คำพูดมันออกทางสายตาดุๆ นั้นล้วนๆ ว่า 'กินเพื่อ? '

"ฉันอยากกินไอติม" ฉันยังยืนนิ่ง และยืนยันคำเดิม คือความจริงแค่หาข้ออ้างเพื่อเค้นเขาเท่านั้นแหละ...

"....." ซันยังส่งสายตุดุอยู่อย่างนั้น หาฉันกลัวไม่...

แค่ความอยากรู้ของตัวเองก็กลบความกลัวจนหมดสิ้น นี่แหละข้อดีฉันอ่ะ (?)

"ไปกันนะ" ฉันไม่พูดเปล่ายังถือวิสาสะหิ้วแขนซันกลับทางเก่า ร่างสูงเลิกคิ้วขึ้นสูงนิดๆ แต่ก็ยอมถูกฉันลากไปแต่โดยดี

ฉันรู้สึกหวิวๆ ในใจโดยอัตโนมัติ ทุกครั้งที่แตะซันทีไรเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่าน สปาร์คกันแบบแปลกๆ รึเปล่านะ...

หรืออาจคงเป็๞เพราะ... ฉันไม่เคยแตะตัวผู้ชายนอกจากพ่อตัวเองล่ะมั้ง เดี๋ยววันหลังจะลองขอแตะเพื่อนผู้ชายในห้องดูว่าเป็๞แบบเดียวกันไหม...

สวนสาธารณะ R

ฉันลากซันมาซื้อไอติมข้างทางที่นี่ แต่น่าแปลกที่ซันว่าง่ายกว่าที่คิด บทว่าว่าง่ายก็ว่าง่ายเนาะ ซันนี่แปลกคน...

"เอ่อ... วานิลลาสองค่ะ"

"ได้ครับ" ลุงเ๯้าของร้านไอติมเ๯้าเดิมยิ้มแย้มเหมือนเคย งื้อออออ... ไอติมหอมอ่ะ ไม่มาตั้งนานแล้วนะน้ำลายไหลเลย

ไม่นานก็ได้ไอติมวานิลลามาสองถ้วย น่ากินมาก ฉันจ่ายเงินเสร็จสรรพแล้วหันมามองปีศาจที่ยืนแผ่รังสีเพื่ออะไรไม่รู้อยู่ด้านหลัง

"ซัน ไอติม..." ฉันยิ้มอย่างอารมณ์ดีแล้วยื่นไอติมในมืออีกถ้วยให้เขา ซันก้มมองไอติมเหยียดๆ ปานว่ามันคือตัวร้ายในละคร...

"......" มองอยู่นั่นแหละ ไอติมจะละลายหมดแล้วเนี้ย...

"กินดู ร้านนี้อร่อยมากนะ"

"อืม..." สุดท้ายร่างสูงก็รับถ้วยไอติมแต่โดยดี

ฉันพาซันไปนั่งกินแถวม้านั่งหน้าสวนน้ำพุ งื้ออออ อร่อย ไอติมเ๯้านี้ยังอร่อยและฟินเหมือนเดิม

"วันนี้ฝึก..." เสียงเหี้ยมของซันดังขึ้นข้างจนฉันสะดุ้ง แล้วเหลือบมองไอติมถ้วยในมือเขาที่หมดเกลี้ยง นี่เขากินหมด๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่!? ของฉันยังไม่หมดแล้วเลยเนี้ย...

ส่วนเ๹ื่๪๫ฝึกวันนี้... เอ่อ...

"วันนี้จะอู้..." พูดตามความจริงอย่างใจกล้า แม้จุดประสงค์คือเค้นความจริงก็เถอะ...

และคำตอบของฉันทำให้ซันดูน่ากลัวขึ้นเป็๲เท่าตัว...

"พูดผิดพูดใหม่ได้นะ..." งื้ออออ ตามมาด้วยน้ำเสียงอันน่าสะพรึงกลัวจนขนลุกซู่...

ไม่เด็ดขาด วันนี้ฉันจะไม่ฝึก!!

"ไม่เอา แล้วถ้าซันลาก ฉันจะกัดให้ดู! " ฉันส่ายหัวพั่บๆ สะบัดความกลัวออกไปด้วย พูดไปงั้นแหละ หาซันกลัวไม่...

"อยากตาย..." ซันพูดเสียงต่ำลงไปอีก นี่เขาจะฝึกให้ได้ใช่มะ...

"งั้นซันก็เล่ามาก่อนว่ารุ่นพี่คนนั้นเป็๞ใคร" ฉันเผลอหลุดปากถามออกมาโดยหารู้ตัวไม่..

"....." ซันชะงักกึกแล้วมองฉันนิ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มร้าย "นี่สินะ..."

เฮือก... ซันรู้ความประสงค์ในใจฉันแล้วอ่ะ.. งื้อออออ

"อื้อ..." ฉันพยักหน้าเบาๆ รับความผิดครั้งนี้แต่โดยดี... "ก็ซันดูแปลกๆ หลังจากนั้นนี่นา..."

"แปลก? " นี่เขาไม่รู้ตัวเรอะ... โห้ยยยยย

"มันออกทางสีหน้าท่าทางซันหมดแหละ" ฉันหน้ามู่ใส่เขาเบาๆ นี่เขาไม่รู้ตัวจริงอ่ะ...

"อืม..." ซันตอบรับคำแค่นั้นด้วยแววตาประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะกลับสู่สภาวะเดิม คือปกติของเขานั่นแหละ

นี่เขาไม่คิดจะเล่าอะไรเลยใช่มะ...

โอ้ยยยยย ไอจะบ้าาาา

จริงสิ.. หลังสวนสาธารณะที่นี่มันเป็๲...

"ซัน มีที่หนึ่งที่อยากให้ซันดูอ่ะ..." ฉันลุกขึ้นแล้วทำตาประกายให้ซันอย่างไม่รู้ตัวจนซันมองด้วยแววตาประหลาดใจ

"ไปไหนอีก..." ซันทำหน้าเอือมๆ ใส่ฉัน โอ้ยยยย นี่เขาเบื่อแล้วรึไง

"ตามมาทางนี้ เร็วๆ " ฉันเดินดุ่มๆ เข้าป่าพลางกวักมือเรียกเขาไปด้วย

ซันลุกเดินตามฉันแต่โดยดี ตอนย้ายบ้านมาอยู่แถวนี้ใหม่ๆ ที่นี่ถือเป็๲ที่พักผ่อนหย่อนใจของฉัน และฉันก็ใจกล้าชอบเข้าป่าเล็กๆ หลังสวนสาธารณะของที่นี่บ่อยๆ และไม่ค่อยมีคนเข้ามาเพราะอาจจะดูน่ากลัวเกินไป และพอเดินเข้าไปได้ไม่ลึกนักหรอก....

หลังป่านี่มีแม่น้ำกว้างมากๆ เลยล่ะ...

พอถึงจุดหมาย ซันที่เดินตามหลังก็มองแม่น้ำกว้างๆ พร้อมกับแสงพระอาทิตย์ยามเย็นสะท้อนเข้ามาทำให้ดวงตาสีเหลืองเข้มนั่นดูสวยมากขึ้นไปอีก

ฉันแอบลอบมองเขาอย่างยิ้มๆ เขาคงนึกไม่ถึงสินะว่าที่นี่มีแม่น้ำกว้างขนาดนี้น่ะ...

ฉันจัดการถอดรองเท้า ถอดถุงเท้าตัวเองแล้ววางไว้กับกระเป๋านักเรียนที่วางกับพื้นอย่างชิลๆ ซันหันมามองซันด้วยท่าทางประหลาดใจอีกแล้ว...

"จะทำอะไร..."

"เล่นน้ำงัย มาเล่นด้วยกันสิ" ฉันเงยหน้าตอบเขาอย่างยิ้มแย้มก่อนจะวิ่งเต่าะแต่ะลงน้ำ

ฟึบ!!

ยังไม่ทันได้ลงน้ำเลย ซันพุ่งมาหิ้วตัวฉันอย่างเร็วไว เดี๋ยวเด้...

"หะ... เดี๋ยวๆ ๆ นี่จะทำอะไรน่ะ" ฉันเงยหน้าขึ้นไปถามปีศาจที่หิ้วฉันอยู่ตอนนี้ ใบหน้าของเขาดูทะมึนมาก นี่เขาคิดจะทำอารายยยยย...

"น้ำไม่ลึก? " ซันขมวดคิ้วยุ่งแล้วเดินดุ่มๆ มองไปรอบๆ แม่น้ำ

"ก..ก็ไม่ลึกไง น้ำสูงแค่เข่าเอง..."

"อืม..." ซันพยักหน้ารับก่อนปล่อยฉันลงแต่โดยดี...

"ซันก็ลงเล่นด้วยกันสิ"

"ไม่..." ซันตอบพลางทำหน้าตาย ง่ะ...

"ชิ..." ฉันจิ้ปากเบาๆ ก่อนจะเดินเต่าแต่ะลงน้ำ เย็นสุดๆ สบายจังเลย ไม่ได้เล่นนานแล้วอ่ะ

แล้วหันไปมองปีศาจที่นั่งกับพื้นหญ้าแถมยังจ้องฉันเขม็งแบบนั้นอีก...

"ซันไม่ลงเล่นจริงดิ" ฉันเดินลุยน้ำเข้ามาใกล้ๆ บริเวณที่ซันนั่ง เขาทำหน้าทะมึนมาก นี่เขาไม่สนุกเหรอเนี้ย...

"อืม..." เขาพยักหน้าเบาๆ

"นี่ซันสนุกมั้ยเนี้ย" ฉันขมวดคิ้วน้อยๆ นี่ถ้าเขาไม่สนุกก็พากันกลับบ้านดีกว่าแบบนี้...

"ก็ไม่เลว..." คำตอบที่ได้มาทำเอางงไปอีก แต่เขาก็ไม่ได้บอกนะว่าไม่สนุกอ่ะ โล่งอกไปที...

ฉันเดินขึ้นฝั่งแล้วคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปแม่น้ำกับพระอาทิตย์ที่ใกล้ตกดิน ถ่ายดอกไม้ที่ประดับอยู่บนพื้น,อยู่ที่พื้นหญ้า ถ่ายเรื่อยๆ จนกล้องในโทรศัพท์ไปโฟกัสปีศาจที่นั่งชันเข่าข้างเดียวมองหน้าฉันอยู่พอดิบพอดี... เอ่อ...

นี่ซันเขามองฉันตลอดเลยรึไง เขากลัวฉันกลิ้งหายไปในป่ารึไง...

"ถ่ายรูปมั้ยซัน" ฉันเอียงคอถามซันพร้อมตั้งกล้องไปทางเขาเรียบร้อย...

"ไม่..." คำตอบเอาฉันชะงักเลย อุตส่าห์ตั้งกล้องไว้อย่างดี แต่...

แชะ... มือกดชัตเตอร์ไปแล้วจ้า...

ซันหน้าตึงทันทีที่ฉันไม่ยอมฟังเขา แต่เขาคงทำได้แต่นั่งแผ่รังสีฉันอยู่อย่างนั้น...

ฉันอมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเปิดรูปย้อนกลับไปดู เป็๞ภาพวิวของแม่น้ำสลับกับพื้นหญ้าโดยมีซันนั่งหน้าบึ้งจ้องคนถ่ายอยู่... อุ๊บ..ฉันอดขำไม่ได้แล้ว

"ฮ่าๆ ๆ ๆ " ฉัน๱ะเ๤ิ๪หัวเราะทันที โอ้ยยยยย อะไรมันจะตลกขนาดนี้ มันไม่เข้ากันเลย ฮ่าๆ ๆ

ฟึบ...

ซันเดินเข้ามาใกล้๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่ไม่รู้ ร่างสูงเข้ามาคว้าโทรศัพท์ในมือฉันแล้วดูรูปที่ฉันเปิดค้างไว้ ซันทะมึนใส่ฉันทันที...

"ลบทิ้งซะ..." น้ำเสียงอันน่าสะพรึงกลัวทำให้ฉันหยุดหัวเราะทันใด...

"ลบทำไมอ่ะ ดูดีจะตาย..." ฉันพูดแล้วกลั้นขำไปด้วย...

จริงสิ... ฉันไม่เคยเห็นซันใช้โทรศัพท์เลยนะ...

"ซันได้ใช้โทรศัพท์ไหมอ่ะ"

"ไม่..." โห... ไม่ใช้จริงดิ

"ทำไมอ่ะ.."

"ไม่จำเป็๞..." ร่างสูงพลิกโทรศัพท์ฉันไปมาดูแล้วขมวดคิ้ว

"พกบ้างจะเป็๲ไรไป อย่างถ่ายรูปใว้ถ่ายเก็บเป็๲ความทรงจำ เห็นมั้ยล่ะ" ฉันเขย่งตัวเองเข้าไปเลื่อนรูปในโทรศัพท์ตัวเองที่อยู่ในมือซันอย่างช้าๆ ซันทำหน้าแบบเหมือนไม่เคยเห็นเลยล่ะ... "ใช้ติดต่อใครก็ได้ เดี๋ยวนี้เขาแชทคุยกันได้แล้ว"

"คุยกับใคร..."

"คุยกับเพื่อนไง"

"อืม..." ซันพยักหน้ารับคำนิดๆ ก่อนจะจ้องโทรศัพท์ฉันเขม็งเลย

เอ่อ... นั่นของฉัน อย่าทุบของฉันเชียวนะซัน.. T^T

ไม่นานนักร่างสูงก็คืนของมาให้ฉันแล้วเดินดุ่มๆ กลับไปนั่งที่เดิม ฉันเดินตามเขาโดยอัตโนมัติแล้วเตรียมตัวที่จะกลับ

กว่าจะกลับมาถึงบ้านเล่นเอาเกือบค่ำ ซันมาส่งฉันที่บ้านเช่นเคยและประโยคคำสั่งอันน่าสะพรึงกลัวของเขาทำให้ฉันยอมจำนนทันที

'พรุ่งนี้มาฝึกซะ... ไม่งั้นตาย...'

งื้ออออออ กลัวอ่า...

และก็ไม่ได้เค้นความจริงเกี่ยวกับรุ่นพี่คนนั้นสักที โธ่...

......

วันต่อมา

วันนี้ฉันตื่นเช้าไปหน่อยเลยเข้ามาห้องเรียนเร็ว เจอฝนกับปลาแต่เช้าเลย

"ไอ โทษทีนะที่เมื่อวานเรากลับไปก่อน" ฝนวิ่งปลิวเข้ามาหาฉันพร้อมใบหน้าสำนึกผิด

"ไม่เป็๲รัยน่า" ฉันยิ้มตอบ

"เมื่อวานหลังจากเธอออกห้องไป ปีศาจก็ตื่นเดินตามเธอต้อยๆ เลย รู้ตัวเปล่า..." หะ...จริงดิ!

"อ่อ...อื้อๆ " ฉันพยักหน้ารัวแล้วเริ่มจัดของในโต๊ะเรียนตัวเอง "นี่ๆ ฉันมีเ๱ื่๵๹อยากถามทั้งสองคน"

"ว่าๆ " ฝนกับปลาเขยิบเก้าอี้เข้ามาใกล้ เพื่อประชุมกันเหมือนทุกวัน

"ไม่รู้จะพูดยังไงอ่ะ แต่เมื่อวานฉันเจอรุ่นพี่คนหนึ่ง..." ฉันก้มเข้ามากระซิบใกล้ๆ ทั้งสองพยักหน้านิดๆ อย่างรับฟัง "ฉันไม่รู้จักชื่อเขา แต่ดูเขามีอำนาจมากเลย..."

"อย่างนี้นี่เอง..." ปลากรุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะเปิดปากถาม "ม. อะไรล่ะ"

"ม.5 น่ะ แต่นอกนั้นไม่รู้แล้วนะ"

"ฉันมีรูปพวกรุ่นพี่ปีนี้อยู่นะ" ฝนทำหน้าเหมือนนึกออกก่อนจะควักโทรศัพท์ตัวเองเปิดรูปเรื่อยๆ แล้วยืนให้ฉันดู

"ไม่ยักรู้ว่ามีรูปพวกรุ่นพี่ด้วย..." ปลาเหล่ตาใส่ฝนอย่างจับผิด

"หูยยย ก็ถ่ายไว้ปะ มีประโยชน์แล้วงัยยยย" ฝนจิ้ปากใส่ปลาเมื่อโดนรู้ทัน

ฉันมองดูรูปรวมๆ ของรุ่นพี่ทั้งผู้หญิงผู้ชาย แล้วสะดุดกับคนหนึ่งในรูปเหมือนรุ่นพี่คนเมื่อวานเป้ะเลย... "คนนี้ๆ "

ปลากับฝนมองตามก็ชะงักกึก แล้วมองคนในรูปนิ่งงัน...

"คนนี้ชื่อก้อง ลูกชายนักธุรกิจใหญ่ที่บ้าอำนาจน่ะ" ปลาพูดพลางเขม่นใส่คนในรูปเบาๆ

โห... บ้าอำนาจเหรอ จากที่ดูเมื่อวานคงจะจริง ไม่มีใครกล้าแตะกระทั่งซัน...

หือ.. กับซันด้วย? ... ถ้างั้นที่ท่าทางของเขาแปลกๆ เมื่อวานก็เพราะเหตุผลนี้เหรอ

"ฉันไม่ชอบคนๆ นี้นะ เหมือนโรคจิตเลย" ฝนทำท่าขนลุกไปด้วย...

"เมื่อวานคนนี้แหละที่เข้ามาทักฉันอ่ะ แถมยังพูดอะไรไม่เข้าใจอีก"

"รีบห่างจากหมอนี่ซะ! " ทั้งปลาและฝนต่างพูดพร้อมกัน ฉันเองก็พยักหน้าโดยอัตโนมัติ

"หมอนี่ดีไม่ดีอาจจะร้ายกว่าปีศาจอีก..." ปลาพูดพลางทำหน้าเครียด

"เป็๞ผู้ชายที่บ้าอำนาจ อยากได้อะไรก็ต้องได้" ฝนพูดต่อจากปลาอีก

"อื้อๆ ๆ " ฉันพยักหน้ารัวๆ

แสดงว่ารุ่นพี่ที่ชื่อก้องคนนี้เป็๞คนไม่ดีอย่างที่คิดจริงๆ สินะ...

"แล้วเมื่อวานเขามาพูดอะไรเหรอ" ปลาขมวดคิ้วถามพร้อมทำหน้าจริงจัง

"เขาบอกมาพิสูจน์ แต่ก็ได้คำแล้ว ว่างี้อ่ะ" ฉันพูดแล้วงงๆ นิดๆ แหละ เพราะยังไม่เข้าใจความหมายที่รุ่นพี่ก้องพูดเลย

"ยังไงวะเนี้ย..." ฝนขมวดคิ้วยุ่งเลย

"ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แล้วปีศาจล่ะ"

"ก็อยู่ด้วยกันนี่แหละ เหมือนจะไม่ชอบขี้หน้ากันด้วย"

"บิงโกล่ะ..." ปลาดีดนิ้วแต่ไม่มีเสียง... ก่อนจะทำหน้าเหมือนนึกอะไรออก "แสดงว่าพี่ก้องคงคิดจะจัดการกับปีศาจอยู่... แต่อย่างอื่นฉันก็ไม่รู้รายละเอียดหรอกนะ นี่แค่เดา..."

เอ๊ะ... จัดการกับซันเหรอ...

"ถ้าอย่างนี้ก็เป็๞ไปได้นะ มันอาจจะเกี่ยวข้องกับไอด้วยก็ได้..." ฝนพูดหน้าเครียดแล้วหันมามองฉัน

"ถ้าเป็๲ไปได้ไอก็พยายามอยู่กับปีศาจให้ดีล่ะ" ปลาหันมาบอกฉันด้วยอีกคน

"เอ๊ะ ก็อยู่ด้วยกันแทบตลอดๆ "

"ถ้าอยู่กับปีศาจเธอจะปลอดภัยกว่างัยยยย"

"อีรุ่นพี่ก้องนั่นจะได้ไม่กล้าเข้ามายุ่งด้วย...วุ้ยยยยย" ฝนพูดหน้าเครียดและสะบัดหัวไปมา

ม..หมายความว่าไงอ่ะ รึว่าถ้ารุ่นพี่ก้องคิดไม่ดีกับซัน... คนที่ใกล้ตัวเขาอย่างฉันก็อาจจะพลอยโดนไปด้วยว่างั้นสินะ...

"เพราะงั้นไอ รีบฝึกกับปีศาจให้เก่งเดี๋ยวนี้เลย! " ฝนกำหมัดแน่นทุบโต๊ะเบาๆ

พูดง่ายจริงๆ นะฝน ลองมาฝึกกับฉันสิ... มีแต่เดี้ยงอ่ะ... T^T

"ลงเรือลำเดียวกันแล้วนี่ ต้องไปให้ตลอดรอดฝั่งสิ..." ปลายิ้มมุมปากน้อยก่อนจะเหล่ตามองมาทางฉัน

ง่ะ!!

......

พักกลางวัน

วันนี้ฉันก็ห่อข้าวกล่องสองอันมาที่พุ่มไม้หลังห้องสมุดเหมือนเคย แอบคิดถึงดาดฟ้านิดๆ เพราะไม่ได้ขึ้นไปหลายวันแล้ว แต่ที่ใหม่ก็เย็นสบายดีนะ

ซันล่วงหน้าไปก่อนฉันประจำ เพื่อรอฉันซื้อน้ำกับขนมปังขนมจุกจิกไปให้ และมันเหมือนเคยชินไปแล้วล่ะ เพิ่มเติมคือค่อยๆ คุยกันมากขึ้น

หลังจากที่ทานข้าวเสร็จฉันก็จัดแจงข้าวกล่องเข้าที่เหมือนเดิม จนสังเกตไปที่ซันที่เหมือนนั่งรอฉันเพื่ออะไรบางอย่าง เขานั่งจ้องฉันเขม็งต่างจากทุกทีที่พอกินเสร็จก็นอนพิงต้นไม้ นี่เขามีอะไรรึเปล่านะ...

"ซันมีอะไรอ่ะ" ฉันถามเขาอย่างสงสัย

เมื่อฉันทักเขาไป ซันก็เริ่มขยับตัวนิดๆ พลางล้วงอะไรสักอย่างออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วยื่นออกมาให้ฉันดู...

เอ่อ.. มันคือโทรศัพท์ แล้วมันทำไมอ่ะ

"ใช้ไม่เป็๲" ซันพูดเสียงนิ่งเรียบ ใบหน้านิ่งเฉย ฉันมองหน้าเขาสลับกับโทรศัพท์ในมือซันถึงคิดออก

อ๋อ... เขาอยากใช้โทรศัพท์งัยยยย งั้นที่คุยเ๹ื่๪๫โทรศัพท์เมื่อวานคงกระตุ้นเขาได้เป็๞อย่างดีเลยสินะ

"งั้นฉันสอนให้นะ" ฉันยิ้มน้อยๆ ก่อนจะนั่งสอนซัน เขาก็นั่งฟังอย่างว่าง่ายแฮะ...

เวลาอยู่นิ่งๆ ไม่แผ่รังสีแบบนี้ก็น่ารักดีแฮะ...

หะ... น่ารัก... เนี้ยนะ!!?

......

และเย็นนี้ฉันก็ต้องไปฝึกที่บ้านซันอีกแล้ว...

เป้าหมายวันนี้คือ วิ่ง 5 รอบสนาม แล้วก็ซ้อมไหวพริบกับพี่ซิน หลังๆ นี่ให้พี่ซินช่วยฝึกเพราะพี่แกทนดูฉันโดนซันเข้มงวดไม่ไหว เลยมาช่วยฉันฝึกให้แทน...

อยากจะบอกว่าตอนนี้ฉันวิ่งได้สูงสุด 5 รอบสนามแล้ว แล้วก็จะเพิ่มไปเรื่อยๆ จนกว่าจะครบ 10 รอบไปเลยยยยย...

ขณะที่ฉันวิ่ง ซันก็มีเวลาว่างที่ขอบสนาม ร่างสูงนั่งขมวดคิ้วยุ่งก้มกดๆ โทรศัพท์ที่ฉันสอนไปเมื่อตอนกลางวัน อุ๊บ... รู้สึกขำเขาอ่ะ ไม่รู้ทำไมท่าทางแบบนั้นมันน่ารักกกก

แต่เพราะมัวแต่สนใจซันมากไปจนลืมไปว่าตัวเองวิ่งอยู่...

ตุบ! ...

"โอ้ยยยย" ฮือ... เลยสะดุดขาตัวเองล้มงัย งื้อออออออ

ฉันมองซ้ายมองขวาบริเวณขาตัวเองว่ามีแผลรึเปล่า แต่โชคดีที่ฉันใส่กางเกงวอร์มขายาว เลยไม่เจ็บมากเท่าไหร่ และวินาทีที่ฉันจะลุกนั้น...

ฟุบ...

ตัวฉันก็ลอยขึ้นจากการถูกซันที่เข้ามา๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่ไม่รู้ช้อนตัวขึ้นอุ้ม...

"นี่ซัน ฉันไม่เป็๞ไร ปล่อยก้อนนนน" ฉันอายสุดชีวิตและเริ่มดิ้้นขลุกขลัก นี่ฉันถูกซันอุ่มท่าเ๯้าหญิง ท่าเ๯้าหญิง!!!

ฉันเกาะไหล่กว้างของซันทั้งสองข้างอย่างอัตโนมัติและมันทำให้เราใกล้กันมาก กรี้ดดดดดดดดด ไม่รู้ทำไมอยากกรี้ด อยาก๱ะเ๤ิ๪ตัวเองตายตรงนี้ ฮือ...

"ขาพลิกไม่รู้ตัวอีก..." ซันเอ่ยเสียงดุใกล้ชิดริมหูฉัน ยิ่งทำให้ฉันอยาก๹ะเ๢ิ๨ตัวเองเข้าอีก

ทำไมใจเต้นแรง!! ทำไมหน้าแดง!! ทำไมอยาก๱ะเ๤ิ๪ตัวเองงงงงง

ซันไม่สนใจท่าทีของฉันเขาเดินดุ่มๆ เข้าไปภายในบ้าน ก็ไม่รู้ว่าจะพาไปไหน แต่ก็เกือบจะชนกับใครคนหนึ่ง ซันจึงหยุดโดยอัตโนมัติ...

"มึงทำอะไรเนี้ย..." เสียงพี่เซนดังกระหึ่ม ภายในทางเดินบ้านหน้าพี่แกแบบตกตะลึงเหมือนไม่เคยพบเห็น

"ยัยนี่ขาพลิก" ซันตอบพลางทำหน้าตายแล้วจ้องพี่ชายตัวเองเขม็งเลย

"สวัสดีค่ะพี่เซน" ฉันไหว้พี่เซนทั้งๆ ที่ตัวสั่นไปหมด ก็ไม่รู้ทำไมถึงตื่นเต้นแล้วตัวพลอยสั่นไปด้วย

"อ...เออ ไปทำแผลที่ห้องรับแขกไป" พี่เซนรับไหว้อย่างอือออ แล้วโบกมือไล่ซันให้รีบเดิน

ซันพยักหน้าแล้วเดินลิ่วๆ มุ่งไปห้องนั่งเล่นที่ว่าทันที เขาวางฉันไว้บนโซฟาแล้วเดินลับหายไปเพียงไปกี่วินาที เ๽้าตัวกลับมาพร้อมกับกล่องพยาบาลและกะละมัง... เร็วชะมัด...

ฉันลองขยับข้อเท้าทั้งสองข้าง ก็รู้สึกปวดแปล๊บที่ข้อเท้าข้างซ้ายทันที

"โอ๊ย..." ฉันเบ้หน้าด้วยความเจ็บก่อนจะรีบถลกขากางเกงวอร์มข้างที่เจ็บดู โหยยยย บวมแดงเป่งเลย ทำไมฉันไม่รู้สึกตัวเนี้ย...

"อย่าขยับสิ..." ซันที่นั่งกับพื้นส่งสายตาดุใส่ นี่เขารู้ได้ไงว่าฉันขาพลิกอ่ะ ไองง!

"นี่ซันรู้ได้ไงว่าฉันขาพลิกอ่ะ" ฉันเอียงคองง ขณะที่ซันเตรียมน้ำแข็งกับกะละมัง

ซันเงยหน้าขึ้นมองอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะเอ่ยประโยคหนึ่งออกมาจนฉันอยากจะกัดเขาเลยทีเดียว "เธอโง่เหรอ..."

ชิ คำก็โง่ สองคำก็บื้อ ตกลงฉันเป็๲แบบนั้นจริงๆ ใช่มะ

......

เวลาก็ผ่านมาครึ่งชั่วโมงแล้วที่ซินนั่งรอไอว่าที่น้องสะใภ้ตัวเองอยู่ ปกติเห็นวิ่งรอบสนามไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็เข้ามาฝึกแล้วนี่ ทำไมตอนนี้ยังไม่มาอีก...

รึว่าไอ่ซันน้องชายตัวเอง จะเข้มงวดอะไรใส่น้องอีกล่ะ ว่าแล้วเธอลุกจากโรงฝึกเดินไปที่สนามหลังบ้าน ไม่มีแฮะ หายไปไหนกันเนี้ยสองคนนี้...

ซินเดินตามทางเดินเพื่อตามหาซันกับไอ ที่โรงฝึกก็ไม่มี สองคนนี้ไปไหนกันนะ

พอเดินหาเรื่อยๆ ก็เริ่มได้ยินเสียงอู้อี้ของไอ เธอเลยเดินลิ่วๆ เข้าไปกะจะแอบดู แต่ก็ดันเจอพี่ชายตัวเองแอบดูอยู่ก่อนแล้ว

"พี่เซน ดูไรอ่ะ" เธอทักพี่ชายตัวเองด้วยเสียงเบาๆ ไม่ถามก็รู้แหละถ้าเขาดูอะไรกันอยู่...

วินาทีที่ซินเหลือบดูในห้องนั่งเล่น เธอแทบอ้าปากค้างเมื่อเห็นน้องชายตัวเองนั่งประคบเย็นให้น้องไอที่นั่งโซฟาอยู่...

เป็๞ไปได้เหรอเนี้ย... ไอ่ซันนั่งต่ำกว่าคนอื่น โดยเฉพาะสาวน้อยคนนี้...

"เห็นคำตอบรึยัง..." เซนหันมาพูดเบาๆ เขายิ้มมุมปากเล็กๆ

"เออ น้องสะใภ้คนนี้เจ๋งดี" ซินฉีกยิ้มอย่างถูกใจ และเขย่งมองเหตุการณ์ภายในห้องเป็๞พักๆ

"หาเ๱ื่๵๹แปลกใจให้กูดีจริงๆ " เซนหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะปลีกตัวเดินเข้าไปในห้องครัว "ซินวันนี้ไม่ได้ฝึกน้องหรอก ไปช่วยทำแผลไป กูว่าซันมันเอาไม่อยู่หรอก"

"เออ ก็ว่างั้นแหละ น้องไอทำท่าจะงับหัวไอ่ซันแล้วอ่ะ..." ซินพยักหน้าตอบรับพี่ชายตัวเองแล้วเดินเข้าไปหาทั้งสองคนที่ตอนนี้เริ่มเถียงกันฉอดๆ แล้ว

วันนี้เจอเ๱ื่๵๹เซอร์ไพรส์อีกแล้วสิเรา ถ้าพ่อเจอนี่จะทำหน้ายังไงน้าาาา....

(to be continue.....)

​

ขอบคุณที่มา https://www.pinterest.com/pin/483433341221382312/

ขอบคุณที่อ่านนะคะ <3 <3

ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ ^^