[มี E-book] เกิดใหม่มาเป็นภรรยาตัวประกอบของคุณพระเอก

ผู้จัดการร้านเหงื่อแตกพลั่ก เขารีบหันไปต่อว่าพนักงานเสิร์ฟเสียงดัง

"นี่เธอ! ทำอะไรของเธอเนี่ย! ไปขอโทษคุณลูกค้าเดี๋ยวนี้!"

พนักงานเสิร์ฟคนสวยถึงกลับน้ำตาคลอเบ้า พริมพิลาทนไม่ไหว เลยเดินเข้าไปช่วยเหลือ

"เฮอะ นึกว่าใคร ที่แท้ก็นิชา เพื่อนรักนี่เอง" เธอพูดด้วยน้ำเสียงหวานปนหยอกล้อ แต่แววตาแฝงไปด้วยความเ๯้าเล่ห์

นิรชา ถึงกับชะงักเมื่อเห็นพริมพิลา สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

"นี่คุณพริม คุณมายุ่งเกี่ยวอะไรด้วย มันใช่เ๹ื่๪๫ของคุณพริมซะหน่อย" นิรชาถามเสียงเข้ม พยายามรักษาฟอร์ม

พริมพิลาไม่รอช้า เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดวิดีโอที่เธอถ่ายบรรยากาศภายในร้านไว้ เธอเลื่อนไปตอนที่ตอนที่นิชาก้มหน้าก้มตาเดินไปชนพนักงานเสิร์ฟ แล้วจงใจโวยวายเสียงดัง

"ฉันพึ่งรู้นะเนี่ย ว่าคนในตระกูล ปัญญธนกิจ นิสัยเป็๞แบบนี้" พริมพิลาพูดเสียงดัง แผนการร้ายของนิรชาถูกเปิดโปงต่อหน้าทุกคน

นิรชาหน้าซีดเผือด เธอไม่สามารถหาแก้ตัวได้ ทำได้เพียงยืนอ้ำอึ้ง พูดไม่ออก ความโกรธทำให้เธอกำหมัดแน่น

ถึงแม้จะอยากต่อว่าพริมพิลาใจแทบขาด แต่นิรชาก็ทำไม่ได้ ตระกูล รัตนวราวงศ์ เป็๞ลูกค้าชั้นดีของตระกูลเธอ เธอไม่อยากทำให้เกิดปัญหา

บรรยากาศในร้านอาหารหรูแห่งนั้นเงียบกริบ ทุกสายตาจับจ้องไปยังนิรชาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางร้าน พริมพิลาแสยะยิ้มมุมปากอย่างผู้มีชัย เธอรู้ดีว่าเธอได้เปรียบในเกมนี้

"เอาล่ะนิชา ด้วยความเป็๞เพื่อนกันมาอย่างยาวนาน ฉันจะไม่บอกใครเ๹ื่๪๫นี้ แต่เธอเลิกหยุดสร้างความวุ่นวายให้คนอื่นได้แล้ว" พริมพิลาพูดเสียงเชือดนิ่ม

คำพูดของเธอเป็๲เหมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในใจของนิรชา ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับกระดาษ แผนการร้ายของเธอถูกเปิดโปงต่อหน้าธารกำนัล เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็๲ปลาที่กำลังดิ้นอยู่บนเขียง ริมฝีปากของเธอขยับแต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา

‘งานนี้คงต้องหาทางเอาคืนยัยหมูอ้วนให้ได้’ นิชาคิดในใจ ‘แต่ตอนนี้ คงต้องรีบเผ่นก่อนที่จะขายหน้าไปมากกว่านี้’

"ขอบใจมากนะคุณพริม ที่เห็นกับความเป็๲เพื่อน"นิรชากัดฟันพูดก่อนจะสะบัดหน้าอย่างแรงแล้วเดินออกจากร้านไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและเสียงซุบซิบที่ดังขึ้นเบาๆ

หลังจากจัดการกับนางร้ายอย่างนิรชาเสร็จ พริมพิลาก็หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับผู้จัดการร้านราวกับนางพญา แต่คำพูดที่หลุดออกจากปากกลับคมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกน

"คนเป็๲ผู้จัดการร้านจะต้องจัดการปัญหาของร้าน ไม่ใช่อะไรก็ฟังความแต่ลูกค้าข้างเดียว ยังไม่ทันได้ฟังพนักงานของตัวเองว่าทำถูกหรือผิด"

ผู้จัดการร้านถึงกับหน้าซีดเผือด เขาทำได้ก็ทำได้เพียงหันไปขอโทษพนักงานเสิร์ฟอย่างเสียไม่ได้

"คุณฟ้าผม... ผมขอโทษจริงๆ ครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ..." เขาพูดตะกุกตะกักเสียงสั่นเครือ

อิงฟ้าเองก็๻๷ใ๯กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เธอไม่คิดว่าจะมีใครลุกขึ้นมาปกป้องเธอเช่นนี้

พริมพิลาไม่สนใจเสียงกระซิบกระซาบรอบข้าง เธอเดินตรงไปหาพนักงานเสิร์ฟที่ชื่อว่าฟ้า เธอยื่นมือออกไปจับมือเธอเบาๆ และพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง

"ไม่เป็๞ไรนะคะ คุณเองไม่ได้ทำอะไรผิด" เธอยิ้มให้พนักงานเสิร์ฟ "จำไว้นะคะว่าคุณมีค่า อย่าให้ใครมาทำให้คุณรู้สึกด้อยค่า"

อิงฟ้าน้ำตาคลอเบ้า เธอพยักหน้ารับคำพูดของพริมพิลาอย่างซาบซึ้งใจ

พริมพิลาหันกลับมามองผู้จัดการร้านอีกครั้ง คราวนี้สายตาของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง

"หวังว่าเหตุการณ์เช่นนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก" เธอพูดเสียงเรียบ "โปรดจำไว้ว่าพนักงานของคุณก็เป็๲คน มีความรู้สึก มีศักดิ์ศรี ไม่ใช่เครื่องมือที่คุณจะใช้ทำตามใจลูกค้าได้ทุกอย่าง

"ครับ..ขอบคุณคุณลูกค้าที่แนะนำครับ"เขากล่าวก่อนจะเดินจากไป

เมื่อผู้จัดการร้านเดินจากไป อิงฟ้าก็โค้งตัวขอบคุณลูกค้าสาวที่ช่วยเหลือเธอไว้อย่างสุดซึ้ง

"ขอบคุณนะคะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ถ้าคุณไม่ช่วย ฉันคงแย่แน่ๆ ค่ะ"

พริมพิลาเพียงยิ้มให้เบาๆ ให้สาวสวยก่อนจะตอบ

"ไม่เป็๞ไรหรอกค่ะ ถ้าเป็๞คนอื่นเห็นเหตุการณ์ก็คงทำแบบเดียวกัน"

พนักงานเสิร์ฟยิ้มกว้างอย่างดีใจ เธอรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของพริมพิลาอย่างมาก

"รอสักครู่นะคะ" เธอพูดอย่างกระตือรือร้น "เดี๋ยวฉันจะไปตามเชฟใหญ่มาทำอาหารให้คุณใหม่ คราวนี้รับรองว่าอาหารอร่อยถูกใจแน่นอนค่ะ"

พริมพิลาพยักหน้ารับ ก่อนจะทอดสายตาไปยังวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่างร้านอาหารระหว่างรออาหาร

ไม่นานนัก พนักงานเสิร์ฟที่ชื่อฟ้าก็กลับมาพร้อมกับอาหารจานใหม่ที่ดูน่ารับประทานยิ่งกว่าเดิม "เชฟใหญ่ตั้งใจทำเป็๞พิเศษเลยนะคะ หวังว่าคุณลูกค้าจะชอบ" เธอพูดพร้อมกับวางจานอาหารลงตรงหน้าพริมพิลาอย่างระมัดระวัง

พริมพิลาสูดกลิ่นหอมกรุ่นของอาหาร ก่อนจะตักขึ้นมาลองชิมคำแรก "อร่อยมากค่ะ" เธอพูดด้วยรอยยิ้ม

"ไม่เสียแรงจริงๆ ที่ช่วยนางฟ้าคนสวยไว้" เธอพูดต่อพลางขยิบตาให้สาวน้อยตรงหน้าอย่างขี้เล่น

พนักงานเสิร์ฟยิ้มตอบ "ด้วยความยินดีค่ะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยอีก บอกได้เลยนะคะ" เธอพูดก่อนจะหันหลังเดินจากไป

หลังจากอิ่มหนำสำราญกับอาหารมื้อพิเศษ พริมพิลาก็เดินตรงไปยังแผนกเสื้อผ้าแบรนด์เนมในห้างสรรพสินค้าทันที

"วันนี้ฉันจะช้อปให้กระเป๋าฉีกเลยคอยดู!" พริมพิลาพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะสะบัดผมนุ่มสลวยของเธออย่างมั่นใจ แล้วสาวเท้าเข้าไปในร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดังใจกลางเมืองทันทีที่ประตูร้านเปิดออก เธอเริ่มต้นภารกิจช้อปปิ้งอย่างจริงจัง

ดวงตากลมโตของเธอเป็๞ประกายเมื่อมองไปรอบๆ ร้าน เสื้อผ้าสีสันสดใสหลากหลายสไตล์แขวนเรียงรายอยู่บนราว ราวกับกำลังเชื้อเชิญให้เธอมาลอง พริมพิลาเดินตรงไปยังโซนเสื้อผ้าสำหรับสาวอวบทันที เธอหยิบจับเสื้อผ้ามาลองทีละชุดสองชุดอย่างเพลิดเพลิน

"ชุดนี้ก็สวย ชุดนั้นก็น่ารัก" พริมพิลาพึมพำกับตัวเอง ขณะที่มองตัวเองในกระจกอย่างชื่นชม ชุดเดรสตัวนี้ทำให้เธอดูหวานละมุน พริมพิลายิ้มกว้างอย่างพอใจ

หลังจากลองเสื้อผ้าจนหนำใจ หญิงสาวก็เดินไปยังเคาน์เตอร์คิดเงินพร้อมกับเสื้อผ้าชุดใหม่เกือบยกตู้ เธอควักบัตรเครดิตสีทองออกมาจ่ายเงินโดยไม่ลังเล อิอิการเป็๞คนรวยมันดีอย่างนี้นี่เอง