the choice

"นี่ เธอมีโทรศัพท์รึเปล่า” เจมส์เรียกวินนี่ขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ
“อ่า..ขอหาก่อนนะคะ” เธอใช้มือควานหาในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะหยิบมันออกมายื่นให้กับคนตรงหน้า “นี่ค่ะ”
“ผมแค่จะถามว่านี่กี่โมงแล้ว”
“อ่อ...ตอนนี้ก็ประมาณตีสองสิบห้านาทีค่ะ” เธอมองหน้าจอโทรศัพท์บนมือ แล้วตอบกลับไป เจมส์พยักหน้ารับก่อนจะพากันเดินต่อเพื่อเข้าไปในซอย
อันที่จริงซอยนี้ค่อนข้างมืดสำหรับคนปกติ ถึงจะมีแสงจันทร์สาดส่องมาพอให้เห็นอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มากนัก เพราะถูกตึกรอบ ๆ บังไว้หมด
สำหรับพวกเขาทั้งคู่นั่นไม่ได้เป็นปัญหาแต่อย่างใด เพราะสกิลในตอนนี้ทำให้เขามองเห็นในที่มืดได้ดี แต่ว่าวินนี่จะมองเห็นได้ชัดกว่าเจมส์ เนื่องจากเลเวลของสกิลเธอมีสูงกว่า
กลิ่นคาวเลือดเน่า ๆ ถูกลมโชยพัดมาให้ได้กลิ่นเป็นระยะ มันคละคลุ้งอยู่รอบตัวเขาทั้งสอง นั่นบ่งบอกได้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้มีคนมากมายที่ล้มตายและกลายเป็นซอมบี้
เมื่อเดินเข้ามาในซอยลึกขึ้นเรื่อย ๆ ความวังเวงก็เริ่มเกิด สายลมเย็น ๆ ในตอนกลางคืน มาพร้อมเสียงร้องโหยหวนของคนที่หวาดกลัวพวกซอมบี้ ดังเป็นระยะให้ได้ยิน เสียงฝีเท้าหลายคู่ที่ยังคงวิ่งหนีเอาชีวิตรอดอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล มันขับเน้นบรรยากาศให้ยิ่งหนาวเหน็บมากขึ้น
ทั้งสองเดินตรงไปเรื่อย ๆ จนมาหยุดอยู่ที่ร้านอินเทอร์เน็ตร้านใหญ่ในละแวกนี้ เพราะด้านในมีเสียงกรีดร้องและเสียงการต่อสู้ดังได้ยินชัดเจน เจมส์พยายามเพ่งมองไปในร้าน แต่เขาก็เห็นอะไรไม่มากนัก ต่างจากวินนี่ที่เธอสามารถเห็นทุกอย่างชัดเจนผ่านกระจกใสของร้าน
วินนี่ยืนนิ่งจ้องมองอยู่อย่างไม่ละสายตา เธอพยายามมองเหตุการณ์ว่าด้านในเกิดอะไรขึ้นบ้าง ก่อนจะแน่ใจว่าในร้านมีเด็กใส่ชุดมัธยมปลายทั้งหมดสี่คน เป็นชายสาม หญิงหนึ่ง
เด็กผู้ชายตัวเล็กคนหนึ่งกำลังเซล้มลงเพราะโดนซอมบี้สามตัวรุม ส่วนเด็กที่เหลืออีกสามคน กำลังซ่อนอยู่ที่ซอกเคาน์เตอร์แคบ ๆ เธอเห็นเด็กผู้หญิงคนนั้นกำลังร้องไห้เอามือปิดปากด้วยความหวาดกลัว
เจมส์กำลังจะเดินผ่านไปโดยที่ไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย วินนี่ไม่ได้เดินตามเขาไป เธอกำลังมองพวกเขาด้วยความสงสาร และอยากที่จะเข้าไปช่วย
“เจมส์!! พวกเขากำลังจะตาย” เสียงสั่น ๆ ของวินนี่ที่เรียกเขา ทำให้เจมส์หยุดฝีเท้าลงพร้อมหันกลับมา เขาตอบด้วยเสียงเรียบและท่าทีที่ไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนอะไร “แล้วยังไง พวกเขาเป็นญาติของเธอเหรอ? ”
“นี่คุณ...มันจะไม่มากไปหน่อยเหรอคะ คุณจะปล่อยเขาไว้แบบนั้นน่ะเหรอ” เธอจ้องหน้าเจมส์และสบตาโดยตรง
เจมส์เงียบไปสักพัก ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ก็ใช่น่ะสิ” เขาหันหลังกลับทันทีที่พูดจบ ท่าทีที่แสดงออกมาชัดเจนว่าเขาไม่สนใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้านในร้านมันทำให้วินนี่รู้สึกเสียใจอย่างมาก
“ทำไมกันคะ” วินนี่พูดด้วยเสียงสั่นเครือ น้ำใส ๆ รอบดวงตาเริ่มเอ่อล้นขึ้นมา
“เราจะได้ประโยชน์อะไรจากการช่วยเขาล่ะ” เจมส์ตอบเธอในขณะที่ตัวของเขายังไม่หันกลับมามอง
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนที่จะตอบออกไป “ปะ ประโยชน์? ...ประโยชน์อะไรคะ การช่วยคนมันต้องได้ประโยชน์ด้วยเหรอ”
“สำหรับผมน่ะใช่ แต่คุณคงไม่สินะ คุณต้องยอมรับนะว่าตอนนี้คุณน่ะ ช่วยพวกเขาไม่ได้ เพราะถ้าคุณมีพลังพอที่จะช่วย คุณคงไม่มาขอผมหรอก จริงมั้ย?” เขาหันกลับมาเผชิญหน้าเธออีกครั้ง พร้อมจ้องยังดวงตาคู่สวย
วินนี่ทำได้เพียงกัดปากเงียบไม่ตอบโต้อะไร
“ไปกันได้แล้ว” เขาหันกลับไปอีกครั้งก่อนจะเริ่มก้าวเท้าเดิน
เจมส์รู้สึกว่าไม่มีคนเดินตามมา จึงหันกลับไปมอง แล้วก็พบว่าเธอยังคงยืนนิ่งอยู่ที่หน้าร้านนั้น มันทำให้เขาเริ่มรู้สึกฉุนเฉียวขึ้นเล็กน้อยก่อนเขาจะเดินกลับไปหาวินนี่อีกครั้ง
“โอเค ผมไปช่วยก็ได้” เขาพูดขึ้นเพราะจำยอมกับความดื้อด้านของเธอ
“จริงเหรอคะ! ” เธอเงยหน้าขึ้นมองเจมส์ด้วยสายตาที่คาดหวัง
“อืม แต่...” เจมส์จ้องเข้าไปที่นัยน์ตาของเธอก่อนจะพูดต่อ
“ถ้าคุณเลือกให้พวกเขามากับเรา แล้วพวกเขาตาย มันเป็นความผิดของคุณ มันเป็นหน้าที่ที่คุณต้องรับผิดชอบ”
“แต่ถ้าเกิดว่าคุณเลือกที่จะทิ้งพวกเขาไว้ตรงนั้น แล้วพวกเขาตาย มันก็ไม่เกี่ยวกับเรา แต่ถ้าคุณยังดื้อที่จะช่วย...”
เจมส์ชี้นิ้วไปที่วินนี่ “มันเป็นความผิดของคุณทั้งหมด” เขาพูดเสียงแข็งและเรียบเย็น โดยไม่ละสายตาออกจากเธอ
“ฉันจะผิดขนาดนั้นเลยเหรอคะที่ช่วยคนไว้” วินนี่ตอบพร้อมจ้องตากลับไปอย่างไม่กลัว
“ผิดสิ ถ้าเกิดว่าผมช่วยเด็กพวกนั้นไว้แล้วพวกเขาตามเรามาคุณจะทำยังไง ในเมื่อมันเหมือนกับให้ความหวังพวกเขาว่าเราช่วยชีวิตเขาได้”
“คุณแบกรับปัญหาที่อาจเกิดขึ้นต่อไปไหวไหม คุณพร้อมจะแบกรับภาระที่ตามมาได้รึเปล่าวินนี่”
“เราต้องคอยช่วยคนอื่นเพื่อเป็นตัวถ่วงของเราไปตลอดเหรอ เธอว่ายังไงล่ะ ไหวเหรอ” เขาจ้องไปในดวงตาคู่สวยเธออย่างต้องการคำตอบ
นั่นทำให้เธอถึงกับต้องก้มหน้าลงและเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วตอบกลับคนตรงหน้า “ไม่ไหวค่ะ”
“แต่...อย่างน้อย ๆ คุณช่วยจัดการซอมบี้พวกนั้นให้เด็ก ๆ ได้มั้ยคะ” วินนี่พูดเสียงสั่นพร้อมเงยหน้าขึ้นมาสบตา
“อย่างน้อย เด็ก ๆ พวกนั้นก็จะได้มีชีวิตต่ออีกสักนิด คุณช่วยบอกกับพวกทีว่าอย่าตามมา คุณจะขู่เขาก็ได้ แต่ได้โปรด...ช่วยให้พวกเขามีชีวิตต่ออีกนิดเถอะนะคะ” เธอพูดด้วยใบหน้าสวยที่เปื้อนรอยน้ำตา
เจมส์ถอนหายใจออกมาทีหนึ่ง “แค่ซอมบี้ใช่ไหม” เธอพยักหน้างึกงักเป็นการบอกว่าใช่
“เห้อ เธอนี่มันจริง ๆ เลยนะ” เจมส์ส่ายหัวก่อนจะเดินเข้าไปในร้านทันที
[คุณได้รับ exp+50][คุณได้รับ exp+50][คุณได้รับ exp+50][บริวารของคุณได้รับ exp+20][บริวารของคุณได้รับ exp+20][บริวารของคุณได้รับ exp+20][คุณได้รับ ยาเพิ่มพลังชีวิตระดับต่ำ X1][คุณได้รับ ยาเพิ่มพลังชีวิตระดับต่ำ X1][คุณได้รับบัตรคัดลอกสกิลระดับตำนาน X1][บริวารของคุณได้เลื่อนระดับ เลเวล 2-->3]
ไม่นานเขาก็ออกมาพร้อมพูดอย่างเร่งรีบ “ไปกันได้แล้ว” เจมส์ไม่พูดอะไรต่อ ก่อนจะจับมือเธอ จากนั้นกระตุกแขนให้วิ่งตามมาทันที เพราะเขารู้ดีว่ายังไงเด็กทั้งสามคนต้องตามมาแน่ ๆ ไม่ว่าจะขู่ยังไงก็ตาม
วินนี่หันหลังกลับไปมอง เธอได้แต่กลั้นน้ำตาเอาไว้และวิ่งต่อไป เธอเห็นเด็กทั้งสามคนกำลังวิ่งตามมา แต่วิ่งเท่าไหร่ก็คงไม่ทัน เพราะด้วยแรงของเจมส์ตอนนี้เด็กพวกนั้นไม่มีทางทันอย่างแน่นอน
วิ่งมาได้สักพักจนกระทั่งไม่เห็นเด็กสามคนนั้นแล้วเจมส์จึงชะลอความเร็วลงและหยุดให้วินนี่ได้พักหายใจ แต่เขาเองไม่ได้มีอาการเหนื่อยแม้แต่นิด สีหน้าของวินนี่ในตอนนี้ยังคงสู้ดีอยู่ แม้จะมีเหงื่อไหลออกตามกรอบหน้าบ้างเล็กน้อย ซึ่งเธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเป็นแบบนั้น มันอาจเป็นเพราะสเตตัสที่เธอได้อัพไป วินนี่จำได้ว่าตอนอัพพลังป้องกัน เธอรู้สึกเหมือนกับว่ากล้ามเนื้อของเธอจะทนทานมากขึ้น
“นี่...เจมส์ ตอนนี้เลเวลของฉันเพิ่มเป็นสามแล้วล่ะ” เธอพูดขึ้นขณะที่กำลังนั่งพัก
“อืม ลองเปิดสเตตัสมาให้ดูหน่อยสิ” เจมส์พยักหน้าให้เธอพร้อมกับบอกให้เธอเปิดข้อมูล
“อื้อ” วินนี่เรียกหน้าต่างข้อมูลขึ้นมาปรากฏตรงหน้าให้เห็น
[ปลดล็อกค่าสเตตัสละเอียด]
[ข้อมูลผู้เอาชีวิตรอดแบบละเอียด][ชื่อ วินนี่ เลเวล 2-->3] [ความเร็วโจมตี 0%][อาชีพ ผู้หมอบคลาน] [ลดคูลดาวน์ 0%][บริวารของเจมส์] [อัตราคริติคอล 0%][พลังชีวิต 83-->85] [ความเร็วเคลื่อนที่ 200][พลังโจมตี 1 (+5) ][พลังโจมตีทางจิต 0][ทะเลจิตสูงสุด 0][พลังป้องกัน 2] --> [ฟื้นฟูพลังชีวิตต่อ5วิ 20] [ฟื้นฟูทะเลจิตต่อ5วิ 20] [เกาะ 20] [ต้านทานจิต 20] [ต้านทานสถานะ 20%][สกิลนายแห่งอัศนีย์] [สกิลไนท์วิชชั่น][สกิลรักษาระดับสูง] [สกิลต้านทานเชื้อซอมบี้ได้ทั้งหมด][ความสามารถสกิลทั้งหมด+2][แต้มสะสม 5]
[สรุปข้อมูล]
[ข้อมูลผู้เอาชีวิตรอดแบบละเอียด][ชื่อ วินนี่ เลเวล 3] [ความเร็วโจมตี 0%][อาชีพ ผู้หมอบคลาน] [ลดคูลดาวน์ 0%][พลังชีวิต 85] [ความเร็วเคลื่อนที่ 200][พลังโจมตี 1 (+5) ] [อัตราคริติคอล 0%][พลังโจมตีทางจิต 0] [ฟื้นฟูพลังชีวิตต่อ5วิ 20][ทะเลจิตสูงสุด 0] [ฟื้นฟูทะเลจิตต่อ5วิ 20][เกาะ 20] [ต้านทานสถานะ 20%][ต้านทานจิต 20][สกิลนายแห่งอัศนีย์] [สกิลไนท์วิชชั่น][สกิลรักษาระดับสูง] [สกิลต้านทานเชื้อซอมบี้ได้ทั้งหมด][ความสามารถสกิลทั้งหมด+2][แต้มสะสม 5]
“อืมม ตอนนี้คุณมีสกิลที่ใช้ทะเลจิตอยู่เยอะ เพราะฉะนั้น...” เจมส์ที่กำลังใช้ความคิดอยู่ก็ชะงักลงเพราะวินนี่พูดแทรกขึ้นมา
“เรียกว่าวินนี่เถอะค่ะ” เขามองหน้าเธอด้วยความสงสัย แต่ก็พยักหน้าตอบรับคำเรียกร้องนั้นไว้
“อ่า โอเค ก็ได้ วินนี่ตอนนี้เธอมีสกิลที่ใช้ทะเลจิตอยู่เยอะ เพราะฉะนั้นเธอต้องอัพไปที่ โจมตีจิต 2 ทะเลจิตสูงสุด 3 โอเคไหม”
“โอเคค่ะ” วินนี่พยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนที่จะทำอย่างที่เจมส์บอก
[ข้อมูลผู้เอาชีวิตรอดแบบละเอียด][ชื่อ วินนี่ เลเวล 3] [ความเร็วโจมตี 0%][อาชีพ ผู้หมอบคลาน] [ลดคูลดาวน์ 0%][พลังชีวิต 85] [ความเร็วเคลื่อนที่ 200][พลังโจมตี 1 (+5) ] [อัตราคริติคอล 0%][พลังโจมตีทางจิต 0-->2] [ฟื้นฟูพลังชีวิตต่อ5วิ 20][ทะเลจิตสูงสุด 0-->150] [ฟื้นฟูทะเลจิตต่อ5วิ 20][เกาะ 20] [ต้านทานสถานะ 20%][ต้านทานจิต 20][สกิลนายแห่งอัศนีย์] [สกิลไนท์วิชชั่น][สกิลรักษาระดับสูง] [สกิลต้านทานเชื้อซอมบี้ได้ทั้งหมด][ความสามารถสกิลทั้งหมด+2][แต้มสะสม 0]
[สรุปข้อมูล]
[ข้อมูลผู้เอาชีวิตรอด][ชื่อ วินนี่ เลเวล 3] [ความเร็วโจมตี 0%][อาชีพ ผู้หมอบคลาน] [ลดคูลดาวน์ 0%][พลังชีวิต 85] [ความเร็วเคลื่อนที่ 200][พลังโจมตี 1 (+5) ] [อัตราคริติคอล 0%][พลังโจมตีทางจิต 2] [ฟื้นฟูพลังชีวิตต่อ5วิ 20][ทะเลจิตสูงสุด 150] [ฟื้นฟูทะเลจิตต่อ5วิ 20][เกาะ 20] [ต้านทานสถานะ 20%][ต้านทานจิต 20][สกิลนายแห่งอัศนีย์] [สกิลไนท์วิชชั่น][สกิลรักษาระดับสูง] [สกิลต้านทานเชื้อซอมบี้ได้ทั้งหมด][ความสามารถสกิลทั้งหมด+2][แต้มสะสม 0]
‘ทั้งป้องกัน ทั้งความสามารถสกิล มันโกง ๆ ทั้งนั้นเลยสินะ ’ เจมส์คิดในใจขณะที่สายตายังคงมองหน้าต่างข้อมูล
-tbc-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

the choice : thirteen

นิยายแนะนำ

the choice

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

the choice : thirteen

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้