หวนคืนอีกครา พลิกชะตาแห่งคำทำนายเลือด (จบ)

ท่วงทำนองของเพลงนี้ฟังดูอ่อนโยนราวกับสายน้ำไหลจิตใจของชายชุดคลุมสีม่วงตกอยู่ในภวังค์ราวกับว่าเขาได้ย้อนกลับไปยังช่วงเวลาที่ได้พบเจอคุณหนูซูเป็นครั้งแรกที่เมืองฉินโจว

นางดูไร้เดียงสาและมีรอยยิ้มที่สดใส

“ให้ข้ายืมกระบี่ของท่านได้หรือไม่?”

นางถามอย่างใสซื่อ

ถึงแม้เขาจะอายุมากแล้ว แต่เขาก็ไม่สามารถปฏิเสธสาวน้อยที่ดูสดใสแบบนี้ได้

เขาดึงกระบี่ออกจากฝักแล้วยื่นให้นาง

เขาไม่ได้คาดคิดว่าสาวน้อยคนนี้จะเล่นซุกซนหลังจากรับกระบี่ไปนางก็หัวเราะคิกคักและวิ่งหนีไปพร้อมกับเด็กอีกสองคน

เขาทั้งโกรธและขำในเวลาเดียวกันเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไล่ตามเด็กสามคนไปจนกระทั่งเข้าไปในจวนของผู้ว่าการเมืองฉินโจวในเวลานั้น

สาวน้อยวิ่งไปหาบิดาของนางจากนั้นก็ยิ้มและกล่าวว่า “ท่านพ่อ วันนี้ข้าได้เรียนรู้วิชากระบี่จากอาจารย์ ท่านดูนี่สิอาจารย์ของข้าก็อยู่ที่นี่ด้วย!”

ก่อนที่เขาจะทันได้กล่าวอะไรนางก็กำกระบี่ในมือแน่นแล้วมองเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มราวกับจะบอกว่า ‘หากท่านปฏิเสธข้าจะไม่คืนกระบี่ให้ท่านแน่’

การปฏิเสธนางจึงถือเป็นเรื่องยากมาก

อย่างไรก็ตาม นี่ก็ถึงเวลาที่เขาจะต้องรับศิษย์แล้ว

เพราะฉะนั้นเหตุใดไม่ลองรับนางเป็นศิษย์ล่ะ?

เขาครุ่นคิดอยู่สักครู่ก็พบว่ามีบทกวีหนึ่งที่เข้ากับเหตุการณ์ในครั้งนั้นนั่นคือ

“รั้วนั้นเตี้ยและสร้างขึ้นอย่างลวกๆส่วนต้นไม้และดอกไม้ก็ยังเติบโตไม่เต็มที่

เด็กๆ ไล่ตามผีเสื้อสีเหลืองแต่มันบินเข้าไปในดอกกะหล่ำ พวกเขาจึงหามันไม่พบ”

ชายในชุดคลุมสีม่วงจ้องมองอวิ๋นจื่ออยู่นานเขารู้สึกเช่นเดียวกับตอนที่เขามาถึงเมืองฉินโจวเป็นครั้งแรก ราวกับว่าเขาเห็นภาพของเด็กสาวคนนั้นซ้อนทับกับเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าเขากระซิบว่า “เจ้าชื่ออะไร?”

อวิ๋นจื่อตอบว่า “อวิ๋นจื่อจื่อที่มาจากปี้จื่อ”

ชายในชุดคลุมสีม่วงกล่าวอย่างเคร่งขรึม“เป็นเจ้านี่เอง! พวกเขารักษาคำสาบานไว้ได้จริงๆ แล้วตอนนี้ตัวตนของเจ้าคือผู้ใด?”

อวิ๋นจื่อก้มหน้าและกล่าวว่า“ตอนนี้ข้าเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลซู ก่อนหน้านี้ข้าเป็นคณิกาในหอจุ้ยฮวน”

เสียงของนางเบาลงเรื่อยๆ

ทันใดนั้นชายในชุดคลุมสีม่วงก็กล่าวคำทำนายออกมา“ตำหนักในเกิดความเปลี่ยนแปลง วังหลวงตกอยู่ในความระส่ำระสายหลีกหนีจากความวุ่นวายในโลก เก็บซ่อนปัญหาทั้งหมดไว้ในแขนเสื้อกลายเป็นคณิกาผู้มีชื่อเสียง ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นเพียงความว่างเปล่าเมื่อมองย้อนกลับไปจะเห็นว่าประตูเก้าชั้นงดงามจนน่าอัศจรรย์”

จากนั้นเขาก็ถามว่า “นี่คือโชคชะตาของเจ้าใช่หรือไม่?”

อวิ๋นจื่อพยักหน้าและถามว่า“ท่านรู้ได้อย่างไร?”

ชายในชุดคลุมสีม่วงยิ้มเจ้าเล่ห์“มารดาของเจ้าบอกข้า นั่นเป็นเหตุผลที่นางปลิดชีพตนเอง นางหวังว่าเจ้าจะกลายเป็นผู้ใหญ่ได้เร็วขึ้น”

หลังจากที่ชายในชุดคลุมสีม่วงกล่าวจบเขาก็เล่นเพลงอื่น

“เวลาและขนบธรรมเนียมช่างเป็นสิ่งที่น่าเศร้านักข้ามุ่งมั่นที่จะเดินทางไกลอย่างไร้กังวล

ทรัพยากรน้อยนิดและไร้ผู้สนับสนุนข้าจะบินขึ้นสู่ที่สูงได้อย่างไร?

เมื่อพบเจอความทุกข์ ความขุ่นมัวความโสโครก และความอ้างว้าง ข้าจะเล่าให้ผู้ใดฟัง?

กลางคืนนอนไม่หลับปกป้องวิญญาณอันอ้างว้างจนถึงรุ่งสาง

นึกถึงสวรรค์และปฐพีอันไร้ขอบเขตคร่ำครวญถึงความพากเพียรอันยาวนานของชีวิต

ตามอดีตไม่ทันจึงยากจะหยั่งรู้อนาคต

ไม่รู้ผู้ใดเดินทางมาหรือจากไป

เอนกายนอนแต่จิตฟุ้งใจซ่านรู้สึกเศร้าหมองโทมนัส

ทันใดนั้นดวงวิญญาณก็โบยบินจากไปไม่หวนกลับเหลือเพียงร่างอันเหี่ยวเฉา

สิ่งเดียวที่ต้องทำคือใคร่ครวญเพื่อแสวงหาแหล่งที่มาของความชอบธรรม

ความสุขความสำราญอยู่ที่ใด? การไม่ทำอะไรเลยย่อมก่อให้เกิดความพึงพอใจ

เคยได้ยินว่าต้นสนแดงดูสะอาดแต่วันนี้กลับเต็มไปด้วยฝุ่น

คุณธรรมของบุรุษผู้สูงศักดิ์เปรียบได้กับคุณงามความดีอันเป็นอมตะ

การขึ้นสู่สวรรค์ด้วยการขี่ดวงดาวช่างน่าอัศจรรย์แม้กระทั่งสายลมก็ยังอิจฉาที่ได้เป็นอมตะ

เปลี่ยนแปรหายไปมีผู้ใดพบเห็นนับวันชื่อเสียงยิ่งเลื่องลือ

ผู้คนกล่าวว่าปรมาจารย์คือบุคคลสูงส่งและไม่ธรรมดาข้าหวังจะได้เรียนรู้จากเขา

มองเห็นคุณค่าของคนที่กล่าวความจริงทั้งยังอิจฉาผู้คนยุคก่อนที่สามารถเป็นอมตะและอยู่เหนือความตาย

แม้ร่างกายจะสูญสลายไป แต่ชื่อเสียงจะคงอยู่ตลอดกาล

เวลาดูเหมือนจะจับต้องได้มันไหลผ่านไปด้วยความกระฉับกระเฉง

เวลาดูเหมือนจะมองเห็นได้ในหมอกควันมันพลิกแพลงไปมาตามต้องการ

ปราศจากธุลีความดีและบรรพบุรุษไม่มีวันหวนคืนสู่บ้านเกิด

ปราศจากความกลัวและความทุกข์ปราศจากร่องรอยใดๆ

ดวงอาทิตย์อันรุ่งโรจน์ลับขอบฟ้าไปทางทิศตะวันตก

น้ำค้างก่อตัวเป็นน้ำแข็งไว้ทุกข์ให้กับหญ้าหอมที่เหี่ยวเฉาอยู่ภายใต้หิมะ

แสร้งว่าตนเองเป็นอิสระแต่กลับถูกผูกมัด

ใครจะกินหญ้าหอมและผ่อนคลายไปกับสายลมยามเช้ากับข้า

ยุคของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่อยู่ห่างไกลออกไปข้าจะเลียนแบบความสูงส่งของเขาได้อย่างไร?”

เมื่อเล่นจบเขาก็เล่นอีกเพลงต่อทันที

“น้ำไม่ท่วมในฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงดังนั้นพำนักอยู่บ้านเกิดให้นานขึ้นดีหรือไม่?

จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ตรัสว่ายิ่งสูงยิ่งหนาวไม่อบอุ่นเหมือนตอนเป็นองค์ชาย

กลืนพลังแก่นแท้ทั้งหก ล้างด้วยพลังหยางของดวงอาทิตย์โอบรับแสงอรุณยามเช้า

รักษาวิญญาณและจิตใจให้ใสสะอาดสูดเอาแก่นแท้และขจัดความขุ่นมัวออกไป

ล่องไปตามลมใต้อันแผ่นเบาหยุดพักผ่อนข้างรังนก

เมื่อข้าเห็นเขาอยู่ที่นี่ข้าก็ถามถึงความกลมกลืนของชีวิตและคุณธรรม

เขากล่าวว่าเต๋าสามารถสัมผัสได้ด้วยหัวใจแต่ไม่สามารถส่งต่อผ่านปากเปล่า

จะว่าเล็กมันก็พบได้ทุกที่จะว่าใหญ่มันก็ไร้ขอบเขต

ปรากฏขึ้นตามธรรมชาติและไม่รบกวนจิตใจ

ของเช่นนี้ต้องสัมผัสด้วยจิตวิญญาณ

สิ่งแรกที่ต้องทำคือเฝ้ารอโดยไม่เร่งเร้า

คนธรรมดาย่อมประสบความสำเร็จได้นี่คือหนทางแห่งการบรรลุเต๋า

หลังจากได้ยินเช่นนั้นข้าก็รีบเร่งออกเดินทาง

วิญญาณนกขมิ้นขึ้นสู่สวรรค์รังของมันอยู่ในดินแดนอมตะ

สระผมในตอนเช้าปล่อยให้ลมเป่าแห้งในตอนเย็น

อาบน้ำในน้ำพุและทะนุถนอมร่างกาย

ใบหน้าสดใสชุ่มชื้นร่างกายแข็งแรงกระฉับกระเฉง

ความนุ่มนวลและความงดงาม ปราศจากความยับยั้งชั่งใจโดยธรรมชาติ

ชื่นชมข้อดีของอากาศร้อนในภาคใต้ดอกหอมหมื่นลี้ส่งกลิ่นหอมในฤดูหนาว

ภูเขาแลดูรกร้าง อ้างว้างและไร้ผู้คน

แบกวิญญาณตนขึ้นไปบนเมฆที่ลอยอยู่

สั่งให้คนเฝ้าประตูเปิดประตูสวรรค์

ถามเทพแห่งท้องฟ้าว่าวังไท่เว่ยอยู่ที่ใด

สะสมพลังหยางเก้าชั้นเพื่อชมบัลลังก์ไท่ซาน

รถม้าออกเดินทางตอนเช้าและถึงที่หมายในตอนเย็น

รถม้าหลายพันคันวิ่งตามกัน

นี่ดูราวกับมังกรที่คดเคี้ยว

ธงหลากสีแสดงถึงความยิ่งใหญ่

ธงโบกสะบัดไปมา รถม้าวิ่งไปด้วยความกระฉับกระเฉง

รถม้าวิ่งพร้อมกันดูแล้วสับสนรถม้าวิ่งตามกันเป็นแถวยาว

จับบังเหียนแล้วฟาดแส้ให้ตรงข้าจะไหว้เทพไม้แห่งทิศตะวันออก

เมื่อผ่านภูเขาให้เลี้ยวขวา

ดวงตะวันอันสุกใสยังไม่โผล่ขึ้นมาฉายแสงฝูงนกโบยบินไปทั่วท้องฟ้าและแผ่นดิน

นกเฟิ่งหวงสยายปีกรับลมท่องไปในพายุทะเลเมฆ

เส้นทางยาวไกล ฟาดแส้ใส่ม้า

แม่ทัพติดตามทางซ้ายกุนซือติดตามทางขวา

ก้ามข้าวโลกีย์วิสัย รู้สึกเบิกบานและสำราญจนหลงลืมบ้านเกิด

ค้นหาคู่สนทนาแสวงหาความสงบสุข

สัญจรไปทั่วทุกทิศ บ้านเดิมเต็มไปด้วยความเศร้าโศกคะนึงหา

แต่ข้าอยู่บนหลังอาชา ไม่อาจถอยกลับได้

หวนนึกถึงอดีต ข้าสูดหายใจและซับน้ำตา

ทบทวนตนเอง ระงับความทะเยอทะยานและทำใจให้ผ่อนคลายไร้กังวล

ชี้ไปที่เทพเจ้าแห่งไฟแล้วควบม้าข้าจะเดินทางไปทิศใต้ตรงเข้าภูเขาจิ่วอี๋

เมื่อมองไปที่ความอ้างว้างและความเร่งรีบของโลกภายนอกทุกอย่างย่อมคลี่คลายไปเอง

จูหรงรบเร้าให้ควบม้ากลับมารับพระสนม

จางเซียนฉือ เฉิงอวิ๋นซีและลูกสาวคนที่สองอวี้จิ่วเฉาเกอขับร้องเพลงและดีดกู่ฉิน

เทพเซียงสุ่ยดีดพิณ เทพธิดาแห่งท้องทะเลร่ายรำ

มังกรดำเหยียดร่างออก

สายรุ้งล้อมรอบด้วยแสงที่แลดูงดงามนกศักดิ์สิทธิ์ชิงหลวนโบยบินขึ้นสูง

เสียงดนตรีดังขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุดเช่นเดียวกับการพเนจร

ตลอดเส้นทางอันคดเคี้ยวของเทพเจ้าแห่งลำน้ำทางเหนือข้ามองไปทั้งสวรรค์และปฐพี

เรียกพระเจ้าแห่งการสร้างมาพบและปูทางให้ข้า

เผชิญกับดินแดนรกร้างได้ท่องเที่ยวไปในสถานที่อันกว้างใหญ่ไพศาล

ขึ้นไปถึงความสูงของสายฟ้ามองลงมาเห็นความลึกของหุบเขา

อาณาจักรเบื้องล่างดูเหมือนจะปราศจากผู้คนท้องฟ้าเบื้องบนดูเหมือนจะปราศจากสวรรค์

มองไม่เห็นสิ่งใดในภวังค์นอกเหนือจากความเฉื่อยชาและความเงียบสงบ

สัมผัสได้ถึงพลังแห่งสวรรค์และปฐพี”

เพลงนี้ไม่ได้ฟังดูสดใสเหมือนเพลงก่อนหน้านี้ มันคล้ายกับเพลงสงครามแต่แฝงไปด้วยความโศกเศร้าอย่างสุดซึ้ง ดูเหมือนจะแสดงถึงความวิตกกังวลและความสับสนในขณะเดียวกันก็มีความมุ่งมั่นที่จะก้าวไปสู่โลกกว้าง

น่าจะเป็นเพลงที่ใครสักคนแต่งขึ้นจากใจ?

อวิ๋นจื่อคิดเช่นนั้น

นางมองเขาอย่างสงสัย

ชายในชุดคลุมสีม่วงยิ้มและกล่าวว่า“นี่คือเพลงที่บิดาของเจ้าชอบเล่น ก่อนที่เขาจะตายเขามักต่อบทกวีเล่นกับข้า ดังนี้เพลงนี้ย่อมแสดงถึงความปรารถนาของเขา”

อวิ๋นจื่อถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“เกิดอะไรขึ้นในตอนนั้น?เหตุใดบิดามารดาของข้าถึงต้องเผชิญกับความทุกข์ยากเช่นนี้?”

ชายในชุดคลุมสีม่วงส่ายหน้าก่อนจะเล่นเพลงอีกครั้ง

“ณ ชายแดนทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือน้ำแข็งและหิมะละลาย

ทหารกลับจากการต้อนม้าในคืนจันทร์กระจ่าง

ทหารที่ด่านหน้าเป่าขลุ่ยเป็นเสียงอันไพเราะ

เพลงเหมยฮวา[1]ที่เต็มไปด้วยความรักอยู่หนใด?

ดูเหมือนว่าจะร่วงหล่นไปตามสายลมและกระจายอยู่ทั่วภูเขา”

หลังจากเล่นจบ ชายในชุดคลุมสีม่วงก็กล่าวว่า“เนื้อหาของเพลงนี้เหมือนกับเรื่องราวของบิดามารดาเจ้า”