ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็สีส้มอมแดง เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยลงไปทางขอบฟ้า ป่าลึกที่ทอดยาวเบื้องหน้าดูทึบทึมมากขึ้นทุกที อาเรียรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่เกาะกินทั่วร่างกาย การเดินทางตลอดทั้งวันทำให้ร่างกายของเธออ่อนล้า แต่จิตใจของเธอกลับยังคงจดจ่ออยู่กับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้
—พลังที่เธอไม่เคยรู้ว่าตัวเองมี มันออกมาจากไหน? และทำไมตอนนี้มันถึงเริ่มทำงาน?
"เ้ากำลังคิดอะไรอยู่?" ไรน์ถาม ขณะที่เขาเดินนำเธอไปตามทางแคบที่เต็มไปด้วยหินขรุขระ
อาเรียหยุดครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจตอบ "ข้าคิดถึงพลังที่ข้าใช้เมื่อตอนเช้า...มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ข้าไม่รู้ว่าข้าควบคุมมันได้ยังไง"
ไรน์หันมามองเธอด้วยสายตาเรียบเฉย แต่แฝงด้วยความสงสัย "พลังเช่นนั้นไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ เ้าคงซ่อนมันไว้ลึกๆ แต่ตอนนี้มันเริ่มตื่นขึ้นมา"
"ตื่นขึ้น?" อาเรียทวนคำอย่างงงๆ "หมายความว่าอย่างไร?"
"เ้าคือผู้เชื่อมโยงกับธรรมชาติ" เขาตอบ ขณะที่พวกเขาเดินต่อไป "พลังของเ้ามาจากดิน น้ำ ลม ทุกสิ่งที่อยู่รอบตัว แต่ข้าไม่แน่ใจว่าทำไมมันถึงเริ่มตื่นขึ้นในตอนนี้ บางที...มันอาจเกี่ยวข้องกับคำทำนาย"
คำทำนาย...อาเรียรู้สึกถึงความหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั่วหลัง เธอพยายามหลีกเลี่ยงการคิดถึงคำทำนายมาโดยตลอด แต่มันกลับตามหลอนเธออยู่ทุกครั้งที่เธอพยายามลืม
"คำทำนายอาจจะผิดก็ได้" เธอกล่าวอย่างแ่เบา "ข้าไม่เชื่อว่าข้าคือคนที่เขาว่ากัน"
"เ้าพูดอย่างนั้นเพราะเ้ายังไม่รู้ความจริง" ไรน์ตอบเสียงต่ำ ขณะที่เขามองตรงไปยังป่าข้างหน้า "คำทำนายมีความหมายมากกว่าที่เ้าเห็น"
อาเรียนิ่งเงียบไป คำพูดของไรน์ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ เธอหันมองเขา ชายหนุ่มคนนี้มาจากเผ่าแห่งความมืด มีอดีตที่ปกปิด และท่าทีเยือกเย็นของเขาก็ยิ่งทำให้เธอไม่ไว้ใจมากขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เป็คนเดียวที่ดูจะเข้าใจสถานการณ์นี้มากกว่าใคร
ทั้งสองเดินต่อไปเงียบๆ จนเมื่อเข้าสู่ป่าลึก เสียงใบไม้สั่นไหวอย่างผิดปกติทำให้ทั้งคู่หยุดเดินทันที สัญชาตญาณของอาเรียเริ่มเตือนถึงบางอย่างที่กำลังซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืด
"มีอะไรบางอย่างอยู่ข้างหน้า" ไรน์กระซิบเบาๆ ขณะที่เขากวาดสายตาไปรอบๆ เขาจับดาบในมือแน่นพร้อมที่จะสู้
ทันใดนั้น เสียงหึ่งๆ ดังขึ้นจากทิศทางหนึ่ง พุ่มไม้ข้างทางสั่นไหว เงาของบางสิ่งกระโจนออกมาจากความมืด เป็สิ่งที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน—สิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่สูงกว่า ดวงตาเป็สีเขียวเรืองแสง ผิวของมันเต็มไปด้วยเกล็ดเงางาม มันคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่งก่อนจะพุ่งเข้าใส่พวกเขา
"ระวัง!" ไรน์ะโขึ้น ขณะที่เขาพุ่งเข้าปะทะสิ่งมีชีวิตนั้น
ดาบของไรน์ฟาดฟันเข้าใส่ร่างของมันอย่างรวดเร็ว แต่การโจมตีไม่ได้สร้างความเสียหายมากนัก เกล็ดของมันแข็งแกร่งเกินคาด อาเรียมองดูการต่อสู้ด้วยความตื่นตระหนก เธอไม่สามารถใช้พลังของเธอได้โดยไม่เสี่ยงที่จะทำร้ายไรน์ด้วย
สิ่งมีชีวิตนั้นฟาดกรงเล็บใส่ไรน์อย่างแรง ทำให้เขาล้มลงกับพื้น มันเตรียมที่จะโจมตีอีกครั้ง
อาเรียไม่สามารถทนดูได้อีกต่อไป เธอหลับตาลงและยื่นมือออกมา เธอรู้สึกถึงพลังที่คุ้นเคยไหลเวียนอยู่รอบๆ ตัวเธอ เธอเรียกมันขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้…มันตอบสนองเร็วกว่าที่คิด
เถาวัลย์ที่ซ่อนอยู่ใต้ดินพุ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มันพันรอบร่างของสิ่งมีชีวิตนั้นจนมันหยุดเคลื่อนไหว มันดิ้นรนสุดแรงเพื่อหนี แต่เถาวัลย์บีบรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายมันหยุดดิ้นและล้มลงกับพื้น
อาเรียหอบหายใจ ขณะที่เธอพยายามรวบรวมพลังตัวเองกลับมา เธอมองดูไรน์ซึ่งค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้น ดวงตาของเขาจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน
"พลังของเ้ากำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงแปลกๆ "และข้าไม่รู้ว่ามันเป็เื่ดีหรือไม่"
อาเรียไม่ได้ตอบ เธอยังคงไม่แน่ใจเช่นกัน พลังนี้ช่วยเธอและไรน์จากอันตราย แต่เธอก็รู้สึกว่ามันมีบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง มันมีความมืดแฝงอยู่ในพลังนี้—และเธอกลัวว่ามันอาจครอบงำเธอในไม่ช้า
"เราต้องไปจากที่นี่" ไรน์กล่าวอย่างเร่งรีบ "ถ้าพวกมันมีมากกว่านี้ เราจะไม่สามารถสู้ได้"
อาเรียพยักหน้าอย่างไม่ลังเล ทั้งสองรีบออกเดินทางต่อ ทิ้งสิ่งมีชีวิตลึกลับนั้นไว้เื้ั ในใจของเธอมีแต่คำถามมากมายที่ยังไม่ได้รับคำตอบ
พลังของเธอคืออะไรกันแน่? และมันเกี่ยวข้องกับคำทำนายอย่างไร?
แต่เธอรู้เพียงอย่างเดียว—การเดินทางนี้จะไม่มีวันง่าย และสิ่งที่รออยู่ข้างหน้าก็อาจจะอันตรายกว่าที่เธอเคยจินตนาการ
1K
