จื่อหลานเดินออกมาได้ไม่ไกลเตรียมมองแขนขาตัวเองในตอนนี้ยังมีสภาพที่ดูไม่ได้เท่าไหร่แต่มาสะดุดตาตรงไฝสีทองเล็กๆ ที่ข้อมือซ้ายส่งจิตตรวจดูทำให้งุนงง เพราะเธอมองเห็นร้านค้าที่มีป้ายเขียนว่าร้านสะดวกซื้อจาก์
"อะไรกันเนี่ย" เธอพึมพำส่งจิตสำรวจด้านในมันแยกส่วนชัดเจนของสดอยู่อีกฝั่ง ผัก ปลา เนื้อต่างเป็ของที่มีพลังิญญา เครื่องประดับ ชุด โอสถ เตาหลอม เข็ม อาวุธ ตำรา สมุนไพรที่ล้อมรอบไปด้วยพลังิญญามีป้ายกำกับราคาเอาไว้1000หยวนคืออย่างต่ำ แพงขนาดนี้เธอล้มเลิกความคิดที่จะซื้อมัน เพราะอย่างไรตอนนี้ยังใช้พลังจิตได้แม้ไม่มากแต่มากพอที่จะเอาตัวรอดได้เช่นกัน โดยรวมเงินที่เธอมีรวมกับค่าแรงเดือนนี้มีทั้งหมด140หยวนจะใช้ได้อีกกี่มื้อกันนะ
จื่อหลานเธอไม่คิดอะไรมากตอนนี้กำลังอารมณ์ดีหลังจากกำจัดเสี้ยนหนามทิ่มแทงร่างกายเสร็จเธอก็เดินไปเรื่อยๆ ตามจริงโรงงานไม่ได้ไกลจากศูนย์การค้ามากนักแต่ก็ไกลชุมชนพอสมควร
ณ สวนสาธารณะ
จื่อหลานคิดจะไปสูดอากาศบริสุทธิ์สวนสาธารณะเป็ทางเลือกที่ดี เธอนั่งอยู่บนม้านั่งหลับตาลงใช้จิตตรวจสอบผู้คนที่เดินพลุกพล่านไปมา แต่แล้วสะดุดตากับชายชราที่นั่งอยู่ม้านั่งถัดไปเธอหลับตาใช้การนับดวงดาวทำนาย ถึงแม้พลังจะไม่เหลือแต่พลังจิตที่ตามติดมามากล้นทำให้เธอเดินไปหาชายชราผู้นั้นทันที
"คุณตานั่งอยู่คนเดียวคิดถึงลูกชายเหรอคะ"
"หืม เธอเป็ใครเหรอรู้ได้ยังไงว่าฉันคิดถึงลูกชาย"
"แววตาคุณตาบอกถึงความเ็ปค่ะฉันนั้นสามารถทำนายอนาคตและมองเห็นอดีตได้คุณตาเชื่อฉันไหม"
มู่หวางจ้องมองหญิงสาวรุ่นหลานที่ภายนอกไม่ได้สวยงามมากนักแต่ยอมรับว่าเธอพูดเขานั่นคิดถึงลูกชายที่จากไปในตอนนั้นเป็เขาที่กีดกันลูกชายไม่ให้ไปเจอแม่ของเขาจนถูกรถชนมันผ่านมาแล้ว20ปี ถ้าเกิดนับได้ลูกชายคนโตของเขาคงมีอายุ40ปี ถึงแม้ตัวเขาจะมีครอบครัวใหม่มีลูก มีหลานมากมายแต่ไม่เคยหลงลืมความผิดในใจนี้เลย ใครบอกให้ภรรยาคนแรกของเขาในตอนนั้นหนีตามชู้ไปล่ะลูกชายอายุ10ขวบย่อมคิดถึงแม่เป็ธรรมดา
"ถึงเธอทำนายได้แล้วยังไงไม่สามารถเอาเขามาคุยกับฉันได้หรอก"
"คุณตาเชื่อฉันไหมล่ะแล้วฉันจะให้คุณเห็นเขาอีกครั้ง"
จื่อหลานพูดขึ้นเธอสามารถเชิญิญญามาเข้าฝันคนผู้นี้ได้แม้ทำได้ไม่นานแต่ว่ามันก็คุ้มค่าเพราะมองดูอนาคตชายชราคนนี้ดูแล้วจะมั่งคั่งกว่าที่เป็เนื่องจากลูกชายที่บริหารบริษัทพอมีชื่อเสียงมากพอสมควรเสียดายที่ทำนายได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้นไม่เหมือนยามอยู่โลกเดิมที่ทำนายจนเห็นหนทางข้างหน้าถึง10-20ปีแต่ตอนนี้ทำนายภายใน1-10วันก็หรูแล้ว
"เธอทำให้ฉันได้จริงเหรอแล้วผลตอบแทนล่ะ"
มู่หวางเขานั้นอยากจะขอโทษลูกชายมาตลอดแต่ไม่มีโอกาสไม่มีอะไรจะเสียก็อยากลองดูถึงเขาไม่ได้ร่ำรวยมากแต่ถือว่ามีเงินหมุนเวียนมากกว่าร้อยล้าน
"ฉันให้คุณตาพบเจอลูกชายฟรีเพื่อมิตรภาพที่ดีแต่ฉันจะขายทางออกในการเจรจาลูกชายคุณคนปัจจุบันที่ยังลังเลร่วมทุนอยู่ไม่เชื่อลองโทรถามสิคะว่าเขาเป็อย่างที่ฉันพูดไหม" จื่อหลานพูดอย่างใจเย็น มู่หวางเขานั้นมาที่สวนสาธารณะทุกวันศุกร์โดยคนติดตามรออยู่ด้านนอกทำให้เขาเลือกที่จะโทรหาลูกชายที่เขาให้บริหารธุรกิจเกี่ยวกับโครงการต่างๆ
"อาเหวินลูกกำลังมีปัญหาบริษัทไหม"
(ไม่นี่ครับพ่อทำไมเหรอ) มู่หวางได้ยินเขาก็ขมวดคิ้วมองหญิงสาวรุ่นหลานแล้วถามต่ออีกครั้ง
"ลูกกำลังลังเลการร่วมมือกับสองบริษัทใช่ไหม"
(หืม...พ่อรู้ได้ยังไงครับนี่คือความลับในบริษัทนะผมไม่อาจทิ้งใครได้ คู่ค้าทั้งสองร่วมลงทุนต่างกันเล็กน้อย....)
"อะอืม พ่อเข้าใจแล้วแกอย่าพึ่งตอบตกลงรอฉันบอกอีกที"
(ก็ได้ครับผมจะเชื่อพ่อ) เมื่อวางสายมู่หวางถามจื่อหลานทันที
"เธอคิดเท่าไหร่เหรอ"
"หนึ่งแสนหยวนค่ะราคากันเองแต่มีข้อแม้เมื่อฉันขายความคิดให้คุณตาอย่าได้บอกใครว่าเป็ความคิดฉัน"
การลงทุนและหานักลงทุนที่ไม่มีเบื้องลึกเื้ัคือความเสี่ยงของนักธุรกิจเธอเองก็ต้องเจรจากับชายชราเช่นกัน หนึ่งแสนหยวนเพียงพูดไม่กี่คำย่อมสมเหตุสมผล มู่หวางเขาขมวดคิ้วถึงดูเหมือนถูกหลอกเอาเงินแต่เขาเป็นักลงทุนย่อมอยากลองเสี่ยงดูสักครั้ง
"เธอเอาหมายเลขมาฉันจะโอนให้ก่อนห้าหมื่นแต่ถ้าลูกชายฉันสำเร็จจะมอบให้อีกห้าหมื่น"
จื่อหลานพยักหน้าเพราะถึงอย่างไรถ้าเขาไม่โอนมาให้เธอความโชคดีของเขาอาจเปลี่ยนเป็โชคร้ายขึ้นทันตาเห็นแต่เธอไม่ได้บอกเขาในข้อนี้อยากรู้ความซื่อสัตย์ของเขาเช่นกัน เมื่อเงินเข้าบัญชีเธอก็บอกเขา
"ให้เขาเจรจากับบริษัทเต๋อเซิง" ชายชราบอกลูกชายจากนั้นเขาก็หลับไปโดยที่จื่อหลานใช้อักขระเรียกิญญาแก่เขา
'คุณตาพูดคุยได้แค่สามสิบนาทีนะคะ'
มู่หวางได้ยินเสียงเด็กสาวรุ่นหลานแต่แล้วเหมือนตัวเองเดินมาในหมอกหนาทึบมองเห็นด้านหลังของเด็กชายวัย10ขวบที่หันหน้ามาหาเขาแล้วเรียกออกมาด้วยรอยยิ้ม
"พ่อครับ" เสียงเรียกที่แสนคุ้นเคยรูปร่างเด็กชายเปลี่ยนเป็ชายวัยกลางคนทำให้ชายชราร้องไห้ออกมา
"อาหานนั่นลูกเหรอ"
"ครับ เราไม่เจอกันนานเลยนะครับ"
"ฮึกฮึก อาหานพ่อขอโทษ พ่อขอโทษ"
"ฮึกเื่นั้นเป็ปมในใจของผมเหมือนกันครับขอโทษนะครับที่ทำให้พ่อต้องทุกใจยกโทษให้ผมได้ไหม"
"ฮึก! อืม พ่อยกโทษให้"
"ขอบคุณครับพ่อผมจะได้เดินทางไปเกิดสักทีพ่อครับผมไม่เคยโกรธพ่อเลยตลอดเวลาที่เฝ้าดูพ่อ พ่อนั้นรักผม คิดถึงผมและโทษตัวเองผมรู้ดี ต่อไปอย่าโทษตัวเองอีกเลยนะครับผมรักพ่อนะ..." น้ำเสียงดังแว่วทุกอย่างหายไปพร้อมอ้อมกอดแสนอบอุ่นของลูก มู่หวางลืมตาตื่นขึ้นมองเห็นหญิงสาวรุ่นหลานหน้าซีดเซียว เขากำลังจะพูดอะไรแต่ถูกเธอหยุดไว้ก่อน
"คุณตาคงร่ำลาปมในใจแล้วสินะคะ หมดหน้าที่ฉันแล้วขอตัวก่อน"
"เดี๋ยวก่อนสิเธอชื่ออะไรเหรอ"
"จื่อหลานค่ะอย่าลืมโอนเงินสุดท้ายให้ฉันด้วยนะคะถ้าเจรจาสำเร็จหวังว่าเราจะพบกันใหม่" จื่อหลานก้มหัวให้เขาเดินออกมาไกลพอสมควร "อัก" เธอสุดกลั้นทำให้กระอักเืออกมา
"ใช้พลังจิตมากไป ถ้าไม่จนคงไม่ใช้" จื่อหลานใช้แขนเสื้อเช็ดปากตัวเองจากนั้นเดินออกไปหาบ้านเช่าต้องหาที่พักก่อนที่จะสนใจสิ่งของในร้านสะดวกซื้อที่เธอเล็กชุดเข็มนพเก้าที่
ขายที่หนึ่งแสนหยวน คงต้องใช้เวลาพักใหญ่ถึงจะซื้อมันได้เหนื่อยใจมากจริงๆ
136
