บทที่ 15 ส่งเธอกลับบ้าน
หัวใจของหลิงเหยาเต้นแรงจนควบคุมไม่ได้ "ขอบคุณมากนะคะ" เธอต้องยอมรับว่าลู่ชิงอวิ๋นยิ้มออกมาแล้วดูมีเสน่ห์มาก
"ไม่ต้องเกรงใจหรอก ผมจะโทรเดี๋ยวนี้" ลู่ชิงอวิ๋นมองไปที่คุณปู่หยาง "คุณปู่หยาง ขอใช้โทรศัพท์บ้านหน่อยได้ไหมครับ?"
"ได้สิ" ผู้เฒ่าหยางยิ้มและพยักหน้า
ลู่ชิงอวิ๋นเดินเข้าไปหยิบโทรศัพท์และโทรออก เมื่อมีคนรับสาย เขาพูดคุยสั้น ๆ แล้ววางสาย จากนั้นเดินมาหน้าหลิงเหยา "เรียบร้อยแล้ว"
"ขอบคุณค่ะ!" หลิงเหยายิ้มพลางกล่าวขอบคุณ ในใจรู้สึกดีต่อลู่ชิงอวิ๋นมากขึ้น
ลู่ชิงอวิ๋นส่ายหน้าแล้วยิ้มน้อย ๆ เขารู้สึกชื่นชมหลิงเหยา เธอเป็ผู้หญิงที่พิเศษและโดดเด่นมาก แม้ว่าเธอจะไม่ได้สวยมาก แต่ดวงตาของเธอช่างสวยงามราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า ทำให้เขาไม่อาจละสายตาได้
"สหายหลิงเหยา ตอนนี้เธอว่างไหม?" หลิวเหวินซานถามอย่างสุภาพ เขาเพิ่งได้เห็นความสามารถอันน่าอัศจรรย์ในการใช้เข็มและการจ่ายยาของหลิงเหยา เขาตระหนักดีว่าฝีมือทางการแพทย์ของเธออยู่เหนือกว่าตนเอง และเกิดความเคารพอย่างสูง
เขายึดถือหลักการเรียนรู้ไม่มีที่สิ้นสุด ไม่เคยเกรงอายที่จะถามผู้อื่น หากสามารถพัฒนาฝีมือทางการแพทย์ของตนได้ เขายินดีที่จะขอคำแนะนำจากผู้มีความสามารถ ตอนนี้เขาอยากจะพูดคุยเื่การแพทย์กับหลิงเหยา หวังว่าจะได้เรียนรู้และประสบการณ์จากเธอมากขึ้น
หลิงเหยามองหลิวเหวินซานด้วยความสงสัย
หลิวเหวินซานยิ้มอย่างเขินอาย "ฉันอยากจะพูดคุยเื่การแพทย์กับเธอ และขอคำแนะนำบางอย่าง" ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
หลิงเหยายิ้มน้อย ๆ "คุณชมเกินไปแล้วค่ะ ความสามารถทางการแพทย์ของฉันก็แค่ธรรมดา ๆ"
"เธอถ่อมตัวเกินไป แค่วิธีการฝังเข็มไท่อี้ของเธอก็ทำให้แพทย์มากมายเทียบไม่ติดแล้ว ฉันหวังว่าเธอจะให้เวลาฉันสักหน่อย แค่หนึ่งชั่วโมง หรือครึ่งชั่วโมงก็ได้" สายตาของเขาฉายแววปรารถนา
หลิงเหยามองนาฬิกาบนผนัง เห็นว่าตอนนี้เย็นมากแล้ว จึงกล่าวอย่างอ้อมค้อม "เอาไว้นัดกันวันหลังแล้วกันนะคะ" ถ้าเธอกลับบ้านช้า เดี๋ยวแม่จะเป็ห่วง
สายตาของหลิวเหวินซานสะท้อนความผิดหวังแวบหนึ่ง แต่เขาก็รวบรวมสติได้เร็ว "ได้ งั้นเธอให้เบอร์โทรศัพท์ฉันได้ไหม?"
เขาไม่อยากพลาดโอกาสในการติดต่อกับหลิงเหยา เขาอยากรักษาการติดต่อกับเธอตลอดเวลา ตราบใดที่หลิงเหยาตกลง ไม่ว่าจะนานแค่ไหนเขาก็ยินดีที่จะรอ
"ได้ค่ะ" หลิงเหยาบอกเบอร์โทรศัพท์ของที่ทำการหมู่บ้านให้หลิวเหวินซาน ในหมู่บ้านมีเพียงที่ทำการหมู่บ้านเท่านั้นที่มีโทรศัพท์ และที่ทำการหมู่บ้านอยู่ใกล้บ้านเธอ เดินเพียงสองสามนาทีก็ถึง
ลู่ชิงอวิ๋นก็แอบจำเบอร์โทรศัพท์นี้ไว้ในใจ
หลิงเหยาบอกลาผู้เฒ่าหยางและคุณนายหยาง
คุณนายหยางส่งเงินที่เตรียมไว้แล้วให้หลิงเหยา "คุณหนูหลิง นี่คือค่ายา"
แม้ไม่รู้ว่ายาที่หลิงเหยาสั่งจะได้ผลแค่ไหน แต่เทคนิคการฝังเข็มของเธอช่างน่าอัศจรรย์ เธอไม่ได้ยินสามีไอมานานแล้ว เมื่อสามีไม่ไอ เขาก็จะนอนหลับสบายในตอนกลางคืน ่นี้สามีไอไม่หยุด จนนอนไม่หลับ เธอเห็นแล้วก็รู้สึกไม่สบายใจ
"ค่ะ" หลิงเหยารับเงินอย่างยินดี เธอรับเงินก็เพราะไม่อยากให้ผู้เฒ่าหยางและคุณนายหยางคิดว่าเธอมีเจตนาอื่น
ผู้าุโทั้งสองยิ่งชื่นชมหลิงเหยามากขึ้น พวกเขารู้สึกว่าเด็กคนนี้เป็คนที่เฉลียวฉลาด
"คุณปู่หยาง คุณย่าหยาง ผมขอตัวก่อนนะครับ" ลู่ชิงอวิ๋นก็ขอลากลับเช่นกัน
"ฉันจะไปส่งพวกเธอ" คุณนายหยางส่งหลิงเหยาและลู่ชิงอวิ๋นไปที่ประตู และมองตามพวกเขาจนออกไป
เงาของพวกเขาค่อย ๆ ห่างออกไป และหายไปในแสงอาทิตย์ยามเย็นอย่างรวดเร็ว
"ผมจะไปส่งคุณกลับบ้านนะ" ลู่ชิงอวิ๋นมองไปที่หลิงเหยา อีกสองชั่วโมงก็จะมืดแล้ว เธอเป็ผู้หญิงคนเดียว การเดินทางกลับก็ไม่ค่อยปลอดภัยนัก
หลิงเหยายิ้มและส่ายหน้า "ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันนั่งรถประจำทางกลับก็พอ ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ"
คราวนี้ลู่ชิงอวิ๋นช่วยเธอไปมาก หากสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาอนุมัติ แผนการของเธอก็จะสำเร็จ
"ไม่ต้องเกรงใจหรอก ผมต้องไปโรงพยาบาลอยู่แล้ว ก็เลยจะส่งคุณกลับ"
หลิงเหยามีบุคลิกที่อ่อนโยน การอยู่ใกล้เธอทำให้เขารู้สึกสบายใจ
"งั้นก็ขอบคุณมากนะคะ" หลิงเหยารู้ว่าหากปฏิเสธอีกก็คงจะดูไม่ดี
"ไปกันเถอะ" ลู่ชิงอวิ๋นพาหลิงเหยาเดินไปยังบริเวณที่จอดรถ
เสี่ยวหลิวเห็นลู่ชิงอวิ๋นเดินเข้ามา รีบวิ่งเข้าไปหาทันที "ผู้บังคับกองพล! คุณ้าใช้รถหรือครับ?"
ลู่ชิงอวิ๋นพยักหน้าเล็กน้อย เปิดประตูรถด้านหลัง ให้หลิงเหยาขึ้นรถ จากนั้นเดินไปที่เบาะข้างคนขับ เปิดประตูแล้วนั่งเข้าไป
เสี่ยวหลิวมีสีหน้าใและไม่อยากเชื่อตลอดเวลา ผู้บังคับกองพลดูเหมือนจะดีกับสหายหลิงเหยามากเกินไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเธอดูไม่สะดุดตา เขาคงสงสัยแล้วว่าผู้บังคับกองพลหลงรักเธอหรือเปล่า
ตลอดทาง รถยนต์เงียบสนิท
หลิงเหยาจมลึกเข้าสู่ห้วงนิทราโดยไม่รู้ตัวท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงบ
ลมหายใจของเธอเบาและสม่ำเสมอ ราวกับลูกแมวตัวน้อยที่งดงามและสงบนิ่ง
ลู่ชิงอวิ๋นเบนสายตามองกระจกมองหลัง สายตาตกลงบนตัวหลิงเหยาที่นั่งด้านหลัง เห็นใบหน้าอันแสนสงบขณะหลับ มุมปากของเขาก็ค่อย ๆ โค้งขึ้นอย่างอ่อนโยน
ตลอดการเดินทาง หลิงเหยาหลับลึก กระทั่งลู่ชิงอวิ๋นเอ่ยเสียงทุ้มนุ่มใกล้หู เธอจึงค่อย ๆ ตื่นขึ้น มองรอบตัว และนึกได้ว่ากำลังนั่งอยู่ในรถของลู่ชิงอวิ๋นจึงมองหน้าเขาด้วยความเขินอาย
ลู่ชิงอวิ๋นยิ้มน้อย ๆ แล้วเอ่ยเสียงทุ้ม "ถึงแล้ว"
หลิงเหยากล่าวขอบคุณลู่ชิงอวิ๋นแล้วเปิดประตูรถลง
หลังจากโบกมือลาทั้งลู่ชิงอวิ๋นและเสี่ยวหลิว หลิงเหยาจึงเดินมุ่งหน้าเข้าหมู่บ้าน
"ไปกันเถอะ" ลู่ชิงอวิ๋นละสายตา สั่งเสี่ยวหลิวให้ขับรถ
"ครับ" เสี่ยวหลิวสะดุ้ง แล้วรีบเหยียบคันเร่งทันที
รถยนต์พุ่งออกไปราวกับสายลม แล้วก็หายลับไปที่ปลายถนนอย่างรวดเร็ว
โจวอวี่เดินออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ มองตามรถยนต์ที่กำลังห่างออกไปด้วยท่าทางครุ่นคิด รถคันนั้นเห็นชัดว่าเป็รถทหาร หลิงเหยารู้จักบุคคลสำคัญขนาดนี้ั้แ่เมื่อไหร่?
หลิงเหยาเดินกลับบ้านด้วยท่าทางสบาย ๆ
หลิงเสวี่ยเม่ยกำลังทำอาหารเย็นในครัว ได้ยินเสียงฝีเท้าก็หันมายิ้มมองเธอ "เหยาเหยา วันนี้แม่ทำหมูแดงตุ๋นที่ลูกชอบ รีบไปล้างมือเตรียมทานข้าวสิ"
"ค่ะแม่" หลิงเหยาถอดกระเป๋าที่สะพายออกวางบนโต๊ะ แล้วเดินไปล้างมือที่บ่อน้ำในลาน
หลิงเสวี่ยเม่ยยกอาหารทั้งหมดวางบนโต๊ะ
เมื่อหลิงเหยาเข้ามา สองแม่ลูกก็เริ่มรับประทานอาหารเย็น
"เหยาเหยา ่นี้เธอกำลังทำอะไรอยู่เหรอ? ทำไมถึงกลับบ้านช้าขนาดนี้"
หลิงเสวี่ยเม่ยไม่ได้กังวลว่าหลิงเหยาจะทำเื่ไม่ดี แค่ลูกสาวกลับบ้านดึก เธอก็อดเป็ห่วงไม่ได้
1K
