บทที่ 29
ถึงเมืองหลวง
ริมฝีปากเรียวได้รูปคลี่ยิ้มบาง ๆ อันงดงามดั่งบุปผาแรกแย้มแต่ทว่าในดวงตาสีดำสนิทกลับเปล่งประกายความเฉียบคมราวกับสามารถมองทะลุทุกความลับในใต้หล้าได้
“เื่นี้... คาดเดาได้ง่ายจะตาย” นางเอ่ยเสียงเรียบแต่ถ้อยคำกลับเฉือนลึกลงในใจผู้ฟัง
“น่าจะมียอดฝีมืออีกคน ซ่อนตัวแฝงอยู่ภายในกองทัพของเ้าเหมือนกับเ้าคนทรยศนั่นที่ปกปิดตัวเองอยู่ก่อนหน้านี้”
ดวงตาคู่นั้นทอประกายมั่นคงและเฉียบแหลม “เ้าถึงกล้า...ดึงยอดฝีมือของเ้าออกไปต่อสู้ไกลเช่นนั้น”
คำพูดนั้นแม้ไม่มากความ แต่กลับแทงลึกเข้าสู่ใจกลางของกลยุทธ์ทั้งมวลที่เขาวางไว้เหยียนไป๋เฉินถึงกับชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบของเขาเปลี่ยนแววทันที
เขาเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะทอดสายตามองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาแตกต่างจากเดิมเล็กน้อย
‘สตรีผู้นี้... มิใช่ธรรมดา’
เหยียนไป๋เฉินขบคิดในใจเงียบ ๆ สตรีที่ดูเงียบสงบและอ่อนโยนผู้หนึ่งแต่กลับสามารถคาดเดาและแยกแยะเหตุการณ์ทุกอย่างได้อย่างเฉียบคมราวกับเห็นด้วยตาตนเองนี่มิใช่เพียงความเฉลียวฉลาดแต่ยังเป็ความเชี่ยวชาญในสนามที่ผ่านการหล่อหลอมมาอย่างยาวนาน
ทว่า... มีสิ่งหนึ่งที่ยังทำให้เขาสงสัย
‘ในเมื่อรู้ว่ามียอดฝีมือของข้าแฝงตัวอยู่ เหตุใด...นางถึงเลือกลงมือด้วยตนเอง? ไม่รั้งรอให้ยอดฝีมือของข้าปรากฏตัวและจัดการเสียเลย’
คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเหยียนไป๋เฉินแต่เขาก็มิได้เอ่ยถามออกไปตรง ๆ ได้แต่ซ่อนมันไว้ในห้วงความคิดอันลึกเร้น
สุดท้ายเขาเพียงแค่มองสบตานางนิ่ง ๆ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ
“เดินทางกันต่อเถอะ...” เขากล่าวเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น
หลังจากคำสั่งนั้น ขบวนทัพก็ม้วนตัวเข้าสู่ระเบียบอีกครั้ง เหล่าทหารหน่วยัเพลิงต่างเก็บกวาดสนามรบและเคลียร์พื้นที่อย่างเงียบงันก่อนจะทยอยขึ้นม้าและกลับสู่ตำแหน่งตามขบวน
กองทัพเดินทางต่อท่ามกลางเงาของพฤกษาและท้องฟ้าที่เริ่มหม่นแสงลงเหล่าทหารทุกนายยังคงเคร่งขรึมและมั่นคง แม้จะเพิ่งผ่านศึกอันดุเดือดมา แต่ไร้ซึ่งความอ่อนล้าให้เห็นในแววตา
ในครั้งนี้... พวกเขาสูญเสียไปสิบสองชีวิตทหารกล้าผู้มีโลหิตร้อนและิญญามั่นคง ทว่าแม้เืจะรินหลั่งแต่ไม่มีเสียงคร่ำครวญหรือเสียงร่ำไห้เกิดขึ้นในหมู่ทัพเลยแม้แต่น้อย
เืสีแดงเข้มยังคงหลงเหลืออยู่บนผืนหญ้า บางส่วนซึมลงสู่ผืนดินที่หนาแน่นด้วยปราณาเศษอาวุธแตกหักและเกราะที่ขาดรุ่งริ่งกองรวมกันตรงชายป่ากลิ่นคาวโลหิตยังไม่ทันจางหาย แต่ขบวนทัพก็มิได้ชะลอฝีเท้าแม้แต่น้อย
สำหรับกองทัพัเพลิงแล้ว การเสียสละเช่นนี้...เป็สิ่งที่พวกเขาเตรียมใจไว้ั้แ่ก้าวเข้าสู่สนามรบ
เหยียนไป๋เฉินที่ควบม้านำหน้าริมฝีปากเขาขบเม้มเล็กน้อยแต่ยังคงสงบนิ่ง สายตาของเขาทอดยาวไปยังเส้นทางข้างหน้า
แม้จะสูญเสียทหารไปสิบสองนายแต่เมื่อเปรียบเทียบกับกองทัพที่ซุ่มโจมตีพวกมันต้องสูญเสียไปถึงครึ่งหนึ่งของกำลังคนที่มีและอีกครึ่งก็แตกพ่ายหนีตายอย่างทุลักทุเล บางคนทิ้งอาวุธบ้างก็หลบหนีด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยาแ เพียงภาพนี้...ก็เพียงพอจะบอกเล่าความแข็งแกร่งและระเบียบวินัยอันเข้มงวดของกองทัพัเพลิงได้อย่างแจ่มชัด
พวกเขาคือกองทัพที่ถูกฝึกฝนอย่างพิถีพิถันทุกย่างก้าวและการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยระเบียบและพลังดุดันเหมือนดาบที่ลับคมจนปลายเปล่งประกายแหลมคมพร้อมจะตัดทุกสิ่งที่ขวางหน้าได้ในฉับพลัน
หลังจากจัดระเบียบขบวนใหม่เรียบร้อยกองทัพก็ออกเดินทางต่อไปโดยไร้ซึ่งความลังเลแม้ท้องฟ้ายามนั้นจะครึ้มหม่นไปด้วยเมฆฝนแต่ทุกย่างก้าวของทหารัเพลิงยังคงมั่นคงแน่วแน่ เงียบงันทว่าหนักแน่นเหมือนขุนเขา
…
สองวันต่อมา
่เวลาของการเดินทางในห้วงเวลานั้นผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วและเงียบสงบไม่มีเงาของกลุ่มคนที่คิดซุ่มโจมตี หรือแม้แต่คนที่แฝงตัวเพื่อสอดแนม เหมือนว่าการต่อสู้ก่อนหน้านั้นทำให้ศัตรูหวาดหวั่นจนไม่กล้าเคลื่อนไหวใดๆ อีก
เส้นทางที่ทอดยาวสู่เป้าหมายเป็เพียงความเงียบงันที่ชวนให้ระวังระไวแต่ก็ราบรื่นอย่างน่าประหลาด
และในที่สุด... เมื่อการเดินทางล่วงเลยเข้าสู่วันที่เจ็ดพวกเขาก็มาถึงปลายทางที่เฝ้ารอ
เสียงเกือกม้ากระทบพื้นศิลาเป็จังหวะมั่นคงรถม้าขนาดใหญ่เคลื่อนตัวอย่างสง่างามไปตามถนนสายหลักที่ทอดยาวสู่ประตูเมืองหลวง
ถนนเส้นนี้กว้างใหญ่ มีกระเบื้องศิลาสีอ่อนปูเรียงรายอย่างประณีตผิวทางเรียบสนิทจนเกือบไร้ฝุ่นผง สะท้อนแสงแดดยามสายให้เกิดเงาเลื่อมวาวเล็กน้อยแสดงถึงความมั่งคั่งและเจริญรุ่งเรืองของดินแดนแห่งนี้ได้อย่างชัดเจน
ริมสองฝั่งของถนนมีต้นไม้สูงใหญ่ที่ปลูกเรียงรายเป็ระเบียบลำต้นแข็งแรงมีกิ่งก้านแผ่ขยายออกเหมือนร่มเงาขนาดใหญ่ที่โอบอุ้มผู้สัญจรไปมาใบไม้สีเขียวเข้มไหวพลิ้วตามแรงลมอ่อน ๆ ส่งเสียงเสียดสีกันเบา ๆเสมือนบทเพลงธรรมชาติที่ขับขานอยู่ตลอดเส้นทาง
สายน้ำที่ไหลเคียงคู่ถนน ถูกขุดลอกเป็คูคลองเล็ก ๆให้ใสสะอาดอยู่เสมอ มีเรือบรรทุกสินค้าและผู้คนล่องผ่านอยู่เป็ระยะเพิ่มชีวิตชีวาให้แก่เส้นทางที่เต็มไปด้วยการสัญจรอย่างคึกคัก
ขบวนรถม้าทั้งเล็กและใหญ่รวมถึงพ่อค้าและนักเดินทางจากแดนไกลต่างเร่งเร้าเส้นทางเพื่อเข้าสู่นครหลวงเสียงพูดคุยและการต่อรองราคาสินค้าดังระงมเสริมบรรยากาศแห่งความมีชีวิตชีวาให้ชัดเจนยิ่งขึ้นผู้คนหลากหลายเชื้อชาติแต่งกายต่างรูปแบบเดินผ่านไปมา บ้างหรูหรา บ้างเรียบง่ายแสดงถึงความเปิดกว้างของนครหลวงแห่งราชวงศ์เหยียนที่เป็ศูนย์กลางแห่งอำนาจและการค้า
ขบวนทัพของเหยียนไป๋เฉินที่มีรถม้าอยู่ตรงกลางกองคุ้มกันเคลื่อนตัวผ่านถนนสายหลักท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วนของผู้คนทหารในชุดเกราะแดงเข้มแผ่รังสีอำนาจสงบนิ่ง ทุกย่างก้าวของพวกเขาราวกับฝีเท้าของอสูรศึกที่ย่ำไปบนผืนแผ่นดิน
แม้ผู้คนที่สัญจรบนถนนจะเร่งฝีเท้าหลีกทางให้แต่สายตาก็ยังไม่อาจละจากขบวนอันสง่างามนี้ได้เลย
ทางข้างหน้าคือ 'ประตูหลงเมิ่ง' ประตูเมืองหลวงขนาดใหญ่ที่สูงตระหง่านโอ่อ่าประดับด้วยลวดลายัและฟ้าคราม สัญลักษณ์แห่งราชวงศ์เหยียนที่รุ่งโรจน์หากผ่านพ้นประตูแห่งนี้ไป นั่นคือจุดเริ่มต้นของนครหลวงที่ผู้คนเรียกขานว่า‘เหยียนจิง’ เมืองหลวงศูนย์กลางแห่งราชวงศ์เหยียน
โลกที่เต็มไปด้วยขุนนาง ขุมกำลัง พันธมิตรและศัตรูที่แฝงตัวในคราบของมิตรสหาย
ภายในรถม้าหรูหราที่โอ่อ่าและสะอาดสะอ้าน กลิ่นอ่อนจางของไม้จันทน์แดงที่สลักเสลาเป็ลวดลายัทะยานสู่ฟ้ายังคงอบอวลเถาเถานั่งอยู่บนเบาะผ้ากำมะหยี่สีแดงเข้มที่บุด้วยไหมทองนางถือถาดไม้แกะลายดอกเหมยใบเล็กเอาไว้บนตักบนถาดนั้นมีขนมหลากหลายวางเรียงกันอย่างประณีต
ขนมที่เถาเถาหยิบขึ้นมาในมือเล็ก ๆ ของนางในยามนี้ คือ "ขนมบุปผาหิมะ"ขนมชิ้นเล็กทรงกลมแบนผิวด้านนอกสีขาวเนียนเหมือนหิมะถูกโรยด้วยผงน้ำตาลที่ปั้นจากกลีบเกสรดอกเหมยบางเบาเหมือนกลีบดอกไม้ปลิวไสว ในขณะที่กัดลงไปแล้วแป้งบางเบากรอบนอกนุ่มในละลายในปากทิ้งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกเหมยเคล้าไปกับรสหวานละมุน
เถาเถากัดขนมคำโตจนแก้มขาวผ่องของนางพองป่องทั้งสองข้างเหมือนลูกกระต่ายตัวน้อยที่กำลังเคี้ยวใบหญ้า ใบหน้ากลมมนของนางเต็มไปด้วยความสุขใบตาเรียวโตกระจ่างใสส่องประกายระยิบระยับยามมองไปยังขนมชิ้นถัดไปอย่างไม่รู้เบื่อเสียงเคี้ยวกรุบกรอบเบา ๆ ดังเป็จังหวะ พร้อมกับเสียงฮัมเพลงในลำคอเบา ๆอย่างอารมณ์ดี
ไป๋ซือเหนียงที่นั่งข้างเถาเถา มองภาพนั้นด้วยแววตาอ่อนโยนดวงตาสีดำขลับที่เคยเ็าและดุดันกลับแปรเปลี่ยนเป็ความละมุนละไมนางยกมือเรียวที่ขาวเนียนและปลายนิ้วเรียวยาวอย่างหญิงสูงศักดิ์ ค่อย ๆลูบเส้นผมนุ่มของเด็กน้อยเบา ๆ อย่างทะนุถนอมขณะที่เถาเถายังคงเคี้ยวขนมจนแก้มกลมตุ่ย ไม่ได้รู้สึกตัวแม้แต่น้อย
"อย่ากินเร็วเกินไปนัก เดี๋ยวจะติดคอเอาได้" ไป๋ซือเหนียงเอ่ยเตือนเบาๆ น้ำเสียงคล้ายหยอกเย้า แต่มากไปด้วยความห่วงใย
เถาเถาหันมาสบตาแล้วพยักหน้ารับเร็ว ๆ แต่ปากเล็ก ๆ ของนางก็ยังคงเต็มไปด้วยขนมอย่างช่วยไม่ได้
ไป๋ซือเหนียงอดยิ้มออกมาไม่ได้ ก่อนจะค่อย ๆดึงมือที่ััเส้นผมนุ่มนั้นกลับ แล้วยื่นไปที่ม่านหน้าต่างรถม้าปลายนิ้วเรียวของนางดึงผ้าปักไหมสีครามที่ปิดบังแสงด้านนอกขึ้นช้า ๆเผยให้เห็นทิวทัศน์ภายนอกที่ค่อย ๆ เปิดออก
สายลมเย็นจากภายนอกพัดแ่เข้ามา แตะผิวแก้มนวลของไป๋ซือเหนียงเบา ๆนางชะโงกใบหน้าขาวซีดออกไปเพ่งมองยังทิศเบื้องหน้า
เบื้องหน้านั้นเป็ถนนศิลากว้างใหญ่ทอดยาวสุดสายตาสองฟากทางเต็มไปด้วยขบวนรถม้าทั้งเล็กใหญ่และผู้คนหลากชนชั้นที่เดินเท้าไปมาอย่างเนืองแน่น ทว่าทั้งหมดทั้งมวลต่างเร่งรีบมุ่งหน้าไปในทิศเดียวกัน
ที่ปลายขอบฟ้าสีทองเรื่อในยามสายเมืองใหญ่ที่ถูกล้อมรอบด้วยกำแพงหินสูงตระหง่านก็เผยให้เห็นสายตาอันคมกริบของนาง
นครหลวงเหยียนจิง
กำแพงเมืองสีเทาเข้มสูงเสียดฟ้าป้อมยามตั้งเรียงรายอย่างแข็งแกร่งท่ามกลางธงปักที่มีตราสัญลักษณ์ราชวงศ์เหยียนสะบัดไหวกลางลมธงพื้นดำขลิบแดงกลางมีลวดลายัเพลิงเลื้อยพันอย่างทรงพลังทิวหลังคาเรือนทรงสูงทอดยาวเป็แนวประดับด้วยเครือเถาวัลย์ศิลาและภาพวาดัทองประดับประดา บางหลังคาปล่อยควันจาง ๆขึ้นสู่ฟ้า บ่งบอกถึงความมีชีวิตชีวาในนคร
ยอดเจดีย์และหอคอยสูงหลายจุดตั้งเด่นเป็สัญลักษณ์ศูนย์กลางอำนาจบ่งบอกถึงความยิ่งใหญ่ของราชวงศ์เหยียนที่ปกครองเหนือเก้าโจวใหญ่ท่ามกลางเสียงฆ้องเสียงกลองจากการซ้อมทหารและเสียงจัตุรัสตลาดที่คึกคักยังมีภาพขบวนม้าและราชรถหรูหราที่วิ่งเข้าออกประตูหลงเมิ่ง ประตูเมืองที่ใหญ่ที่สุดของราชวงศ์นี้
"เหยียนจิง..." ไป๋ซือเหนียงพึมพำในลำคอดวงตาที่เคยอ่อนโยนกลับเปลี่ยนแปรเปลี่ยนเป็เฉียบคมคล้ายดาบบางเล่มที่ถูกลับจนคมกริบ"ไป๋ซือเหนียง... ข้ากลับมาที่เมืองหลวงที่เ้าเกิดแล้ว"
แม้จะไม่ใช่ร่างเดิม... แต่ความทรงจำทั้งหมดและความแค้นในจิติญญายังคงเดิม
นครหลวงแห่งนี้คือศูนย์กลางของทุกคำตอบทั้งเบาะแสของสองพี่น้องตระกูลไป๋รวมถึงความจริงเกี่ยวกับการล่มสลายของตระกูลที่เคยรุ่งเรืองเหนือกว่าใคร
สายลมที่พัดผ่านพาเอากลิ่นคาวเืในความทรงจำกลับมาอีกครั้งทว่าแววตาของไป๋ซือเหนียงนั้นสงบนิ่ง ไม่หวั่นไหวนางเฝ้ามองเมืองหลวงเหยียนจิงราวกับหมาป่าที่เฝ้ารอการล่าครั้งใหม่
เมืองแห่งนี้...จะสามารถให้คำตอบและเปิดเผยทุกสิ่งที่นาง้ารู้ได้
6K
