บทที่ 1: เด็กสาวหน้าห้อง
วันเปิดภาคเรียน ณโรงเรียนมัธยมศึกษาแห่งหนึ่ง
กริ้ง!!! เสียงออดพักเที่ยงดังขึ้น นี่เป็วันแรกของการเปิด ภาคเรียนที่ 1 ของปีการศึกษา 2551
ซัน เด็กสาว ม.1 กำลังเดินไปกินข้าวที่โรงอาหารที่โรงเรียนจัดไว้สำหรับเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่1 เนื่องจากเป็น้องใหม่ของโรงเรียนจึงยังไม่สามารถไปเลือกซื้ออาหารในโรงอาหารใหญ่ได้เองเหมือนพี่ๆ ม.2 และ ม.3
“เห้อ…ถ้าพอจะมีเพื่อนจาก ป.6 ย้ายมาที่เดียวกันบ้างก็คงดี” ซันพลางคิดในใจระหว่างเดินไปโรงอาหาร
เนื่องจากที่บ้านซันพึ่งย้ายมาซื้อบ้านในหมู่บ้านใหม่ซันจึงต้องเข้าโรงเรียนใกล้หมู่บ้านใหม่ที่ครอบครัวพึ่งย้ายมาทำให้ไกลจากเพื่อนๆประถมที่เลือกเข้าโรงเรียนใกล้กับโรงเรียนเดิม
ซันเดินเข้ามาเข้ามาถึงโรงอาหารและเดินพร้อมกวาดตามองไปแต่ละโต๊ะว่าตรงไหนยังพอมีที่ว่างจนเดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะๆหนึ่งที่มีคนนั่งอยู่ก่อนแล้วประมาณ 4 คน
“ตรงนี้มีคนนั่งรึยังคะขอนั่งด้วยได้ไหม” ซันถามพลางมองไปที่คนรอบๆโต๊ะ
“ยังไม่มีค่ะ” เด็กผู้หญิงคนหนึ่งพยักหน้า พร้อมเอ่ย
“อยู่ห้องอะไรเหรอคะ” เด็กผู้หญิงคนเดิมเอ่ยปากถามซัน
“ห้อง 6 ค่ะ แล้วนี่อยู่ห้องอะไรเหรอคะ” ซันถาม
“6 เหมือนกันค่ะ เราชื่อแพรวนะ”
“เราซันค่ะ”
แพรวยังแนะนำให้รู้จัก หมู ใบเตย และบิว ที่นั่งอยู่ก่อนหน้านี้บรรยากาศบนโต๊ะไม่ได้มีการพูดคุยกันมากเท่าไหร่เพราะต่างคนต่างพึ่งรู้จักกันครั้งแรกรวมถึงซันเองก็ไม่ได้เป็คนที่ชวนคุยเก่ง และเพื่อนคนอื่นๆเองก็เช่นกัน
“ทำไมมันเงียบจังนะอยากจะคุยเหมือนกันแต่ก็รู้จะคุยอะไร แหะๆ” ซันคิดในใจ
พักเที่ยงผ่านไป…
โต๊ะเก้าอี้ในห้องเรียนถูกจัดเป็ 3 แถว โดยแบ่งเป็ ฝั่งซ้าย กลาง และฝั่งขวาโดยมีโต๊ะสามตัวติดกันในแต่ละแถวย่อย ซันเลือกนั่งที่นั่งอยู่่กลางของห้องติดกับประตูฝั่งซ้ายเนื่องจากที่นั่งฝั่งหน้าต่างมีคนจับจองกันไปหมดแล้วซึ่งซันเองก็ได้โต๊ะที่อยู่ตัวในสุดชิดกับผนังทำให้ออกไปไหนลำบาก
“สวัสดีค่ะนักเรียนชั้น ม.1/6 ครูชื่อลักษนานะคะเป็ครูประจำชั้นของพวกเรา และอีกท่านครูปฐมพรเป็อาจารย์ผู้ช่วยเนื่องจากว่า่เช้าทุกคนได้เข้าหอประชุมรับโอวาทจาก ผอ. และอาจารย์ใหญ่กันมาแล้วบ่ายนี้ครูจะให้นักเรียนทำความรู้จักกันพร้อมทั้งเลือกหัวหน้าห้องกันนะคะ”
“ทำความรู้จักอะไรกันแค่เื่จะคุยยังไม่รู้จะคุยอะไรเลย แถมยังต้องนั่งติดกับผนังอีกแกล้งตายเลยดีกว่า” ซันคิดในใจ
ขณะที่ซันกำลังนั่งเซ็งกับชั้นเรียนใหม่ที่ดูจะน่าเบื่อไปหมดแต่อยู่ ๆก็ได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงกลุ่มหนึ่งกำลังคุยหยอกล้อกันสนุกสนานจากโต๊ะแถวหน้าถัดจากซันไปเล็กน้อย
“แกนี่ไม่มีน้ำยาเลยนะ แค่ชื่อฉันก็จำไม่ได้” เด็กผู้หญิงคนหนึ่งพูดแกล้งเพื่อนพลางขำสนุกสนาน
“แต่ฉันไม่ชอบกินน้ำยา ฉันชอบน้ำเงี้ยว 555+” เด็กผู้หญิงอีกคนพูดขึ้นมา
คำพูดของเด็กผู้หญิงคนนี้ทำให้ซันที่นั่งอยู่ข้างหลังยังคงจ้องมองเธอคุยกับเพื่อนๆอย่างสนุกสนานพลางคิดในใจ
“นี่พวกเขาทำยังไงถึงได้คุยกับคนที่พึ่งรู้จักได้สนิทสนมขนาดนั้น”
เมื่อนักเรียนทำความรู้จักกับเพื่อนกันได้พอสมควรแล้ว ครูลักษนาจึงเรียกคนที่สนใจอยากทำหน้าที่หัวหน้าห้องออกมาที่หน้าชั้นเรียนเพื่อให้เพื่อนๆร่วมกันโหวตและสาวน้อยที่ซันแอบมองก็ถูกเพื่อนๆเชียร์ให้ออกมาร่วมให้เพื่อนๆโหวต
“สวัสดีค่ะ ชื่อขิง ค่ะ เลขที่ 42” ขิงพูดพลางส่งยิ้มให้เพื่อนๆ
ถึงแม้ว่าขิงจะไม่ได้รับเลือกเป็หัวหน้าห้องแต่นั่นเป็ครั้งแรกที่ทำให้ซันได้รู้จักชื่อของเด็กสาวผู้แสนเฟรนลี่และมีอารมณ์ขัน
เธอเป็คนหน้าคม จมูกเรียวเล็ก ตัวสูงกำลังดี ใส่แว่นตาดูๆไปแล้วก็เหมือนจะเป็เด็กเนิร์ด แต่ช่างมีความสดใสและดูเป็คนจริงใจ เข้าถึงได้ง่าย
เย็นวันนั้นซันกลับมาบ้านพร้อมความรู้สึกตื่นเต้นแปลกๆเพียงคิดว่าพรุ่งนี้จะได้ไปเจอขิงทั้งที่ยังไม่เคยคุยกันเลยแม้แต่คำเดียว
จากการเริ่มต้นชั้นเรียนที่ดูน่าเบื่อกลายเป็จุดเริ่มต้นของความรู้สึกดีต่อคนๆหนึ่งที่ซันเองก็แทบจะตั้งตัวไม่ทันแต่ในขณะเดียวกันก็มีความกังวลเกี่ยวกับความรู้สึกตัวเองเพราะถึงแม้จะยังไม่มั่นใจว่าคืออะไรแต่ซันเองก็รู้ได้ว่ามันแตกต่างจากคนทั่วไปโดยเฉพาะการที่ขิงก็เป็ผู้หญิงเหมือนกับซัน
7K
