ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        ทางด้านนั้น หลานเยว่หรูยังคงเอ่ยวาจาเยาะเย้ยถากถางอยู่กับหลินไห่เฟิง

        “ควรให้ศิษย์พี่ชิงเซียวมาเห็นจริงๆเขาจะได้รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเฟิ่งเฉี่ยนที่อยู่เบื้องหลังหน้ากากจอมปลอมให้เร็วขึ้น!”

        “คุณชายมู่ผู้นั้นก็ตาบอดเช่นกัน น้องสาวของข้าโดดเด่นเช่นนี้ยังไม่เห็นอยู่ในสายตากลับไปสนใจสตรีจอมหลอกลวงคนหนึ่ง ช่างมีปัญญาตื้นเขิน ตื้นเขินเป็นที่สุด!”

        “ห้ามท่านกล่าวถึงศิษย์พี่ชิงเซียวเช่นนี้นะ! ศิษย์พี่ชิงเซียวเพียงแค่ถูกคนปิดตาไว้เท่านั้น!”หลานเยว่หรูพยายามปกป้องมู่ชิงเซียว นางพลันส่งเสียงร้อง ไอหยาขึ้นมาเมื่อถูกสิ่งของบางอย่างลอบโจมตีเข้าที่บั้นเอว นางมองไปรอบๆแล้วพูดอย่างมีโทสะ “ใคร ใครลอบโจมตีข้า”

        เมื่อนางส่งเสียงดัง คนที่อยู่รอบๆจึงพากันมองนางด้วยสายตาแตกต่างกันออกไปอย่างประหลาดใจเหลือเกิน

        โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่นั่งอยู่ข้างกายพวกเขาถึงกับทนไม่ไหวอีกต่อไป “ข้าว่าพวกเจ้าทั้งสองคน ตั้งแต่เข้ามาเอาแต่พูดจาให้ร้ายแม่นางเฟิงพวกเจ้าเป็นไส้ศึกที่แคว้นหนานเยียนส่งมากระมัง”

        หลานเยว่หรูหน้าแดงก่ำ นางรีบชี้แจง “เจ้าว่าใครเป็นไส้ศึกกัน”

        “หากพวกเจ้าไม่ใช่ไส้ศึกเช่นนั้นเหตุใดพวกเจ้าจึงเอาแต่เยาะเย้ยถากถางแม่นางเฟิงตลอดเวลาเล่า แม่นางเฟิงไปทำอะไรพวกเจ้าไว้หรือ”

        “ใช่ๆๆ! หากพวกเจ้าไม่ใช่ไส้ศึกก็หุบปากให้สนิทเดี๋ยวนี้! พวกเราไม่มีทางละเว้นผู้ที่ลบหลู่แม่นางเฟิง!”

        “ถูกต้อง เราจะไม่ทน!”

        เกิดเสียงต่อต้านจากพลังปวงชนชั่วขณะ

        หลานเยว่หรูหน้าถอดสี จากขาวเผือดกลายเป็นสีม่วง “พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใครอาศัยอะไรพวกเจ้าจึงกล้ามาดูแคลนข้า”

        “เชอะ! ใครจะสนว่าเจ้าเป็นใคร”

        “เจ้าคิดจะเอาบิดามาข่มหรือ บอกเจ้าไว้ก่อน เอาท่านปู่ของเจ้ามาก็ไม่มีประโยชน์! พวกเราไม่หลงกลหรอก!”

        “เกลียดที่สุดก็คนชอบใช้อำนาจรังแกผู้อื่นนี่แหละ!”

        “ทำให้พวกเราเสียบรรยากาศในการชมหมากล้อม ต่อให้เจ้าเป็นองค์หญิงพวกเราก็จะด่าทอแบบนี้!”

        “พวกเจ้า...” หลานเยว่หรูยังคิดจะอ้าปากโต้แย้งทว่าหลินไห่เฟิงรีบยับยั้งนางทันที “ช่างเถิด น้องสาว! พวกเราอย่าได้ไปถือสาคนพวกนี้!”

        หลานเยว่หรูโมโหทุกคน ได้แต่กล้ำกลืนโทสะนี้ลงไป

        มุมปากของเฟิ่งเทียนรุ่ยยกยิ้มเล็กน้อย ปรากฏให้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

        ณ วังหลวง ภายในตำหนักหงเหวิน เหล่าขุนนางใหญ่วิพากษ์วิจารณ์ไม่หยุด

        “ไฉนหมากขาวจึงไม่เดินแล้ว”

        “หมากดำก้าวนี้ วางตำแหน่งได้มหัศจรรย์โดยแท้!”

        “หมากขาวลำบากแล้ว!”

        “ไม่เสียแรงที่ ซือคงเซิ่งเจี๋ย เป็นเซียนหมากผมเงิน ฝีมือไม่ธรรมดา!”

        “แม่นางเฟิงคิดจะเอาชนะ เกรงว่าคงยาก!”

        “...”

        เฟิ่งชังมองสถานการณ์บนกระดาน เขาอดที่จะส่ายหน้าไม่ได้ “ชัดเจนเหลือเกินว่า ฝีมือการเดินหมากของแม่นางเฟิงไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับซือคงเซิ่งเจี๋ยหากนางต่อกรกับนักเดินหมากธรรมดาทั่วไปยังพอได้ทว่าการประมือกับยอดฝีมือระดับแนวหน้า ก็เห็นความแตกต่างทันที”

        หลี่หรงเต๋อแค่นหัวเราะเสียงเย็น “ท่านมหาเสนาบดีเฟิ่งเหตุใดข้าดูแล้วเหมือนท่านคาดหวังให้ซือคงเซิ่งเจี๋ยชนะมากกว่า ท่านอย่าลืมว่าซือคงเซิ่งเจี๋ยเป็นคนแคว้นหนานเยียน แม่นางเฟิงจึงจะเป็นคนของแคว้นเป่ยเยียน! ท่านในฐานะของมหาเสนาบดีแห่งแคว้นเป่ยเยียน อย่าได้มีใจไปฝักใฝ่แคว้นอื่นเหยียบย่ำดูแคลนนักเดินหมากของแคว้นเรา!”

        เฟิ่งชังมีสีหน้าไม่สบอารมณ์ เขาถลึงตา “ใต้เท้าหลี่ท่านอย่าได้พูดจาส่งเดช! ข้าฝักใฝ่แคว้นอื่นตั้งแต่เมื่อใดกัน”

        หลี่หรงเต๋อไม่มีท่าทีหวาดกลัว เขาตอบโต้กลับ “นับตั้งแต่เริ่มการเดินหมากยังไม่รู้ผลแพ้ชนะท่านมหาเสนาบดีเฟิ่งกลับรีบตัดสินใจแล้วว่าแม่นางเฟิงสู้ซือคงเซิ่งเจี๋ยไม่ได้ ไม่ใช่ฝักใฝ่แคว้นอื่นแล้วคืออะไร”

        “เจ้าใส่ร้ายป้ายสีผู้อื่น!” เฟิ่งชังมีโทสะเสียแล้วเขาลุกขึ้นตบโต๊ะดังปัง

        การกระทำเช่นนี้ ทำให้คนที่อยู่ในท้องพระโรงตื่นตกใจ

        ท้องพระโรงพลันเงียบลงทันใด ทุกคนหันไปมองเฟิ่งชังเป็นตาเดียว

        เฟิ่งชังได้สติคืนมารู้สึกว่าตนเองเสียกิริยา เขารีบก้าวออกมา หันมาโน้มกายคารวะ“กระหม่อมเสียกิริยา ฝ่าบาทโปรดอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

        ดวงตาเย็นชาของเซวียนหยวนเช่อกวาดผ่านเขาเรียบๆ และเอ่ยปากเนิบๆ ว่า “ทุกคนล้วนมีความเห็นแตกต่างกันต่อหมากกระดานนี้ ไม่ได้มีอะไร! เจิ้นคาดว่าหมากกระดานนี้จะเป็นการต่อสู้ที่กินเวลายาวนานกระดานหนึ่ง! เพื่อมิให้เกิดความเบื่อหน่ายระหว่างชมหมากล้อมไม่สู้พวกเรามาวางเดิมพันกันดีกว่า จะได้สนุกสนานมากขึ้นเป็นอย่างไร”

        สิ้นคำพูดของเขา มีขุนนางออกมาตอบรับทันที

        “ยากนักที่ฝ่าบาทจะอารมณ์ดีเช่นนี้ กระหม่อมยินดีวางเดิมพันพ่ะย่ะค่ะ!”

        “กระหม่อมเห็นด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

        “ฝ่าบาท ใช้วิธีใดในการเดิมพันพ่ะย่ะค่ะ”

        เซวียนหยวนเช่อครุ่นคิดครู่หนึ่ง คิ้วกระบี่นั้นคลายออก “ในคลังสุราของเจิ้นยังมีสุราดีหมักร้อยปีอีกสิบกว่าไหพวกท่านเลือกวางเดิมพันด้วยตัวเอง เดิมพันว่าหมากขาวหรือหมากดำชนะหรือพ่ายแพ้คนที่วางเดิมพันถูกต้อง เจิ้นจะมอบสุราหมักร้อยปีให้คนผู้นั้นหนึ่งไห เป็นอย่างไร”

        ขุนนางใหญ่ได้ยินว่าเป็นสุราดีหมักร้อยปีแต่ละคนล้วนน้ำลายสอด้วยอยากลิ้มลอง

        “ฝ่าบาท วางเดิมพันได้ตามอำเภอใจจริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ” มีคนลองถามหยั่งเชิง

        เซวียนหยวนเช่อพยักหน้า “เป็นแค่การวางเดิมพันเล่นๆเท่านั้น ทุกท่านไม่ต้องวิตกกังวลมากเกินไปขอเพียงวางเดิมพันตามที่จิตใจต้องการก็พอ!”

        ได้ยินเช่นนั้น เหล่าขุนนางวางใจแล้ว แต่ละคนปรึกษาหารือกัน

        “ใต้เท้าเฉิน ท่านคิดจะวางเดิมพันฝ่ายใด”

        “แม้ข้าจะปรารถนาให้แม่นางเฟิงชนะเช่นกันทว่าชัดเจนเหลือเกินว่ามีความเป็นไปได้มากกว่าที่ซือคงเซิ่งเจี๋ยจะเป็นฝ่ายชนะดังนั้นข้าวางเดิมพัน ซือคงเซิ่งเจี๋ย!”

        “ข้าวางเดิมพันข้าง ซือคงเซิ่งเจี๋ย เช่นกัน! นั่นน่ะสุราดีหมักร้อยปีเชียวหนา! นั่นเป็นสุราดีที่เริ่มหมักบ่มตั้งแต่สมัยอดีตฮ่องเต้จะต้องเป็นสุราที่เลิศรสหาใดเปรียบแน่นอน แค่คิดถึงตรงนี้ข้าก็เริ่มเมาแล้ว!”

        “ดูนิสัยเจ้าซิ! อายหรือไม่”

        “นิสัยเช่นข้าเรียกว่า ตรงไปตรงมา!”

        “ฮ่าๆๆๆๆ...”

        ได้ยินขุนนางอื่นๆ สนทนาเรื่องการวางเดิมพัน หลี่หรงเต๋อถามเฟิ่งชัง “ท่านมหาเสนาบดีเฟิ่ง ท่านคิดจะวางเดิมพันข้างไหน”

        เฟิ่งชังถลึงตาใส่เขาอย่างไม่สบอารมณ์ “หากตัดฐานะของนักเดินหมากทั้งสองฝ่ายออกไปเปรียบเทียบแค่เพียงทักษะการเดินหมากแล้ว ข้าย่อมอยากจะวางเดิมพันข้างซือคงเซิ่งเจี๋ยมากกว่า ใต้เท้าหลี่ ท่านเล่า”

        หลี่หรงเต๋อเลิกคิ้ว “ในเมื่อท่านมหาเสนาบดีเลือกที่จะวางเดิมพันข้างซือคงเซิ่งเจี๋ย เช่นนั้นข้าย่อมต้องวางเดิมพันข้าง แม่นางเฟิง แน่นอน! ใครใช้ให้ข้าและท่านมหาเสนาบดีดวงชะตาอักษรแปดตัวไม่ถูกโฉลกกันเล่า”

        เฟิ่งชังแค่นหัวเราะเสียงเย็น “ดูแล้วข้าน่าจะได้ลิ้มรสชาติสุราดีเพียงคนเดียว”

        หลี่หรงเต๋อแค่นเสียงฮึ “นั่นยังไม่แน่!”

        เห็นขุนนางใหญ่ทั้งสองท่านตอบโต้เจ้าประโยคหนึ่งข้าประโยคหนึ่งไม่มีใครยอมลงให้ เซวียนหยวนเช่อลอบหัวเราะในใจ พวกเขาคนหนึ่งเป็นบิดาของฮองเฮาทว่ากลับไม่เคยเห็นว่าบุตรสาวของตนมีความสามารถกลับเป็นคู่ต่อสู้ของเขาเสียอีกที่เห็นว่าบุตรสาวของเขามีความสามารถ หากวันหน้ามหาเสนาบดีเฟิ่งรู้ความจริงไม่รู้ว่าจะแสดงสีหน้าท่าทางตลกขบขันเพียงใด

        เขาอดที่จะตั้งหน้าตั้งตารอคอยไม่ได้

        อีกด้านหนึ่ง ไท่จื่อน้อยโบกมือไปมา “เสด็จพ่อลูกวางเดิมพันว่า หมากขาว ชนะพ่ะย่ะค่ะ!”

        สหายน้อยข้างกายเขา ลั่วเฟิงและซิงกู่ยกมือขึ้นโบกไปมาบ้าง

        “พวกเราวางเดิมพัน หมากขาว เช่นกันพ่ะย่ะค่ะ!”

        “องค์ไท่จื่อวางเดิมพันฝ่ายใด พวกเราก็วางเดิมพันฝ่ายนั้นพ่ะย่ะค่ะ!”

        เด็กน้อยทั้งสามคนสบตากันแล้วหัวเราะอย่างไร้เดียงสาและบริสุทธิ์

        เซวียนหยวนเช่อเหลือบตามองเด็กน้อยเหล่านั้นในแววตาปรากฏให้เห็นความอ่อนโยนที่ยากจะสังเกตเห็น มุมปากโค้งเล็กน้อยและหันไปพูดกับจ้าวกงกง“ได้ จดไว้!”

        ทั้งหมดวางเดิมพัน สี่ในห้าส่วนของคนทั้งหมดล้วนวางเดิมพันฝ่ายหมากดำมีเพียงหนึ่งในห้าส่วนที่เป็นคนส่วนน้อยวางเดิมพันฝ่ายหมากขาว

        หลังจากจ้าวกงกงรายงานการวางเดิมพัน เขาถามเซวียนหยวนเช่อ “ทูลฝ่าบาท พระองค์วางเดิมพันฝ่ายใดพ่ะย่ะค่ะ”

        ได้ยินเขาถาม ขุนนางคนอื่นๆ เริ่มพากันเมียงมองมา

        ใช่แล้ว ฝ่าบาทจะวางเดิมพันฝ่ายใด

        ฝ่าบาทยืนอยู่ข้างใดสำหรับพวกเขาแล้ว สำคัญจริงๆ

        พวกเขาย่อมต้องวางเดิมพันตามทิศทางที่ฮ่องเต้ชื่นชอบแม้สุราดีหมักร้อยปีจะเยี่ยมยอด ทว่าไม่มีทางสู้การเอาอกเอาใจฮ่องเต้ได้!

        ดวงตาเรียวหงส์ของเซวียนหยวนเช่อหรี่ลงเล็กน้อย แววตาของเขาไหววูบ เขาเอ่ยปากช้าๆ“แค่การเดิมพันเล่นๆ เจิ้นไม่ร่วมด้วย!”

        ขุนนางทั้งหลายได้ยินเช่นนั้นจึงพรูลมหายใจโล่งอก