จากเถ้าธุลีหวนคืนสู่บัลลังก์หงสา (จบ)

        แสงตะเกียงภายในโถงหลักของตำหนักอี้คุนสว่างไสว ไข่มุกราตรีร้อยเม็ดถูกปลดผ้าคลุมออกส่องประกายแสงสีขาวสว่างจ้า 

        ไทเฮาอาบย้อมอยู่ท่ามกลางแสงสีขาว เผยให้เห็นไอสังหารในดวงตาของพระนาง  

        ฮวารั่วซียืนเงียบอยู่ด้านข้างมาโดยตลอด นางกำลังอดทนต่อไอสังหารที่ปกคลุมอยู่บนร่างของนาง 

        หลังจากส่งซ่งอี้เฉินกลับตำหนักบรรทมแล้ว ไทเฮาจึงสั่งประหารองครักษ์ที่ใกล้ชิดทั้งสองของอู๋เจาหรง ในเวลาเดียวกันก็ขังอู๋เจาหรงไว้ที่คุกในตำหนัก และสั่งห้ามมิให้ผู้ใดปล่อยข่าวแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด ดังนั้นนางสนมตำหนักหลังจึงมิได้จากไป พวกนางอยู่ในตำหนักเฟิ่งชัยโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปแม้แต่ก้าวเดียว   

        ก่อนไทเฮาจะพาเต๋อเฟยกับฮวารั่วซีออกไป 

        ฮวารั่วซีไม่รู้เจตนาของไทเฮา แต่นางก็รู้ว่าหนีด่านเคราะห์นี้ไปไม่พ้นเป็นแน่ นางแอบเงยหน้ามองไทเฮาด้วยหางตาครู่หนึ่ง 

        สีหน้าไทเฮาเย็นชาสุดขั้ว ความงดงามในวัยเยาว์ถูกกาลเวลาพรากไป เสน่ห์เลือนหาย ที่หลงเหลืออยู่คือความน่าเกรงขามตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผนวกกับเจตนาสังหารในขณะนี้ที่ยิ่งชวนให้รู้สึกน่าสะพรึงกลัวจนตัวสั่น 

        เรื่องที่ซ่งอี้เฉินถูกวางพิษกู่ไปสัมผัสโดนเกล็ดมังกรของไทเฮาเข้าอย่างจัง มีเป็นหมื่นพันวิธีที่ทำให้เขาเกิดเรื่องได้ ทว่าต้องไม่ใช่เพราะวิธีนี้เด็ดขาด 

        ทั้งวังหลวงมีไม่กี่คนที่วางพิษกู่ได้ กระนั้นในใจไทเฮากลับมั่นใจอยู่หนึ่งคน นางคิดมาโดยตลอดว่าคนผู้นี้มิได้เป็นผู้บริสุทธิ์อย่างแน่นอน  

        “ซูเฟย เรื่องนี้เจ้ามีอันใดจะอธิบายกับอายเจียหรือไม่” 

        เสียงไทเฮาก้องกังวานอยู่ในตำหนักใหญ่โตมีความน่าเกรงขามอันยากจะต้านทาน  

        ฮวารั่วซีก้มศีรษะลงต่ำอดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้ 

        ไทเฮาต้องการให้นางอธิบาย หมายความว่าไทเฮาคาดเดาและมั่นใจในเรื่องนี้แล้ว ฮวารั่วซีรู้ว่าหากตนเองตอบได้ไม่ดี คืนนี้อย่าได้คิดก้าวออกไปจากตำหนักอี้คุนเลย 

        แม้ไทเฮากับซ่งอี้เฉินมีความขัดแย้งกัน ทว่าสุดท้ายแล้วก็เป็นมารดากับบุตร บุตรชายเกิดเรื่อง มารดาต้องทวงคืนความยุติธรรมให้บุตรชายอยู่แล้ว แม้แต่อันตรายในอนาคตก็ต้องกำจัดให้หมดสิ้นไป 

        ฮวารั่วซีคุกเข่าบนพื้นทูลเสียงแผ่ว “ทูลไทเฮา รั่วซีไม่มีเรื่องใดจะอธิบายเพคะ” 

        “เมื่อครู่ซางจือหมิงพูดในตำหนักเฟิ่งชัยแล้ว ฮ่องเต้ถูกพิษกู่ พิษดอกท้อ เจ้าไม่รู้เรื่องนี้จริงหรือ?” 

        “พิษดอกท้อเป็นพิษกู่ที่ถูกบันทึกไว้ในตำรับยาหุบเขาหลิงอี รั่วซีไม่เคยพบเห็นมันมาก่อนเพคะ” ฮวารั่วซีทูลตอบเสียงเบา  

        “เผ่าเป่ยอูในปีนั้นได้ขโมยตำรับยาไปแล้ว” 

        “ทูลไทเฮา รั่วซีรับใช้ฝ่าบาทมานานหลายปี แต่ไหนแต่ไรมาไม่กล้าหละหลวม ตอนแรกที่ฝ่าบาทเอ็นดูรั่วซี รั่วซีไม่เคยใช้พิษกู่ ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้รั่วซีไม่เคยได้ยินเรื่องพิษดอกท้อนั่นมาก่อน หมอหลวงกล่าวว่าใช้กันระหว่างสามีภรรยา ต่อให้รั่วซีโง่งมก็ไม่มีทางมอบฝ่าบาทให้ผู้อื่น ไทเฮา...…รั่วซีไม่เคยทำเรื่องนี้เพคะ” 

        “ไม่เคยทำจริงหรือ?” 

        “เพคะ” น้ำเสียงของฮวารั่วซีราบเรียบนัก “ตั้งแต่เหยียนฉายเหรินเข้าวังมา หม่อมฉันก็มิได้เข้าใกล้ฝ่าบาทนานแล้ว แม้รู้สึกเศร้าใจอยู่บ้างและเกลียดที่ตนเองไร้ประโยชน์ ทว่าก็ไม่คิดจะทำเรื่องกบฏเช่นนี้เด็ดขาดเพคะ” 

        ไทเฮาคล้ายจะเชื่อนางแล้ว น้ำเสียงจึงอ่อนลงเล็กน้อย “อายเจียก็มิได้ยืนยันว่าเรื่องนี้จะเป็นเจ้า เพียงแต่เจ้าพอรู้เรื่องนี้อยู่บ้าง อายเจียจึงถามดูเท่านั้น” 

        ฮวารั่วซียังคงคุกเข่าพลางกล่าวอย่างจริงใจ “เพคะ รั่วซีเข้าใจความรักที่ไทเฮามีต่อฝ่าบาท ตอนนี้รั่วซีเองก็อยากสับคนที่ทำร้ายฝ่าบาทออกเป็นหมื่นชิ้นเช่นกันเพคะ!” 

        “หลายปีมานี้เจ้าติดตามอยู่ข้างกายฝ่าบาท อายเจียก็เห็นว่าเจ้ามิได้วางพิษกู่ อายเจียเชื่อใจเจ้า เพียงแต่เจ้าสงสัยหรือไม่ว่าผู้ใดลงมือ?” 

        ฮวารั่วซีไม่เชื่อคำพูดนี้ของไทเฮาอยู่แล้ว หากเชื่อ ไทเฮาคงไม่ถามเช่นนี้อีก นี่เป็นการทดสอบ กระนั้นนางกลับแสดงสีหน้าท่าทางนอบน้อมและครุ่นคิดอย่างจริงจัง ก่อนจะส่ายศีรษะพลางทูลว่า “หม่อมฉันไม่ทราบเพคะ เพียงแต่ในเมื่อเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับอู๋เจาหรง ไทเฮามิสู้ทรมานถามนางสักรอบ ปกติอู๋เจาหรงเป็นคนยโสโอหัง กระทำเรื่องต่างๆ ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์ เรื่องในวันนี้แปลกนักเพคะ” 

        ในคำพูดของฮวารั่วซีแฝงบางอย่างอยู่ ทว่าไทเฮาฟังไม่ออก และนางก็คิดไปถึงขั้นนี้เช่นเดียวกัน 

        อู๋เจาหรงเป็นเพียงคนไร้สมอง ทว่าตระกูลของมารดานางกลับไม่ได้ไร้สมอง อาลักษณ์อู๋ดำรงตำแหน่งขุนนางขั้นหนึ่ง จะไปดีเทียบเท่าเสนาบดีได้อย่างไร น่าเสียดายที่นางใช้การไม่ได้ 

        เพราะเมื่อก่อนอู๋เจาหรงเป็นที่โปรดปราน เดิมทีไทเฮาไม่พอใจซ่งอี้เฉินนักและรู้สึกว่าเขาควบคุมตนเองไม่ได้ จนตอนนี้เข้าใจแล้วว่าเกิดจากพิษกู่ ในใจจึงรู้สึกผิดต่อบุตรชาย เจตนาสังหารที่มีต่ออู๋เจาหรงยิ่งเพิ่มทวี เรื่องนี้ต้องลงโทษให้หนัก มิฉะนั้นผู้ใดก็สามารถใช้พิษดอกท้อได้ ร่างกายซ่งอี้เฉินกลายเป็นอันใดไปแล้ว! 

        ต่อให้พิษดอกท้อเป็นวิชาลับของตำรับยาหุบเขาหลิงอี ในเมื่อยามนี้มีคนใช้มันแล้ว แสดงว่ายังมีคนอื่นที่ใช้อยู่อีก! 

        แววตาของไทเฮาลึกล้ำขึ้นอีกครั้ง ไอสังหารบนร่างกายที่เกิดจากความสงสัยฮวารั่วซีเบาบางลงเล็กน้อย หากแต่ยังคงไม่จางหายไป ในที่สุดเต๋อเฟยก็รวบรวมความกล้าทูลออกมาจากด้านข้าง “เรื่องของอู๋เจาหรงที่งานเลี้ยงร้อยบุปผาเป็นเรื่องเหลวไหลจริงๆ เพคะ แต่ทว่าองค์หญิงใหญ่กลับดูใจกว้างยิ่งนัก”  

        ไทเฮาเคาะโต๊ะเบาๆ เกิดเสียงดังกึกกึกกึก ทว่ามิได้เอ่ยอันใด

        อาลักษณ์อู๋บิดาของอู๋เจาหรงเป็นเส้นสายหนึ่งขององค์หญิงใหญ่ ไทเฮาทรงทราบเรื่องนี้มานานแล้ว ทั้งสองมีความสนิทสนมกัน อาลักษณ์อู๋เป็นแขนซ้ายแขนขวาที่สำคัญมากขององค์หญิงใหญ่ 

        หากเรื่องนี้ไม่เกี่ยวอันใดกับฮวารั่วซี นั่นหมายความว่าอาลักษณ์อู๋รู้เรื่องนี้ใช่หรือไม่? 

        เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านี้ ไทเฮารู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง 

        หากอาลักษณ์อู๋รู้เรื่องนี้ เป็นไปได้หรือไม่ว่าสิ่งที่อู๋เจาหรงกระทำนั้นได้รับคำสั่งมาจากอาลักษณ์อู๋? หากเป็นเช่นนั้นจริง อาลักษณ์อู๋จะกล้าบังอาจลงมือเช่นนี้ได้อย่างไร หากซ่งอี้เฉินตาย บุตรสาวก็จะกลายเป็นหม้าย แล้วมันมีความหมายอันใดกับเขา? 

        เว้นเสียแต่...… 

        เว้นเสียแต่เป็นความคิดขององค์หญิงใหญ่! 

        ฮวารั่วซีกับซางจือหมิงต่างก็มาจากเผ่าเป่ยอู นอกจากเต๋อเฟยและแม่นมซู ไทเฮาก็ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับผู้ใด แน่นอนว่าองค์หญิงใหญ่ย่อมไม่รู้ว่าซางจือหมิงถอนพิษนี้ได้ 

        กล่าวอีกนัยหนึ่ง หากในวังหลวงไม่มีผู้ใดรู้เรื่องพิษกู่จริงๆ สามวันหลังจากซ่งอี้เฉินหมดสติและสวรรคตด้วยพิษ เช่นนั้นผู้ใดจะได้รับประโยชน์มากที่สุด? 

        แน่นอนว่าต้องไม่ใช่หญิงชราที่สูญเสียบุตรชายไปเฉกเช่นนาง! 

        เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านี้ ไทเฮาพลันจิกปลอกเล็บลงบนรอยแยกโต๊ะ ไอสังหารเข้มข้นแผ่ออกมา  

        ฮวารั่วซีเห็นเช่นนี้ก็คาดเดาความคิดของไทเฮาได้แล้ว นางจึงตอบรับคำทันทีและไม่รีรออีก “ทูลไทเฮา รั่วซีคิดว่าครั้งนี้เป็นโอกาสอันดีเพคะ” 

        ได้ยินเช่นนี้ไทเฮาจึงมองนางด้วยแววตาค้นหาที่แอบซ่อนอยู่ “อย่างไร?” 

        “อาลักษณ์อู๋” นางยื่นมือออกมา แบนิ้วทั้งห้าพลางทำท่าโบกเบาๆ แสดงท่าทางปาดที่ลำคอ 

        ไทเฮามองนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย ท้ายที่สุดจึงอ้าปากเอ่ย “อนุญาต” 

        ยามนี้นึกไม่ถึงว่าองค์หญิงใหญ่จะมีเจตนาลอบปลงพระชนม์ฝ่าบาท เช่นนั้นนางก็ไม่อาจนั่งนิ่งรอความตายฝ่ายเดียว หลายปีมานี้องค์หญิงใหญ่อยู่อย่างสุขสบายเกินไป ครั้งนี้นางควรสั่งสอนพระธิดาของอดีตฮ่องเต้เสียหน่อย! 

        หลังจากได้รับการยืนยันจากไทเฮา ในที่สุดฮวารั่วซีก็เป่าปากโล่งอกเมื่อรู้ว่าตนเองผ่านด่านเคราะห์นี้ไปได้แล้ว ทว่าในใจยังคงรู้สึกกังวล  

        ตอนนี้ไทเฮาเริ่มสงสัยนางแล้ว