ชิงหยาง..ท่านรักนางหรือ” คนถูกถามถอนหายใจหนักหน่วงก่อนส่ายหน้าช้าช้าสีหน้าเรียบเฉยในดวงตาไม่มีร่องรอยคลื่นอารมณ์อื่นใดให้เห็นหรือสำผัสได้ ดวงตาสีดำสนิทดุจรัตติกาลอันอ้างว้างเสยสบดวงหน้าเกลี้ยงเกลาของสตรีตรงหน้าซึ่งตอนนี้ดูน่าสงสารยิ่งนักดวงตาสองข้างแดงก่ำและบวมช้ำคราบน้ำตายังคงทิ้งร่องรอยไว้ไม่จางหายบ่งบอกว่านางผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วงเพียงใด
“ข้ามิได้รักนาง" คำตอบนี้ทำให้หัวใจที่เคยบอบช้ำของนางกลับมาเต้นแรงอีกครั้งราวกับได้รับหยาดน้ำทิพย์แต่ก็เป็เพียง่เวลาสั้นๆ เพราะในซอกมุมหนึ่งที่ลึกที่สุดของดวงใจเขายังคงมีเงาของใครผู้หนึ่งซุกซ่อนอยู่ นางผู้เป็ภรรยารู้ดีกว่าใคร
“หากไม่รักแล้วเหตุใดท่านจึงเลือกนาง?”
“ข้าเพียง้าให้บุตรชายทั้งสองสมปรารถนาให้พวกเขาได้อยู่ร่วมกับบิดามารดาเป็ครอบครัวเดียวกัน”
มิใช่ว่านางไม่รู้คำตอบนางเพียง้าฟังจากปากเขา ไม่มีเหตุผลใดแอบแฝงนางแค่อยากตอกย้ำกับตัวเองเท่านั้นว่าที่ผ่านมานางตามืดบอดและโง่งมเพียงใด ผู้เป็สามียังคงมีใบหน้าเรียบเฉยเช่นเดิมไม่เปลี่ยนดวงตาสีน้ำหมึกค่อยๆ ปิดลงแล้วเบือนหน้าไปมองต้นไห่ถังที่ตอนนี้กำลังถูกลมพัดโยกจนดอกสีขาวอมชมพูปลิวไสวไปทั่วบริเวณทำให้เกิดภาพอันงดงามชวนมองพาให้ผู้คนรู้สึกผ่อนคลายแต่สำหรับเขาและนางในเวลานี้ความงดงามตรงหน้าไม่ช่วยให้สถานการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่ดีขึ้นสักเท่าใดนัก
“ครอบครัวเดียวกัน” นางทวนคำนี้พร้อมกับรอยยิ้มเหยียดหยันตรงมุมปากกระจับสวยอย่างไม่คิดปิดบังแม้แต่น้อย
“ท่านจะบอกกับข้าว่าท่าน้ากลับไปเป็ครอบครัวเดียวกันกับนางเพื่อลูกเช่นนั้นหรือ” สามีท่านคิดว่าภรรยากินฟางแทนข้าวหรือไร!คำตอบแบบปัดสวะให้พ้นตัวพวกนี้ก็ยังอุตส่าห์ตอบมาได้
“หากสตรีนางนั้น้าอยู่พร้อมหน้าเป็ครอบครัวดังเช่นท่านว่า ตลอดเวลาเจ็ดปีที่ผ่านมานางไปอยู่เสียที่ใดเหตุใดเพิ่งจะกลับมาเรียกร้องเอาตอนนี้เล่า?” น้ำเสียงและแววตาของคนพูดแฝงอารมณ์หลายอย่างทั้งความรวดร้าว ความผิดหวัง ความเคืองแค้น รวมถึงความเย้ยหยันในตัวสามีแต่เขาก็ยังคงนิ่งเงียบไม่เอ่ยวาจาใดๆ
“เป็ใครที่ทอดทิ้งท่านไปในวันนั้น เป็ใครที่บอกว่าไม่อาจทนลำบากได้ เป็ใครที่บอกรักท่านแต่กลับเอ่ยว่าจาว่ารักไม่อาจทำให้อิ่มท้อง เป็ใครที่ทิ้งบุตรชายทั้งสองของท่านโดยไม่แยแส และเป็ใครที่เดินจากครอบครัวนี้ไปในวันที่ท่านป่วยหนักจนเหลือเพียงลมหายใจสุดท้าย เป็สตรีนางนั้นไม่ใช่หรือ? แล้ววันนี้นางจะมาร่ำร้องหาความเป็ครอบครัวอันใดในเมื่อวันนั้นเป็นางที่ทอดทิ้งทุกสิ่งด้วยตัวนางเอง!” ยิ่งพูดความคับแค้นก็ยิ่งแน่นในอกน้ำเสียงของนางแข็งกร้าวบ่งบอกถึงอารมณ์กรุ่นโกรธในเวลานี้ หยดน้ำสีใสร่วงหล่นจากดวงตาเป็สายพร่างพรายดังสร้อยไข่มุกที่สายสะบั้นลง มือทั้งสองกำแน่นจนเืสีแดงสดซึมออกมาให้เห็นร่างบางแน่งน้อยสั่นเทิ่มด้วยแรงโทสะแต่จำต้องอดกลั้นไว้ในดวงตาราวกับมีเปลวเพลิงลุกไหม้
“ข้าอภัยให้นางไปแล้ว..และมอบโอกาสให้นางอีกครั้ง”
“ฮ่า..ฮ่า..ฮ่า..” เสียงหัวเราะดังขึ้นทันทีที่เขาพูดจบน่าขัน…น่าขันสิ้นดี
“ท่านมอบโอกาสให้นางได้..เช่นนั้นข้าเล่า..โอกาสของข้าอยู่ที่ใด กง-ชิง-หยาง” ยามเอ่ยชื่อสามีน้ำเสียงของนางมีทั้งความโกรธแค้น ความชิงชัง และความอาฆาตผสมปนเป แม้ปากนางจะหัวเราะขบขันแต่ในใจกลับรุ่มร้อนดั่งมีไฟสุม นอกจากความน้อยใจ เสียใจ และผิดหวังของนางในตอนนี้สิ่งที่เ็ปที่สุดสำหรับนางคือการที่ได้รู้ว่าคนข้างหมอนทรยศหักหลัง และหลอกลวง ตลอดระยะเวลาที่ใช้ชีวิตร่วมกันนางรับรู้มาโดยตลอดว่าสามีของนางยังคงมีสตรีนางนั้นอยู่ในใจ นางเชื่อเสมอว่าสิ่งที่นางทุ่มเททำเพื่อครอบครัวและเขาจะอย่างไรเขาก็ต้องรับรู้และเห็นนางเป็คนสำคัญแต่นางคิดผิด เวลาไม่อาจทำให้เขาลืมสตรีนางนั้นและไม่อาจทำให้เขาผูกพันและเห็นค่าของนางแม้แต่น้อย เขาเลือกที่จะให้โอกาสคนที่เคยเหยียบย่ำความรักของเขาอีกครั้ง แต่กับนางผู้เป็ภรรยาร่วมทุกข์-สุขเขากลับมอบให้เพียงความเจ็บร้าวเหลือแสนโอกาสสักครั้งไม่เคยได้รับ ร่างบางก้าวเดินมาอยู่ตรงหน้าเขาเล็บที่จิกลงบนฝ่ามือจนเืซึมเริ่มหยดลงบนพื้นให้เห็นเป็รอยด่างดวงแต่เ้าตัวกลับไม่รู้สึกเจ็บสักนิด ยามนี้ความเจ็บนอกกายไหนเลยจะเท่าความเ็ปร้าวในใจนางได้ หลังของนางเหยียดตรงแน่วแน่ดวงหน้ากลมแหงนเงยขึ้นจ้องมองใบหน้าของผู้ที่กำลังจะเป็อดีตสามีตรงหน้า
“มองหน้าข้ากงชิงหยาง”
“--”
“ในวันที่ท่านล้มเป็ข้าที่พยุงท่านขึ้นมา ในวันที่ท่านทุกข์เป็ค่าร่วมฟันฝ่า เป็ค่าที่กอดความรักของท่านไว้แม้ไม่อาจกินอิ่ม เป็ข้าที่เลี้ยงดูบุตรของท่านด้วยสองมือนี้ในวันที่มารดาแท้ๆ ของพวกเขาทอดทิ้งไป เป็ค่าที่เคียงข้างดูแลยามท่านเจ็บป่วย และเป็ค่าที่ยืนหยัดสร้างครอบครัวนี้ร่วมกับท่านใช่หรือไม่”
คำพูดตัดพ้อยาวเหยียดหลุดออกจากปาก ยามนี้น้ำตากลับแห้งหายเหลือไว้เพียงร่องรอยหรือคำพูดที่ว่าร้องไห้จนไร้น้ำตาจะเป็เช่นนี้
“ข้าผิดที่ใด…กว่าเจ็ดปีที่ใช้ชีวิตร่วมกันสำหรับท่านมันไม่มีค่าใดให้ห่วงหาเลยหรือ หรือข้าเป็เพียงสตรีตัวแทนของใครเท่านั้น ตลอดเวลาที่ผ่านมาข้ารู้ว่านางยังคงสำคัญกับท่าน…ท่านไม่เคยลืมนางแต่ข้าอยากรู้ถ้าทำอันใดผิดระยะเวลาเนิ่นนานที่ข้ายืนอยู่ตรงนี้จึงไม่อาจทำให้ท่านรักหรือผูกพันได้แม้เพียงเสี้ยวหนึ่งของนางวันนี้ท่านจึงเลือกนางและเลือกที่จะทอดทิ้งข้า ช่วยบอกให้ข้าผู้โง่เขลาได้เข้าใจตอบข้ามา ข้าผิดอะไร!! ผิดที่ไหน!! ข้าาทำอะไรผิด!!"
204
