ถังอวี่กลับจากวิทยาลัยหลิงหลงถึงตระกูลถังอย่างราบรื่น สิ่งต่อไปที่ต้องทำคือรอประกาศ
แม้จะมั่นใจแต่ถังอวี่ก็ยังเครียดมาก โชคดีที่โรงเรียนทหารอันดับหนึ่งดำเนินการรวดเร็วมาก รู้ผลในเย็นวันเดียวกัน
ถังอวี่รับประทานอาหารเย็นไปนิดหน่อยแล้วก็กลับห้อง คุณนายถังไม่ได้สนใจและยังคงรับประทานอาหารด้วยท่าทางผู้ดีต่อไป ถังจื่อฉีขึงตามองแผ่นหลังของถังอวี่อย่างชั่วร้าย ในใจสาปแช่งขอให้อีกฝ่ายสอบไม่ติดแม้แต่วิทยาลัยหลิงหลง!
เมื่อกลับถึงห้อง ผ่านไปไม่นานก็ได้รับแจ้งเตือนจากโรงเรียนทหารอันดับหนึ่งตามที่คาดไว้
ผ่านแล้ว!!
ถังอวี่ระงับความรู้สึกตื่นเต้น สูดหายใจลึกๆ หลายครั้งกว่าจะข่มอารมณ์ตื่นเต้นจนอยากะโลงไปได้ แต่มุมปากที่โค้งขึ้นไม่ว่าอย่างไรก็กลับข่มไม่ลง
ถังอวี่ดูข้อความอีกครั้ง บนนั้นไม่มีคะแนนระบุไว้ บอกเพียงให้ไปรายงานตัวตรงตามเวลาที่โรงเรียนทหารอันดับหนึ่งในวันที่สิบเดือนเก้าและไม่มีอะไรอีก
การประเมินเป็เพียงคัดเลือกกว้างๆ ยังไม่มีการจัดระดับห้องเรียน
เื่การการจัดระดับห้องเรียนต้องไปที่โรงเรียนทหารอันดับหนึ่งก่อนถึงจะรู้
ระหว่างที่ถังอวี่จัดเตรียมสัมภาระ ถังจื่อฉีเคยมาก่อกวนเพราะแค่อยากรู้ว่าถังอวี่สอบผ่านหรือไม่ ซึ่งถังอวี่มองน้องชายด้วยสีหน้าหม่นหมองโดยไม่พูดอะไรสักคำ การแสดงออกนี้ทำให้ถังจื่อฉีเข้าใจผิดว่าอีกฝ่ายสอบวิทยาลัยหลิงหลงไม่ติด จึงเอาแต่เยาะเย้ยทุกครั้งที่เจอ ส่วนคุณนายถังก็ไม่แยแส
จนกระทั่งถึงวันที่สิบเดือนเก้า...
ตอนที่ถังจื่อฉีเพิ่งตื่นนอนก็เห็นกล่องหลายใบวางอยู่ในห้องโถงใหญ่ “หรือว่าเ้าถังอวี่นั่นซื้อของอีกแล้ว แถมซื้อทีเดียวเยอะขนาดนี้เลย!”
ตอนนี้เองถังอวี่ออกมาจากห้องของตัวเอง ในอ้อมแขนอุ้มกล่องใหญ่ใบหนึ่งซึ่งเหมือนกับกล่องที่อยู่บนพื้นทุกประการ
และจังหวะนี้ถังจื่อฉีถึงเพิ่งตระหนักได้ว่ามันผิดปกติ “ถังอวี่นายจะย้ายของไปไหน”
ถังอวี่เหลือบมองเขา “ไปโรงเรียนสิ”
ถังจื่อฉีเบิกตากว้าง “นายสอบเข้าวิทยาลัยหลิงหลงไม่ติดไม่ใช่เหรอ!” สอบเข้าวิทยาลัยหลิงหลงไม่ติด แล้วเขาจะไปเรียนที่ไหน หรือว่า...ในใจเขาเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีอย่างหนึ่ง
ถังจื่อฉีรีบวิ่งออกไปโดยไม่รอการยืนยันจากอีกฝ่าย ถังอวี่เห็นแล้วแต่ไม่ได้หยุดเขาไว้ ถึงอย่างไรเขาก็มีเบี้ยต่อรอง
เขาอดทนเงียบมาหลายวันแค่เพราะไม่อยากให้เกิดเื่ทั้งที่ไร้ความผิด
เขาสั่งคนรับใช้ให้ขนกล่องบนพื้นไปไว้ที่โฮเวอร์คาร์ คนรับใช้ก็ทยอยเข้าไปช่วยโดยไม่กล้าขัดคำสั่งของถังอวี่
ในตระกูลถัง แม้คุณนายถังจะไม่โปรดปรานคุณชายใหญ่ แต่นายท่านใหญ่รักคุณชายใหญ่นี่นา แล้วนายพลถังก็ฟังนายท่านใหญ่ ดังนั้นการฟังคำสั่งคุณชายใหญ่จึงไม่ผิด
เมื่อขนย้ายเกือบหมดแล้ว ถังจื่อฉีก็พาคุณนายถังมาพอดี
สภาพของคุณนายถังในเวลานี้ค่อนข้างกระเซอะกระเซิง เห็นได้ชัดว่าถูกถังจื่อฉีขัดจังหวะขณะแต่งตัว
“ถังอวี่ ได้ยินจื่อฉีบอกว่าแกจะไปโรงเรียน” น้ำเสียงเ็าเช่นเคย
ถังอวี่มองคุณนายถังอย่างไม่เย่อหยิ่งแต่ก็ไม่อ่อนน้อม “ใช่ครับคุณแม่”
“ไปโรงเรียนไหน”
“โรงเรียนทหารอันดับหนึ่ง”
“โรงเรียนทหารอันดับหนึ่งงั้นเหรอ” คุณนายถังขมวดคิ้วแน่นพร้อมกับขึงตามองถัง “แกสมัครเข้าวิทยาลัยหลิงหลงไม่ใช่รึไง” เธอมั่นใจว่า่เวลาประเมินของวิทยาลัยหลิงหลงกับโรงเรียนทหารอันดับหนึ่งเป็วันและเวลาเดียวกัน ดังนั้นเธอถึงได้ปล่อยให้เขาไป
“ใช่ครับ แต่ผมเปลี่ยนไปที่โรงเรียนทหารอันดับหนึ่งระหว่างทาง โชคร้ายมากที่ผมสอบติด” ถังอวี่แม้พูดว่าโชคร้าย ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ สุดท้ายก็ยังคงเป็เด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ด!
ความภาคภูมิใจนี้บาดตาคุณนายถังและถังจื่อฉีอย่างล้ำลึก “ถังอวี่ แกพูดจากลับกลอก”
ถังอวี่เลิกเอ้ยระเหย “กลับกลอกอะไรครับ”
“แกบอกว่าจะไม่เข้าโรงเรียนทหารอันดับหนึ่ง”
ถังอวี่ยิ้มเยาะ “คุณแม่ ถ้าผมจำไม่ผิด ผมเคยบอกแค่ว่าจะสละโควตา ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะไม่สมัครสอบ เป็เพราะคุณแม่อายุมากแล้วความจำไม่ดีหรือความสามารถในการเข้าใจของคุณแม่มีปัญหาเหรอครับ”
แต่วันนั้นเขาไปยังวิทยาลัยหลิงหลงชัดๆ! ช่างเถอะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาซักถามว่าได้ไปวิทยาลัยหลิงหลงหรือเปล่า แต่ปัญหาคือจะปล่อยให้ถังอวี่เข้าโรงเรียนทหารอันดับหนึ่งแห่งหฺวาซย่าไม่ได้!
คุณนายถังกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ใบหน้างดงามบิดเบี้ยวเล็กน้อย
6K
